dinsdag 27 mei-2014
Meestal is het knudde met een rietje. Maar dit keer was het even anders. Wij kregen bliksemsnel antwoord op onze brandmail van gisteren aan het adres van dr. Janko F. Rottmann. Het hoogste baasje van het Royal Investment Consortium. Alleen niet van dr. Janko zelf. Hoofd van het Legal Department James Goldstein nam de honneurs waar. En James schreef het volgende. Komt ie:

“Dear mr. Portein,

Thank you for your information. We have terminated the relationship with mr. Van de Rhee some weeks ago, as he did not provide the project documents for the necessary due diligence of our legal department. Due to this we could not proceed. Do you know what will happen with mr. Van de Rhee? We were not aware about his activities in the past and due to this we are extremely surprised about your information.
Best regards,
James Goldstein
Legal Department”.

Nou, als je voor ons zo joyeus de deur openzet, dan komen we graag even naar binnen. Dus stuurden wij vandaag in antwoord op de missive van James de volgende mail naar Marbella. Komt ie:

“Dear mr. Goldstein,

In reply to your question what will happen next to mr. Van de Rhee, we can inform you that he is residing in one of our modern prisons at the moment (address: 100 de Liesbosch, 3439 Nieuwegein, The Netherlands). Waiting for his trial (s). If he gets what he deserves he'll stay in the joint for six years.
Sorry to ask, but why did it take so long to pull the plug? As far as we know the first contacts between your president mr. Rottmann and mr. Van de Rhee developed in October/November 2013. During the following weeks a rather funny discussion about the technicalities of opening an offshore bankaccount and the name of a vehicle to be established yet dragged on and on. Until mr. Rottmann decided to cut at least one knot and fathered the so-called State Pension Fund LLC in Delaware USA at the end of January 2014. With no result. Mr. Van de Rhee didn't show up with the necessary paperwork. So, again, why did the worldwide operating Royal Investment Consortium wait until the days of Van de Rhee's arrest before it was decided not to go on with him?

Krgrds
Jan Portein”

Gek hè? Ruikt u ook ouwe haring? Hm. Stay tuned.

donderdag 29 mei-2014
Wist ie het of wist ie het niet? Robbie van de Rhee. Had hij wel due diligence gepleegd op Janko F. Rottmann, zijn zakenpartner in spe? We gokken erop dat ie het niet wist. Anders had ie zijn paringsdans geen half jaar laten duren. Hoewel...
Rottmann was/is namelijk een notoire Oostenrijkse Ponzi-artiest, die midden 1995 door handhavers in Graz naar binnen werd getrokken voor een eerste verhoor. In verband met het illusionistisch in de lucht houden van allerlei investeringsballen. Janko nam na dat verhoor de poten en vestigde zich in het redelijk naburige München. In februari 1997 zette een jurk van het Landesgericht in Graz vriend Janko op het nationale verlanglijstje. Raakte de betrokken artiest blijkbaar niet vreselijk van in de war. Een jaar later vroeg ie doodgemoedereerd de Duitse nationaliteit aan. Zonder de Krauts ervan te verwittigen dat ie in zijn Heimat op het verlanglijstje stond.
Als Janko nou uit Timboektoe afkomstig was geweest hadden de Duitse autoriteiten misschien nog even een stevige hengel uitgegooid naar de achtergronden van de aanvrager. Maar Janko kwam uit Oostenrijk, dus ouwe jongens Sachertorte. En bij de collega's van de afdeling Bevolking in Graz hing blijkbaar dezelfde sfeer, want in februari 1999 werd de heer Rottmann de Duitse nationaliteit aangemeten.
Maar in augustus van datzelfde jaar kregen de Hotemetoten in München plotseling te horen dat Janko ernstig werd gezocht in Graz omdat ie een x-aantal mensen à la Ponzi van hun poen had afgeholpen. Daar werden de gestreken Deutsche Lederhosen knap pissig van. Ze doken in hun strafwetboek en takelden artikel 48 naar boven. En Janko kon het schudden. In juli 2000 raakte hij zijn Duitse nationaliteit kwijt. Daarmee werd ie statenloos en meteen een cause célèbre in het Europese mensenrechtenwereldje. Hij gooide zijn zaak voor de kadi in Straatsburg, maar die vond in september 2009 dat onze oosterburen in hun recht stonden.
Al dat juridisch gedreutel kost een paar centen, maar die had Janko wel. Hij was namelijk na zijn echec in Oostenrijk vrolijk verder gegaan met het grootscheeps belazeren van luitjes, die met hun overtollige poen iets avontuurlijkers wilden doen dan duffig hun spaarvarken spekken. Eerst via Alpha International Security Services in München en toen dat de top van de Betenberg had bereikt via MCR Diamond Enterprises in Londen. Die glimmeronderneming ging in 2009 down.
Of Janko direct daarna het Royal Investment Consortium los liet op de blinde investeringshaantjes onttrekt zich aan onze waarneming. Zeker is wel, dat het nieuwe kaperschip van Janko de Schuimer vorig jaar ineens opdook voor de kust van Zuid-Spanje. Daar probeerde Robbie van de Rhee net zijn ener2save-jolletje in zee te duwen en werd ie gepraaid door Janko. De statenloos geraakte piraat, die na zijn nederlaag in Straatsburg zich terugtrok in Belize (1). Volgens zijn spookachtige bootsman James Goldstein kwam het niet tot zaken met Robbie (2). Maar wij laten ons niet zo snel in het kruis tasten. Vandaar een goede raad: stay tuned.

(1) Op 29 januari van dit jaar gaf hij het volgende adres op aan de Amerikaanse autoriteiten: 16 Albert Hoy, Avenue, Belama Phase 1, Belize City, Belize. Op hetzelfde adres huisde Janko's gebakken luchtonderneming MCR Investment Group Ltd.
(2) Zie aflevering 531 dd. 27 mei 2014.

woensdag 4 juni-2014
Bent u er nog? Gaan we verder. Tot nu toe gingen we ervanuit, dat de momenteel als bajesklant door het leven stappende Robbie van de Rhee onvoldoende papierwerk aan het Royal Investment Consortium had voorgeschoteld om tot serieuze zaken te kunnen komen (1). Maar wat gebeurde er zo'n beetje midden januari van dit jaar? Blunderde Robbie in Marbella helemaal toevallig tegen ene Peter Bogen op. Een ouwe gap of een fantoom? Rob mag het weten. Hoe dan ook, Peter bleek in de vijver te vissen waar Robertje ook graag zijn hengeltje uit wilde gooien. Om onder de vlag van zijn Ener2save-jolletje wat meloenen op te hijsen. Nou daar wilde Peter hem wel bij helpen. Hij zat net te wachten op een LOI. Nee, da's niet die Leidse onderwijshut, maar een letter of intent. Ging om effe meer dan 100 meloen van een staatspensioenfonds en daar kon Robbie wel 10 meloen van krijgen. Als die Peter dan weer hielp met het vinden van oliebollen die wilden investeren in offshoreprojecten. En geloof het of niet, maar de Ponzi-karavaan kwam op gang en aan het eind (!) van diezelfde maand liet de statenloze dr. Janko F. Rottmann zijn State Pension Fund LLC in Delaware registreren (2).
Terwijl de papierwinkel officieel nog niet helemaal op orde was, ging Robbie's gappie cq. fantoom Peter Bogen al gretig aan de slag. Naar aanleiding van een financieringsverzoek uit Nederland. Van een meneer La Lau, het opperhoofd van Toscander Holding. Een Amsterdamse outfit met een filiaal in Alhaurin de la Torre, ten noorden van Torremolinos. De site van Toscander is op het ogenblik niet in de lucht, maar na wat snuffelen mogen we aannemen dat de onderneming werkzaam is in de gok- en vastgoedwereld. Goh, die Robbie toch. Zonder dat ie er waarschijnlijk erg in had werd hem ineens een grote broek aangemeten. Achteraf misschien mazzel voor hem, dat het OM in Nederland besloot hem als de sodemieterij te laten arresteren en met topsnelheid naar Nederland te laten overbrengen. Want de Amsterdamse gok- en vastgoedwereld is geen speeltuin. Maar dat wist u al. Stay tuned.

(1) Zie de mail van James Goldstein in aflevering 531 dd. 27 mei 2014.
(2) Zie onze mail aan James Goldstein in dezelfde aflevering. Nooit meer iets van James gehoord.

donderdag 5 juni-2014
Nog even erbij blijven. Het wordt leuk. Over dat gok- en vastgoedvehikel Toscander meldden wij al eerder dat het actief was in Amsterdam en Zuid-Spanje. Maar verder neuzen bracht ons tot de overtuiging, dat het ook in de UK en de USSA over pleisterplaatsen moet beschikken. Een grote jongen dus, die naar wij aannemen niet zomaar ergens naar poen gaat zitten hengelen. Hoe merkwaardig is het dus, dat Einar La Lau namens Toscander een paar maanden geleden aanklopte bij het haastig in elkaar getimmerde State Pension Fund van de beruchte statenloos geraakte Ponzi-artiest Janko F. Rottmann, diens Legal Departmentacteur James Goldstein en diens Harmelenfluitist Peter M. Bogen, de gap van Robbie van de Rhee? Nog gekker, Einar betaalde al een fee van 2 x 15.000 euro ten behoeve van twee projecten: een karting circuit met alles erop en eraan bij Malaga (waarvoor hij bijna 5, 5 meloen euro zou willen lenen) en een gokcentrum met alles erop en eraan op het adres Molensteeg 1 / Oudezijds Achterburgwal 30 (waarvoor hij graag ruim 4 meloen in de gleuf zou willen ontvangen). Nou wekt de bouw van een nieuwe kartbaan bij Malaga al de nodige kriebels op, want er is daar al zo'n broembroemcircuit, maar van het inrichten van een gokcentrum op voornoemd adres in Amsterdam krijg je een volwassen jeukaanval. Want diezelfde locatie speelde een niet te onderschatten rol in de bloedige saga rond Willem Endstra, Willem Holleeder, Marcel Katee en vele anderen die eindigde in de berm van de Bibob-route. Weten ze bij Toscander meer dan wij? Of gaat het om een eersteklas rookgordijn? Hoe dit ook zij, eind februari van dit jaar zagen binnen dit complex drie BV's het licht in Abcoude: Nansen Capital BV en de daaraan ondergeschikte Nedcoin 1 en 2. Je zou bijna zweren dat de plannen toen in ieder geval nog heel sereneus waren. Hoe en of Robbie van de Rhee daarin stak? Geen idee. Maar we gaan verder. Stay tuned.

dinsdag 10 juni-2014
We moeten roeien met de riemen die we hebben. En die riemen zijn verrekte kort. Geen cent te makken en zelfs een klein beetje doorgrutten op info die bij ons binnendrijft is vaak onmogelijk. Daardoor slaan wij heel af en toe wel eens een laminaatje mis of raken we het doelwit maar half. Blijkbaar ook in het geval van Toscander. Wij ontvingen namelijk in reactie op vorige artikeltjes deze mail van de huidige eigenaar. En zoals we gewend zijn ruimen wij daarvoor ook een plaatsje in op onze site. Wederhoor nietwaar.
Nou putten wij de laatste bijdrages in deze serie niet uit onze rijke fantasie maar uit de correspondentie van Royal Investment Consortium en Robbie van de Rhee's Ener2save. En daarom gaan wij graag op Einar la Lau's uitnodiging in om alsnog een dialoog op te starten over de losse eindjes van deze affaire. Stay tuned.

maandag 23 juni-2014
Over die losse eindjes gesproken. Na de pissige mail van gokgrootheid en creditkaarter Einar F. La Lau van 9 juni jl. deden wij de plechtige belofte daarover een dialoog met de huidige eigenaar van Toscander Holding Group of Companies SL op te starten. En aldus geschiedde. Allereerst over de vraag of Einar nou wel of niet beschikte over vestigingen in de UK en de USSA. Wij dachten van wel. Hij zei van niet. Dus wij uit vissen. Zijn hierboven vermelde mail beëindigde Einar aldus:
“Best regards, met vriendelijke groet, un saludo cordial,
Einar F. La Lau,
Toscander Holding Group of Companies S.L. www.toscanderholding.com”.

Plus twee telefoonnummers waarop hij te bereiken was. Een Spaans en een Nederlands nummer. Nou beschikten wij over een zakelijke mail van Einar uit februari van dit jaar en daaronder stond dezelfde saludo-knuffel die ons kortgeleden ook ten deel viel. Maar je kon hem blijkbaar ook nog bereiken via nummers in de UK en de USSA. Dus vroegen wij vriend Einar wat er met die nummers gebeurd was.

Einar vanaf zijn Samsung debieltje: “Hmmmm, die gebruik ik al jaren niet. Wellicht dat het op een telefoon nog als onderschrift staat. Zal ik nakijken. Mail dan van mijn Nederlandse of Spaanse telefoon. In ieder geval zijn die niet in gebruik. Men neemt de moeite maar om een Nederlands of Spaans nummer te bellen”.

Wij wezen hem er ten overvloede edoch vriendelijk op, dat in februari van dit jaar die nummers nog op zijn Samsung voorkwamen.

Einar: ”Heb er twee. So anyway, die zijn er ooit bijgezet omdat ik adverteerde met speelhallen die een ander te koop had daar. Maar ja, jammer maar helaas, er is geen centjes. Ook niet in die hoek. Dan heb je eerder response als je een local nummer gebruikt. En dat was in... 2012 of zo. Ik ga aan het werk. Ciao”.

Waar wederhoor al niet goed voor is. Einar had dus geen nederzettingen in de UK en de USSA. Hij beschikte over Britse en Amerikaanse telefoonnummers om speelhallen van een branchegenoot in de ramsh te smakken. Dat eindje hangt er dus niet los meer bij. Op naar de andere eindjes. Stay tuned.

woensdag 25 juni-2014
Terug naar aflevering 534. En dan met name naar de inhoud van de mail aan Einar F. La Lau van 19 februari 2014. Verzonden door ene John Vermeulen. Een nom de plume cq. een nom de guerre van een illusionist uit de contreien van het State Pension Fund LLC. Komt ie in het echie:

“Dear mr. La Lau,
On your request we added the project of mr. Jan Semeins to your list, also as requested by phone we mentioned the % of buying the shares in each project. This has been a communication error, we apologise for this. We can send a separate offer to your client Jan Semeins without your projects on request. Please provide for us the correct mail address for the project mentioned at 4. On behalf of State Pension Fund LLC, I herewith confirm with thanks receipt of your request for finance for the following projects:

1) Karting circuit Province of Malaga Spain ( Kart Park Malaga S.L.).
All round FIA certificated karting circuit 2.150 meter long, 3 restaurants, outdoor cinema, fast food strip, gas station, kids traffic park, and shops. Including new real estate, prox. 1500 m2/ and ownership of terrain, prox. 140.000 m2. Amount requested: 5.400.000 euro based on 2 years development payment first 2 years only interest payments. After two years schedule of interest and payback. Exit funder in 8 years.

2) Gambling arcades and real estate centre Amsterdam. (Toscander Holding S.L. lender for and to : Nansen Capital B.V.).
Gambling arcades 2 in total: one with 19 machines, one with 40 machines. Molensteeg 1 Amsterdam / Oudezijds Achterburgwal 30 Amsterdam, The Netherlands, including local gambling exploitation licences. Real Estate: Molensteeg 1 Amsterdam/ Oudezijds Achterburgwal 30 Amsterdam, The Netherlands. Complete buildings and ground in ownership. Amount requested: 4.300.000 euro based on 2 years development payment first 2 years only interest payments. After 2 years schedule of interest and payback. Exit funder in 6 years.

3) Stadion Plein Hotel Amsterdam (By Nansen Capital B.V. to be appointed Dutch company (s)).
Hotel, parking and culinary restaurants and hospitality school. As mentioned in factsheets. Amount requested: 25.000.000,00 euro based on 20 years development payment first 3 years only interest payments. After 3 years schedule of interest and payback. Exit funder on request.

4) Restaurant “Paardenburg”, Ouderkerk a/d Amstel. Paardenburg Holding B.V.
Restaurant without real estate, rental contract 20 years, option to buy real estate: no.
Amount requested: 1.650.000,00 based on 5 years loan and buying shares. Development payment first 3 years only interest payments. Payback in 5 years 500.000,00 euro. Exit shares on request.

At 1c: We have accepted your project for further investigation. Your application fee has been received. We will now draw up an investment and finance proposal based on the fact that we will receive 50 % or 0 % of the shares in

Project 1 /Kart Park Malaga S.L.
We have anticipated to finance 2.000.000,00 euro on a 8 year loan, and acquisition 50 % of the shares for 3.400.000,00 euro / the application fee 15.000,00 euro status: has been paid in full.

2/ None.
We have anticipated to finance 4.3000.000,00 euro on a 6 year loan, and acquisition 0 % of the shares for 0,00 euro / the application fee 15.000,00 euro status: has been paid in full.

3/ By Nansen Capital B.V. to be appointed Dutch company(s).
We have anticipated to finance 11.000.000,00 euro on a 20 year loan, and acquisition 50 % of the shares for 14.000.000.00 /application fee 15.000,00 euro status: open.

4/ Paardenburg Holding B.V.
We have anticipated to finance 500.000,00 euro on a 5 year loan, and acquistion 25 % of the shares for 1.150.000,00 (500.000,00 initial buy of 25 % shares, and 650.000,00 for renovation) / application fee 15.000 euro status: open.

For the final proposal we will need to have the exploitation forecasts as discussed before and the memorandum and articles of the companies mentioned in Art. 1c, valuation report of the land and construction cost and valuation after construction. Finalisation will take 4 to 5 weeks. Should we not be able to make you a suitable offer, the application fee will be refunded.

At 1. Karting circuit Province of Malaga Spain. Status: First approval has been passed. We have accepted your project for further investigation. Your application fee has been received.
At 2. Gambling arcades and real estate centre Amsterdam. Status: First approval has been passed. We have accepted your project for further investigation. Your application fee has been received.
At 3. Stadion Plein Hotel Amsterdam. We have received the factsheets of the project. At first glance the location is in line with our requirements. However to come to a decision if we can accept the application we need more detailed information about the company applying for the loan. In this case we feel that better solution will be to finance a part of the required some [oeps, red.] through mortgage and another part by participation in the project. Once we accept the project for application subject to final approval from the board, we will send you a fact sheet with details about the loan conditions. Should these be acceptable we will invite you to pay the application fee which is fully refundable in the event we will not agree to a final finance. Due to the fact that the amount is over 5 mio, please allow on week additional for completion so a maximum of 6 weeks after receipt of deposit.
We are now in the process of preparing a proposal for mortgage only. The required interest and repayment conditions will be sent to you in a fact sheet prior to your acceptance. We would like to receive from you the valuation reports as well as the exploitation results, as well as the memorandum and articles of the company.
At 4. We have received the factsheets of the project. At first glance the location is in line with our requirements. However to come to a decision if we can accept the application we need more detailed information about the company applying for the loan. In this case we feel that better solution will be to finance a part of the required some [alweer oeps, red.] through mortgage and another part by participation in the project. Once we accept the project for application subject to final approval from the board, we will send you a fact sheet with details about the loan conditions.

Missing information:
Chamber of commerce company and director/shareholder. Not older than 1 month.
Last three years results.
Identification director/shareholders.
Utility bill, director shareholders.
Bank account, IBAN.
Fiscal number.

A finalisation will take 4 to 5 weeks. Should we not be able to make you a suitable offer, the application fee will be refunded.
I trust to have informed you accordingly, and look forward to your comments.
Kind regards,
M.Bogen.
State Pension Fund”.

Een heleboel rim en nog meer ram. En in een Engels dat af en toe wel heel erg riekt naar grond achter de duinen bij Noordwijk. Oftewel, het epistel van die meneer Bogen cq. Vermeulen lijkt als een meloen druppels water op de schrijfsels van de momenteel in een wat Spartaans aandoend onderkomen in Nieuwegein verblijvende Robbie van de Rhee. Dit keer in een roerend een-tweetje met internationaal pyramidebouwer Janko F. Rottmann. Allicht dat Einar La Lau er niet is ingestonken. Maar het zal je toch gebeuren. Al dat gezeik om wat application fees binnen te hengelen. Stay tuned.

maandag 1 september-2014
September. Als we het goed hebben, komt deze maand dat cassatiegevalletje van onze vriend Robbie van de Rhee aan de orde. Sinds ie eind mei streepjes zet op de muur van zijn celletje in Nieuwegein heeft ie hemel, aarde en alles wat er tussenin zit bewogen om er een voorlopige invrijheidsstelling uit te wurmen. Maar omdat ie als vluchtgevaarlijk te boek staat en zijn curator hem net zo lang mag gijzelen tot ie alle paperassen uit zijn boekhouding heeft overgedragen was ie van meet af aan kansloos. Want of Robbie wil ze niet overdragen, of hij kan het niet. Als ze al bestaan. Pat.
Ondertussen hebben een paar jongens van de blauwe brigade 120.000 euro weten te achterhalen op Gibraltar. Een schijntje als je de vondst vergelijkt met de meloenen die Robbie in de loop der jaren op onwelvoeglijke wijze bij elkaar heeft gerommeld, maar het geeft wel aan dat de blauwe brigade door roeien en ruiten gaat om Robbie een flinke zeperd te bezorgen. Waar die 120 roodjes vandaan kwamen vermeldt de story niet, maar misschien had onze illusionist ze apart gezet om ooit nog eens vier openstaande befrekeningen te kunnen voldoen (1).
Oh, en dan zit ie nog met zijn Marjanneke de Hoog en haar dochter, die zich toevallig bij hem thuis in Marbella ophielden toen ie op camera in een Spaanse smurfenvoiture werd gedrukt, maar verder ook niet wisten wie hij was. De meisjes zouden momenteel wat krap zitten en aankloppen bij de familie in Nederland schijnt geen optie te zijn. Tja, wat haal je allemaal aan hè? Voor een paar rotcenten. Maar misschien biedt een p.r.-burootje voor bejaarde delinquenten enig soelaas. Het is maar een hint. Stay tuned.

(1) Namen bij ons bekend. Om hun reputatie niet te schaden zullen we dit keer maar niet nemen en sjeemen. Soms zijn we best aardig.

zaterdag 20 september-2014
Toch effe inbreken. Volgens de Volksfiets van vandaag zou er namelijk wel eens gesjoemeld kunnen zijn bij de trekkingen van de Staatsloterij. Hadden onze dagvodcollega's opgetakeld
bij vier ex-werknemers van Intralot, de Griekse it-boer van onze oranje gokwalvis.
Maar wij hadden daarover al 2012 contact met een Jonas uit het inner sanctum van de gladde slokop en die beweerde stijf en strak dat je van buitenaf geen geintjes kon uithalen bij de trekking.
Daarvoor was de controle te stringent. Over van binnenuit lulde Jonas niet (1).
Aanleiding tot onze vragen was het gerucht dat good old Robbie van de Rhee contact onderhield met een paar hotemetoten uit zijn toenmalige directe woonomgeving in Bosch en Duin die de uitslagen bij de Staatsloterij een kontje konden geven. Hebben wij Robbie
indertijd over benaderd. Geen sjoege. Een gokkie: misschien heeft ie nu wel een aanleiding gevonden om te kwekken. Nee, niet met ons. Met iemand van de Volksfiets. Voor een aalmoes? Om het OM wat milder te stemmen? Robbie's wegen zijn ondoorgrondelijk. Stay tuned.

(1) Zie de afleveringen 423 tot en met 425 en 461 van Octopussy uit 2012. Plus nog eens de 3 afleveringen van de serie "Tweearmige bandieten" uit datzelfde jaar.

dinsdag 14 oktober-2014
Gelukkig. We zijn niet de enigen. In Roemenië is ook gesteggel ontstaan over Intralot (1). De Griekse onderneming die bij ons de It van de oranje walvis verzorgt en daarbij af en toe van een backdoor gebruik zou maken om hem wat oneigenlijk voer in de maag te splitsen. Teneinde hem prijsjes te laten spuiten in de richting van een groep onverlaten. Hoe lang Intralot die Promis-methode hanteert weten we niet. Volgens de huidige hotemetoten van de Staatsloterij (en de Lotto) gaat het alleen maar om een paar recente verdachte gevalletjes. Maar wij hebben onze twijfels. Vooral gezien onze bevindingen bij het afrollen van de film rond Robbie van de Rhee. En dan is er misschien nog een detail, dat aandacht verdient. Tot 1 april 2012 werd de verzorging van voornoemde walvis in de kieren gehouden door het College van Toezicht op de Kansspelen (2). Een zelfstandig bestuursorgaan dat de regering sinds 1996 adviseerde bij het verlenen, wijzigen en intrekken van vergunningen voor landelijke kansspelen. Een van de leden van dat controlerende gezelschap was een bekende bef: mr. Adrienne Vrisekoop. Mocht dan wel in het laatste decennium van de vorige eeuw een tijdje als D66-senator hebben rondgehupst, het was geen meisje met een onbevlekt blazoen. Als commissaris van het in 2002 gestrande automatiseringsbedrijf Landis liep ze al een weinig flatteuze deuk in haar reputatie op (3). En daarnaast trokken wij in 2007 een connectie boven water met Bram Zeegers. Een ex-collega uit de befsfeer die leuke dingen deed voor Willem Endstra en tegen een gerechtelijke zeperd opliep toen bleek dat ie in Liechtenstein zes meloen door de wasstraat had gehaald ten behoeve van de op Curacao opererende glijhuisexploitant Giovanni van Ierland (rip). Al dat gedreutel trekt een zware wissel op je leven. Dat zou de reden voor Bram zijn geweest om in 2007 stazione termini op te zoeken. Zij het onder verdachte omstandigheden (4).
Had die connectie invloed op Adrienne's besognes binnen het College van Toezicht? Nee. Maar waarom ook. Op zich zeggen connecties namelijk niks. En of die connecties zich uitstrekten tot de baasjes van Intralot mogen we niet eens suggereren. Maar het is wel curieus. Hm? Stay tuned.

(1) Gaat over steekpenningen bij het binnenhalen van Intralot en de belachelijke percentages die de Grieken berekenden voor hun diensten.
(2) Op die datum werd het college vervangen door de KSA (kansspelautoriteit), waarin onder anderen voormalig geheimschrijver Arthur Docters van Leeuwen, ex-minister Pieter Winsemuis en oud-KNVB-bobo Henk Kesler een warm plekje hebben gevonden.
(3) Zie aflevering 324 van deze serie dd. 18 juli 2007.
(4) Zie vooral de afleveringen 72 tot en met 74 van deze serie. Nog makkelijker is om met de zoekterm Vrisekoop de hele serie door te struinen.

woensdag 15 oktober-2014
Droef bericht. Vanochtend in de Volksfiets. Lees als u het geestelijk op kan brengen. Het ouwe verhaal. Baby Doc Lowie Reijtenbagh wordt in Antwerpen eindelijk voor de kadi getrokken, omdat de Belgische blauwe brievenbrigade na een langdurig en grondig onderzoek hem ervan verdenkt een paar honderd meloen euro's buiten zijn aangifte te hebben gehouden. Maar ook hier “vergat” de betrokken exposeur van al dit leed in het dagvodartikel te vermelden, dat Kleintje Muurkrant op 10 april 2009 in nummertje 381 van deze serie een alleraardigste connectie had blootgelegd tussen de uit Almelo stammende multimeloenair en de te vroeg van ons weggerukte Maurice Emanuels. Een avontuurlijk ondernemer die ondermeer zaken deed met de roemruchte heren Endstra (rip) en Rommy (bromt). Verderop in diezelfde maand trokken wij binnen de context van het financieel illusionisme Lowietje's evenknieën als Jan Kuijten, Joepie van den Nieuwenhuyzen, Robert Noortman en Dolf Huijgers nog even voor het souffleurshokje (1). Best intrigerend dachten wij, maar stel je voor dat je Kleintje Muurkrant als bron moet opvoeren. Stay tuned.

(1) Zie de artikeltjes Raw en Raw (2) respectievelijk dd. 25 en 27/4/2009

dinsdag 21 oktober-2014
Die villa van Lowietje Reijtenbach in Brasschaat? Dat is een nog interessanter onderkomen dan we al vermoedden (1). Want niet alleen de naam van voormalig glijhuiseigenaar Maurice Emanuels (rip) is daarmee voor de eeuwigheid verbonden, ook die van Nina Storms-Vleeschhauwer aka Brink. Als huurster. Volgens de gegevens van een Belgische fiscale speurneus.
Momenteel zou het landhuis bewoond worden door een wat ouder meisje uit de Amsterdamse vastgoedfamilie Veenemans. Naar horen zeggen een goeie vriendin van Christine Kroonenberg. De weduwe van ome Jaap, die bij ons in 2012 nog zo prominent voorbijkwam in de rol van pleegzuster bloedwijn bij de verzorging van Max Hasfeld (aka Cees Cannafield), avontuurlijk ondernemer in ruste.
Maar dat was niet de enige reden waarom wij aandacht besteedde aan Christientje. Het ging ons toen ook en vooral om de intrigerende gebeurtenissen rond de eigendommen van de Schumacher Kramerstichting. En gezelligheid kent geen tijd. Laat dat meisje van Veenemans volgens insiders daar nou ook iets mee te maken hebben. U hoort daarover nog nader van ons.
Btw: er viel nog meer te destilleren uit de gegevens van de eerder genoemde Belgische speurneus. Lowietje Reijtenbagh zou vroeger namelijk veel zaken hebben gedaan met glijhuisexploitant Jaap Hokke en in diens slipstream onze ouwe Delftse kameraad Jos van der Meer, die op zijn beurt weer geen onbekende was van bijvoorbeeld Maurice Emanuels en Willem Holleeder(2). Scheiding tussen boven- en onderwereld? Get the fuck out of here. Stay tuned.

(1) Zie aflevering 541 dd. 15 oktober 2014.
(2) Jos kwam in het verleden nogal eens voor in deze serie. Leef u gerust even uit.

vrijdag 7 november-2014
Vers van de pers. De laatste poging van Robbie van de Rhee om zijn tijdelijk onderkomen in Nieuwegein in te wisselen voor een happie frisse lucht is in de prullenbak beland. De Hoge Raad heeft zijn cassatie verworpen. Dat wordt voor de volle 10 maanden brommen. Plus dat de vier maanden voorwaardelijk die nog nog boven zijn hoofd aan het cellampje hangen ook nog in onvoorwaardelijk kunnen worden omgezet. Hangt ervan af hoe een nog lopende procedure tegen hem afloopt. Dat is toch wel heel iets anders dan een lekker Spaans zonnetje op je navel. Sterkte Robbie. We denken aan je.

dinsdag 18 november-2014
Robbie van de Rhee had een Range Rover. Die was ooit teruggehaald door een heilige koeienwinkel in Hilversum, omdat de in Nieuwegein opgesloten oplichter zijn rekeningen niet betaalde. Kunnen we ons iets bij voorstellen, want als een rekening tot 15 roodjes oploopt wil er nog wel eens onrust tussen de kwabben ontstaan. Voornoemde winkel had hem voor dat luttele bedrag in de ramsh gegooid, ondanks dat de firma Alphera Financial Services over een pandrecht op het vehikel beschikte. Maar toen verscheen curator Rob Boers op het tapijt, liet de Rover uit de etalage halen en verpatste het vehikel voor zestien roodjes. Die man moet ergens van betaald worden. Want van een kale laaienlichter valt niks te plukken. Vooral niet als die weigert te openbaren waar ie zijn poen heeft weggestouwd en zijn financiële gegevens zorgvuldig aan meneer Boers onthoudt. Heeft wel als consequentie dat Van de Rhee in wezen voor onbepaalde tijd achter het streepjesbehang blijft zitten, want de curator heeft Robbie's paspoort inbeslaggenomen en kan hem laten zitten waar die zit zolang hij al zijn financiële paperassen niet heeft ingeleverd. Als ie alles nog heeft.
Nou zit Boers niet helemaal zonder. Zo beschikt hij bijvoorbeeld wel over de data die betrekking hebben op Powernoc International. Volgens Robbie zelf een kleinkind van zijn goochelattribuut op Gibraltar: Hemphill (aka Hennepheuvel) Holdings Ltd. Wij kregen die firma in slimme energie eind februari 2013 voor het eerst in het snotje en vroegen toen aan Marthin Henken, het boegbeeld van Powernoc, of onze Robbie deel uitmaakte van zijn outfit. Stijve ontkenningen waren ons deel. Wat bleek een jaar later? Dat Robbie zich wel degelijk had gemanifesteerd tussen de muren van Powernoc en dat die muren waren afgebrokkeld toen Robbie zijn hielen had gelicht. Marthin licht berooid achterlatend. Geen wonder. Hij had op 24 december 2012 ruim 32.000 Engelse Ponden overgemaakt op Robbie's rekening bij Barclays, de maand daarna via zijn vehikel Domoti i.o. nog rond de 27.000 Pond en vervolgens alleen nog maar onkostennota's. Tot de boel gestrekt ging. Marthin haalde later zijn gram bij de Fiod. Maar wat schiet je daar financieel mee op. Geen reet. In de volgende aflevering nog meer kunstzinnige hoogstandjes van Robbedoes. Dus stay tuned.

maandag 8 december-2014
Nee hoor, niks aan de hand. De Staatsloterij had naar aanleiding van de nare berichten over het gokvehikel de Nederlandse firma Software Improvement Group (SIG) ingehuurd en die zei dat er met de software van Intralot niks mis was. Er viel niet in te breken bij de trekkingen. Dat rapport van Pricewaterhouse was gelul in de cyberruimte en er had niemand bij de Commissie van Toezicht danwel de Kansspelautoriteit hardop zitten snurken. Nou improeft die Software Group bijvoorbeeld ook Nederlandse bankknoerten als de ING, de RABO en de ABN/AMRO en hoe vaak moeten we niet horen dat de boel weer naar de kloten is gegaan door fouten in de software. Dus om nou meteen SIG een volle bos vertrouwen te schenken, nou nee. Net zo min als aan Intralot trouwens, maar dat wist u al.
Dat wantrouwen heeft overigens afgelopen week nog een extra infuusje gekregen. Kwam door het bericht dat in Athene ene Evangelis Marinakis het cachot is ingeslingerd. De huidige voorzitter van de foebelclub Olympiakos Piraeus en werkgever van onze Ibi Affellay. Evangelis wordt van match-fixing beschuldigd en dat schijnt niet te mogen. Maar in het bericht werd niet vermeld, dat vriend Marinakis ook bestuurslid is van Intralot. Het speeltje van voormalig Stasi-agent Socrates “Rocco” Kokkalis, die in zijn duistere verleden ook nog een tijdje de voorzittershamer van Olympiakos Piraeus in de knuisten hield. En ooit ondermeer ervan werd beschuldigd “de lijsten van Staatsloterijdeelnemers te gebruiken bij het witwassen van cocaineopbrengsten” (1). Krijgt u het ook zo Grieks benauwd als u dat leest? Ja, wij ook. Stay tuned.

(1) Zie de sensationele aflevering 2 van het serietje “Tweearmige bandieten” dd. 14 augustus 2012

vrijdag 19 december-2014
Ouwe tijden herleven. Gaat over Club Elégance. Het glijhuis aan de Amsterdamse Nicolaas Witsenkade 38 waaraan zoveel illustere namen zijn verbonden. Van avontuurlijke ondernemers als Jan Witte, Maurice Emanuels, Willem Holleeder, Jaap Hokke en Jos van der Meer tot aan burgemeester Job Cohen (1).
Toen Jos van der Meer in 2008 na veel juridisch gesteggel op dat adres uit de business werd gebibobt wilde de buurman graag het pand overnemen. Dat was Nieuwsuur-eminentie Twan Huys. Maar Jos zag dat niet zitten en het duurde tot begin van dit jaar voordat ons Jos overstag ging. Twan veroverde de bovenste drie etages voor 8 ton. De rest zou weer in de schoot van Jaap Hokke zijn teruggekeerd en dienen als praktijkruimte voor bef Jan Piet van Rossum, de ouwe juridische toeverlaat van Van der Meer. Kleine speeltuin zullen we maar zeggen (2).
Overigens zou Jos volgens een zeer betrouwbare insider voor de aankoop van Elégance aan het eind van de vorige eeuw ook poen uit een lening van ome Jaap Kroonenberg hebben gebruikt. Poen die nooit is teruggekomen. Nou zou ome Jaap die hebben geput uit de tegoeden van de Schumacher Kramer Stichting en om nou te zeggen dat hij die op koshere wijze binnen zijn invloedssfeer zou hebben gebracht, nou nee (2).
Binnen deze context viel ook de naam van Louis Reijtenbagh aka Baby Doc, die ooit zijn huis in Brasschaat ter beschikking stelde aan eerder genoemde Emanuels en dat na diens verscheiden achtereenvolgens verhuurde aan twee dames die beiden een flinke kudde schapen op het droge hadden getrokken. Van een van hen zou Jos nog niet zo lang geleden 13 meloen hebben geleend (4). Van wie? Houden we nog even voor onszelf. Maar die mevrouw mag blij wezen als ze haar centen terug krijgt. Stay tuned.

(1) Wie erg nieuwsgierig naar dit stukje Hollandse folklore zet deze serie even in zijn achteruit. Rooie oortjes.
(2) Voor meer over Jos raden wij u aan om de serie “Schimmen achter Pim” ter hand te nemen.
(3) Voor highlights of liever lowlights over deze stichting kunt u terecht in eerdere afleveringen van deze serie.
(4) Zie aflevering 542 dd. 21 oktober 2014.

Sneu voor Fred. Kan zijn gokklus niet afmaken. Nou moet Klaas Dijkhoff het doen. En liefst zo gauw mogelijk, want we zitten echt te trappelen en nagels te bijten. Het is ons beloofd. We zouden in 2015 voor het eerst legaal mogen gokken op het internet. Dus zet hem op Klaas. Kan bijvoorbeeld Holland Casino eindelijk weer eens wat verdienen. En kan je het gokbedrijf geheel volgens de plannetjes van Fred in 2017 voor een smeuiig prijsje in de ramsh gooien. Weer een staatsbedrijf minder. Hoppa. 
Een van de dingen die Klaas wel in de kieren moet houden is de betrouwbaarheid van de aanbieders. Gelukkig wordt ie bij die controle geassisteerd door de KSA oftewel de Kansspelautoriteit. Een vehikel dat op 1 april (jawel) 2012 het voortreffelijke College van Toezicht verving. Nou ja, voortreffelijk. Dat college was verantwoordelijk voor de triomfantelijke entree van het Griekse Intralot in de Nederlandse gokwereld. Als verzorger van de software voor de Staatsloterij en de Lotto. En we weten inmiddels dat Intralot bij gelegenheid wat poen naar foute zakken heeft laten lopen en ook elders in de wereld geen reputatie geniet waarmee je bij je aanstaande schoonfamilie kan aankomen. Wist het College van Toezicht dat? Geen idee. Had het College van Toezicht dat moeten weten? Wat dacht u zelf? (1)
Soit. Sahara erover. Met kanjers als Arthur Docters van Leeuwen, Henk Kesler en Pieter Winsemius in de gelederen moet de KSA het toch een stuk beter kunnen doen. Zou je zeggen. Maar de schrik slaat je wel in de benen als je naar aanleiding van Britse publicaties erachter komt dat Holland Casino begin 2014 een softwarepartner in de armen heeft gesloten die ook niet fris en fruitig is. Het Israëlische Playtech. Gote baas van die onderneming is Teddy Sagi. Een Israëlische miljardair die zich op het internet ook manifesteert als pornoboer en in 1996 al eens tegen een juridische zeperd van negen maanden is opgelopen wegens een gevalletje aandelenfraude. Verder zou hij een groot aandeel hebben in een paar Londense bookmakerkantoren en gaan er enge geruchten over de rol die Israëlische casino's, waaronder die van Teddy, op het Turkse deel van Cyprus hebben gespeeld bij de activiteiten van Ergenekon, de Turkse Gladio. Wist de KSA dat? Geen idee. Had de KSA dat moeten weten? Wat dacht u zelf? Kortom, echt een kluifje voor Ronald van Raak. Want voor je het weet maakt de Israëlische gokmafia hier de dienst uit en dat kan de bedoeling toch niet zijn (2).

(1) Voor een interessante Amsterdamse connectie verwijzen wij u graag naar aflevering 540 van deze serie. En voor nog een frisse ruiker raden wij u aan artikel 545 door te neuzen.
(2) Zie voor de koene strijd van Ronald tegen de gokmafia op Curacao de serie “Raak?” die we op 19 februari van dit jaar de weg opduwden. 

Het gebeurt je wel eens. Vooral bij mooi weer. Dat je ineens denkt aan iemand die in je vroegere stukkies en dan met name in deze serie een tijd lang een voorname rol heeft gespeeld. Gebeurde ons vandeweek toen een fanatieke lezer ons het zesde verslag van Robbie van de Rhee's curator toestuurde. Daaruit bleek dat ie voorlopig nog wel achter een deur met een gaatje blijft zitten in de staatscamping van Nieuwegein. In ieder geval nog tot 16 oktober van dit jaar. In de tussentijd zou de curator graag zien dat Robbie op de proppen komt met nog ontbrekende onderdelen van zijn administratie. Als die al bestaan, want om het beschaafd te houden: Robbie was nogal slordig op administratief terrein. En dat is pech hebben, want zolang dat rommeltje niet in het bezit van de curator is blijft Robbie zitten. In alle redelijkheid natuurlijk. Het moet niet te gek worden. Mocht uiteindelijk besloten worden dat ondanks het uitblijven van die data de grens is bereikt dan moet ie daarna nog voor de kadi verschijnen voor zijn wandaden die hij indertijd heeft bedreven in relatie tot Tommy Telecom, Uniwall etc. (1). Of die kadi de vrijheid heeft om de tijd die Robbie heeft doorgebracht bij kampeervereniging Nieuwegein in zijn eindbeslissing mee te nemen is voor ons als leek moeilijk te beoordelen. Maar komt tijd, komt raad. En tijd is in dit dossier voldoende voorhanden. Mocht u overigens overspoeld worden door het verlangen om dat zesde verslag in extenso door te vlooien dan is hier uw kans. Stay tuned.(1) Zie voor die wandaden eerdere artikelen in deze serie. 

Diepe zucht. De Staat heeft maandag laten weten dat zij veertig meloen euro heeft opgehaald bij de erven van Willem Endstra. Als passend sluitstuk van een onderzoek naar de revenuën van een wasserette die de voormalige avontuurlijke bankier jarenlang beheerde. Dat sluitstuk is niet op stel en sprong afgezonken. Het onderzoek dat daaraan voorafging heeft acht jaar geduurd en flink wat poen, zweet en tranen gekost bij de betrokken externe en interne accountants plus nog een handjevol snorders van de blauwe brigade. Volgens de dagvodden ging het dan ook om “grote criminele geldstromen”. Maar gelukkig hebben de verantwoordelijken voor de achtergelaten vastgoederfenis “alle medewerking” verleend bij het onderzoek, dus die hoeven niet meer voor de kadi te verschijnen. Blijft bij ons toch de vraag knagen of die verzamelde batterij van speurneuzen ook hebben gekeken naar Delco BV. Delco BV? Ja, Delco BV. Indertijd gevestigd op Museumplein 1 te Mokum. De oorspronkelijke uitvalsbasis van het toen nog niet ontvlechte cluppie van Willem, Klaas en IJsbrand. Of leidde die BV naar al te heikele staatszaken cq. staatsgeheimen en werd aan voornoemde snorders vriendelijk maar nadrukkelijk verzocht met hun tengels daarvan af te blijven? Zullen wij waarschijnlijk nooit weten. Want u weet hoe het gaat met staatsgeheimen (1). Stay tuned.

(1) Zie voor Delco aflevering 14 van de serie “IJ, IJ” dd. 4 september 2002 op onze Followup-site. 

Curieus. Op 2 juli wist het stukje nalatenschap van Jort Bretels dit te melden. Kregen wij een tip van een insider. Het riante pand zou zijn gekocht door Vistra Holding aan de Schiphol Boulevard. Een internationaal opererend vehikel met een special appetite voor financiële kunstjes en dienstverlening, waarvan de depository tak vorige maand is goedgekeurd door de AFM en de hut van Klaas Knot. En met vestigingen in aangename poenplekken als Luxemburg, Zürich, Cyprus, Singapore, Hong Kong, Genève, Curacao, Sjanghai, Jersey en zelfs Warschau. Verder zou er in de personele sfeer een leuke link bestaan met Turkije en dan met name bij de bouwgigant Rönesans oftwel Renaissance Construction. Huh? Was er niet iets met Renaissance? Ballast Nedam of zo? Nou ja, morgen maar weer. Summer in the city niet waar? Stay tuned. 

Oh (geen Opel), nog wat. Over dat aan- en verkoop gegoochel uit de vorige aflevering (1). Bij dat geschuifel zouden nog twee lieden betrokken zijn geweest: Leen Bosnië en Carel Buis. Geen onbekenden in de Endstra-annalen (2). Wat hun rol is geweest weten we niet. Laten we het houden op een bemiddelende rol. Maar hoe dit zij, Leen zou een tonnetje voor zijn diensten hebben gebeurd en Carel 30 roodjes. Van wie? Even de radertjes laten werken. Geen bedragen om uit je broek te schieten, maar je kan er best een keertje lekker van uit eten. Stay tuned.

(1) Even terugzwemmen naar 23 juli 2015.
(2) Zie voor Leen bijvoorbeeld dit artikel. En voor Carel deze ontboezeming.

Een klein beetje bijpunten. Min of meer naar aanleiding van dit bericht gooiden wij bij u op de deurmat, dat de firma Vistra het betrokken pand van kroegenboer Martin Vinke had gekocht. Is zo, maar dan wel via de achterdeur. Officieel staat namelijk de BV Aruba Real Estate Investment als koper in de annalen. Klinkt exotisch. Is het niet. Die BV zetelt namelijk in Breda. Aan de Claudius Prinsenlaan 44. Enig aandeelhouder is de BV BLD Investments, gevestigd aan de Schiphol Boulevard 231. Op hetzelfde adres als Vistra en dat is niet om van verbazing in zwijm te vallen. BLD is namelijk een volle dochter van Vistra en woont nog bij moeder thuis.
Ook leuk: de directeur van Aruba Real Estate is ene Lucas Franciscus Simon Bagchus. Eerder deze eeuw hotemetoot bij respectievelijk MeesPierson Intertrust en Fortis Intertrust, bij de firma Monterey en tussen december 2003 en juli 2014 bij Vistra. En er is iets met deze Lucas. Jawel. Zit zo. In onze serie “Spaanse steekjes” hebben we op onze bescheiden manier af en toe aandacht besteed aan de Gürtelaffaire en het daarmee verbonden corruptieschandaal binnen de Partido Popular van generalissimo Rajoy. Naast PP-penningmeester Luis Barcenas Gutierrez speelt financieel scharrelaar Francesco Correa daarin een formidabele hoofdrol (1). In mei 2007 reed deze Franceso bijvoorbeeld 2,2 meloen euro de wasstraat in. Op zijn verzoek verhuisde dat bedragje van een geheime rekening in Zwitserland naar Curacao, ging daar over in andere papieren handen en belandde uiteindelijk grotendeels bij de Spaanse firma Patrimonium Osiris. De wasbeurt werd geheel verzorgd door de Nederlandse onderneming Monterey van Lucas Bagchus. Naast Monterey dook eveneens de naam van Vistra Funds Management in Genève op en in de schaduwboekhouding van Barcenas die van onze Lucas. Als we alles goed interpreteren zou naar aanleiding van deze prikkelende vondsten een Spaanse rogatoire commissie naar Nederland zijn afgereisd om aan de ivoren wachters van het huidige baasje van Aruba Real Estate Investment te sjorren. Uitslag onbekend. Het onderzoek gaat vrolijk voort. De AFM en de outfit van Klaas Knot? Tsja. Stay tuned.

(1) Zie voor Correa bijvoorbeeld aflevering 9 van deze serie dd. 23 mei 2013. 

Het beste is dat u even mee teruggaat. Naar aflevering 547 van deze serie. Daar staat de nodige narigheid over de Griekse gokonderneming Intralot. En nou u toch bezig bent, kijk dan ook even naar dit bericht van de afgelopen week. Staat het aangename Servische alternatief voor Carolien Tensen voor jodokus bij de Lottoballetjes. Meteen een justitieel onderzoek en al heel gauw werd naar buiten geboerd dat het om een ongelukkie ging. Niks aan de hand. Net als indertijd bij onze Staatsloterij. En raar maar waar: nergens de vermelding dat ook in Servië het Griekse Intralot de ballen op gang houdt. Via een dochter, maar dan wel een die netjes luistert naar moeders. Rien ne va plus. Niets is meer van u. Stay tuned.

Geinig. Vandeweek stond ie er nog. Francesco Bonanno. Als gappie van Lucas Bagchus op diens Linked In pagina. En wat denk je wat? Op de Linked In van Francesco ontbreekt ook ineens de naam van Lucas. Wie die Francesco is? Een Milanese vastgoedboer met als we ons niet vergissen een bouwbedrijf in Vlaams Brabant. Nou zullen we aan dat schrappen van de wederzijdse namen niet ineens zwaarwegende consequenties verbinden. Zelfs niet als we de niet bepaald vrolijk stemmende achternaam van Francesco in de beoordeling meenemen. Per saldo heten in Nederland ook meer mensen De Vries zonder dat ze familie zijn van Zwarte Joop (rip). Dus zal je in Italië zeker Bonanno's hebben die geen deel uitmaken van de mafia-familie. Maar geinig blijft het. Stay tuned. 

Drie slag uit. Onze geliefde laaienlichter Robbie van de Rhee heeft gisteren drie jaar detentie met aftrek van voorarrest voor de ballen gekregen van een Utrechtse kadi. Da's even wat anders dan met je blote buik in Marbella. Voor wie verder nog even de waslijst wil doornemen, hier is ie. Of we nu voorgoed van Robbie af zijn? Het is een gokkie, maar we denken zomaar van niet. Dus stay tuned.  

Het waren ooit twee gappies. Jan Dirk Paarlberg en David Beesemer. Samen stootten zij ondermeer het vastgoedgoedvehikel Merwede BV op in de vaart der volken. Tot de juridische stampij rond Willem Endstra en diens cronies vaste vorm begon aan te nemen en Paarlberg werd meegezogen in de Plooijstroom. Beesemer ondervond weliswaar wat hinder van de Blauwe Brievenbrigade en zag zich enige tijd genoodzaakt om de hulp in te roepen van freefighter Hans Nijman (rip) om zich wat veiliger te voelen. Maar grosso modo kwam de schoonzoon van Ronnie Rosenbaum er genadig van af. Zeker in vergelijking met zijn oude zakengap. Zal u zeggen: wat is in godesnaam de aanleiding om terug te komen op die menage à deux? Nou, er gaat het gerucht, dat de verhouding tussen JDP en Beesemer er niet beter op is geworden de laatste tijd. Sterker nog, JDP zou nog een heel strotje meloenen tegoed hebben van David en ziek als ie is het plan hebben opgevat om die meloenen op te eisen. Let wel, het is een gerucht. Maar hoe vaak is in het verleden niet gebleken dat geruchten uit het stenenwereldje vaak dicht tegen de waarheid aanschuurden? Dus... Stay tuned.

DTZ Zadelhoff gaat voor het luik. Volgens het Financieele Dagvod van vandaag. Drie jongens van de afdeling taxatie (Eddy Halter, Feddo Bosveld en Roy van der Meché) zouden in 2005 en 2007 aan het uitgaanscomplex Go Planet in Enschede via een paar slimme truuks een veel te laag prijskaartje hebben gehangen (zie update uit april 2019 onder dit artikeltje!). Dat complex was eigendom van de Museum Vastgoed Groep, die tot 17 mei 2004 fifty fifty in handen was van Willem Endstra en Klaas Hummel. Na die datum was vanwege droeve omstandigheden de fifty van Willem in handen van diens erfgenamen overgegaan. Die zullen vast niet geweten hebben dat eerder genoemd Zadelhofftrio op verzoek van Klaas de boel in Enschede voor een zo laag mogelijk prijsje taxeerde: bijna 2½ meloen euro. Omdat het object op DTZ-papier eigenlijk toch geen hol waard was wist Klaas de erven ervan te overtuigen, dat ze het beter konden verpatsen. Via via kwam het in 2007 voor 2.350.000 euro in handen van de Zwitserse firma Aegeri-Investment Company. Gestald op het kantoor van Peter A. Iten, die al eerder in deze serie zijn neus aan het venster drukte. Niet alleen in verband met de licht geurende akkefietjes van Klaas maar ook die van voormalig Swarovskiër Benedikt Hoess en handelaar in luchtkastelen Hisko Baas (1).
In 2008 duwde Aegeri het Enschedese feestneuzencomplex voor 8 meloen weg naar een paar ondernemende Tukkers en die stootten het begin 2010 op hun beurt weer door met een winstje van iets meer dan 2½ meloen. Maar nou het lelijke: Aegeri bleek later een vehikel te zijn dat op naam stond van de ex van Klaas, die in diezelfde periode ook verwikkeld was in de listige affaire rond Rigi Invest, eveneens gestald bij Peter A. Iten in Zug (2). En de erven Endstra voelen zich nu hogelijk gepiepeld en hebben de zaak aanhangig gemaakt. Zou je het zelf wezen.
Btw. Het is niet voor het eerst dat Zadelhoff voor onze sneeuwschuiver komt. In 2013 bleek het deftige kantoor ook een hufterige rol te hebben gespeeld bij de verkoop van een ijsbaan in Biddinghuizen. Mocht u nog trek hebben in een toetje dan serveren wij u graag de serie “Scheve schaatsen?”. Smakelijk. Stay tuned.

(1) Raadpleeg voor deze heren eerdere bijdrages in deze serie.
(2) Zie de afleveringen 367, 368 en 431 van deze serie.


Update 13 april 2019:
Door een van de hierboven genoemde verdachten werd ons de uitkomst van de rechtszaken gemeld. Iedereen is vrij gesproken, er is geen sprake (geweest) van vervalste taxatie-rapporten, waarmee de bodem onder deze zaak werd weggenomen. Vrijspraak voor alle verdachten. Het Openbaar Ministerie gaat niet in beroep waarmee deze uitspraken onherroepelijk zijn geworden. Alles staat hier voor iedereen te lezen...

Sorry. Excuus. Eerder dit jaar hadden we het over Vistra. Een trustfund aan de Schiphol Boulevard in 020 dat zich bezighoudt met het beheren en heen en weer schuiven van grote bakken poen ten behoeve van een bonte stoet cliënten. Onze nieuwsgierigheid flakkerde op naar aanleiding van een vastgoedtransactie tussen kroegbaas Martin Vinke en Aruba Real Estate Investment. Ging om een riant grachtenpand met een interessante historie. En nou kunnen we weer beginnen over de momenteel in Scheveningen verblijvende Jan Dirk Paarlberg, Sjoerd Kooistra (rip), Leen Bosnië en Carel Buis, maar we nemen aan dat u bijdehand genoeg bent om in deze serie even terug te bladeren naar eind juli, begin augustus. Aruba Real Estate bleek een volle dochter van Vistra te zijn en ene Lucas Bagchus het baasje ervan. Nou dachten we dat een vlekje was voorbehouden aan een bonte koe, maar Lucas bleek er ook een te hebben. Hij was betrokken geweest bij een ondeugende operatie die deel uitmaakte van de beruchte Gürdel-affaire in Spanje. Daarbij werd 2,2 meloen euro door de wasstraat getrokken en in dat dossier kregen zowel Lucas als de firma's Monterey en het in Genève gevestigde Vistra Fund een exotisch plekje. En met Vistra Fund zijn we waar we wezen moeten. Want wat blijkt? Dat Fund is eind augustus 2012 ook al eens bij ons voorbijgekomen. In de nadagen van de Terra Vitalis-affaire! Toen de teakgroene participanten willy nilly al aandeelhouders waren geworden en door de Luxemburgse ondernemingen CATF en Baum (zoiets verzin je niet) langzaam maar zeker het bos werden ingeduwd. Kan je Vistra in deze wat verwijten? Op het oog niet, maar ze hielden (houden?) wel de administratie bij. En net als bij dat gedoe rond dat pand van Martin Vinke krijg je toch een makreelsmaak in de omgeving van je huig. En geen verse makreel.
Oh, en dan is er recentelijk nòg een visje bij ons binnengezwommen. Is tegenwoordig eigendom van een firma in Milaan, had tijdelijk een zusje in Lugano, heeft een spookadres in 010 en wordt beheerd door twee jongens van Vistra en een juf in Buenos Aires. Een maatschappelijk kapitaaltje van 800 meloen en een geplaatst en gestort bedragje van 372 meloen euro. Best een lekker happie dus. Hoort u nog meer over. Zeker weten. Stay tuned. 

Familie krijg je er gratis bij. Dat geldt ook voor de deftigen onder ons. Neem nou bijvoorbeeld eens Gilbert Monod de Froideville. Als er iemand in Nederland is die weet hoe het heurt is het Gilbert wel. Daarom was ie ook jarenlang ceremoniemeester aan het Oranjehof toen Bea daar nog de dienst uitmaakte. Bij alle officiële gebeurtenissen zorgde Gilbert ervoor dat alles volgens de door hem geboekstaafde regels verliep. Dus geen ouwe fiets tegen de pui van het paleis als er een nieuwe ambassadeur een hand kwam geven. Het stilletjes laten verwijderen van luitjes die zich een orgel stonden te zuipen bij koninklijke recepties. Het checken van het wijwater bij de doop van de jongste Oranje exemplaren. Etcetera etcetera.
De broer van Gilbert is ene J.A. Monod de Froideville (1). Woonachtig in Groenekan tussen imposant struweel. Ook deze telg van de roemrijke familie Monod de Froideville was geen petite patate. Als grote speler in de internationale bouwwereld en vertegenwoordiger van met name de Franse belangen in de Europese cementindustrie werd hij met alle egards omgeven als er ergens onderhandeld moest worden over prijzen, overnames en meer van dat moois. Hij liet zich bij die gelegenheden vervoeren in een navenante voiture met aan het wiel zijn zoon Frederic. Een jongeheer met de looks en de aspiraties van een playboy als je de insiders geloven mag. Niet zelden vonden voornoemde onderhandelingen plaats in aangename etablissementen. Met in de finale glaasjes prik en professionele dames. Hetzij in dezelfde etablissementen (2), hetzij in nabij gelegen percelen en geheel verzorgd door topondernemers uit de fijne vleeswarenbranche. Een van hen was de Utrechtse specialist Ronnie Galiart en die zag wel wat in de jonge Frederic. En zo werd de neef van Bea's ceremoniemeester bedrijfsleider bij Ronnie, de gabber van voormalig welnessondernemer Johan Verhoek aka de Hakkelaar. Zoals gezegd: familie krijg je er gratis bij.
Overigens hebben wij in 2004 al eens gerefereerd aan een van de hierboven beschreven bijeenkomsten in de cementsfeer. Daarin figureerde ondermeer Rinus Platschorre, de echtgenoot van voormalig minister Karla Peijs van Verkeer en Waterstaat (3). Het ging in die tijd ondermeer om Europese kartelafspraken, waarbij ook de Franse cementreuzen Holcim en Lafarge de klos dreigden te raken. Kijk, en daar stuitten we op een interessant spoor. Stay tuned.

(1) We hebben ons best gedaan om zijn doopnamen op te duikelen, maar hebben het uiteindelijk opgegeven. Waarschijnlijk heet ie Jean Adrien. We houden ons aanbevolen.
(2) Er werden ten tijde van de parlementaire enquête bouwfraude met enige regelmaat dames van de lichte cavallerie in de directe omgeving van het door ons geëgaliseerde afknijpinstituut “De Terp” gesignaleerd. Wie die serie daarover nog nooit heeft geconsumeerd raden wij aan onze Followupsite te bezoeken met de zoekterm Bert Terpstra. Educatief en hilarisch tegelijk. Een aanrader.
(3) Zie het serietje “Bim Bam” uit dat jaar.

U weet hoe we over toeval denken. Maar hoe het precies zit met het bericht waarmee het Franse kwaliteitsvod Le Monde vandeweek kwam aankakken, geen idee. Cementreus Lafarge zou een deal hebben gemaakt met ISIS om de productie in Syrië op gang te houden. Nou was dat voorafgaand aan de trouwerij met Holcim, de andere Franse reus op de cementmarkt. Dus die heeft er eigenlijk geen hol mee te maken. Maar getrouwd is getrouwd en dan komt zoiets toch bij je binnen. Nou heeft Holcim zelf ook geen vlekkeloze reputatie. En voor hun huwelijk waren Lafarge en Holcim ook al decennia lang betrokken bij Europese kartelkunstjes, waarbij ooit de naam van good old Rinus Platschorre viel. De echtgenoot van Karla Peijs, die we in de vorige aflevering al de revu cq. de panorama lieten passeren.
Er is trouwens nog een Nederlander die liever niet zou zien dat we in deze materie snuffelen. Dat is Geertje ook wel Gea van Estrik, die wij onlangs in de serie “Kafka in Zeist” heftig aan de beurt lieten komen in verband met haar werkzaamheden voor het Italiaanse Bracco Imaging Holding en het intrigerende, op Schiphol geparkeerde Mill Hill (1). Net als haar honnieponnie Jos Arts is Geertje van oorsprong een eenvoudig boekhoudertje uit Haarlem. Maar vooral dankzij een avontuurlijke Utrechtse ondernemer wonen Jos en Geertje nu in het rustieke Bosch en Duin. Op een steenworp afstand van voornoemde ondernemer en maar een ietsiepietsie verder weg van J.A. Monod de Froideville. En wat is de connectie tussen Geertje en Holcim? Geertje is een absolute topper binnen het concern. Directeur Générale van verschillende onderdelen. Voilà. En dat woont in alle eenvoud aan de Vossenlaan in Bosch en Duin. Of die carrière heeft gemaakt. Goh! Stay tuned.

(1) Zie in dit verband vooral aflevering 43 van die serie.

Voor de volgende etappe gooien we hem eerst even in zijn achteruit. Naar aflevering 392 van deze serie dd. 3 mei 2010. Daar etaleerden wij wat aan de handel in vastgoed gerelateerde listen en lagen van de Utrechtse ondernemer Ed Pouw. Uit de tijd dat ie nog bestuurder was van het nu als PMT opererende Bedrijfspensioenfonds voor de Metaal en Technische Bedrijfstakken (BPMT) en de periode daarna. Toen die lagen en listen boven water kwamen moest de schielijk naar Brasschaat verhuisde Ed van de kadi de nodige meloenen ophoesten en er werd beslag gelegd op zijn stapels stenen. Het BPMT was niet echt tevreden, maar zag het ook niet zitten om de zaak in hoger beroep te tillen. Het kost een bom flappen en de uitkomst is onzeker. Er kwam een mediation tot stand, waarbij de betrokken bedrijven werden vertegenwoordigd door de latere minister van VROM Sybilla Dekker, die momenteel iets knus heeft met oud-minister en Libisch lobbyist Ben Bot (1). De mediation leverde een schikking op. Het BPMT bleef achter met een gat in de begroting. Ed rommelde rustig verder in het Utrechtse stenenwereldje.
Nu het leuke gedeelte van deze etappe. In zijn BPMT-periode nam Pouw de binnen het voornoemde wereldje als invloedrijk afgeschilderde J.A. Monod de Froideville in dienst. Dat werd geen succes. Maar het kostte Ed wel een flinke bom florijnen om van Monod af te komen. Overigens was de toen af en toe aan de in de softdrugsbranche zo bekende Ruigenhoeksedijk in Groenekan residerende Monod niet de enige acteur die in de vorige aflevering al het toneel opstapte. Ed had namelijk ten tijde van zijn ondeugende avonturen in de vorige eeuw ook de ons inmiddels vertrouwd geraakte Jos Arts opgedoken (2). Toentertijd een boekhoudertje bij Hoogovens, die als een van de grootste Nederlandse metaalbedrijven jaarlijks een smak aan pensioenpremies afdroegen aan het BPMT. Of Jos in die hoedanigheid als assistent optrad bij de illusionistische voorstellingen van Ed Pouw is ons nog niet helemaal duidelijk. Zeker is wel dat hij op een bepaald moment bij Hoogovens vertrok. Al dan niet na zachte aandrang of na een schoonmaakbeurt. En zeker is ook dat Ed de nodige activiteiten heeft ontplooid om Jos en Geertje een rustieke woning in Bosch en Duin te bezorgen, vlakbij Ed's eigen stulp. We zullen deze geste maar onder het hoofdje “humanitair” onderbrengen. Anders zou u nog denken dat we iets lelijks suggereren. Stay tuned.

(1) Zie het artikeltje "Ben" dd. 5 oktober 2015.
(2) Zie aflevering 561 van deze serie dd. 25 juni 2016.

Hop, daar dook de oranje walvis weer even op. In het nieuws van Neerland's speenstreammedia van vandaag. Het jolige dier bleek vorig jaar juli 4250 euro stiekem te hebben teruggeblazen naar een prijzenvisser die zich belazerd voelde. Nou zijn er nog 200.000 van die teleurgestelde hengelaars, maar die hebben nog niks teruggekregen in hun leefnet. Dus waarom die ene wel en de rest niet?
Op die vraag zou een woordvoerder hebben gehakkeld dat er tussen de walvis en de mazzelaar nog een ander akkefietje heeft gespeeld. Vandaar de deal. Geheimzinnig. Vooral als het gerucht juist is, dat dit eenzame vissertje uit Bosch en Duin afkomstig zou zijn. Want laat dat nou precies de lommerrijke plek zijn die een rol speelt in onze complotstory over de Staatsloterij die wij in deze serie naar buiten hebben gereden (1) en die Twee Vandaag nooit zal halen. Het zegt misschien noppes en van het bewuste bedrag wordt niemand meer zenuwachtig, maar curieus is het wel. Stay tuned. (1) Zie de artikeltjes 423 t.m. 425 en verder...

Toch nog heel even. Over die schikking die de Staatsloterij heeft getroffen met een belazerde gokker. Die had een rechtszaak aangespannen tegen de oranje walvis en om veel ruis op de lijn te voorkomen handjeklapten ze de zaak af met een bedragje van 4250 euro. De oranje diepzeeduiker zag zich in dit geval daartoe genoodzaakt "vanwege een samenspel van factoren". Hmm.
Bij handjeklappen gaat het over de vraag wat de een wil hebben en de ander bereid is te schokken. Ergens in de midden kom je dan uit. Eigenlijk wel heel veel drukte voor een aalmoes. Tenzij die aalmoes niet eenmalig maar maandelijks in het centenbakkie van die schrobber uit Bosch en Duin wordt gedeponeerd. Kijk, dan wordt het interessant. In ieder geval interessant genoeg om het voor de kadi te gooien. Toch eens even verder hengelen. U hoort nog van ons. Stay tuned.

Het is nog maar net met zijn kopje boven de grond. Een nieuw bloemetje op het macabere speelveld van good old Pierre Salik. Een van de twee heren die halfweg de jaren negentig van de vorige eeuw door de op weg naar de uitgang zijnde "ome" Jaap Kroonenberg werd aangewezen om zijn kleinzoon Leslie Bamberger te assisteren bij het bestieren van zijn imperium. Uitgebreid beschreven in deze serie. Ook wie Pierre Salik was. Nu dat bloemetje: Bij geruchte hebben wij vernomen dat onze Pierre niet alleen betrokken was bij de listen en lagen binnen de Schumacher Kramer Stichting, maar ook bij het beheren van de bij het Kroonenberg imperium behorende wasstraat in Zwitserland. Voor de ouwe jeanskoning geen terra incognita. Zo dook zijn naam en die van zijn dochters Véronique en Brigitte onder meer op bij de Swissleaks-affaire, die zich centreerde rond de geheime rekeningen bij de HSBC in Genève. Pierre en zijn Nachwuchs hadden volgens de officiële gegevens daar 97 meloen dollar gestald. Die poen moet ergens vandaan zijn gekomen. Nou deed Pierre voor zover wij weten in textiel, diamanten en vastgoed, maar hij had ook kennissen die zich bijvoorbeeld bezighielden met de handel in wapens en aangrenzend ongerief. En wat let je om af en toe eens een vorkje mee te prikken. Een praktische vraag: hoe parachuteer je die poen zonder ongelukken bijvoorbeeld bij HSBC? Daar waren ook toen al bancaire foefjes voor, maar het kon ook eenvoudiger. En daarmee komen we bij voornoemd bloemetje. Pierre zou namelijk af en toe de trein naar Zwitserland hebben gepakt om wat cash te stallen. Samen met een notarisweduwe die eveneens tot de menagerie van ome Jaap behoorde en inmiddels ook zelf een uiterst ferme vastgoedportefullie in Amsterdam en omstreken heeft opgebouwd. Die cash zou zowel bij de Schumacher Kramer stichting als de Kroonenberg groep zijn afgeroomd en later weer lentefris zijn teruggekeerd naar de stad aan de Amstel. Bij latere afleveringen zou de weduwe zijn vergezeld door een schoonzoon van Pierre aka Pieter. All in the family zullen we maar zeggen. Nou maar hopen dat dat bloemetje groeien wil. Stay tuned.

Toegegeven. Er gingen decennia lang verhalen dat binnen het imperium van ome Jaap Kroonenberg (rip) inkomsten werden gegenereerd uit de handel in ondeugende middelen en bancaire Curacaose foefjes. Maar hoe dit ook zij, zijn main course bestond toch uit textiel en stenen (al dan niet edel) en een select gezelschap uit die wereld schoof met enige regelmaat aan om daarvan mee te genieten. Onder wie de Elitaire Amerikaanse gebroeders Trump (1) en de sinistere Belgische ondernemer Pierre Salik (2). Over die laatste wisten we in de vorige aflevering een story naar boven te wurmen over reisjes naar Zwitserland voor een bezoek aan een voor ons onbekende wasstraat. Samen met een angehauchte notarisweduwe, die ook een plekje had verworven in onze nationale stenenwereld. Nou was een gelijkluidende sage daar al ruim en breed aan voorafgegaan. Die van oud-bankier Godfried van der Lugt (3). Alleen viel in die sage wel de naam van het desbetreffende sop-en-poets bedrijf: de Bank Cantrade van ome Gerrit van Riemsdijk en diens Nachwuchs Dirk. Met in de backbench een paar Van Lanschotjes (4). Een bank die via een Curacaose U-bocht verbonden was met het kantoor van Willem Endstra (rip) en zijn toenmalige buddies op het Amsterdamse Museumplein (5). Ome Gerrit stortte zich in zijn nadagen samen met zijn geliefde Truus in het Liechtensteinse goeie doelen circuit en behoort tot de kennissenkring van vorst Alois en zijn gevolg.
Langs deze gloedvolle charitatieve weg keren we terug bij de ooit door ome Jaap geannexeerde Schumacher Kramer Foundation (SKF). Vanaf 1989 hield de uit 1951 stammende en op het Gereformeerd Gymnasium aan de Keizersgracht klaargestoomde Henriette Jolande (aka Jet) Scheffer daar op vrijwillige basis twee oogjes in het zeil. Tot september 2014. Toen nam Jet afscheid van de SKF (6). Was het haar naderende AOW? Was het de inhoud van onze revelaties? De gereformeerde God mag het weten. Eerlijkheidshalve moeten we vermelden dat Jet vier jaar geleden ook haar zakelijke activiteiten al had afgebouwd. Zij runde vanaf 1987 onder de naam Jettex International BV een groothandel in textiel (what else?) vanuit een redelijk bescheiden appartement aan de Keizer Karelweg in Amstelveen (7). Als vertegenwoordiger van de Pakistaanse firma Al Karam Textile Mills waar ene Fawad Anwar de scepter zwaait. Geen krullenjongen, want Fawad ontplooit naast zijn beslommeringen in het textielwereldje ook nog activiteiten binnen de top van de Bank Islami, de Pakistaanse energievoorziening, een plastic bedrijf en de officiële Board of Investment onder leiding van premier Nawaz Sharif. Dat ie dan ook nog denkt aan de nooddruftige medemens is in hem te prijzen. Voor het toedienen van stimulantia aan de sectoren onderwijs, gezondheidszorg, sanitaire voorzieningen, hygiëne en afvalverwerking in Azië en Afrika richtte hij samen met Jet en het Zwitserse goeiedoelenkanon Monica Guelmani op 30 december 2015 in Den Haag de Fayat Anwar Foundation op en stalde die achter de pier bij het Haagse filiaal van de Marden Group (8).
Hoe rigoureus Jet de banden met Nederland verbrak moge verder nog blijken uit het in de ramsh zetten van haar luxueuze appartement aan de Prinsengracht voor het liefdadige bedragje van 1,4 meloen euro. De verkoop ging blijkbaar niet al te vlot. Sinds juni van dit jaar kan je het optrekje namelijk ook huren voor 4000 euro exclusief per maand. Het is maar dat u het weet.
Waar onze Jet nu woont? Waarschijnlijk in haar Zwitserse pied à terre in Benglen, niet ver van Zürich. Op datzelfde adres woont ook ene Michael Steiner. Een hotemetoot bij Allianz Suisse Immobilien dat onder de hoed van Allianz Real Estate thuishoort. Een stenenmoloch die ook op de Amsterdamse Zuidas actief is. En weet u wat nou zo leuk is aan Michael? Hij runde op dat adres in Benglen tussen 2005 en 2007 het textielbedrijfje MST Fashion. Op het oog totaal wezensvreemd voor deze stenenhandelaar, maar als je naar bovenstaande context gluurt toch ook weer niet. Wat dit allemaal inhoudt? Ach, als je van spinnenwebben houdt moet dit artikeltje toch heel genoeglijk zijn. Stay tuned.

(1) Eddie en Jules Trump kochten in 2004 de op de rand van faillissement verkerende Elite Models Agency in Manhattan op.
(2) Zie voor basic informatie over Pierre de afleveringen 282, 373en 465.
(3) Zie voor deze Nederlandse bankster het artikel “Roemloos einde van een dinosaurus” dd. 3 februari 2001 van de site Follow the Money en niet te vergeten deel 7 van de serie “Achterzijde van het beursschandaal” dd. 27 november 1998 op de site van de Morgenster.
(4) Zie voor deze was- en strijkinrichting ondermeer de artikelen “Cantrade en de ABP-affaire” en “Retourtje Cantrade” op de site van de Morgenster. En op de site van Kleintje Muurkrant onderandere de artikeltjes “Cantrade en de commies” van 14 februari 2015 en “Ome Gerrit en zijn buddies” van 18 februari 2015.
(5) Zie aflevering 14 van de serie “IJ, IJ” dd. 4 september 2002 op onze Followup site.
(6) Jet Scheffer werd vervangen door Thea van Bommel-Scheffer (all in the family?), in het normale leven akela van de RABO in het land van Flipje.
(7) November vorig jaar veranderde dit appartement van eigenaar voor een kleine 3 ton.
(8) Een management-vehikel met zijn hoofdkantoor in Amsterdam.

Moet toch een winstgevende business zijn. Die textielhandel. Ook in het geval van Jet Scheffer, jarenlang het baasje van Jettex en de schatbewaarder van de door wijlen ome Jaap Kroonenberg genaaste Schumacher Kramer stichting. Jet heeft namelijk niet zo bar lang geleden een school geschonken aan kansarme cq. kansloze koters (inclusief meisjes) in het noorden van Pakistan. Een school die onder de paraplu van TCF opereert. TCF staat voor The Citizens Foundation die in 1995 in Karachi ontsprong en in de loop van de tijd onder andere in de UK en de USSA buiten zijn oevers is getreden. Transparante club? Mwa. Alleen bij het filiaal in de USSA staat de hele bestuurlijke meute frank en vrij op het net. President blijkt de Pakistaan Zarra Sehgal te zijn. Een ouwe Young Global Leader bij de konkelclub in Davos en momenteel opperhoofd van de afdeling logistiek binnen het wereldwijde befkantoor Clifford Chance, dat ook in Amsterdam een plekje heeft gevonden. Wel lekker als je langs humanitaire weg contact kan onderhouden met een knoert van een befkantoor als je bijvoorbeeld juridische problemen ondervindt bij de transport van textiel of andere interessante Pakistaanse exportproducten.
Een ander bestuurslid van TCF USSA is de uit Lahore afkomstige Abdullah Jafari, die zijn vleugels heeft uitgeklapt in Houston Texas. Ondermeer als dirrek van de door Saudische ondernemers in de lucht gehouden Skyways Airlines, dat jets leverde aan iedereen die het kon betalen. Een van de cliënten van Skyways was de Saudische prins Nayif (ook wel Nayef) bin Fawwaz al-Shalaan al Saud, die bij ons in 2002 een ereplekje kreeg in de serie “De cocaprins” vanwege het smokkelen van Witte Neus met een vliegtuig van Jafari's firma (1). Nou kan je onze Jet Scheffer niet verwijten dat in TCF een verdachte goudrenet zit. Maar als je bedenkt dat ze jarenlang in de slagschaduw heeft gebivakkeerd van ome Jaap Kroonenberg en diens gappie Pierre Salik word je toch overmand door twijfel. Goeie doelen of niet. Stay tuned.

(1) Goegel voor wat meer interessante info over deze royal in de Neusindustrie en Skyways International naar het artikel “Mohammed Atta and prince Nayef”.

Het mag dan zondag wezen, we geven hem toch maar even van Jetje. Jetje Scheffer. Het meisje dat jarenlang de vinger aan de bloedbaan hield bij de door good old ome Jaap Kroonenberg (rip) in de jaren tachtig ingepikte Schumacher Kramerstichting. Jet is daar inmiddels emeritus en lijkt in 2014 ook definitief haar Jettex aan de wilgen te hebben gehangen. Tenzij die textielfirma nog iets doet vanuit het rustieke Bergamo in Lombardije, waar Jet ook een Viadeostempeltje heeft gedrukt onder de naam Henriëtte Scheffer Gmür. Daaruit distilleerden we dat er een meneer Gmür in Jetje's leven moest figureren en dat ze als het zo uitkomt ook onder die naam zakelijk opereerde. Dat bood uitzichten. En jawel. Henriëtte bleek in juli 2014 in de alcohol te zijn gedoken. Of eigenlijk in de koffie met een scheutje grappa aka cafè corretto. Speciaal voor Jet ontwikkeld door de in het Zuidafrikaanse Stellenbosch gevestigde Italiaanse wijnhuis van Giorgio Dalla Cia onder de naam Amoredigrappa (1). Als adres gaf de eigenaresse van de nieuwe slok de Zuercherstrasse 230, CH 8122, Binz, gemeente Maur in Zwitserland op. Nou hebben we ons een dwarslesie gezocht, maar we konden in Binz geen Zuercherstrasse 230 vinden. Wel de Zuerichstrasse 230, waar “Muur Unplugged” is gevestigd (2). Een soort Paradiso, maar dat is niet de enige reden waarom het een interessant adres is. Eerder in deze eeuw diende het namelijk als onderkomen van ene Philip Anandaraj. Een in 1960 in India geboren horecaondernemer, die ondermeer een functie vervulde binnen Löwengraben Management AG. Een onderneming uit Luzern met een aantal hotels en andere horecabedrijven onder zijn beheer.
In 2003 kwam Philip in aanraking met Hassan Ali Khan. Een paardenpiet uit Poona (ten zuidoosten van Mumbai), die oorspronkelijk zijn poen verdiende met een nering in antiek, maar later overstapte naar de handel in ijzeren antiek: schroot. Vanuit Dubai. Een centrum van internationale scharrelaars, dus was het nauwelijks een wonder dat Hassan kennismaakte met de financiële aartsgoochelaar Adnan Khashoggi. Hij ging zakelijk met de ouwe vriend van onze prins Bennie in zee, verdiende een schip met geld, maar al gauw mieterde een doos van Pandora open. En de klassiek geschoolde KM-lezers weten wat dat betekent. Eilie aan de horizon. Maar zondag is de dag des Heren, dus hier laten we het even bij. Morgen gaan we verder. Stay tuned.

(1) Klik hier om u een voorstelling te maken van het betrokken produkt.
(2) Muur is het Nederlandse woord voor Mauer en dat scheelt maar één letter met de naam van de gemeente waartoe Binz behoort. Waarom de Nederlandse term wordt gebruikt hebben we nog niet achterhaald.

Het ging maar om 8 miljard dollar. Maar dat wist de op de Zuerichstrasse 230 in Binz wonende Philip Anandraj nog niet toen hij in 2003 kennis maakte met Hassan Ali Khan (1). Die wilde graag een paar hotels in Zwitserland kopen en de financiering zou worden verzorgd door zijn zakenpartner, Adnan Khashoggi. De eerste keus viel op Château Gutsch in Luzern en Hassan startte de onderhandelingen met Philip als intermediair. Er kwam een deal tot stand tussen Hassan en de eigenaar van het château. Onder toeziend oog van een bankdirecteur van de UBS, wiens roots heel toevallig ook in India lagen. Iedereen blij, behalve toen het op betalen aankwam. Weliswaar was de benodigde poen van Khashoggi's rekening bij de Chase Manhattan in New York naar UBS overgeheveld, maar daar schrok iemand wakker en gooide de deur op slot. Volgens deze wakkere knaap was de poen namelijk afkomstig van duistere wapenhandel en vormde de aankoop van het château een onderdeel van een operatie, waarbij in totaal 8 miljard euro via verschillende banken door een wasstraat werd gehaald. Khan trad daarbij op als stroman voor de Saudische scharrelaar, omdat die in Zwitserland persona non grata was. No deal dus. Zowel Khan als een paar medespelers binnen dit hawala-circus leerden in 2011 het bescheiden interieur van een India'se kerker kennen.
Dat lot dreigde ook voor Philip toen hij in 2006 naar Mumbai reisde om de half meloen dollar op te eisen die hij in goed vertrouwen aan Hassan had geleend. Zijn paspoort en zijn laptop werden bij die gelegenheid inbeslaggenomen en hij werd op de grill gelegd door currysmurfen. Die waren met name nieuwsgierig naar 5 kluisjes bij Barclays Bank in de UK die op Philip's naam stonden. Vanwege zijn coöperatie bij het officiële onderzoek en het feit dat hij maar een bijrol had vervuld kreeg hij uiteindelijk zijn spulletjes terug en kon ie terugkeren naar Zwitserland. De zaak tegen Khan cs. loopt nog steeds.
Heeft deze enorme affaire iets te maken met onze speurtocht naar de ins en outs van de Schumacher Kramer Stichting? Met ome Jaap Kroonenberg (rip)? Met de in Nice wonende Jet Scheffer Gmür? Op het oog niet, maar dat adres in Binz blijft uitermate intrigerend. Stay daarom tuned.

(1) Zie voor de prelude aflevering 568 van afgelopen zondag.

Ze is al even voorbijgekomen. Monica Guelmani. In aflevering 566 naar aanleiding van het te water laten van de stichting Fayat Anwar in Den Haag. In dat artikel noemden we haar goeiedoelenkanon. En niet ten onrechte. Zo is ze hotemetoot bij een klein rijtje stichtingen, die zich op het bieden van soelaas aan lijders van verschillende enge ziektes hebben geworpen. Daarnaast bezet Monicaatje leidinggevende functies bij vehikels op financieel gebied. Zoals daar is PWS Private Wealth Services (1), Gabbiano Asset Management (2) en Bendio AG (3). Plus nog een vreemde eend: Worldwide Surfaces. Een AG die handelt in alles wat er voor de sneeuwschuiver komt, maar in het bijzonder bouwmaterialen en... textiel.
Zoals iedereen heeft ook Monica een verleden. Zo was ze eerder in touw voor de treuhand- en financieringsonderneming Tamex AG, die in 2008 ter ziele ging en waarvan de afwikkeling in handen werd gelegd van Clariden AG. Een bankbedrijf met een weelderige reputatie op het gebied van belastingontduiking en meer van dat soort kunstjes (4). Verder heeft Monica nog heel wat voetstappen liggen bij Hofmann Trust. Een bank, die in 2007 fuseerde met Clariden en de ook al met een zwaar riekende reputatie worstelende Bank Leu. Een combinatie die later werd opgeslokt door Credit Suisse. Had Monica iets met die kwalijke praktijken te maken? Voor zover wij weten niet. Maar zover weten wij natuurlijk niet. Wel nog een alleraardigst detail. Ze woont in Vals, gemeente Binz in Maur. Toeval? U weet het. Stay tuned.

(1) Goegel PWS Family Office en u krijgt een wat betere kijk op wat Monicaatje allemaal uitspookt.
(2) Idem.
(3) Een nog kakelfrisse financiële onderneming die ook in Caracas actief is.
(4) Zie het artikel "Hoort wie klopt daar?" van 17 april 2013.

Wij voelen ons vaak als een roepende in Ryadh-Buiten. Zo hebben wij in het verleden een hele stoot ellende door de CO2 gemengd over de Zwitserse Bank Cantrade. De vroegere wasstraat van ome Gerrit van Riemsdijk, zoon Dirk en een plukje familie van Evi van Lanschot. Reactie? Nul. Ook al omdat de Nederlandse overheid ten tijde van het ABP-schandaal een uiterst smerige rol heeft vertolkt. En dan weet je dat een heel eskadron begrafenisondernemers wordt ingehuurd om de boel six feet under te laten zakken.
Hebben voornoemde heren ooit een klop op de deur gehad van een smurfeneenheid of leden van de blauwe brievenbrigade? Niet voor zover wij weten. Integendeel. Zo leiden de Van Riemsdijkjes een lieflijk leven in Liechtenstein en treden op als als rotsen in de humanitaire branding en als kunstminnaars. Een voorbeeld van dat laatste kwam tot ontploffing in Zürich in april vorig jaar. Geniet u hier maar even van. Toch heerlijk dat je zulke dingen kan doen nietwaar? Hmm. En niet alleen in den vreemde. Ook in Nederland laten ome Gerrit en zijn vrouwtje Truus af en toe wat poen neerdwarrelen in het artistieke wereldje. Zo zijn ze naast een hele meute andere maecenassen terug te vinden op de lijst van begunstigers van de Schubert Stichting. Nieuwsgierig? Neem hier een respectvol kijkje. Nou ja, respectvol. Het mag ook een pondje minder wezen. Want zo deftig is het allemaal niet. Stay tuned.

Waar denk je aan als je de naam van Boccaccio hoort vallen? Netjes opgeleiden zullen zeggen dat het de naam is van de 14de eeuwse Florentijnse schrijver die ondermeer de Decamerone aan ons naliet. Maar een grote meerderheid zal kraaien dat het de naam is van de luxe glijbaan in Laren, waar een paar dagen geleden een heel ander soort schrijver zijn laatste adem uitblies: Martin Kok. Volgens sommigen zou deze merkwaardige vlinder een aandeel in het etablissement hebben gehad en zou ie daar met enige regelmaat te vinden zijn geweest voor een glijsessie. Hoe dat ook zij, Boccaccio (de glijbaan) is bij ons al eens eerder voorbijgekomen. Voor als u het gemist hebt: in aflevering 271/b van de serie Octopussy en in aflevering 3 van de serie “Vraagje gemist”. Vooral dat laatste bericht was licht hilarisch door de vermelding dat een vroeger prominente figuur uit onze nationale veiligheidssector daar ook af en toe langs kwam waaien. Maar over hem gaan in het wereldje wel meer bizarre verhalen. Herinnert u zich deze nog? Nepnieuws? Weet u het zeker? Stay tuned.

Wat zijn dat voor ontvoeringen tegenswoordig? Eerst wordt Ronald Maurits aka “de zigeuner” vlakbij zijn huis in Nunspeet klem gereden door een gezelschap dat sterk op een cleaning team van de overheid leek. Heleboel fuzz en wat gebeurt er? Een paar uur later komt ie gewoon de straat weer inkuieren. Hij was effe naar Brabant geweest. Achtergrond? Wat achtergrond?
En dan afgelopen zaterdag. Was de Amsterdamse avontuurlijk zakenman Dicky Peschar na het eten ontvoerd door een groepje Albanezen. Zei Dicky woensdag na zijn “vrijlating”. Maar dinsdag was ie gespot in het Hilton. Nou hoeft het een het ander niet uit te sluiten en Dicky zou tevoren al een paar keer klem zijn gereden. Dus nou ja. Benefit of the stout zullen we maar zeggen. Deze fuzz zou overigens te maken hebben met de mislukte beursgang van Brandia Global. Een marketingvehikel op sportgebied met op de voorplecht Dicky Peschar en Unico Glorie, de man die indertijd Marco Borsato op camera tot tranen toe beroerde (1).
Mocht u de onbeschrijflijke lust bekruipen om wat dieper in deze modder te duiken dan kan u hier terecht. Alleraardigst detail van dat artikel is de prominente aanwezigheid van dat meisje van Botermans en haar ouwe zakenpartner Plantinga. Want dat duo hebben we in 2012 al eens op de korrel gehad (2). En als u nog een extra snuifje Dicky belieft - gewoon voor de couleur locale - dan raden we u aan ook nog even de serie “Joepie de poepie” door te ploegen. Oké, er mag dan sprake zijn van perpetuum mobile, maar eigenlijk verandert er niks. Stay tuned.

(1) Unico komt bij ons maar heel even in de marge voorbij in aflevering 10 van de serie “Frequent gerommel” dd. 29 april 2003.
(2) Zie de afleveringen 12 en 13 van de serie “Schilderachtig”.

Op de valreep kregen we nog een mailtje toegestuurd. Ging over good old Robbie van de Rhee. De internationaal opererende flessentrekker, die we eerlijk gezegd na het dichtslaan van de kerkerdeur al bijna waren vergeten. Wat blijkt? Er is maanden geleden een hoger beroepkees voorbijgetrokken. Of we daar misschien nog even aandacht aan wilden besteden. Willen we wel. Dit is het vonnis. Dus Robbie heeft bij leven en welzijn nog een paar jaartjes tegoed. Je zou het niet zeggen, maar af en toe is er toch nog gerechtigheid aan deze kant van de Hondsbossche. Stay tuned.

Op 23 februari lazen wij dit bericht op de site van Nu.nl. De blafverse waakhond tegen nepnieuws.

Uit welingelichte kringen vernamen wij, dat het bezwarend materiaal zou zijn aangetroffen in een uiterst wrak schuurtje achterin de tuin van bedoelde Haagse bef, dat voor iedere kwaadwillende bereikbaar was via een donker steegje. U begrijpt wat we zeggen willen? Dan beschikt u over een redelijk intelligentiequotiënt. Verder fungeerde de vermeende onverlaat niet als bef van Klaas Otto en had hij niet de gave van Hans Klok om briefjes aan te nemen door glaswerk van een paar centimeter dik, waarachter de in beperking verkerende heer Otto plaatsnam als ie bezoek had.

Hadden lieden uit de hogere justitiële echelons eventueel een reden om de betrokken bef even te laten zien wie de langste heeft? Kregen wij een mailtje over van een redelijk ingevoerde trouwe lezer, die vijf troefkaarten op tafel legde. Een strofe daaruit. Komt ie:

“Casus 1. Was het soms omdat onze jurist de info van zijn cliënt Ron de J. (1) over de bonnetjesaffaire, waarover verscheidene topgamblers van het OM zijn gesneuveld, bij journalist Bas H. bracht?

Casus 2. Omdat hij de zaak niet op zich nam van een gedetineerde, die beweerde dat het OM in het zuiden des lands zelf een ring van XTC-labs meerunde om topdrogisten in de val te lokken? (2).

Casus 3. Omdat hij ten behoeve van Klaas O. voor een legaal clubhuis en de bouwvergunning ervan heeft gezorgd?

Casus 4. Omdat hij voor een doorbraak stond bij het oplossen van de grootste notarisroof van de eeuw, wat het OM, RM, KNB plus de politiek zwaar op de maag zal vallen?

Casus 5. Omdat hij volledig op de hoogte was van de ins en outs van de affaire rond een uit de VS ingevoerde Mercedes, wat in Kleintje Muurkrant uitgebreid aan de orde is geweest? (3)"

Naar verwachting komt bef Jan Piet van R. morgen op vrije voeten. Waarschijnlijk komt dan ook een einde aan zijn schorsing. De schade voor zijn praktijk zal immens zijn. Muis? Staartje? Wat dacht u? Stay tuned.

(1) Ron de Jong was een gabber van Cees Helman. In tegenstelling tot Cees kreeg hij geen dubbeltje van oom Fred.

(2) Redelijk in zwang bij onze grote broer aan de overkant van de grote plas. Vgl. bijvoorbeeld de deal tussen het Amerikaanse OM en de Witte Neusvereniging van “Chapo” Guzman en onze serie “Fast and furious”.

(3) Zie onze serie “Roestig” waarin ondermeer de gezelfmoorde Maastrichtse bef Fernand Tripels voorbijkomt.

Halsstarrige lezers van Kleintje Muurkrant weten het. Over Geertje aka Gea van Estrik van de Vossenlaan in Bosch en Duin. Dat ze een heel hoge hotemetoot is bij de Frans/Zwitserse cementreus Holcim/Lafarge. Niet zo lang geleden nogal heftig in het nieuws toen bleek dat de reus i.o. in 2013 en 2014 de baardige koppensnellers van ISIS via via smeergeld had betaald om zijn lokale fabriek asseblieft aan de gang te mogen houden. Toch leuk om te weten dat een van oorsprong Haarlems boekhoudertje door een fusie ineens van nabij betrokken raakt bij dit soort narigheid in de wereld. Denk je dat je het ergste hebt gehad, waar komt Geertje's reus vandeweek mee aankakken? Met het nieuws dat ie graag bereid was om zakkies cement te leveren voor de bouw van The Donald-muur aan de Mexgrens van de USSA. Deftig? Nou nee. Maar wat verwacht je anders in onze liberale wereld? Top Geertje. Helemaal top. Stay tuned.

Nee. Voor zover wij weten zit bef Jan Piet van Rossum nog steeds in de lobby van een Stef Blok-hotel. Naast het pleemobiel materiaal dat het OM bijmekaar wist te frutselen om Jan Piet's connectie met brommerliefhebber Klaas Otto te ontdoen van zijn heliumkarakter, was er nog wat.

Een paar jaar geleden ging een datacentrum in Alphen aan den Rijn de bietenberg op. Het was een van de filialen van een Belgisch bedrijf en je kon zeggen dat er sprake was van een ware aardbeving in dat wereldje. Vandaar dat het faillissement wordt afgewikkeld door een Gronings befkantoor. Maar dit terzijde. Het baasje van de dataverzamelaar in Alphen zou niet ver van zijn onderneming op het lokale bedrijventerrein hebben gewoond. Na het echec wilde hij er wel even uit en hij zou zijn bef, Jan Piet, hebben gevraagd of die zijn pand een beetje in de kieren wilde houden. Wilde ie wel. Hij liet een Tsjech in het pand wonen en wat is er mis met een Tsjech? Niks. Alles leek dus voor de bakker. Tot een meisje uit Erdoganistan in de Tsjechische orbit verscheen. Ook niks mis mee. Maar niet veel later maakten een paar vendelzwaaiers uit datzelfde land hun entree. En dat betekende helaas iets andere döner. Had Jan Piet weet van deze liaison? Die had wel wat anders aan zijn hoofd.

Kortgeleden nam het wettig gezag in Alphen een armetierig restant van een bescheiden “plantage” in beslag. Plus nog wat chemicaliën. Arrestaties? In het lokale sufferdje wordt nergens melding gemaakt van een Tsjech of van een paar Turken. Maar Jan Piet zou wel in verband zijn gebracht met de vondst van het rommeltje. Ergens moet iemand bij het OM de pest aan hem hebben. Waarom? Moet u even naar aflevering 575 van 6 maart. Daar staan wat mogelijkheden uitgestald. Stay tuned.

Het Franse ministerie van Economische Zaken heeft gereageerd. Op de publicaties over cementreus Lafarge/Holcim en zijn financiële tikkietakkies met ISIS en andere baardgroepen in Syrië en Irak. Het heeft een officieel onderzoek aangeslingerd. Normaliter zouden wij aan die groezelige affaire mondjesmaat aandacht hebben besteed. Wij zijn klein en Le Monde is groot. Maar omdat onze enigmatische Geertje van Estrik uit de Berg en Bossche Vossenlaan in een niet zo misselijke financieel-economische positie bij de reus is aangeschoven volgen wij de zaak op de voet (1). Tot nu toe gingen we ervan uit, dat de directie van Lafarge/Holcim de jihadjes betaalde om haar personeel te beschermen en de fabriek in de productie te houden. Maar we hebben ons nooit afgevraagd wie die cement afnam en/of waarvoor het spul werd gebruikt. Nou, volgens nieuwe gegevens werden die meloenen zakjes gebruikt om bunkers te bouwen ten behoeve van Syrische verzetsgroepen. Hoe ze ook mochten heten. Kalifaat of geen kalifaat. Als ze maar meewerkten aan de verdrijving van Adolf Assad. Dat daarbij ook Amerikaanse en Franse experts betrokken waren is niet zo moeilijk te raden. En ze leverden kwaliteit. De Russen hadden een half jaar nodig om met penetrerende bommen die ondergrondse betonnen bouwsels in puin te veranderen. Hadden de westerse geheimsmurfen en de NATO weet van de rebelse bouwactiviteiten waarmee Lafarge/Holcim zich inliet? Of erger nog: waren ze erbij betrokken? Wat denkt u? Gek, wij ook. Kan je nagaan in welke milieus onze Geertje zich beweegt. Formidable. En dan toch zo bescheiden blijven rijden in een eenvoudig Citroënnetje. Chapeau Geertje. Chapeau. Stay tuned.

(1) Zie voor Geertje niet alleen deze serie, maar ook “Kafka in Zeist”

Lekker dan. Jan Piet van Rossum heeft er nog eens 90 dagen voorarrest bij gekregen. Even pro memorie: op instigatie van de Amsterdamse deken Piet van Regteren Altena viel een koppeltje snuffelsmurfen uit Breda de Haagse woning van Van Rossum binnen. Ze liepen regelrecht naar diens wrakke schuurtje in de tuin om wat bezwarend materiaal in beslag te nemen, ze pikten wat dossiers in, draaiden wat kamersleutels op slot en zeiden ajuu paraplu. Kort maar krachtig in verband met de carnaval. Ze wilden niet al teveel missen. Overigens was Piet van R.A. of een van zijn plaatsvervangers niet aanwezig bij de plechtigheid en was de Haagse smurfenafdeling niet vantevoren ingelicht. Kost alleen maar tijd en wat heb je aan dat Haagse Harry gelul? De zaak werd vervolgens via een lokale persgrootheid naar het AD gelekt. Over verwarrende middelen en een aanverwant laboratorium. Verder werd ons voorgeschoteld dat Jan Piet boodschapjes van de in een Stef Blok-hotel vertoevende bromfanaat Klaas Otto naar buiten zou hebben gebracht. Iets wat Jan Piet mordicus ontkent en als ie dat al gedaan had dan in ieder geval niet als bef van Otto, maar als bezoeker. En dat scheelt een bordje dunne soep. In ieder geval zou je verwachten dat het vrachtje verzamelde narigheid voldoende is om over te gaan tot voorgeleiding van de bef om hem een kilometer lange tenlastelegging voor te lezen. Maar niks. Hij verblijft nog steeds in beperking zonder officieel te weten waarvan hij wordt beschuldigd. Blote bene: in beperking. Als we goed zijn ingelicht, zou een analoog geval zich hebben voltrokken bij Theo Hiddema en dat liep op een duur fiasco uit voor het betrokken OM. Dus dat kan nog heel gezellig worden in de nabije toekomst. Stay tuned.

Kijk, hier kunnen we nou geweldig de pest over in krijgen. Zijn we al vanaf begin januari 2016 nijver bezig met het uitgraven van de Geertje van Estrik, missen we @#!$&*! de veroordeling van Diana Bracco. Een van de werkgevers van onze nationale trots op het kunstzinnige gebied der boekhouderij. Diana blijkt al in oktober 2016 twee jaar lik te hebben gekregen plus een boete van 45.000 piek. Wegens fraude en het belazeren van de Italiaanse blauwe brievenbrigade. In totaal voor een paar meloen euro. Hoeft ze niet voor te zitten, want voor straffen minder dan drie jaar krijg je in de laars geen vermageringskuur. Dus het wordt iets alternatiefs. Proppies prikken, bejaarden voeren, als klaarover voor lul staan. Zulke dingen. Of Geertje persoonlijk betrokken was bij dat klaverjassen met euro's? Staat nergens vermeld. Niet dat je daarmee erg uit de toon zou vallen op de Bosch en Duinse Vossenlaan met ouwe buren als Henk van de Meene, Edje Pouw, Johan Verhoek en volgens de laatste berichten zelfs Willem Holleeder, maar het blijft lullig voor Geertje dat niet alleen cementreus Holcim/Lafarge maar ook Diana Bracco betrokken is (geweest) bij een financieel schandaal. Voor je het weet is je centrale verwarming geen moer meer waard. Gelukkig kan ze haar stress een beetje kwijt in haar sauna of haar zwembad in de tuin. Anders zag het er allemaal wel heel erg somber uit. Stay tuned.

Wat klinkt dat toch bekend. Een van de gulle prijzenleveranciers van Boudewijn Poelmann's goeie doelenbatterij bleek een gat in zijn software te hebben. En via dat gat kon je vrijelijk rondgrutten in persoonsgegevens van rond de 450.000 deelnemers. Naam, adres, woonplaats. In sommige gevallen ook telefoonnummers en/of e-mailadressen en in 900 ervan geboortedatum en rekeningnummer. Met zo'n klantenbestand kan je alternatief in de weer gaan. Zeggen ze. Maar goddank was het gat ontdekt door een nette hacker en die had het doorgegeven aan luitjes van Boudewijn's batterij. Nou, die waren er als een stel leghorns bij om hun vingers in het gat van de bewuste prijzenleverancier te steken. Die was volgens een meisje van de Nationale Postcodeloterij zo dom cq. zo slim geweest om de gegevens van de prijswinnaars niet binnen de termijn van 8 dagen te wissen. En zo was het gekomen.

Btw: weet u waarom het ons zo bekend voorkwam? Indertijd kon de momenteel zo langdurig brommende Robbie van de Rhee via zijn prijzenfirma Tommy Telecom ook over die lijst van deelnemers beschikken. En over de kwalijke gevolgen daarvan hebben we in deze serie het nodige in het publieke domein gemieterd. Vandaar misschien dat in dit geval de naam van de boterletter die nu in de fout is gegaan niet werd genoemd. Misschien iets voor de nabije toekomst. Stay tuned.

We houden het simpel. AFI staat voor Africa Israël Investments Ltd. Een uit heel wat kluiten gewassen investeringsvehikel annex holding. De baas van het spul is Lev Leviev. Een Oezbeeks-Israëlische groothandelaar in diamanten met een Afrikaans bloedgeurtje. Maar what the fuck. AFI heeft trouwens ook nog een Palestijns bloedgeurtje in de aanbieding. Het is namelijk betrokken bij de hier en daar nogal hardhandige ontruimingsoperaties op de West Bank ten behoeve van naar Lebensraum snakkende Israëliërs. Maar what the fuck (bis). Hoe dit ook zij, we slaan hier rechtsaf. Tot Lev's investeringen behoorden ook een paar flinke stapels stenen in the Big Apple. Een daarvan was de Times Square Building, waar ooit het hoofdkwartier zetelde van het dagvod The New York Times. In november 2015 nam Kushner Companies 50,1 procent van de aandelen ervan over. Kushner? Kushner? Ja, die Kushner. Jared. De schoonzoon van The Donald. Ook geen onbekende in stapeltjesland. Net als Charles Kushner trouwens, Jared's vader. Een meneer die er niet voor terugschrok om politici onder zijn controle te brengen en/of bij de vulles te zetten via zogenaamde op video vastgelegde “honeytraps”. Met nogal ernstige gevolgen (1).

Interessant? Ach, dankzij de historiën uit ons eigen vaderlandse stenenwereldje wisten we het al: waar gebouwd wordt, vallen spaanders. En nu we toch terug zijn achter de Grevelingendam, weet u wat zo aardig is? Dat AFI ook wat ringvingers in de gokwereld heeft. Via dochteronderneming Playtech. Een Israëlische software producent op dit specifieke terrein. In aflevering 547 dd. 19 april 2015 wisten we al de nodige ellende over Playtech uit te serveren. Maar jammer genoeg wisten we toen nog niet dat het een dochter was van AFI. Want dat maakt de in 2014 gemaakte las tussen Playtech en Holland Casino nog gekker. Hebben de leden van de Kansspelautoriteit (KSA) soms zitten te snurken? Is bloedgeld misschien niet zo interessant? Of is er iemand misschien in een “honeytrap” terechtgekomen? In Boccaccio of zo? Lekker hapje voor specialisten op dit gebied. Ronald van Raak dachten we zo. En good old Nardy Cramm (2). Stay tuned.

(1) Zie voor die gevolgen dit artikel.
(2) Zie de serie “Antillen vice versa”.

Hoe was het ook weer? Jan Piet van Rossum is op maandag 20 februari naar binnen getrokken. Hij werd verdacht van het runnen van een xtc-labo, het in bezit hebben van een paar kilootjes amfetamine, het kweken van wiet, het beïnvloeden van getuigen in de zaak rond bromfanaat Klaas Otto, het als bef van Otto uit de petoet smokkelen van diens kattebelletjes en in een later stadium van het uitbaten van een wasstraat. Althans als je de dagvodden geloven mag. Tot gisteren verbleef de geschorste Jan Piet in beperking. Bijna twee maanden dus. Maar de 69-jarige bef heeft nog steeds geen papieren brieffie ontvangen waarin staat waarvan hij officieel wordt beschuldigd. Er moet toch ergens een kip te vinden zijn die het boeltje kan uittiepen. Zou je zeggen. Tenzij het bewijs te vluchtig is om tot een fatsoenlijke aanklacht te komen. In dat geval moet er nog heel wat gesnuffeld worden in de uitgebreid voorhanden zijnde dossiers van Jan Piet. En misschien was dat ook wel de achterliggende bedoeling van dit hele treurspel: uitvlooien met welke linke dingen hij bezig was. Blotebene: link voor de bewoners van de togaburcht en andere hotemetoten. Kortom, spannend. Stay tuned.

Was het Kleintje Muurkrant? Of was het iets anders? In ieder geval is Jan Piet van Rossum opnieuw lekker knus in Vught achter een deur met een gaatje gedeponeerd. Naar verluidt in verband met een affaire die de mainstreamvodden nog niet heeft bereikt. In diezelfde context zou ook publicist Hans Mauritz een penitentiair plekje hebben gekregen in een hotel van de Stef Bos-keten. In Alphen aan de Rijn. Als reden werd een overtreding van een paar procesregeltjes opgegeven. Er lijkt bij Vrouwe Justitie een zenuw te zijn geraakt. U hoort nog van ons. Stay tuned.

Jan Piet van Rossum is zojuist vrijgelaten. Van alle beschuldigingen tegen hem was volgens de 69-jarige bef geen spaan heel gebleven. Om blijkbaar toch nog even te laten zien wie de langste had moest hij wel zijn laptop, zijn telefoon en zijn autosleutels achterlaten. Tsjonge! Stay tuned.

Zeg. Om nog even terug te komen op die laptop van Jan Piet van Rossum (1). Weet u wat er ondermeer stond opgeslagen? Een vette kluit gegevens over een zaak die wij in het verleden meerdere malen flink hebben getoucheerd: de enorme affaire rond de Schumacher Kramerstichting en een daaraan verbonden erfeniskwestie. En hoe toevallig nou. Vlak voor hun respectievelijke arrestaties was Van Rossum bezig met het arrangeren van een voorlopig getuigenverhoor in deze kwestie en publicist Hans Mauritz met een deelonderzoek in diezelfde kwestie. Nou u weer en dan wij weer. Stay tuned.

(1) Zie aflevering 585 van gisteren.

Was het Kleintje Muurkrant? Of was het iets anders? Zo ontstaken we het vuur van de twijfel in aflevering 584 van deze serie. Ging toen over Jan Piet van Rossum. Deze keer over Geertje van Estrik. De Nederandse financiële hautemetaut van de reusachtige Frans/Zwitserse cementmolen Holcim/Lafarge of andersom. Een onderneming die recentelijk kwalijk in het nieuws kwam vanwege het stiekem betalen van steekpenningen aan fanatieke Allahbaarden in Syrië en de aanleg van bunkers en tunnels voor diezelfde harige creaturen. Inmiddels heeft de baas van de molen al aangegeven over een paar maanden la pipe aan Martin te geven. Vraag is nu of onder invloed van deze affaire Geertje ook een wapper heeft gekregen. Voor zover te controleren is ze in ieder geval niet meer op wereldniveau actief, maar alleen nog in Frankrijk en de Benelux. Eerlijk gezegd zijn we te beroerd om te controleren of de druiven voor Geertje ook aan de zure kant zijn wat betreft haar positie bij Bracco Imaging en Mill Hill. Maar mocht dat zo zijn dan hoeft ze zich desondanks waarschijnlijk niet meer druk te maken over de vraag “hoe nu verder?”. Woont lekker aan de rustieke Vossenlaan in Bosch en Duin en heeft sinds maart 2003 nog een leuk optrekje van 90 vierkante meter met een WOZ van 826,33 euro aan de Via Francesco Scalini 20, vijf hoog in Como (1). Dus wat zal ze zich verder druk maken? Stay tuned.

(1) Geinig. Bracco Imaging waarvoor Geertje in touw is hoort thuis onder de Scalini Holding.

Toeval? Toeval bestaat niet. In de vorige aflevering vonden wij het alleen nog maar nog geinig. Dat Geertje van Estrik uit de Bosch en Duinse Vossenlaan in Como een appartement bezit aan de Via Francesco Scalini. En dat Scalini ook de naam was van de holding waaronder Bracco Imaging ressorteert. Maar wie is volgens de officiële paperassen bij de KvK de bestuurder van Scalini? Onze Geertje. Gevoegd bij haar rol als bestuurder bij Bracco en we komen tot de conclusie dat zij binnen deze wereldwijde onderneming van het Italiaanse powerhouse Diana Bracco minimaal de eerste viool speelt en misschien wel de hele vioolsectie voor haar rekening neemt. Geen wonder dus dat er af en toe Italiaanse voitures in de Vossenlaan werden gesignaleerd. Interessant? Vinden wij wel. Stay tuned.

LafargeHolcim Sterling Finance BV. Visten wij gisteren op uit een vrij recente prospectus van de wereldwijd ronddraaiende Zwitsers/Franse cementmolen. Met een hele wintervoorraad aan dochters, waaronder de in Nederland gevestigde BV uit de aanhef. De Citibank was de motor achter die prospectus en als bougies fungeerden BNP Parisbas, ING, UBS, UniCredit Bank en de Royal Bank of Scotland (1). De sterling BV in kwestie is gevestigd op de Amsterdamse De Lairessstraat 131 – 135. Hetzelfde adres waar bijvoorbeeld ook Scalini Holding is gevestigd die gisteren bij ons nog voorbijkwam in verband met de intrigerende werkzaamheden van ons aller Geertje van Estrik. En het zal u niet van uw apropos afbrengen als we u vertellen dat zij ook bij LH Sterling Finance als managing director optreedt. Samen overigens met vier heren van wie twee Nederlanders met net als Geertje b.b.h.h. (bezigheden buitenshuis hebbende), John van Olffen en Vincent Christian Hartman.
John rommelt wat met zijn Feature Finance BV vanuit zijn boerderijstulp aan de Middenweg in de Beemster en Vincent zou nog wat rondscharrelen bij Ageas BV. Het verzekeringsvehikel dat als erfgenaam van Fortis optreedt en daarvan de nodige wrange vruchten heeft geplukt. Een alleraardigst vijftal dus met zonder twijfel de broodnodige ervaring in het laveren bij hoge zee. En dat is nodig zoals u weet. Stay tuned.

(1) Op die bank komen we in dit verband in een volgende aflevering nog even terug.

Gottegot wat een heisa toen topbef Jan Piet van Rossum naar binnen werd getrokken. Op beschuldiging van een heel boeket aan criminele activiteiten. Het was heel wat stiller in de msm toen Jan Piet na weken van totale afzondering de frisse lucht weer mocht opsnuiven, nadat van de beschuldigingen van het OM net zoveel was overgebleven als van V & D (1). Het OM vond het niet prettig om voor jodocus te staan en tekende hogerberoep aan. Dat diende vandeweek en begin volgende maand horen we of Jan Piet zich al dan niet mag opmaken voor een hernieuwd verblijf in een benauwd hokje met een luikje voor de dunne soep in afwachting van een strafproces. Kan het dus toch nog gezellig worden. Als dan tenminste ook de slordigheid ter tafel komt waarmee de smurfen uit Breda (!) het boeltje van Jan Piet inbeslagnamen, waaronder dossiers. Dossiers van een bef horen bij zo'n gelegenheid namelijk verzegeld te worden. En laat dat nou niet gebeurd zijn. Eigenlijk al voldoende reden om de met helium gevulde zaak af te blazen. Maar er gebeurt toch al zo weinig dus laten we samen bidden. Stay tuned.

(1) Zie eerdere publicaties in deze serie.

Pech voor Hans Mauritz. De van tijd tot tijd voor nogal wat reuring zorgende publicist, die rond 18 april om nogal futiele redenen een zware deur met een gaatje achter zich dicht hoorde klappen (1). Hij mist deze zomerse dagen in mei. Op de 29ste van deze maand zou hij op de kinderhoofdjes worden gezet, maar deze week is besloten hem verder te laten brommen tot 2 juni. Een dag na de zitting tegen Jan Piet van Rossum. De bef die van een hele revu aan wandaden werd beschuldigd, waarvan geen aria overeind bleef en het OM noopte om een nieuw deuntje over de Bühne te jagen (2). Hadden Hans en Jan Piet met elkaar te maken. Jazeker. Zij zijn allebei betrokken met een al lang lopende snuffel in een formidabele erfeniskwestie, waarvan de door ons naar boven getroken affaire rond de Schumacher Kramer Stichting van ome Jaap Kroonenberg (rip) een uitvloeisel is (3). Van Rossum was bijna zover om een voorlopig getuigenverhoor te arrrangeren. Binnen dat kader bracht Mauritz een bezoek aan notaris Johan van der Veen voor het verwerven van een laatste hap informatie (4). Direct daarna zeilde Mauritz de petoet in. Toeval. Yeah, sure. Stay tuned.

(1) Zie aflevering 584 dd. 19 april 2017.
(2) In de volgende aflevering meer daarover.
(3) Zie voor die stichting eerdere publicaties in deze serie.
(4) Zie aflevering 14 van de serie “Fred en de deals” dd. 8 februari 2017.

Donderdag is het zover. Dan staat Jan Piet van Rossum voor de kadi. Was voor het OM-team onder leiding van Miranda de Meijer nog een hele toer. Van de vlijtig via de pers verspreide beschuldiging dat Van Rossum als bef van Klaas Otto briefjes de petoet had uitgesmokkeld bleef geen moer heel. Verwarrende middelen in huis? Uuuuh.... Mechaniekjes in huis om verwarrende middelen te produceren? Uuuuuh..... Ahaaaa. Jan Piet had poen uitgeleend aan collega's. Was dat misschien een manier om die poen te witwassen? En waar kwam die poen vandaan? Miranda en haar team gingen met name op snor naar het antwoord op die laatste vraag. En laten ze nou menen dat ze dat gevonden hebben. Jan Piet zou poen hebben verduisterd van de derderekening van Vivence. Een Rotterdamse zorgverlener die vorig jaar in de problemen raakte en inmiddels in frauduleuze rook is opgegaan dankzij de goede zorgen van directeur Darryl Nooitmeer voor zijn eigen spaarvarken (1).
Jan Piet werd door de Raad van Toezicht van Vivence in de arm genomen om de belangen van personeel en cliënten tijdens de teloorgang veilig te stellen. Ook de financiële. Via zijn derderekening. Daarbij kwam hij in forse aanvaring met verzekeringsmoloch Achmea/Zilveren Kruis die de cliënten van Vivence wilde overhevelen naar Humanitas. Een zorgverlener die noch baadde in een zee van financiële middelen noch in een zee van ervaring op dit terrein. Dat liep uit op een rechtzaak en op 14 december 2016 bezorgde de Utrechtse kadi mr. P. Krepel het kortste strootje aan Jan Piet (2). Vivence ging in februari van dit jaar definitief de bietenberg op. Curator
Jos Borsboom onderzocht die bieten en kwam daarbij tot de conclusie dat Jan Piet ruim een ton achterovergedrukt moest hebben. Miranda zag alsnog haar kans schoon om de geplaagde bef te nagelen. Kan nog heel gezellig worden. Stay tuned.

(1) Zo schijnt Darryl het volgens een expert te hebben gedaan. Nooit meer? Hij schijnt opnieuw een aanvraag voor subsidie te hebben gedaan.
(2) Voor de liefhebbers hier het betrokken stukje rechtsgang.

Rare rechtzitting. Afgelopen donderdag. Begon een uur te laat. Maar soms duurt plassen langer dan je denkt. Na de laatste druppel begon een juf van het OM in haar uppie aan het declameren van de aanklacht tegen Jan Piet van Rossum. Zoals we al eerder meldden waren de bewijzen voor het uit de bajes smokkelen van briefjes van brommerhoofdman Klaas Otto net zo dun als de poep van een baby na een kommetje dikke snert. De laatste versie was dat Jan Piet de briefjes zou hebben opgegeten en later in een closetpot zou hebben uitgekotst en doorgetrokken. Dat je zoiets nog mag meemaken op je 69ste. Van de bewijzen voor het runnen van een bescheiden drugsbedrijfje kon niemand van de aanwezigen erg high worden. En ook de rest rammelde als een bolderkar op weg naar de guillotine. Normaliter is het gebruikelijk, dat de bef van de verdachte daarna zijn zegje doet. Maar daar stak de kadi een little stickie voor. Ze wilde alleen maar effe kijken of Jan Piet aan de hand van de declamatie van het OM nog recht had op een paar extra weekjes achter een deur met een luikje. Wellicht om een eventuele vlucht naar Schiermonnikoog of een ander exotisch oord te voorkomen. Daarop wraakte de bef van Jan Piet eerst de kadi en later zelfs haar hele plechtige legbatterij. Om de afgang niet groter te maken dan ie al was besloot de kadi Jan Piet dan maar een daggie te interneren. Met een mogelijke uitloop naar de Pinksterdagen. De reden voor deze merkwaardige moves? Zoals we al eerder hebben geëtaleerd: een formidabele erfeniszaak, die met name het toch al zo geplaagde Nederlandse notariaat een geweldige opsodemieter zou bezorgen. En wie wil dat nou in Den Haag? Stay tuned.

Wij suggereren niks. Wij zetten alleen wat dingetjes achtermekaar. Een beetje ten overvloede misschien, maar dat moet dan maar. Analyze this:
Wij hebben in deze serie vanaf 2014 een bolderkar met info de cyberruimte ingereden over het wel en wee binnen de Schumacher Kramer Stichting en de verwevenheid daarvan met een formidabele erfeniskwestie. Daarbij draait 't om het stenenimperium dat ome Jaap Kroonenberg (rip) indertijd heeft kunnen opbouwen na een listige overname van de bezittingen van het duo Schumacher-Van den Hemel (beiden rip). Met assistentie van het crème uit de wereld van het notariaat. Oorzakelijk verband of niet, maar kort nadat wij de stichting voor het eerst in het zonnetje zetten nam textielhandelaar Jet Scheffer daar afscheid als toezichthoudster om zich verder te wijden aan het welzijn van Pakistaanse koters en een Italiaans-Zuidafrikaans mengsel van koffie en grappa. Mogelijk zag ze een wolkje eilie in het verschiet.
Zoals gezegd, bij deze listen en lagen waren een paar als netjes bekend staande notariskantoren actief en mocht deze affaire full monty in de openbaarheid komen zou dat niet alleen ernstige afbreuk doen aan het imago van de betrokken kantoren maar ook aan dat van meneer de notaris in het algemeen. Is dat goed? Het is maar hoe je het bekijkt.
Op het moment dat Jan Piet van Rossum ten behoeve van de twee telgen van Van den Hemel senior een voorlopig getuigenverhoor op de rails wilde zetten, werd hij ervan beschuldigd briefjes van Klaas Otto uit de petoet te hebben gesmokkeld. Niet veel later viel een ploeg Brabantse smurfen (?) bij Jan Piet privé binnen. Zij stommelden rechtstreeks naar de kelder en het schuurtje in de tuin waar ze wat gedateerde apparaatjes aantroffen waarmee met wat goeie wil ondeugende snoepjes gemaakt konden worden. Plus in een gangetje wat ouwe rommel van een armzalig wiettuintje. Niet van Jan Piet zelf. Van een ouwe huurder, maar leg dat maar eens uit aan Brabantse smurfen of het Haagse OM-team onder leiding van Miranda de Meijer. Een ravissante blonde verschijning die zich ooit nog eens heeft gemanifesteerd in de modellenwereld en met wie wij als we ons niet vergissen in het verleden ook een spits appeltje hebben mogen schillen. Miranda staat op goede voet met Nora van Oostrum. Net als Miranda een mevrouw die er zijn mag en die als we goed zijn ingelicht vroeger eveneens een tijdje als model heeft gefungeerd. Dumb blonde? Dachten het even niet. Mede dankzij haar professorale voorstudie is zij sinds 2012 woordvoerder van de... Koninklijke Notariële Beroepsorganisatie. Bij haar aantreden zei Nora ondermeer het volgende:

“Nu is het moment waarop we gezamenlijk het belang van het ambt moeten onderstrepen en de schouders eronder moeten zetten. Benadrukken wat we kunnen en waar we voor staan, nu en in de toekomst”.

Nog veel sterkte Nora. Stay tuned.

Martin Jan van Mourik deed vorige week een duit in het zakje. Het zakje van de parlementaire mini-snuffelaars naar belasting”besparing”. Hij zat daar tegenover de commissie als emeritus hoogleraar notarieel recht en oud-notaris. Dus je mag aannemen dat Martin Jan weet waar het recht is en waar krom in de branche. Volgens hem zitten er onder de 1400 notarissen een man of tien die een scheve schaats rijden als het om bedoelde besparing gaat. Assisteren ze daarbij alleen maar handige zakenlui of manifesteren ze zich daarbij ook als hulpjes in een criminele wasstraat? Konden we niet opduikelen uit dit verslag van de NOS.
Tuffen we achteruit naar het parlementaire maxi-onderzoek naar de IRT-affaire in het laatste decennium van de vorige eeuw. Daarbij verklaarde professor doctor Henk van de Bunt als opperhoofd van het wetenschappelijk onderzoekcentrum van Justitie, dat zo'n 12 notarissen betrokken waren bij de criminele activiteiten van hun cliënten. En Henk kon het weten. Op het gevaar af dat we appels met peren vergelijken kunnen we dus stellen, dat we met het uitroeien van dit euvel de afgelopen 20 jaar lekker zijn opgeschoten. Stay tuned.

Moet u dit even lezen. Gaat over stenenbaas Rudy Stroink en zijn partner. Die zouden met 1,7 meloen dollar Simon Tusha hebben gesmeerd. Een Amerikaanse hotemetoot bij Google. Die smeerpoen was bedoeld om Simon over de streep te trekken bij de onderhandelingen over de verkoop van een datacentrum in Groningen. En een cijfernerd bij KPMG heeft mogelijk de smeerboel afgedekt.
Opvallend is dat een Amerikaanse meneer die als een soort intermediair fungeerde in de geldstroom tussen de Stroinkjes en Tusha niet met name wordt genoemd. Wel dat ie veroordeeld is voor het verhandelen van 132 kilo coke. Even voor u opgezocht. Die man heet Howard Weinberg. Een wasstraatexpert van 67 jaar. Krijgt volgend jaar te horen hoeveel jaar hij zijn stukkie zeep mag oprapen. Niet wegens het verhandelen van de coke, maar wegens het wassen en het netjes opbergen van de ondeugende groene ruggen. Hier kunt u het hele verhaal verorberen. Netjes eten. Stay tuned.

Wij hebben in het verleden heel wat over hem losgelaten. Over Joca Jocic aka Joca Amsterdam. Maar dat heb je wel eens als je elkaar hier en daar bent tegengekomen. En privé. De wegens het aanzetten tot moord in een staatsoptrekje verblijvende Joca heeft deze week weer voor de nodige turbulentie gezorgd in Belgrado. Zijn bef zou als postillon d'amour hebben gediend tussen de door Fred Teeven ooit naar Joegoslavië teruggestuurde durfondernemer en het dagvod Ekspres (1). Waar of niet waar, er verscheen in het met de huidige president Vucic gelieerde vod wel een interview met Joca. Daarin suggereerde hij ondermeer dat ene Aleksander Rodic wel eens iets verkeerds in zijn eten kon krijgen of een fataal ongeluk. Rodic, de eigenaar van Ekspres' concurrent Kurir, kondigde kortgeleden zijn entree in de politiek aan. Mogelijk hand in hand met Dragan Djilas, de voormalige leider van de Democratische Partij die door Jocic tussen neus en lippen door beschuldigd werd van het plannen van de eliminatie van president Vucic. Je mag ervan denken wat je wil, maar bij meneer Rodic staat het licht op oranje. Zeker weten. Stay tuned.

(1) Vgl. de beweerde smokkel van papiertjes van Klaas Otto door Jan Piet van Rossum in recente artikelen in deze serie.

Nog even. Over Howard Weinberg. De uitbater van een wasstraat voor groene ruggen in Baltimore, die in 2006 zou zijn ingehuurd door Googlebobo Simon Tusha om het smeergeld van Rudy Stroink langs de borstels te jagen (1). Hoe wist Simon dat ie met Weinberg iemand in huis haalde die op dat terrein over de nodige expertise beschikte? Dankzij diens activiteiten ten behoeve van een uit de kluiten gewassen organisatie die zich bezighield met de handel in ondeugende middelen. Was Simon daarvan op de hoogte? Had ie connecties in die richting? Of, nog gekker: was Howard misschien aanbevolen door Rudy? Die zegt wel dat de hele story flauwekul is en hij werd eind 2010 bij zijn afscheid van zijn stenenstapel TCN wel Mr. Clean genoemd, maar gezien de explosieve gebeurtenissen bij die stapel van nog geen twee jaar later mogen we ons misschien toch heel voorzichtig afvragen hoe clean dat clean eigenlijk is. Per saldo heb je wel 50 shades of clean. Wij wroeten verder. Stay tuned.

(1) Zie aflevering 596 dd. 20 juni 2017.

Kijk eens wat we nou hebben gevonden. Een echte zeekakkelobbes. Captain Harold Lee Rosbach uit Fort Lauderdale Florida. Aanvankelijk runde hij restaurants in de Zuidas van de USSA en zelfs op een exotische vlek in het Caraïbisch gebied. Maar toen ie 35 was veranderde hij van koers en maakte zijn entree in de luxe jachtwereld van Florida. Drie jaar geleden richtte hij de firma “Below Deck” op en verzorgde hij samen met zijn vrouwtje en zijn crew voor het gevulde deel van de Amerikaanse samenleving exclusieve zeetochtjes rond Florida, die door de thuisblijvers live konden worden gevolgd dankzij de zegeningen van de sociale media. Over de administratie en het management van dit moois hoefde Harold Lee geen pijn in zijn hoofd te hebben. Die berustten bij “Below Deck Charters” op het adres 1122 Walters Mill Road in Forest Hills.
Begin dit jaar werd onze captain out of the blue geconfronteerd met de financiële schipbreuk van zijn “Below Deck”. Er was faillissement aangevraagd wegens een flink aantal tonnetjes schuld bij in totaal tussen de 40 en 50 crediteuren. Naar eigen zeggen wist hij niet door wie de actie was ondernomen en dat ie het ging uitzoeken. Maar wij hebben het zongebruinde vermoeden dat Harold Lee wel degelijk wist wie er verantwoordelijk was voor het onverwachte echec: het management. En dat was niemand anders dan de kwalijk in het nieuws zijnde Simon Tusha en diens echtgenote Gretchen Aurand. Dezelfde Simon die in 1999 al een keer voor het luik ging wegens de handel in pakketjes ondeugende cheques, desondanks carrière maakte bij Google (zeker niet gegoegeld) en in die woelige periode gebruikmaakte van een door ene Howard Weinberg bestierde wasstraat om 1,7 meloen dollar van de Nederlandse stenenstapelaar Rudy Stroink buiten de tengels van de Amerikaanse blauwe brievenbrigade te houden. En hoe doddig nou, in Howard's wasstraat kregen ook de opbrengsten van een omvangrijke cokehandel een sopje. Coke die door meerdere “muilezels” vanuit Californië bij klantjes in het oosten van de USSA werd bezorgd. We weten niet hoe dit bij u allemaal valt, maar wij krijgen bij de combinatie van Google, coke en bootje varen in Caraïbische wateren de onweerstaanbare neiging om aan de CIA te denken. Overdreven? We zullen zien. Stay tuned.

We got mail. Over de nasleep van de smurfeninval bij Jan Piet van Rossum's befkantoor in februari van dit jaar. Afgelopen week was Van Rossum pas in de gelegenheid om te controleren waarin de smurfen en hun begeleiding hadden zitten te snuffelen cq. Wat ze hadden meegenomen. Hou je niet uit. Kunnen we een ovenheerlijke Bossche Bol van maken, maar beter is misschien om bij de tekst van de mail te blijven. Komt ie:

“ ….Het blijkt dat rechercheurs alle cliëntendossiers minuscuul hebben doorgenomen of meegenomen. Ook van cliënten die niks met Klaas Otto te maken hadden. Er was dus geen sprake van verzegeling volgens wettelijke voorschriften en vreemde derden hebben dus onrechtmatig bestanden van cliënten kunnen inzien. Oftewel schending beroepsgeheim. Met het risisco dat na lekkage bij de recherche richting de onderwereld cliënten in een chantagecircuit terechtkomen.

EEN DOSSIER BLEEF ECHTER ACHTER OP DE PLANK: HET ZOGENAAMDE ERFENISDOSSIER. HONDERD PROCENT ZEKER OP INSTRUCTIE VAN HET OM! ZELFS DE RC VOND DIT TE BIZAR.

Mogelijk gebeurde dit om te voorkomen dat betrouwbare recherchercheurs bij het inzien van dat dossier erachter zouden komen wat er qua corruptie speelt in de top van het OM, de rechterlijke macht, de Koninklijke Notariële Beroepsorganisatie en de belastingdienst binnen dit dossier van een affaire die al 27 jaar speelt. En hoe onrechtvaardig de erven Van den Hemel zijn behandeld ten faveure van twee notarissen (veelvoudige miljonairs) en een notarisweduwe die inmiddels een van de rijkste vrouwen in Nederland is. Ook zou men erachter kunnen komen hoe de erven Van den Hemel achterbaks door genoemde instanties worden achtervolgd met een verschroeide aarde taktiek.

NEE, DIE INSTANTIES EN DE TEGENPARTIJ VAN DE ERVEN VAN DEN HEMEL KONDEN HET NIET RISKEREN DAT INTEGERE RECHERCHEURS HET LEF KREGEN IN HUN VRIJETIJD DE ERVEN DISCREET HULP AAN TE BIEDEN NA MET ROOIE OORTJES HET DOSSIER OP HET POLITIEBUREAU TE HEBBEN GELEZEN. ZEKER GEZIEN HET FEIT DAT EEN VAN DE ERVEN IN HET VERLEDEN TWEE AANSLAGEN HEEFT OVERLEEFD.

DEZE STAALTJES OVERHEIDSONRECHT BESTAAN AL EEN TIJDJE IN DEN LANDE. VANDAAR DUS HET CONSIGNE OM DIT DOSSIER OP DE PLANK TE LATEN STAAN.

ZOALS DE WAARD IS....

Desondanks hebben we het hier wel degelijk over een “incriminating fact”, begaan door de overheid. Een term die altijd in verband wordt gebracht met bananenrepublieken. In Engeland, Duitsland, Frankrijk etcetera zou hiertegen juridisch worden opgetreden. Nou Nederland nog”.

Zo. Even het raam open. Het stinkt hier. Stay tuned.

Laten we in een artikel in het voorbijgaan even de naam van Dirk Scheringa vallen (1), wat denk je? Stuiten we op het fabuleuze langetermijngeheugen van Koos van Woudenberg. Zaterdag jl. schreef hij kort en bondig:

“Hoi, Dirkie Scheringa kwam vroegah op de zeedijk ter hoogte van Pietersbierum waar ik heb gewoond. Hij was niet de enige pet die daar kwam. Ook een verzekeringsagent, Klaas Visser, een reservepet, kwam er. Er viel daar zeker een hoop te onderzoeken” (2)”.

Toen wij daarop net deden of onze giegel bloedde en Koos vroegen wat hij bedoelde arriveerde dit uitgebreide antwoord. Gek, maar we hebben het prikkelende gevoel dat er nog meer komt. Stay tuned.

(1) Zie aflevering 7 van de serie “In banks we trust” dd. 5 augustus 2017.
(2) “Vroegah” is de Haagse spelling van het woord “vroeger” in het Haagse Harry-jargon. Moet in Koos' vocabulaire zijn geslopen sinds zijn kennismaking met het Haagse fenomeen Joris Francken. Koos gebruikt verder het woord “pet” waar wij meestal de nickname “smurf” bezigen.

Evert Kroon was een vermaarde stenenstapelaar. Een grote jongen zogezeid. Maar net als bij waterpolo loop je in die handel altijd de kans dat je plotseling onder water wordt getrokken. En als dat te vaak gebeurt word je hoestend en proestend naar de kant gehaald. Dat gebeurde ook met Evert begin 2010 toen hij samen met zijn gappie Jan des Bouvrieskast wegens een BTW-geintje uit het water werd gehaald. Notabene door Justitie. Een instituut waarmee hij volgens een gloednieuwe Haagse bron ooit toch zulke uitstekende contacten onderhield. Als ie bijvoorbeeld zaken wilde doen met Jan Dirk Pearlmountain dan informeerde hij bij hoofdofficier van Justitie Leo de Wit of er geen beren op de weg liepen. Leo zei dat ie geen beren zag en dus hop aan de slag. Trouwens waar kon je fout gaan als je voor een extra advies altijd terecht kon bij de altijd zo geweldig goed geïnformeerde Peter R. de Vries? Maar helaas voor Evert keerde het tij en ging hij kopje onder. Treurig hè? Stay tuned.

Ouwe koek smaakt soms nog verbazend lekker. Zo hadden we het eergisteren over het contact dat in het vorige decennium was opgebloeid tussen voormalig avontuurlijk stenenstapelaar Evert Kroon en voormalig avontuurlijk hoofdofficier van Justitie Leo de Wit. Hebben we een aardig voorbeeld van. Dateert van 7 mei 2008. Moet u eens lezen als u even tijd hebt, hier, hier, hier en hier. Daarin figureren in de frontloge de gebroeders Van Lent, die bij ons in aflevering 359 en 360 van deze serie voorbij zijn gekomen, Peter R., John Mieremet (rip), Willem Endstra (rip) en Ferry de Kok. Evert refereert in zijn relaas ook nog even aan het historische mailtje van voornoemde Ferry aan een andere kanjer uit de vaderlandse speurjournalistiek: John van den Heuvel. En laten we dat nou ook al eens op de stoeprand hebben gezet. Jawel. In aflevering 385 van deze serie. Lekker hè? Best wel te haggelen. Stay tuned.

Het zal je gebeuren. Ben je net in een land achter het opgetrokken gordijn even lekker bezig met een handeltje in winkelstenen (1), staan er thuis ineens een stel H. Davidson types voor de deur. Met een aanmaning. Het gebeurde ex-stapelaar Evert Kroon (2). En om moeders en kroost voor verdere ongein te behoeden liet hij als een Buk-raket voor protectie zorgen. In de vorm van heren uit de voorraad van ene Bas Kiepe, hopman van de firma Security Control (3) en toentertijd beveiliger van het nationale dagje haring knagen op Nijenrode en de Provada (4). Ongeveer in diezelfde periode maakte een collega van Basje zijn entree in huize Kroon. Ene John Klein (5). Er zou een geschil zijn gerezen tussen Evert en JDP enerzijds en een paar avontuurlijke ondernemers onder aanvoering van W.H. te A. anderzijds. En uit een diep verlangen om bloedspetters te voorkomen zou John zijn bemiddeling hebben aangeboden. Via diens levenspartner Brigitte Midavaine beschikte John trouwens over een persoonlijke link met de familie Kroon. Brigitte, vlaggeschip van het lifestyle magazine Talkies, was namelijk bevriend met Evert's stiefdochter Daniëlle en verzorgde samen met haar onder andere het peerdenpark van de clan rond Henk Kamp's klasgenoot Willem Zegwaard (6). Op zijn beurt stond John weer op goede voet met Peter R. en Hendrik van den Hombergh (7) en met die ontroerende vaststelling hebben we voor vandaag stazione termini bereikt. Stay tuned.

(1) In eerdere afleveringen van deze serie hebben wij het indertijd al een paar keer aandacht besteed aan Evert's avonturen in Praag. Een daarvan had betrekking op een winkelcentrum dat beheerd werd door een vriend van Evert, Gerard Peek. Volgens insiders ging het om een wasbeurt van ondeugende poen.
(2) Zie Evert's ontboezemingen aan het adres van voormalig hoofdofficier van Justitie Leo de Wit. Daarin beweert hij ondermeer geen zaken te hebben gedaan met louche lieden uit de stenenbranche. Komen we t.z.t. nog wel op terug. In ieder geval meldden zich in die tijd wel een van de niet al te deftige gebroeders Piceni zich met enige regelmaat bij Evert op de stoep om een cashbedragje af te leveren. Zou verband hebben gehouden met het gebruik van Evert's snelle Pershing motorjacht, dat naar verluidt voorzien was van een dubbele bodem.
(3) Bas kwamen we tegen in dit bericht uit Quote.
(4) De Provada is een jaarlijks stenenfestijn in Amsterdam onder regie van Flipje Kerkhoven over wie wij in deze serie vele jolige berichtjes wisten te produceren.
(5) Voor John Klein verwijzen wij met warmte naar een strofe uit het schrijven van Peter van Haperen aan JDP-bef Joske de Koning in aflevering 28 van de serie “Fred en de deals”.
(6) De clan trok al eerder onze aandacht en dat vond zijn weerslag in de series “Schimmen achter Pim” en “Octopussy”. Zegwaard zou het magazine hebben gefinancierd nadat het eerst de bietenberg was opgegaan.
(7) Voor Hendrik (rip) verwijzen wij naar de serie “Borrels en beeld”, “Letselschade” en “Tussen premies en piraten”. Verder was dear old Hendrik nog een van de founding fathers van Terra Vitalis. Bij leven een druk baasje dus.

Plof. Daar lag een mail. Naar aanleiding van de vorige aflevering van deze serie. Daarin meldden wij ondermeer dat voormalig vastgoed-oligarch Evert Kroon zich ooit onledig hield met de aan- en verkoop van winkelstenen in het voormalige oostblok. Samen met zijn goeie gabber Gerard Peek. De schrijver van de mail haakte vrolijk in bij die connectie. Komt ie:

“Evert was in Tsjechië om via het bedrijf Nisa, dat gerund werd door Evert's vriend Gerard Peek uit Bilthoven, voor een zootje zwartgeldbeleggers een winkelcentrum te ontwikkelen. Gerard Peek is toevallig ook de vriend/stroman die alle bij Connexxion geroofde grond van de Biltse Duinen op zijn naam nam. Wie heeft er verdiendaan de Biltse Duinen?

• Ds. Vroegindeweij in Bilthoven en Reitsma in Leiden hebben binnen vier jaar 1.063.000 euro verdiend aan het bos rond de weilanden van De Molshoop.Een bijdrage voor de recente aankoop van het bos van ASR [ja, hoor, daar is ie weer, red.] zat er bij hen niet in.
• De vastgoedhandelaren Boon en Kroon hebben in twee jaar een half miljoen euro (530.000 euro!!!) aan de Biltse Duinen verdiend.

Overzicht belangrijkste koopactes van Connexxiongrond.

                           Verkoper                  Koper                                ha                 euro                    euro/m2

31-3-2006         Connexxion            Q en Q                              20                 320.000              1,60

31-3-2006         Q en Q                    Van Rootselaar                 4,2               222.600               5,30

31-3-2006         Q en Q                    De Blécourt                        4,5              238.500                5,30

09-6-2006         Connexxion           Fortis/ASR                         7 ,7              154.876                2,00

08-7-2008         Q en Q                    Utrechts Landschap       10                  441.287                4,25

21-2-2011          Fortis/ASR             Utrechts Landschap        7,7               309752                  4,00

De verkoop van de grond van Connexxion heeft de staat maar weinig opgeleverd. De winst is naar Q en Q gegaan en later naar ASR en Connexxion. De hele transactie heeft de belastingbetaler veel geld gekost!

Historie.
20 jaar geleden waren er twee eigenaren van het bos. De busmaatschappij (later Connexxion) had het gebied van de Biltse Duinen in bezit. De families Vroegindeweij en Voskuil de bossen rond De Molshoop. De busmaatschappij heeft haar gebied verkocht aan Boon en Kroon (aka vastgoedbedrijf Q en Q) en Fortis/ASR. Boon en Kroon hebben het zoals het overzichtje hierboven al aangeeft doorverkocht aan Van Rootselaar, De Blécourt en Utrechts Landschap. Het bos van De Molshoop werd door Utrechts Landschap aangetrokken met financiële steun van een particulier uit Bosch en Duin. Op 28 februari 2011 is het perceel van ASR overgegaan naar Utrechts Landschap.”

Nou? Heerlijk hè, al die knisperende flappen. En weet u wat ook heerlijk is? Dat Utrechts Landschap in deze licht riekende context voorbijstiefelt. Want die stichting is een van de speeltjes van de als eenvoudige smurf op het wereldtoneel gestapte Boele Staal. En laat die nou een prominente rol vervullen in ons dramatische epos “Masterplan”. Alles is liefde. Stay tuned.

We willen niet voor onze beurt lullen. Maar de titel van dit boek deugt al niet. Niks “Ontvoerd door John van den Heuvel”. Daar had moeten staan “Op mijn bek gegaan door Kleintje Muurkrant”. Nou zal het ons benieuwen of onze bad old Robbie van de Rhee nog enige aandacht besteedt aan onze jarenlange berichtgeving in deze serie. Over de manier waarop hij vermomd als heer mensen belazerde cq. hun leven naar de kloten hielp. Als je de tekst op de flap leest krijgen we het meditterrane gevoel van niet. Maar misschien is Robbie in de petoet tot de overtuiging gekomen dat er Grimm-genen in zijn lijf zijn opgeslagen en heeft ie een sprookjesboek gewrocht. Dan nemen we onze woorden terug. Stay tuned.

Wij hebben al menigmaal smakelijke hapjes uitgeserveerd over notaris Johan van der Veen. Ging ondermeer over zijn betrokkenheid bij de walmende affaire rond de Schumacher Kramer Stichting. Een enorm vastgoedschandaal dat ons zelfs naar Zwitserland bracht en zoals gebruikelijk bij de msm niet of nauwelijks de aandacht trok. Meer over zijn glanzende loopbaan kunt u hier vinden. Notarissen zijn op papier vertrouwensiconen. En ze bewaren binnen die context ook wel poen voor hun cliënten op een derdenrekening. Kost een paar centen, maar dan heb je ook wat. Blijkbaar is het Johan daarbij behoorlijk naar den vleze gegaan. Hij heeft namelijk eerder dit jaar een kasteeltje in Frankrijk gekocht. Het pas door het Rotterdamse LVStudio gerestaureerde Petit Château Fontenoy in het departement Aisne met een flink lappie grond om bubbels te produceren. LV staat trouwens voor de met een meisje uit het adellijke geslacht van Schimmelpenninck gehuwde Lodewijk van der Veen. Dat zal toch geen famielje zijn van Johan? Hoe dat ook zij, over die aankoop van onze notaris is achter de schermen een joute très intéressante ontstaan. Neemt u alvast maar plaats op de tribune. De versnaperingen komen eraan. Stay tuned.

Elke serieuze beschieting vraagt een eigen inleiding. Vandaar dat wij vooral in verband met de intrigerende rol die een overheidsinstantie verderop in dit verhaal heeft gespeeld gisteren een eenvoudige mail hebben verzonden aan het adres van Lodewijk van der Veen. Baasje van het in Rotjeknor gevestigde architectenbureau LV Studio. En u weet het, wij zijn helemaal weg van transparantie. Dus hier kunt u lezen wat wij aan Lodewijk hebben gevraagd. In het volle vertrouwen dat hij onze mail beantwoordt. Stay tuned.

In plaats van rouwkaarten. We zijn nog niet in dit intrigerende onderwerp gedoken of wat gebeurt er? Mietert de Dordtse notaris Johan van der Veen het kasteeltje in Fontenoy gisteren ineens in de ramsh. Je kan het kopen voor de dezelfde krats waarmee hij oftewel zijn “notarispraktijk” het officieel heeft aangeschaft: 885.000 piek. Kijk maar. Is dat raar? Dat is raar. Net zo raar als de naam van de in het Franse telefoonboek vermelde huidige bewoner: Treintje van der Veen. Nou is Johan getrouwd met een Trijntje Salverda, dus we nemen maar aan dat die twee tgv's een en dezelfde persoon zijn. Maar voor een doorgestudeerde meneer als Johan is het op zijn minst een uiterst raadselachtige bedoening. En neem van ons aan, de geschiedenis die hieraan voorafging is nog merkwaardiger. Hebben we het nog uitgebreid over in de zeer nabije toekomst.
Oh, tussen twee vleeshaakjes: we hebben nog geen syllabe teruggekregen op onze keurige mail aan LVStudio, de Bude van de met de Schimmelpenninckjes gelieerde Lodewijk van der Veen (1). Er zal toch niks wezen? Stay tuned!

(1) Zie aflevering 608 van gisteren

Eind januari van dit jaar kreeg notaris Johan van der Veen een mail in de gleuf. Van de graag in modder roerende publicist Hans Mauritz, die al eerder een tête à tête met Johan had genoten. Ging over de kwestie rond de bezittingen van de heren Schumacher en Van den Hemel (beiden rip), die zo listig waren ingepikt door de al even rippe “ome” Jaap Kroonenberg (1) en waarmee onze Johan in een iets latere fase qq. bemoeienis kreeg. Mauritz hing in zijn bovengenoemde missive aan de neus van Van der Veen dat er een voorlopig getuigenverhoor in de steigers was gezet en somde de namen op van zes meisjes en twee heren die voor de kadi zouden worden gesleurd. Een van die heren was notaris Arend Woortmann, die in dit artikel al eens tegen een smeerbeurt was aangelopen.
Op 3 maart om kwart voor 12 hoorde Johan de brievenbus van zijn compu weer eens klepperen. Het bleek een nieuwe mail van Hans te zijn. Hij vroeg aan Johan of hij het volgende van commentaar wilde voorzien. Komt ie:

“ 1. U bent eigenaar van het landgoed in Fontenoy, gelegen aan Chemin Porte aux Champs 1 te 02290 Fontenoy (zie bijlage).
  2. Het aankoopbedrag zou zijn betaald vanaf de derdenrekening van uw kantoor (BV).”.

Of naar aanleiding daarvan nog een levendige correspondentie is ontstaan tussen de publicist en de notaris onttrekt zich aan onze waarnemening. Maar zoals we in dit artikel al eens hebben onthuld werd Mauritz ruim een maand later in een kerker geworpen en ging Jan Piet van Rossum, de bef die voor het aangekondigde voorlopig getuigenverhoor had gezorgd, dezelfde weg. Op het eerste gezicht hadden beide gebeurtenissen niets met het steekspel rond de nalatenschap van de heren Schumacher en Van den Hemel te maken, maar op het tweede krijg je zo je twijfels. Vooral als je weet wat er verder nog achter de schermen opdook. Stay tuned.

(1) Zie voor dit laagstandje deze aflevering.

Er gebeurde nog iets merkwaardigs. Voordat de kerkerdeuren dichtsloegen achter Hans Mauritz en Jan Piet van Rossum (1). De met alle denkbare middelen door de Staat der Nederlanden achter de vodden gezeten Joop van den Hemel (2) en zijn echtgenote werden op 11 maart voor het eerst verrast met een belletje van ene Ruud Beukers. Dat was een week nadat Hans Mauritz in een mail aan het adres van notaris Van der Veen had gesuggereerd, dat deze bij de aankoop van het kasteeltje in de Franse wijnvlek Fontenoy gebruik had gemaakt van poen op de door hem bestierde Derdegeldenrekening. Een week ook waarin het echtpaar Van den Hemel ineens werd begraven onder een hele stapel blauwe brieven. Wat zegt u? Toeval? Voelt u zich wel lekker?
Terug naar Beukers. Hij bleek de handschoen voor Van der Veen te hebben opgeraapt naar aanleiding van een anonieme brief over de kwestie Fontenoy die bij hem in de gleuf zou zijn gegleden. Yeah, sure. Tijdens de daarop volgende, keurig opgenomen gesprekken bleef Ruudje bij zijn standpunt dat Van der Veen niks te maken had met de aankoop van het kasteeltje en dat de genoemde prijs ook niet juist was. Het zou niet de laatste poging van Beukers zijn om Van der Veen van het haakje te halen. Tot hij het nutteloze van zijn pogingen inzag. Het werd stil in huize Van den Hemel tot onze publicaties over deze affaire het licht zagen. Toen belde Ruudje weer. Niet Van der Veen zelf. Ruudje. En dat is op zijn minst curieus. Want Ruudje is sinds 2013 accountmanager bij het Ministerie van Financiën en heeft eerder zijn sporen verdiend bij de FIOD in Utrecht en Rotterdam. Of hij ook het dossier Van den Hemel onder zich heeft weten we niet, maar waarom hij als ambtenaar in het krijt treedt voor Van der Veen is vooralsnog een raadsel. Is er sprake van een innige vriendschap? Is Van der Veen een informant? Niet alleen om antwoord te vinden op deze vragen, maar ook vanwege de weigering van Ruudje om de anonieme brief te laten zien grutten we de komende dagen vrolijk verder. Want zoals u weet zijn wij gek op conspiracies. Stay tuned.

(1) Zie aflevering 610 van gisteren.
(2) Zie voor hem eerdere afleveringen in deze serie en “Kafka in Zeist”.

Zo. We hebben u even de tijd gegeven om onze laatste revelatie te laten indalen. Want het gebeurt niet elke dag, dat een Haagse godheid uit de outfit van Dijsselbloem in de bres springt voor een notaris, die aantoonbaar curieus rondscharrelt met de financiering van een kasteeltje in Frankrijk. En toch deed topambtenaar Ruud Beukers dat (1). Naar aanleiding van een anoniem kattebelletje. Zegt ie.
Om wat helderheid te scheppen in deze kom snert stuurde de bef van Joop van den Hemel op 9 augustus van dit jaar een oekaze aan het adres van FIOD-directeur H. van der Vlist en FIOD's anti corruptiebaasje P. van Leusden in Utrecht. Willen we u niet onthouden. Komt ie:

“Tot mij heeft zich gewend Dr. J. van den Hemel ter zake het navolgende:
Zijn echtgenote is vanaf april 2017 verscheidene malen telefonisch benaderd door uw collega de heer R. Beukers via de telefoonnummers 06 1860240 en PRIVE. De heer Beukers deelde de echtgenote van cliënt mee “dat van die gronden van die notaris klopt niet”! De familie Van den Hemel is al jaren in procedures verwikkeld in een erfeniszaak tegen een tweetal notarissen en de weduwe van een derde notaris en is bij deze dus zeer alert! Daarom heeft de familie Van den Hemel op vakantie het besluit genomen hun zaakwaarnemer contact te laten opnemen met de heer Beukers (accountmanager Ministerie van Financiën, bron internetvermelding). Dit heeft geresulteerd in een tweetal telefoongesprekken: 2 augustus en 3 augustus jl., resp.11.15 en 11.00. Deze gesprekken zijn opgenomen en uitgewerkt door de zaakwaarnemer.
In het eerste gesprek deelt heer Beukers mee, zich voorstellende als FIOD-ambtenaar, dat bij hem is binnengekomen een anonieme brief, met de inhoud dat ene notaris J. van der Veen uit Dordrecht een Chateau in Frankrijk heeft gekocht. Cliënt vermoedt dat de gelden waarmee het Chateau is gekocht waarschijnlijk niet op reguliere wijze zijn verkregen, reden waarom door een anonieme aangever hiervan bij uw collega Beukers melding is gedaan. Het bevreemdt cliënt in hoge mate dat de heer Beukers vervolgens de familie Van den Hemel heeft gebeld om hen mee te delen, dat het gestelde in de brief niet klopt. Wellicht ter ontzenuwing van het gemelde in bewuste brief.
Het verslag is door de zaakwaarnemer aan mijn cliënt meegedeeld. Mijn cliënt was overrompeld en uitermate verbaasd. Wel deelde de heer Beukers mee, dat hij op eigen initiatief deze brief in de kast zou leggen en er niks mee zou doen. Hier volgde natuurlijk het tweede telefoongesprek van 3 augustus jl. op, waarin heer Beukers weigerde de zaakwaarnemer inzage in de anonieme brief te geven of een kopie aan hem ter beschikking te stellen. Mochten echter u en uw collega Beukers van mening zijn dat mijn cliënt auteur is van deze zgn. anonieme brief, dan beroept cliënt zich op Artikel 67 lid 2 letter c Algemene wet inzake Rijksbelastingen. Zoals u bekend bepaalt dit artikel, dat de geheimhouding niet geldt tegenover degene van wie de informatie afkomstig is of namens wie informatie is gegeven. Daarom verzoekt cliënt u derhalve inzage te geven in de anonieme brief dan wel aan hem een afschrift ter beschikking te stellen.
Mijn cliënt deelde mij echter heel nadrukkelijk mee, dat noch hij noch een familielid deze anonieme brief heeft geschreven. Met de eventuele wetenschap over het bestaan van genoemd Chateau en de mogelijke herkomst van de gelden waarmee het is aangeschaft, is cliënt zich terdege ervan bewust dat gebruikmaking daarvan zijn procedures tegen deze notarissen zou vertroebelen en/of verzwakken!
Voor de familie Van den Hemel is het van groot belang te vernemen, uiteraard wie deze brief heeft geschreven, maar bovenal, waarom de heer Beukers de familie Van den Hemel heeft benaderd en hem mededeling heeft gedaan van de inhoud van deze brief. Is er wellicht contact geweest tussen hem en notaris Van der Veen? Gezien de geheimzinnigheid die door de heer Beukers aan de dag wordt gelegd vraagt cliënt zich in gemoede af of er wel een anonieme brief is binnengekomen bij het Ministerie van Financiën. Toeval of niet, maar in deze periode is de belastingdruk op mijn cliënt aanmerkelijk toegenomen.
Tenslotte deelt cliënt hierbij mee, dat hij van zijn recht gebruik wil maken door gehoord te worden.
Gaarne zie ik de ontvangstbevestiging van dit schrijven tegemoet en stel ik er prijs op op korte termijn (binnen 14 dagen) uw reactie te vernemen”.

Toegegeven, dit haalt het (nog) niet bij de “bonnetjesaffaire”. Maar deze “briefjesaffaire” heeft wel degelijk potentie. Stay tuned.

(1) Zie aflevering 611 dd. 12 oktober 2017.

Actie is reactie. Zij het, dat in dit geval de reactie wat laat arriveerde. Op de gisteren gepubliceerde brief van Joop van de Hemel's bef aan de twee FIOD-toppertjes Van der Vlist en Van Leusden in Utrecht grabbelde privacyfunctionaris S. Kloppenborg een maand later het volgende antwoord inclusief een onooglijke krabbel bij elkaar. Komt ie:

“In reactie op uw brief van 10 augustus 2017, kan ik u het volgende mededelen.Naar aanleiding van een anonieme brief die bij de FIOD is binnengekomen, is door mijn collega de heer Beukers contact opgenomen met de heer Van den Hemel. De reden hiervan was dat de heer Beukers hoopte nadere aanknopingspunten te vinden met betrekking tot de inhoud van de brief. De FIOD kan helaas geen inzage in de brief geven omdat deze onder het geheimhoudingsregime van de Wet politiegegevens valt.
Verder wil ik u laten weten dat de FIOD altijd bereid is het gesprek met uw cliënt aan te gaan. Uw cliënt kan hiervoor contact opnemen met de heer Beukers”.

Een klein hoopje bullshit. Als er al sprake was van een brief dan moet de naam van Van den Hemel erin vermeld hebben gestaan. Vervolgens moet het voor hem als geheimschrijver een eitje zijn geweest om adres en telefoonnummers van Van den Hemel en echtgenote te vinden. Tenzij die ook al in de geheimzinnige brief stonden. Maar dan blijven we wel zitten met de vraag hoe vriend Beukers erachter is gekomen dat het verhaal over het kasteeltje in Fontenoy en de betrokkenheid van notaris Van der Veen cs. bij de renovatie en aankoop ervan niet klopte. Daarvoor moet hij bij Van der Veen te rade zijn gegaan en heeft ie als diens papegaai gediend in de richting van Van den Hemel. Correct us if we're wrong. Stay tuned.

Naadje? Kous? Als het effe kan gaan we daarvoor. Zo ook in de affaire rond het kasteeltje van Johan, Lodewijk,Treintje en Ruudje. Wij verlieten u gisteren na het mailtje van Susan Kloppenborg, privacyfunctionaris bij de FIOD in Utrecht. Vonden wij al een bakbokkumluchtje aan zitten, maar we waren niet de enige. Een doorgewinterde lezer besloot de bij de Rijksrecherche groot geworden Susan eens even te bellen en liet ons daarna niet in de kou staan. Dat resulteerde vandaag in een mailtje onzerzijds aan diezelfde Susan. Lees, verbaas u en bid tot de heer dat u nooit met die instantie in aanraking komt. Stay tuned.

Dat je over het algemeen niet vrolijk wordt van de blauwe brievenbrigade is nogal wiebes. En dat geldt in nog sterkere mate voor de bountyhunters van de brigade, de FIOD. Die halen in hun jacht op vermeende fiscale schuinsmarcheerders dingen uit die op zijn zachtst gezegd merkwaardig over komen. Hebben we in de laatste afleveringen even aangetoetst in verband met de vindingrijke financiering van een Frans buitenverblijf door notaris Johan van der Veen. Die affaire werd aangedragen door Joop van den Hemel met wie onze Johan al een paar jaar in de clinch ligt over een formidabele erfeniskwestie, die zijn oorsprong vond in een listige manoeuvre van de al een tijdje rip zijnde “ome” Jaap Kroonenberg (1). Die move van de FIOD was overigens niet het enige grappie waarmee de brievenbrigade de laatste tijd Van den Hemel rijp probeert te maken voor een forensische behandeling in Den Dolder. Het lawaai over het kasteeltje in douce France is nog niet verstomd of Joop krijgt op 20 oktober jl. een blauwe envelop in de gleuf geduwd waarin hem werd medegedeeld dat de aangifte loonheffingen betreffende zijn BV die hij op 12 oktober (!) had ingediend niet kon worden verwerkt. Die wiemelde van de fouten. Aldus een blauwe brigadist uit de Utrechtse Herman Gorterstraat. Joop was verbijsterd en zag zich genoodzaakt om van repliek te dienen met deze missive. Toegegeven, dat kost niet zo veel tijd. Maar wel weer een pondje frustratie. Een pondje dat inmiddels een plekje heeft gevonden in een container vol woede en malle gevallen achter in zijn tuin. Een van die gevallen gaat over zijn aanvaring met de credit card onderneming ICS. Hoort u nog van ons. Stay tuned.

(1) Volg het spoor terug in deze serie.

Merde. Een paar weken geleden schreef collega Frank Renout nog vlammend proza in het AD over cementreus Lafarge en het stieken van ISIS. Maar nu zijn zowel zijn mailadres als zijn mobiele nummer opgeheven. Nou maar hopen dat het een niks te maken heeft met het ander.
Iemand die misschien ook de gevolgen gaat ondervinden van dit schandaal is onze dear old Geertje van Estrik. Kort na de middag zijn in Frankrijk en België smurfen binnengevallen bij vestigingen van Lafarge. Op zoek naar narigheid in de boeken. Gek dat er in Nederland nog niks is gebeurd op dat vlak, want ook hier heeft Lafarge stekkies. Maar volgens een antieke Duits denker gebeurt alles hier 50 jaar later. Dus we hebben nog even de tijd. Hoe dat ook zij, Geertje is al jaren een toppertje bij de boekhouding van HolcimLafarge, dus zal het ons niet verbazen als straks een peloton zebrakarretjes met zwaailichten verschijnt in de Vossenlaan in Zeist. Gewoon voor alle zekerheid. Want wie weet liggen er wat ordnertjes in de tot gastverblijf vertimmerde garage (1). Wij houden de boel in het snotje. U hoort van ons. Stay tuned.

(1) Zie de serie “Kafka in Zeist”.

Een ouwe bekende heeft een flink duwtje gekregen. Mr. Jozef Rammelt. Van het Amsterdamse befkantoor Keizer. Jozef is van het tableau geschrapt (oftewel hij kreeg een Brammetje) en mocht ie zin hebben om terug te keren dan heeft ie nog een jaar schorsing tegoed. Nou had ie al een tijdje last gehad van een burn-out, dus we mogen veronderstellen dat dat gevaar voorlopig geweken is. Wie erg nieuwsgierig is naar wat onze Jozef uitgevreten heeft kan hier zijn hart ophalen. Wij van KM herinneren hem als een van de figuren die een rol hebben gespeeld in het avontuurlijke leven van de ons inmiddels ontvallen Groszschwindler Bob Specht. Daarvoor moeten we terug naar 2005 toen we binnen het kader van de serie "Een specht maakt nog geen zomer" contact met Jozef zochten. Uiteraard stuitten we toen op de omerta binnen de befgemeenschap, maar we beschikten over voldoende materiaal om er toch iets leuks van te maken. Wilt u nog even genieten, dan is hier de voordeur van de serie. Stay tuned.

Zoals u weet: Robbie heeft een boek geschreven. Robbie van de Rhee. En hij heeft het de titel “Ontvoerd door John van den Heuvel” meegegeven. Had moeten zijn “Op mijn bek gegaan door Kleintje Muurkrant”, maar misschien dacht Robbie dat Johnny meer karma had dan wij. Nou zijn wij al niet zulke fanatieke lezers van fantasy, maar als een boek uit dat genre al begint met een foute titel haken wij meteen af. Het meesterwerk is op de markt gesmakt door Managementboek uit Schiedam en daar ligt mogelijk de reden waarom dat wereldconcern Robbie's stukje bladvulling in de etalage heeft gemieterd. Bij de ondertekening van het contract zat er een vieuxtje door de koffie.
Tot onze niet geringe verbazing blijken er zowaar toch mensen te zijn geweest die bereid waren om twee joetjes neer te leggen voor het “waargebeurde verhaal” van de meesteroplichter. En een van hen was zo vriendelijk om ons pagina 181 en 182 toe te sturen. Daarin trekt Robbie de schuldigen van zijn vervolging voor de koplampen: oud-staatssecretaris Cees van Leeuwen en Kleintje Muurkrant i.c. Gertjan van Beijnum. Beide rakkers worden gelieerd aan een combine van vrijmetselaars en obscure linkse activisten. Een kwootje. Komt ie:

“Heel duidelijk wil ik stelen [mr. Freud, I presume? Red.] dat ik mij nu wel aan een complottheorie waag. Beide zijn twee uiterst sinistere in volledige hermetiek opererende organisaties, die beiden een doel van een staat binnen de staat nastreven. Als ze al niet direct aan elkaar gelieerd zijn, dan zullen ze toch zeker banden met elkaar hebben. Net als destijds de IRA in Ierland en de Rote Armee Fraktion in Duitsland contacten met de Brigata Rosso's in Italië en de ETA in Baskenland onderhield [sorry, zo staat het er, Red.] en zij voor elkaar ook aanslagen en ontvoeringen voor elkaar uitvoerden. Zo ook krakers met beroeps ordeverstoorders en in deze hele anarchistische hoek hoorde ook de moordenaar van Pim Fortuin thuis. Die kwam uit krakersbolwerken voort en dat soort anarchistengroepen als bijvoorbeeld de RaRa voort [sorry, zo staat het er, Red.]. Het zou me niet verbazen als blijkt dat Van Leeuwen ook contacten met deze groepen onderhoudt. Dat zou ook verklaren waarom er van Van Leeuwen (bijna) niets negatiefs meer op het internet te vinden was.
Hier komt nog bij dat de anarchistische website kleintje muurkrant geleid wordt door Van Beijnum, die evenzeer voortkomt uit de Rarra [verbatim, Red.] hoek en de krakersbolwerken uit Den Bosch in dit geval. Een obscure website die door niemand serieus genomen wordt behalve door Rechters, justitie en bankiers [HUH???, Red.] en die daardoor al vele mensen kapot heeft kunnen maken.
Van Beijnum was zelfs bij mijn strafzitting aanwezig [foutje, bedankt, Red.]. Die website moet aangepakt worden zeker nadat de wet op verspreiding van nepnieuws is aangepast. Iedereen die daar de laatste 10 jaar last van heeft gehad, en dat zijn er velen, roep ik op een klacht in te dienen, er is nog niets verjaard. Wees niet bang, sta op, desnoods in georganiseerd verband. En nu deze griezelige samenzwering dus ook zo ver in de rechterlijke macht is doorgedrongen dat ze gewoon processen tegen opponenten er door hun eigen rechters tussenuit kunnen laten plukken was de zaak rond. Lukte het de Vrijmetselarij niet dan vorderde de AIVD dat gewoon in het staatsbelang, zogenaamd. En dat gaf een griezel als Van Leeuwen wel heel veel macht. Hiermee was wat mij betreft alles verklaard wat mij was overkomen. Maar hoever gaat dit wel niet. Als deze veronderstelling al juist zou zijn dan is dit het Nederlandse volk absoluut onbekend. Het zou verklaren hoe Pim Fortuin destijds door Volkert van der Graaf vermoord kon zijn die uit de harde kern van de RaRa activisten was gerekruteerd (mogelijk) door de AIVD in opdracht van de toen zittende regering (waar Van Leeuwen toen deel van uitmaakte) door tussenkomst van de vrijmetselarij die op dat niveau voor de executie van moorden kontakten kan hebben gehad met de RaRa en zelfs als dat nodig was tot eerdergenoemde buitenlandse terroristische organisaties”.

Nog heel even en vriend Robbie ziet zichzelf als een nazaat van Alfred Dreyfus. Stay tuned.

Weet misschien niet iedereen, maar het Bureau Financieel Toezicht houdt naast witwassen en de financiering van terrorisme ook notarissen en deurwaarders in de kieren. Of ze wel netjes in de pas lopen. Dus als je wat te piepen hebt over lidmaten van die twee op zich eerzame beroepsgroepen kan je bij dat BFT terecht. Nou wil het geval, dat iemand die al een tijdje een prominente plek in deze serie inneemt (1) een paar kwalijke akkefietjes heeft lopen versus notaris Johan van der Veen uit Dordrecht. Joop van den Hemel. En wat heeft Joop vandaag gedaan? Hij heeft gepiept. Bij het BFT. Via een officiële aangifte. Terwille van de transparantie, dit is hem. Is dat genieten of is dat genieten? BTW: Joop haalt in zijn aangifte de KM artikeltjes “Octopussy 607 t/m 615” aan. Die vindt u in dit deel van de serie terug. Stay tuned (JP).1) Zie ook de serie “Kafka in Zeist”.

Is Holleeder kansloos? Als het aan Sabine Tammes ligt wel. Ze kwam gisteren met priemende oogjes de huiskamers binnen om namens het OM te vertellen dat Willem het wel kon schudden. Sabine vertoonde geen spoortje van buigzaamheid of frivoliteit, terwijl “Likje” zoals ze in sommige wandelgangen wordt genoemd best wel over dergelijke spoortjes beschikt. Die erenaam zou ze overigens aan die door haarzelf onthulde buigzaamheid te danken hebben en die frivoliteit zou ooit aan het licht zijn gekomen bij een voor de eeuwigheid vastgelegde, dampende “paso doble” met good old Brammetje Moszkowicz op Curacao. Alwaar zij verbleef als lid van een rogatoire commissie. Misschien moeten wij het ook aan die frivoliteit wijten dat ze indertijd geen overweldigende belangstelling toonde voor een in het Belgische Oud Turnhout wonende Surinaamse burgerinfiltrant (of was het burgerinformant?) die een belangrijke rol had gespeeld bij het naar binnen brengen van 282 kilo Colombia's Finest via de haven van Antwerpen. Wij hebben haar daarover in 2014 nog eens benaderd, maar ze gaf niet thuis (1). Mogelijk was ze aan het dansen. Nee, niet bij Jansen. Die was toen net gesloten. We willen maar zeggen, dat als het zo uitkomt Sabine nog wel eens een losse draad laat hangen. De beffen van Twan Huys' knuffel zijn gewaarschuwd. Stay tuned.

(1) Zie deze serie vanaf aflevering 19 en verder.

Vort met de geit. Nu in het proces rond Willem Holleeder her en der de figuur van de enigmatische “Allesweter” weer opduikt willen wij graag ook een duit in dit interessante zakje doen. En verwijzen naar twee antieke berichten uit deze serie. Dit is het ene en hier het andere. Wie weet brengt het nog eens iets op gang. Stay tuned (JP).

Zegt de naam Bennie B. u wat? Nee geen Ollie B., Bennie B. Niet? Nou onze Bennie is een gepokt en gemazelde avontuurlijk ondernemer, die u bijvoorbeeld in dit artikeltje terug kan vinden. Samen met zijn kunstzinnige gappie Bertje D., die ooit door Ruttemaatje Jort K. in de gelegenheid werd gesteld zijn idillisch pand aan de Vecht aan den volke te tonen. Inclusief zijn mini-planetarium. Goed, onze Bennie zou zijn uitgevlogen naar het oosten en een broedplaats hebben gevonden in het land van de rijzende zon. Wekt misschien enige verbazing gezien Bennie's geblutste verleden, maar bij het verwerven van een entree in Bejing en omstreken zou hij zijn geassisteerd door luitjes van China Carbon NV. Een milieuvehikel waarvan het hoofdkwartier is gevestigd aan het Amsterdamse Zuidplein. Bennie en milieu is een odd couple, maar er zijn in de wereld gekkere dingen vertoond. Neem bijvoorbeeld Bennie's ouweheer. Die werkte volgens onze onvolprezen bronnen uit het midden des lands tijdens WO II in de kantine van de Luftwaffe op Soesterberg. Of ie daarbij ook een volwaardige uitmonstering van de Luftwaffe droeg ligt buiten onze waarneming, maar bij zijn arrestatie na de oorlog droeg vader B. wel een uniformjasje van Adolf's luchtmacht. En kreeg de bijnaam “Kotälla 2”, omdat de kort daarvoor gearresteerde beul van kamp Amersfoort ook zo'n jasje droeg. Hoe dit zij, Kotälla 2 werd na zijn Luftwaffe intermezzo makelaar en zoals u weet lopen ook in die branche heel wat avontuurlijke lieden rond. Geen wonder dus dat zijn zoon in de voetstappen van zijn vader trad. Zij het, dat Bennie's schoenmaat wat dat betreft aanzielijk groter was. Zo zou er naar verluidt een connectie bestaan tussen hem en het inrigerende Rotterdamse netwerk van Gert-Jan D. , die bij ons uitgebreid werd gefileerd in deze serie. Een uitgebreid exposé over de smokkel van kwalijke stoffen via de import van antieke auto's uit de USSA. En hoe leuk nou, een zuster van Bennie werd onlangs waargenomen bij een ons bekend adres aan de Amsterdamse Sarphatistraat. Daar zetelt de “notarisweduwe” die een van de schurkenrollen vervult in het treurspel rond de geroofde erfenis van de door de overheid en de top van de grijze wereld in de tang genomen Joop van der Hemel (1). Nederland? Een postzegelwereld. Meer over Bennie en zijn zusje Angelique binnenkort in dit theater. Stay tuned (JP).

(1) Zie voor haar bijvoorbeeld deze en deze afleveringen van de serie Octopussy. Joop is de dragende figuur in de “Kafka in Zeist” sage.

Etonné? Pas du tout. Wat blijkt namelijk? Dat de leiding van de Franse cementmolen Lafarge al vanaf het moment waarop ze de IS-baarden in Syrië begonnen te stieken in contact stonden met topjongens uit de Parijse geheimesmurfenwereld. Althans, dat verklaarde Jean Veillard een paar weken geleden aan de kadi-commissaris. Zo onderhield de voormalige veiligheidsbaas van Lafarge onder andere regelmatig contact met de DGSE via het mailadres “Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.”. Bij een speciale gelegenheid in 2014 werd hem verzocht daarvan af te wijken en het adres “…Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken..” te gebruiken. Die specifieke boodschap ging over de fabrieksplannen en GPS-gegevens. Daarnaast had Veillard in de loop van de jaren twee geheimedienstkloppers bij zijn bedrijf naar binnen gesluisd om vier oogjes in het zeil te houden. De Franse hotemetoten kunnen dus moeilijk volhouden dat ze totaal verrast waren toen de eerste berichten over Lafarge's financiering van IS naar buiten kwamen. In hoeverre dat invloed zal hebben op het proces in aanbouw ligt nog begraven onder het stuifzand. Wanneer dat proces begint? Saint Juttemis waarschijnlijk. Stay tuned (JP).

Henk van de Meene (rip). Als er eentje thuishoort in deze serie is hij het wel. Een investeerder pur sang met een brede interesse. Van (hypo)teak naar sekslijnen, van medische koelapparaten naar grondhandel, van computers naar kunst en antiek, van stenen naar koffers. Over dat laatste item hebben we nog wat afgelachen, maar het ging wat hem betreft over een serieuze zaak (1). En nu we het er toch over hebben, volgens een intimus probeerde de financiële mindfucker en fabelachtige grootinvesteerder een paar jaar geleden nog een goeie zakenrelatie over te halen ook in dat draagbare luxe project te investeren. Dat was Ton Verbrugge, een close zakengappie van Hendrik van den Hombergh. Zou gaan om een halve meloen en min of meer een tit-for-tat deal. Als Ton met wat poen over de brug kwam voor de koffer dan zou Henk wat florijnen dumpen in een outfit van Ton: Migracard (2). Henk hield zich aan de afspraak. Ton liet het afweten. Zag zeker niks in die koffer. Nam niet weg dat de in vroeger dagen met de zuster van Céline Dion getrouwde Ton toch samen met Van de Meene en Hendrik van den Hombergh een triootje deed binnen de Nijmeegse onderneming Freedreams (3). Zaken zijn zaken. In de orbit van Ton cirkelt trouwens nog iemand rond die bij ons een plekje heeft gevonden in deze serie. De fiscale hoogvlieger en Deloitte-coryphée René Bours (4). Volgens dezelfde intimus zou Verbrugge over uitstekende contacten beschikken binnen de top van de NIBC. Een spaarvarken dat vroeger in de blubber wroette onder de naam van Nationale Investeringsbank, die ook in onze annalen voorkomt in verband met een Japans kunstje (5). Bij de huidige NIBC vonden wij nog niet zo lang geleden Willem Stevens terug. Oorspronkelijk een van de naamgevers van de hoofdstedelijke befonderneming Caron & Stevens, waarvoor wij in het verleden ook al weinig enthousiasme konden opbrengen (6).
God, het begint ons zo langzamerhand te duizelen. Even een terrasje opzoeken en het advies van Morgan Freeman opvolgen. Luisteren naar de voice inside. Maar als het weer wat slechter wordt komen we uitgebreid terug op bovenstaande figuren en hun banden met talloze andere ondeugende zakenrakkers. Fasten alvast uw seatbelts en stay tuned (JP).

(1) Zie Octopussy 181 en 182.
(2) Even goegelen wil nog wel eens helpen.
(3) Idem.
(4) Zie ook voor hem Octopussy 181.
(5) Klik “Arie van der Zwan” op onze zoekmachine en u vindt wat wij bedoelen.
(6) Zie aflevering 54 van de serie “Kafka in Zeist”.

Er stond een man te wachten op de trein. Op het perron in Bilthoven. Een Officier van Justitie om precies te zijn. Kennelijk vertoefde zijn geest tijdelijk elders, anders had hij gemerkt dat er iemand op hem afkwam. Tussen u en ons: het ging om een psychiater. Een boze psychiater. En toen de OvJ hem in het snotje kreeg was het te laat. De psychiater gaf hem een geweldige heiter voor zijn treiter en wees eerlijk, dat verwacht je niet van iemand die altijd wordt afgeschilderd als een innemende, zachtgevooisde sofaridder. Over verwachtingen gesproken: wat doet iemand die een heiter krijgt? Er zijn twee mogelijkheden: of hij geeft er eentje terug, of hij meldt zich onverdroten bij het lokale handhaversbureel om aangifte te doen. Maar wat doet de OvJ in kwestie? Hij doet helemaal niks. Geen heiter terug. Geen aangifte. En met name dat laatste lijkt ons toch in strijd met alles waar een befdrager voor staat. Wij voelen uw vraag komen: kende hij de shrink en wist hij waarom die tot het uitdelen van een heiter was overgegaan? Antwoord: ja, hij kende hem en ja, hij wist waarom. De OvJ had het namelijk ernstig aangelegd met Natasja, de echtgenote van de psychiater, en haar in een scheiding gemanouvreerd met allerlei bloemrijke beloftes. Ging het om echte liefde? Nou, daar zetten wij o.i. terecht een vraagteken bij. Want in justitiële wandelgangen werd de onderhavige OvJ niet voor niets her en der aangeduid met de naam van een gebruiksvoorwerp, dat uitgebreid voorkwam in het scabreuze lied “Daar moet een p....l in, daar moet een p....l in”. Dat vloeide ondermeer voort uit de vrij regelmatige visites die onze bestrijder van het kwaad in de samenleving aflegde in verschillende glijhuizen. Per saldo vaak het domein van lieden die de grenzen van het oirbare uitrekken cq. overschreiden. Van plofkrakers tot assistenten van Magere Hein, van wasbazen tot motormuizen. Op zich dus al niet comme il faut, maar als u weet dat voornoemde Natasja een collega uit de OvJ-branche was en is en u begint misschien een beetje te begrijpen dat ons geweldsslachtoffer geen aangifte deed. Zo niet, dan verwijzen wij hierbij graag even naar de pijnlijke gebeurtenissen rond de Rotterdamse hoofdofficieren Marianne Bloos en Marc van Nimwegen in mei van dit jaar. Niet helemaal vergelijkbaar, maar het is wel duidelijk dat stiekem van bil gaan met een collega bij het OM niet goed is voor je carrière. Tenminste, als het uitkomt. Meer? De volgende keer. Stay tuned (JP).

Maart 2016. Plaats van handeling: de rechtbank in 010. Tijdens het proces wegens de handel in verwarrende middelen en wat bijbehorend liquidatiegedruis tegen een stel grimmige Turkse heren onder aanvoering van narigheidondernemer Zekeriya Kocaman gebeurde iets bijzonders. De bef van het grimmig gezelschap verzocht de kadi om toestemming de geschorste OvJ Lucas van Delft voor het hekje te sleuren. De reden daarvoor en het steekspel dat volgde vindt u hier en hier en hier terug. Naast de aanwezigheid van een paar gemotoriseerde tribes in het dossier was voor ons het sappige nieuws dat onze Lucas buitenechtelijk zou hopsen met een teamleidster van de handhaafsectie Zeeland/Westbrabant een intrigerend detail. Analyze this. Het OM in het proces tegen Zekeriya cs. werd dus vertegenwoordigd door Michiel van IJzendoorn en die vond dat de kadi het verzoek om Lucas in de koplampen te zetten naast zich neer moest leggen vanwege diens privacy. En als het dan toch moest gebeuren dan zou hij het verhoor van zijn collega graag met gesloten deuren behandeld willen zien. Klinkt redelijk, maar mogelijk is bij dit pleidooi niet van belang ontbloot, dat Michiel zich volgens een psychiater in Bilthoven wat dat buiten de deur hopsen betreft op bekend terrein bevond. Wie de vorige aflevering aandachtig tot zich heeft genomen en over een IQ van meer dan 50 beschikt zal begrijpen wat wij bedoelen. Hoe dit ook zij, Lucas werd voor twee jaar geschorst en ging daarna weer aan de slag. Collega Michiel, met wie hij een paar keer dolletjes op vakantie zou zijn geweest, ging ondertussen onverdroten door met crimefighten en werd ondermeer aanklager van Jan Piet van Rossum. Bij het onderzoek tegen deze vroegere bef van Klaas Otto, de Sitting Bull van de No Surrender-tribe, werden door de op pad gestuurde smurfen al zijn dossiers op een na meegenomen. Ongebruikelijk? Dat mag je wel zeggen. Van Rossum werd geschorst. Wat er verder aan ongerechtigheid met hem en zijn vroegere cliënt gebeurde vindt u in extenso terug in eerdere afleveringen van deze serie. Van alle beschuldigingen die het OM indertijd tegen het tweetal te berde heeft gebracht is in wezen geen reet overgebleven. Uiterst interessant is btw dat ene dossier, dat zonder twijfel bewust bij Van Rossum op de plank was achtergelaten. Dat dossier behelsde namelijk de intrigerende erfeniszaak van de gebroeders Van den Hemel, die al jaren proberen te bewijzen dat hun vader op zeer oneigenlijke wijze van zijn bezittingen is beroofd en dat die ondermeer terecht zouden zijn gekomen bij clanleden van ome Jaap Kroonenberg (rip), de weduwe van notaris Eldering (aka de wasbaas) en diens opvolger Johan van der Veen. Het lijkt erop dat we zo langzamerhand critical mass beginnen te naderen in deze affaire, waarin sprake lijkt te zijn van een collusie tussen het OM en het notarisgilde. Dus we hoeven het nauwelijks te zeggen: stay tuned (JP).

Hoe leg je zoiets uit? Was het een natuurverschijnsel? Was het iets Freudiaans? Weet u het, weten wij het, maar Octopussy nummertje 625 was niet of nauwelijks geboren of een cluppie dames die actief zijn binnen het justitiële apparaat stortten zich op hun LinkedIn-account om hun al dan niet professionele connectie met de man die op de trein stond te wachten in Bilthoven uit te poetsen. Zoals daar waren: Yvonne van der M., Miranda de M. en Nora van O. Eentje had haar lijntje met de druistige OvJ, die zoveel moeite doet om de terugkeer van Jan Piet van Rossum aan het front te blokkeren, laten staan. Dat was Greetje B., de aanklaagster van Klaas Otto. Maar die had recentelijk het logement van Vrouwe Justitia verlaten om in een stad in het zuiden van het land namens de VVD naar een wethouderspost te hengelen. Dus die telt niet meer mee. Gelukkig is het morgen zondag. De dag van contemplatie. Stay tuned (JP).

Nee. Wij hebben niks speciaals met de in leer gehulde midlife heren die redelijk frequent klaarkomen op hun gemotoriseerde tweewieler. Ieder zijn meug zei de boer (en kroop op zijn varken). Maar ook die heren hebben recht op een fesoendelijke behandeling door de jongens, meisjes en transgenders van minister Grapkeutel. En als dat nodig is zetten we ons daarvoor in. Ook in het geval van Klaas Otto. Vanochtend kwamen we dit bericht tegen bij nepnieuwswaakhond Nu.nl. En dat past precies in onze eerdere berichtgeving in deze serie over dit zo langzamerhand bizarre geval, waarbij zelfs zijn vroegere bef Van Rossum het slachtoffer werd van een justitiële drijfjacht. Het motto voor Otto? Als er geen bewijs is, dan maak je het. Het mag niet, maar het werkt wel. Hoewel. Stay tuned (EOTS).

We kregen meel vandeweek. Van een lezer aan de Europese zuidas. Ging over een avontuurlijk ondernemer die wij al vaker op de korrel hebben gehad. Ronnie van Veldhoven. Bekend van illusionistisch getinte ondernemingen als Plaza Finance, Legio Lease, Zuka, Vivenda en aliassen als Ron Smit en Ron Veldhuizen. De meelschrijver bleek onze vriend uit Purmerend in het verleden een paar keer te hebben meegemaakt en doet daar boertig kond van in voornoemde meel. Lees en geniet.

“Het was 1998. Ik werd als vastgoedondernemer -tot op heden incognito- opgebeld door ene Bertje W., zoon van een dubieuze ex-penningmeester van een voetbalclub. Of ik een stukje vastgoed wilde verkopen. Ik bedankte beleefd voor de eer, maar twee dagen later werd ik samen met mijn echtgenote in een Utrechtse kledingwinkel opnieuw over dat item aangesproken. Ditmaal door een makelaar van de Maliebaan. Namens dezelfde partij. En opnieuw bedankte ik beleefd. Dat maakte blijkbaar weinig indruk, want ze bleven aanhouden. Maandenlang. Het woord “stalken” was toen nog maar nauwelijks in gebruik. Uiteindelijk zwichtte ik en stond ik op een zonnige doordeweekse dag een bezichtiging toe in mijn bijzijn. Daar maakte Bertje W. lijfelijk zijn entree in gezelschap van de investeerder en een jongeheer “Van Doorn”. De lange investeerder liep op suède schoenen met goudkleurige gespen en dikke schuimrubberen zolen. Dat laatste waarschijnlijk om het geluid van zijn afglijdende morele opvattingen een beetje te dempen. Na de bezichtiging heb ik mijn prijs genoemd: 1 miljoen gulden. Daar konden de drie heren, die gelijkelijk zouden participeren, kennelijk prima mee leven. Maar een maand later werd ik opnieuw door de Purmerendse investeerder benaderd. Hij was nog steeds geïnteresseerd, maar of ik iets aan de prijs wilde doen. Dat wilde ik niet. Later die dag kwam hij terug met een bod van 8 ton en de rest cash. Op te halen in Spanje. Wat doe je in zo'n geval? Ik verzocht hem contact op te nemen met mijn notaris. Na overleg met mij stelde deze aan Ronnie voor om het totale bedrag te storten op een rekening van een Spaanse notaris. Vervolgens diende die collega-notaris dan de koopsom naar een derdenrekening van zijn kantoor in Nederland over te maken. Daarna zou hij de akte opmaken en de verkoop regelen. Toen begon het wachten. Het eerste teken van leven kwam van een advocaat op dezelfde Maliebaan. Ene mr. Van H. Hij liet mijn notaris weten dat de wederpartij bezig was met het bijeensprokkelen van het benodigde bedrag. Of de akte niet alvast kon passeren. Hij stond garant. Kortom, het tweede aanspreekpunt stak zijn hoofd in de strop en Bertje W. moest later bekennen dat het geld er niet was en dat de koop niet kon doorgaan. Jammer voor alle partijen.
Er kwam nog een voorstel ter tafel. Of ik er niet over wilde praten bij een diner op mijn kosten in La Rive, het sterrenrestaurant van het Amstel Hotel in Amsterdam. Op mijn kosten. Nou wilde ik wel eens weten wat de heren precies in hun mars hadden. Ook al had ik van Ronnie “Doorzon” van Veldhoven geen hoge pet op. Aan tafel merkte ik al binnen vijf minuten dat de heren nog nooit in een sterrenrestaurant hadden gedineerd. Zo moest ik alle “Franse termen” op de menukaart voor ze vertalen en het was compleet nieuw voor hen dat een eend ook een lever had en dat die niets uitstaande had met de lever op een broodje bij Dobbe. Doorzon Ronnie wilde zich toch nog even laten gelden en trok een fles Zinfandel van de wijnkaart met als commentaar dat hij dat in het bijzijn van zijn echtgenote nooit zou aandurven, maar dat hij deze wijn had leren kennen via zijn maîtresse. In een roemer met levende aardbei. Gezwets van een dronken aardbei dus. Ik kon tijdig ingrijpen en koos doelgericht voor een paar flessen met zwaardere smeerolie, die hun tongen zoals gepland wat losser maakten. Nou moet ik bekennen dat ik niet net zo'n virtuoos ben als Charlie Chaplin in de film GOLDRUSH bij het hanteren van het bestek. Maar mijn disgenoten imiteerden zo panisch mijn tafelmanieren dat bij aanwezigheid van een filmploeg een nieuwe versie van Goldrush tot de mogelijkheden had behoord. Voorzichtig vroeg ik mijn gasten van de zogenaamde maatschap aan het einde van het diner bij het vierde glas zware Bourgogne naar hun zakelijke avonturen uit het verleden. Daar was Ronnie overigens al niet meer bij vanwege een plotseling optredende vermoeidheid en duizeligheid. De maatschap bleek in een razend tempo huisjes op te kopen in Nederland met het geld dat was gegenereerd uit een oh zo slim avontuur in Marbella. Ronnie, de Bob de Bouwer van Legio Lease en optiehandelaar in ruste, had met een stel andere slimmerikken twee identieke jachten laten maken, die op zee tijdens de maidentrip met en zonder lading binnen 48 uur verwisseld werden na inspectie van het lege jacht door de havenautoriteiten van Marbella. En daarbij ging het niet om de smokkel van een paar sloffen sigaretten. Marbella was daarnaast ook interessant, omdat Nederlandse captains of industry wel eens in de fuik liepen van kundige prostituées die bij het winkelen, golfen of op besloten beleggingsavondjes in een luxe villa in de bergen de nodige voorkennis opdeden voor hun werkgevers. Maar dat niveau hadden Bertje en zijn maatje Van Doorn nog niet bereikt. Hooguit af en toe eens een pandje via een in Marbella scheefgaande Utrechtse bankdirecteur. Maar daar bleef het wel zo'n beetje bij. Van Doorn zat trouwens ook in andere zaken. Via zijn werkgever NORO handelde hij wel eens in schilderijtjes. Buiten het daglicht en de sterren om. Of ik iemand kende die er verstand van had. Mijn antwoord was uiterst gedegen: zoek contact met het Rijksmuseum. Oh ja, nog iets. Ronnie was aan het begin van het diner vanuit de maatschap gevraagd of het al gelukt was met een stuk grond in het centrum van de gemeente Leiden (1). Een zaak waarmee ik zonder dat zij het wisten zeer vertrouwd was. Volgens Ronnie was het een kwestie van nog even pushen bij een topambtenaar. Hoe het ook allemaal zij, we kwamen niet tot overeenstemming. De obers waren zo vriendelijk 1 fles smeerolie niet in rekening te brengen. Mogelijk als gevolg van het oervermakelijke optreden van de drie Stooges. Of ik een factuur met BTW wilde. Maar natuurlijk. De volgende dag vertelde ik Bouw en Woningtoezicht van de gemeente Leiden, dat ik de nodige onkosten had gehad en dit kon aantonen met verschillende facturen, die ik uiteraard na maanden via vele desks bij het ministerie van VROM in ruil voor de gewenste foto's en een bandje vergoed kreeg. Ik zeg maar zo: correcte tafelmanieren horen ook bij de opvoeding.”

(1) Er zou op die plek een Holiday Inn verrijzen. Ging niet door. Nu leven er plannen bij een paar oubollige ondernemers die ooit furore maakten in een bekend televisieprogramma om er samen met Royal Has(h)koning een parkeergarage neer te pleuren. Zo doen we dat in Volledam.

Het kon niet op gisteravond. Dwars tussen het Eindhovense feestgedruis door bereikte ons het heuglijke bericht, dat hoofdofficier Marc van Nimwegen het kan schudden. Marc had in het recente verleden stiekem gescharreld met Marianne Bloos. Een collega uit de vervolgingsbranche. En dat schijnt niet te mogen. Op grond daarvan zou volgens het dagvod NRC p.g. Jan Watse Fokkens van de Hoge Raad hebben bepaald, dat de thuis bloosloos op zijn nagels kluivende Marc niet meer op zijn post terugkeert. Lijkt een beetje prematuur, want onder invloed van een groeiend aantal Quasimodoklonen kon het onderzoek nog niet worden afgesloten. Dat schijnt zich overigens niet te beperken tot voornoemd gescharrel. Marc zou ook nog hebben geritseld met declaraties en een staaltje nepotisme over de Bühne hebben getrokken. Zeg je nee dan krijg je er twee. Hoe dit zij, wij zouden Jan Watse nu hij toch met de bijl loopt te zwaaien graag willen wijzen op de inhoud van de afleveringen 625 tot en met 628 van deze serie. Ook daar is sprake van een vervolgingsjurk die binnen bovenstaand kader niet geheel volgens de voorschriften heeft geacteerd. En daarnaast in de affaire rond motormuis Klaas Otto hier en daar flink de grenzen van het gerechtelijk onderzoek lijkt te hebben uitgerekt. Dus uh, hallo Jan Watse, zou je daar ook even naar kunnen kijken als je even tijd hebt? Bij voorbaat. Stay tuned (JP)

Kan je doen. Als je p.r. eruitziet als een verlaten vuilnisbak. De hulp inroepen van Charles Huijskens. Ooit een van de flitsende parlementaire verslaggevers bij het NOS-journaal en later de Telegrof. Dus wat deden de twee Amsterdamse vastgoedhaaien Jeroen Kool en Ebe Riesen onlangs toen ze door het blaadje van Sander Cornelis graaf Schimmelpenninck werden benaderd voor een interview? Ze vroegen aan Charles of het goed was. En Charles zei dat het goed was. Nou, daar zetten wij een stevig vraagteken bij. Want je kan proberen een vuilnisbak te presenteren als een nieuw pronkstuk van het Stedelijk Museum, een vuilnisbak blijft een vuilnisbak. Ook al voer je bijvoorbeeld de appetijtelijke Lieke van Lexmond op als een van de palmares van meneer Kool. Dat meisje hebben we trouwens al eens op de Bühne getrokken als de liefde van oud-pornoverspreider en Vivenda-commissaris Jurriaan Oerlemans (1). De broer van Reinout, die ook al over goeie vrienden in de pornosfeer beschikte (2). Nog net geen Tatjana misschien in haar boeiende levensverhaal “Geen worst zonder velletje”. Maar we hebben het hier ook over een jongere generatie, dus je weet niet wat er nog komen gaat. Een ander detail uit het leven van de meditteraan ingestelde Kool willen we u niet onthouden. Komt ie:

“Op You-tube circuleert een filmpje waarin de dan 13-jarige Kool via een aandoenlijk betoog in het Veronica-progarmma “De Nationale Ideeënbus” onderstreept wat de voordelen zijn van zijn uitvinding: een dubbele fietsband. “Dankzij de in de band gemonteerde reservebinnenband kom je nooit te laat op je werk en hoef je hem ook niet onderweg te plakken”. De presentator ziet het wel zitten: “Ik hoop dat er een fabrikant is die dat voor jou wil gaan construeren en dat je vreselijk, schathemelrijk wordt en je door een chauffeur naar school kunt laten rijden”. Dat laatste lukt voor zover bekend niet, maar vermogend wordt Kool, die met zijn idee 5000 gulden wint, zeker”.

Nou menen wij te weten, dat het idee helemaal niet van Kool was en dat ie die 5000 piek later heeft moeten teruggeven. Oepsssss. Lekke band.

Iets serieuzers. Kool's partner Riesen vraagt zich naar wij aannemen geheel nuchter af wat er zo slecht is aan de inmiddels verboden ABC-constructie. Mocht u geen vastgoedexpert zijn dan kan u hier prettig bijtanken. Het geeft aan in welke VVD-wereld dit duo leeft en hoe rücksichtlos ze opereren tegenover hun huurders. Van student tot winkelier. Ze hebben blijkbaar toch wat last van hun jawsimage. Vandaar dat ze volgens Quote tegenswoordig wat bloemiger namen bedenken voor hun vastgoedvehikels. Een daarvan trok onze speciale aandacht: Pampelonne Beleggingen. Laat Pampelonne nou een streek aan de Franse Rivièra zijn. Tussen Saint Tropez en Ramatuelle. En laat dat nou ook net de streek zijn waar een ander interessant duo regelmatig bivakkeerde. Wie? Onze “wasbaas” notaris Jean Paul Eldering (rip) en zijn echtgenote, die inmiddels samen met de Dordtse tovenaarsleerling Johan van der Veen een hoofdrol vervult in de opera boeffo rond de door ome Jaap Kroonenberg (rip) in laatste decennia van de vorige eeuw avontuurlijk verworven bezittingen van de vastgoedpartners Schumacher en Van den Hemel (3). Toeval bestaat niet zou je zeggen. De vraag rijst dus of het duo Kool en Riesen, bijgestaan door de Koh-i-noor van de Nederlandse beffocatuur Oscar Hammerstein, van tijd tot tijd in-en-verkoop klusjes opknapt voor onze weduwe. En dat is interessant genoeg om verder te grutten in deze verlaten vuilnisbak (4). Stay tuned (JP).

1 ) Zie voor Jurriaan de eerste aflevering van de serie “De Skenes voorbij” en aflevering 4 van de serie “Zukadelapjes bij het ontbijt”.

2 ) Zie voor Reinout de serie “Skenes vanachter de coulissen”. Op Reinout komen we binnenkort nog terug.

3 ) Zie eerdere afleveringen van de onderhavige serie.

4 ) Het hele Quote artikel is te vinden op Blendle onder de titel “Hogere huizenhandel”.

Het heette Amstelstein. Een knoert van een gebouw in de Vijzelstraat, dat dateerde uit de late jaren twintig van de vorige eeuw. Het had een onderdoorgang naar de Kerkstraat en eind jaren dertig was daar op de ene hoek pension Bernsen gevestigd en aan de ander kant het Chinese restaurant Taiton. Op de etage boven dat restaurant beschikte Bernsen ook nog over een stel appartementen die met de overkant verbonden waren via een galerij over de straat. Voor de smeerlapperij die daar tijdens de oorlog passeerde – van verzet tot verraad, van heling tot hoerenboel – verwijzen wij u met klem naar aflevering 17 van de serie “Naar de kloten”. Volgens een expert op dit terrein werd na de oorlog unverfrohren nog een fors hoofdstuk toegevoegd aan voornoemde heling. In de vorm van illegale in- en verkoop van gestolen goederen inclusief Joodse bezittingen. Tot God met de rekening kwam. Op 23 maart 1955 stortte de overkapping van de Kerkstraat met bijbels geweld in elkaar en moest de roversbende uitwijken naar een ander onderkomen. Naar verluidt niet ver van de oorspronkelijke thuisbasis. Over het herstel van Amstelstein ontstond een jarenlang gesteggel tussen de gemeente en eigenaar Amstelstein NV. Sloop of herstel. Het werd uiteindelijk sloop. Mede omdat de nieuwe eigenaar Insula een draagbalk kwijtraakte door de ondergang van financier Teixeira de Mattos, die ondermeer groot was geworden dankzij de diefstal van Joods effectenbezit (1). Gevolg: op de uitgeruimde plek aan de Vijzelstraat verrees in 1973 het lelijkste gebouw van Amsterdam: de ABN. 

Van de NV Amstelstein naar de BV Amstelstein is maar een kleine stap. En ook daar vonden we lieden terug die over mijn en dijn een iets andere opvatting hebben dan wettelijk is vastgelegd. Plus een rechtstreekse verbinding met Singeldam Vastgoed van Kool en Van Riesen. Het vrolijke stenenduo uit de vorige aflevering. Stay tuned (JP).

1 ) Zie aflevering 3 van de serie “Het schaduwcommando van de prins”. 

Hoppa. Opnieuw heeft het OM op zijn Nacht und Nebels toegeslagen. Dinsdagochtend om kwart over zes weerklonk in Arnhem een klop op de deur van het bescheiden flatje van Jan van Diepen. Een emeritus bef, die alleen nog aan wat zaken kluift die hij leuk vindt. Zo is hij betrokken bij een affaire in Volendam, die in de wandelgangen de titel Tsjernobil aan de Dijk meekreeg. En.....de affaire rond de nalatenschap van de heren Schumacher (rip) en Van den Hemel (rip), die in deze serie inmiddels een vaste plek heeft verworven. Geen wonder dus dat Van Diepen's computer in opdracht van het OM door de betrokken veldwachters werd geconfiskeerd en de bef zelf letterlijk van het tapijt verdween. Op beschuldiging van witwassen (!). Niemand weet waar de zieke Van Diepen is opgeborgen en of hij wordt voorzien van de benodigde medicamenten. Hij is trouwens niet de enige en zeker niet de eerste strafpleiter die in relatie tot voornoemde erfeniskwestie tijdelijk dunne soep met hard brood geserveerd kreeg achter een deur met een kleppie. In 2007/2008 werd bijvoorbeeld de Maastrichtse bef Fernand Tripels tijdelijk op een zijspoor gemanouvreerd. Er zou bij hem sprake zijn geweest van een chaotische administratie en hij zou meegewerkt hebben aan het witwassen van irregulier verworven poen van een cliënt, in casu de coffeeshop Wallstreet. Maar achterliggende zaken zoals zijn bemoeienissen in de affaires rond de pedo-OvJ Fernhout, de Russische zakenman Rosenbaum en bovengenoemde erfeniszaak zullen zonder twijfel hebben meegespeeld (1). En dan hebben we eerder dit jaar in deze serie ook al levendig beschreven hoe het Jan Piet van Rossum verging. De voormalige bef van Klaas Otto, die net als Tripels en Van Diepen zich onledig hield met het Schumacher-Van den Hemel-dossier, waarin eerst notaris Eldering en tegenwoordig diens Dordtse opvolger Van der Veen zo'n prominente rol vervullen. Toeval? Drie beffen op rij die door het OM met losse flodders uit hun functie worden getild? Our ass. 

Laatste nieuws. Om 11 uur vandaag wordt de in Arnhem van zijn bed gelichte Jan van Diepen voorgeleid. Waar? In het arrondissement Rotterdam/Dordrecht. Where else? Stay tuned (JP).

1 ) Zie voor Fernand meer in de serie “De dood en de advocaat”. 

Kent u de operatie “Picture Rocks”? Nou wij weten er ook het fijne niet van, maar binnen het kader van die justitiële operatie werden Jan van Diepen en zijn echtgenote vorige week verrast met het bezoek van een jeugdige FIOD-snorder en 12 (!) zwaar gewapende heren met een bivakmuts. En naar wij hopen in de aanwezigheid van een vertegenwoordiger van het OM (1). Anders wordt het allemaal nog erger dan het al is. De zieke en stevig dove Van Diepen werd binnen tien minuten afgevoerd en zijn even bejaarde echtgenote op de knieën gedwongen achter een kast. Met het devies naar de grond te kijken zo lang de Picture Rockers dat nuttig leek. Het hele gezelschap trok pas om 12 uur de deur van het Piggelmeeflatje achter zich dicht. Maar niet nadat de jongeheer van de FIOD nog even een kopje koffie had verkregen van de totaal uit haar voegen gewrikte bewoonster. Toto Riina op zijn Hollands.Waar was de indrukwekkende ploeg handhavers naar op zoek? Wij vermoeden naar een negental orginele verklaringen van luitjes die van nabij het scheve schaatsen van de Dordtse notaris Van der Veen ten behoeve van de weduwe Eldering-Veenemans en de clan van ome Jaap Kroonenberg (rip) hebben meegemaakt en die als alles verloopt zoals het hoort volgende maand aan de orde zullen komen in een hoger beroepzaak. Maar ze lagen daar niet. Nederland? Krijgt zo langzamerhand de vorm van een laars. Stay tuned (JP). 

1 ) Zie aflevering 633. 

Jan van Diepen mocht vrijdagmiddag weer naar huis. Hij werd vrijgelaten op humane gronden. Een gotspe uit de buitencategorie. Want je mag toch verwachten dat de emeritus bef voorafgaand aan de belachelijke bivakinval van de Picture Rockers (1) onder leiding van coach P.W. Heesterman geruime tijd à la specsavers is afgelegd (2). Zowel visueel als auditief. Hoe die verzameling malloten dan tot de conclusie is gekomen dat Jan vuurwapengevaarlijk was en dat daarom bij de actie in het flatgebouw achtermekaar drie deuren werden gesloopt is een volstrekt raadsel. Tenzij ze Jan's hengel aanzagen voor een AK-47. Vandaag ondergaat het slachtoffer in het ziekenhuis een ingelaste servicebeurt. Mogelijk gevolgd door zijn echtgenote, die er ook niet al te fris aan toe is. Humaan? Wrong word in the wrong place. Stay tuned (JP).

(1) Zie vorig aflevering.
(2) Meer over de samenstelling van het team en het eindresultaat van de overval later deze week.

Wist u dat? Dat we tegenswoordig een minister voor Rechtsbescherming hebben. Jawel. Ze moesten toch ergens heen met die Sander Dekker. Hij woont in bij minister Grapkeutel van Justitie en Veiligheid en heeft ergens bij de toiletten op drie hoog zijn burootje. Om deze jolige Leidse sleutel te vrijwaren van oeverloos baggeren in zijn voorgevel duwde de verzamelde kudde van kadi's en aanklagers hem afgelopen vrijdag een officiële brief in de gleuf. Daarin stond dat volgens hullie de rechtspraak als pijler onder de democratische rechtsstaat (!!!!) onder druk stond en dreigde te worden uitgehold. Kwam door het nijpend tekort aan kadi's, OvJ's en ondersteunend personeel. Of Sandertje kon zorgen voor wat ruimere financiële armslag. Nou weten we niet in hoeverre dat relevant is, maar bij de inval op 4 september jl. bij de Arnhemse emeritus bef Jan van Diepen was van die toch zo nijpende tekorten niks te merken. Aanwezig waren respectievelijk rechter commissaris J.A.P. Bakker, hulp-OvJ A.G. Remie, notulist NN, vijf opsporingsambtenaren van de FIOD (onder leiding van hopman L. Mooij) en de 12 bivakmutsen van coach P.W. Heesterman (1). Mag het een onsje meer zijn. En dat alles omdat Jan een flinke kluit poen door een wasstraat zou hebben gejaagd. De straat in kwestie zou het eigendom zijn van een Turkse meneer en zijn ondergebracht in een BV die door een voormalige cliënt van Van Diepen 20 jaar geleden aan de wilgen was gehangen. Of die Turkse meneer nog aan deze kant van de Styx verblijft is niet duidelijk. In ieder geval weet Jan van geen Turk af. Laat staan van een kluit poen. De Picture Rockers troffen dan ook niet meer aan dan het in dit verband armzalige bedrag van 2400 euro, maar namen die wel in beslag. Onder kreunend protest van de achter een kast gevouwen mevrouw Van Diepen, die liet weten dat het om spaargeld ging ten behoeve van een normaliter niet al te ver in het verschiet liggende begrafenis. Ook de rest van de buit was om je dood te schamen. Veel ouwe, niet meer in gebruik zijnde mobieltjes, een adapter (goh), wat USB stickies, een notebook, een laptoppie, wat ouwe info over oceaanzeilen, wat ouwe dossiertjes, wat ouwe mappen, wat ouwe agenda's, een paar nota's in verband met een caravan en dat was het wel zo'n beetje. Genoeg stof dus om de duimschroeven bij de eigenaar eens flink aan te draaien. Tussen vrijdag de vierde en maandag de zevende. Daarna werd hij niet meer verhoord. Maar bleef wel in hechtenis. Tot afgelopen vrijdag, toen hij op humane gronden (!) op vrije voeten werd gesteld. Overigens is het merkwaardig, dat het dossier van de affaire Van den Hemel waarin met name de bij ons al menigmaal door de gehaktmolen gehaalde Dordtse notaris Van der Veen en de weduwe van “wasbaas” Eldering zo'n prominente plaats innemen, niet tot de in beslag genomen bullen behoorde. Wel werd dat ter plekke van voor naar achter en van links naar rechts doorgesnuffeld en bij vertrek achtergelaten. Duidelijker kan het haast niet zijn. Temeer daar dezelfde charade werd opgevoerd bij de arrestatie van J.P. van Rossum (2). Een andere aanwijzing dat het onbeheerst overheidsbezoek bij Jan van Diepen en echtgenote te maken had met het dossier Van den Hemel was de aanwezigheid in de knokploeg van ene Kevin Boertje. Rechercheur Kev had namelijk al eens eerder een op het oog onschuldig akkefietje gehad met Van den Hemel op het parkeerterrein van de luchthaven Rotterdam. In zijn rol als pijler van de democratische rechtsstaat. Verder verwijzen wij in dit verband nog even met jeugdig enthousiasme naar de oneigenlijke connectie tussen notaris Van der Veen en de FIOD die we boven water trokken in de afleveringen 611 tot en met 613 van deze serie. Conspiracy? You bet. Wat Sander daarover zou zeggen? Wat denkt u? Stay tuned (JP).

(1) Zie vorige aflevering.
(2) Zie onze berichtgeving daarover in de maanden februari tot en met juni vorig jaar.

Wij denken dat dit epistel een nepper is. Het taalgebruik is naadje, de naam van de geadresseerde is onjuist, de ondertekening is fluts gezien de ik-vorm waarin het vodje is geschreven. Hoe dan ook, het werd eergisteren bij de door de Staat der Nederlanden en aanpalend geboefte met alle denkbare middelen op de huid gezeten orthodontist Joop van den Hemel thuisbezorgd in Bosch en Duin. Camerabeelden maakten duidelijk dat het niet ging om luitjes met een jekkie van PostNL. Twee dudes rammelden wat aan deuren, keken in de slaapkamer van de zoon des huizes en vertrokken uiteindelijk onverrichterzake werwaarts. Het was het zoveelste incident rond Van den Hemel, die samen met zijn broer jacht maakt op de door een kongsie van avontuurlijk ondernemer Jaap Kroonenberg (rip) en een stel rekkelijke notarissen ingepikte nalatenschap van zijn vader. Een bonte rij van merkwaardige initiatieven van de blauwe brievenbrigade, inbraken, gerechterlijke dwalingen, gemeentelijk gegoochel, achtervolgingen, bedreigingen etcetera etcetera volgen elkaar nu al jaren op (1). Ruim voldoende om bij Albert Verlinde het musicalvuur te laten ontbranden. Opvallend is overigens wel dat de onderhavige weeklacht open en bloot is opgesteld ter verdediging van ene Paul Stoelinga, terwijl de naam van de FIOD-smurf met wie Van den Hemel telefonisch contact heeft gehad niet genoemd wordt. Dat was Ruudje Beukers, die in de bres sprong voor notaris Van der Veen bij een suspecte affaire in Frankrijk (2). Gek, maar wij hebben het gevoel dat over dit voorval, dat zich één dag na de humane vrijlating van emeritus bef Jan van Diepen voltrok, het laatste woord nog niet is gezegd. Zelfs als het gaat om een nepper. Stay tuned (JP).

(1) Over al dit fraais is niet alleen in deze serie heel wat terug te vinden, maar ook in “Kafka in Zeist”.
(2) Zie de afleveringen 611 tot en met 613 van deze serie.

Nepper of niet, het FIOD-vod ter verdediging van ene Paul Stoelinga leverde wel degelijk reacties op (1). Een klein voorproefje willen wij u niet onthouden. Kwootje uit een mail van een van onze diepe strotten. Komt ie:

“Al in zijn jonge jaren was Paul Stoelinga close met Koen Kolodziej. Beiden bezochten in de jaren zeventig een mavo in Utrecht. Daar waren geen glansrollen voor ze weggelegd. Het ging moeizaam. Na hun eindexamen volgden ze hun jongensdroom: ze gingen bij de politie. Met de bedoeling om rechercheur te worden. Serpicootje spelen. Toen ze lid werden van het Utrechtse Poppy Team dat deel uitmaakte van de landelijke drugsbestrijdingsorganisatie ging het goed fout. Met name bij Stoelinga en Kolodziej. Net als Serpico het ene moment undercover, het andere moment gewoon rechercheur. Ze lieten zich danig fêteren in de Moustache. 'Sochtends vroeg dan uitgeput een krantje lezen in La Cloche of Florence Hill (2). En interessante ontmoetingen met witte boorden bijwonen in de Gasterij op de Trans waar van tijd tot tijd de bij KM zo populaire notaris Johan van der Veen achter de tap stond (3). Zonder overigens hun chef volledig op de hoogte te houden van al hun activiteiten. Dankzij dat eigengereide gedrag beschikten Paul en Koen langzamerhand over een imposant eigen netwerk van informanten. Maar of dat geheel ten goede kwam aan hun werkgever moet sterk worden betwijfeld. Door alle risico's die ze namen kwam het duo na enige tijd onder druk te staan. Met name Koen kraakte. Mede onder invloed van de affaire die zijn echtgenote was begonnen met een collega. Die collega was John van Bruck. Ook al een mavoklant, die na zijn politiecarrière kortstondig uitweek naar het GAK, waar hij schipbreuk leed wegens het vermeende doorspelen aan derden van info die van oud-collega's afkomstig was. Daarna belandde Von Bruck in de beveiligingsbranche en trad hij als privé detective op (4). Ook Stoelinga en Kolodziej namen hun congé bij de politie en zochten hun heil bij het ministerie van VROM. Daar raakte het duo al snel bekend als Spic & Span, mogelijk in navolging van een crimineel duo dat onder dezelfde naam Amsterdam en omstreken onveilig maakte (5). Wordt vervolgd.”

Wij zijn zo vrij geweest om alvast even de moderne kijkdoos te raadplegen. Om te zien hoe de carrières van onze Paul en Koen verder verliepen. Paulus is momenteel acquisiteur bij de FIOD. Na eerst zijn foto te hebben verwijderd is ie zeer recentelijk ertoe overgegaan om zijn hele LinkedIn-account van de buis te halen. En wij maar raden waarom. Koen is nog niet zo ver. Maar misschien is ie als hotemetoot van de afdeling Ontwikkeling en Inlichtingen van de Nederlandse Voedsel en Waren Autoriteit IOD wat minder kwetsbaar dan zijn oude gabber. Ondanks dat aan die autoriteit de laatste jaren herhaaldelijk fors werd geknaagd. Gek, maar we hebben het gevoel dat we op een rijke info-ader over een cluppie geheimschrijvers zijn gestoten, dat er niet voor terugschrok een collusie aan te gaan met een stel illustere lieden uit de zogenaamde onderwereld. En u weet, daar kunnen wij intens van genieten. Dus stay tuned (JP).

(1) Zie vorige aflevering.
(2) Uitgebaat door Ronnie Galiart, een van de luitenants van Johan Verhoek aka de Hakkelaar. Vgl. ook de bezoeken die Arthur Docters van Leeuwen aflegde in het deftige glijhuis Boccaccio in Laren.
(3) Zie hiervoor ook aflevering 8 van de serie “Tussen beffen en piraten” en aflevering 1 van de serie “Schilderachtig”.
(4) John werkte toen voor detectivebureau Kuras in Nieuwegein dat op de wereld was gezet door ex-collega's. Op Johnnyboy en dat bureau komen we in de nabije toekomst nog terug.
(5) Sam Klepper en John Mieremet. Beiden rip.

Waar waren we gebleven? O ja, bij Spic & Span. Oftewel Paul Stoelinga en Koen Kolodziej. Momenteel twee topambtenaren bij verschillende ministeries. Zover waren ze eind vorige eeuw nog niet. Dat was de periode waarin het duo in Utrecht het onderzoek naar een fraudezaak ter hand nam. Onze deep throat daarover. Komt ie:

“In 1998 moet er een onderzoek naar een vastgoed/bouwfraude worden opgestart in de gemeente Utrecht waar Ivo Opstelten toen burgemeester was. Die zou zijn gepleegd door een tweetal gemeenteambtenaren: Veenendaal en Van Doorn. Onder toeziend oog van de gemeentesecretarissen Valk en Hoek. De eerste runde in die tijd ook nog een adviesbureau, de tweede was naast gemeentesecretaris ook nog directeur Gemeentebelastingen. Het onderzoek leverde een dik rapport op. Het zogenaamde Vedo-rapport. En Spic & Span dachten dat het geen kwaad kon om het rechtstreeks aan burgemeester Opstelten persoonlijk te bezorgen. Die stopte het in een bureaulade, draaide het sleuteltje om en sindsdien is dat sleuteltje nergens meer te vinden. De heren Veenendaal en Doorn worden geslachtofferd, maar krijgen wel een bedragje met 5 nullen mee naar huis. Zowel de VVD-burgemeester als Spic & Span maakten na deze affaire een opvallende carrière. In hun rapport maakten Stoelinga en Kolodziej trouwens ook nog melding van twee hoofdinformanten waar ze gezien hun eigen verleden maar al te graag van af wilden: een researcher en een journalist [namen bij de redactie bekend]. Die hadden hen namelijk tijdens hun verblijf bij Volksgezondheid geconfronteerd met de grootste zorgfraude in Nederland (die tussen de verzekeraars en de VVD-overheid nog steeds voortwoekert). Ook die rapportage inclusief de bewijzen verdwenen in een bureaulade. En je hoeft geen Kafka te zijn om te begrijpen dat het leven van de researcher en de journalist daarna door hogerhand is geruïneerd.”

Goedemorgen. Ook een croissantje? Wat bij ons in dit alles vooral verraste was de vroege collusie die er bestond tussen met name FIOD-topsmurf Paul Stoelinga en scharrelnotaris Johan van der Veen. Geen wonder dat er sinds kort een lichte paniek binnen hun gelederen is ontstaan door de in KM beschreven wildgroei. Klaar? Nog lang niet. Stay tuned (JP).

Zondagsrust? Niet voor FIOD-toppertjes en aanverwante artikelen. Volgens een van onze rusteloze informanten in het veld is gisteren namelijk een hele kudde van dat bonte vee bijeengedreven in Soestduinen voor een spoedbijeenkomst. Nou mogen we hopen dat een van de behandelde onderwerpen de meer dan schandalige inval bij emeritus bef Jan van Diepen is geweest (1). Uitgevoerd op instigatie van de FIOD-afdeling 010, waar de Utrechtse acquisiteur Paul Stoelinga een aparte rol vervult. Een smurf btw met een flinke bult aan ervaring en connecties. Over die connecties een kwootje uit Paul's geloofsbelijdenis op zijn weggepoetste LinkedIn-pagina. Komt ie:

“Vanaf 1994 betrokken bij het human intelligence proces bij diverse Ministeries (VROM, EZ en Financiën). De FIOD is de specialist als het gaat om de bestrijding van financieel/fiscale complexe fraudes en integriteitsschendingen, money laudering, omkoping en niet ambtelijke corruptie! Om deze vormen van “witte boorden criminaliteit” aan te kunnen pakken en te bestrijden hebben (we) informatie nodig over trends en ontwikkelingen vanuit de professionals uit de diverse branches. Ook kom ik graag in contact (met) mensen uit de “inner circle” die ik discretie garandeer. Afscherming en vertrouwen zijn de sleutelwoorden voor het contact. Wij hebben informatie nodig uit de branches om de integriteit van deze financieel/economische branches niet in gevaar te brengen!”.

Met andere woorden Paultje gaat om met rap en roet uit de zogenaamde “inner circle” binnen het zwarte geldcircuit om af en toe te kunnen scoren. En dat je daarbij deals of pre-deals sluit met deze onverlaten ligt voor de hand. Anders hoor je geen reet. Vandaar waarschijnlijk dat de FIOD door roeien en ruiten gaat bij de verdediging van de zonder twijfel tot de “inner circle” behorende notaris Van der Veen, de tovenaarsleerling van “wasbaas” Eldering. Maar ook op het oog wat minder nette heren behoorden of behoren tot die Cercle Stoelinga. Allemaal lieden die wij in verschillende series in een bonte rij hebben laten passeren. Onder wie Ronnie Galiart, Flip Kerkhoven, Jan Kooy(rip) en Bertus Kwarten (rip). Mogelijk is er ook een connectie met bekende kunstscharrelaars als Duco Keulen, telg van de avontuurlijke beffamilie (2), alsmede met de galactisch liefhebberende Bertje Degenaar en diens collega handelaar Theo Daatselaar, die volgens de laatste berichten antieke kaarten en globes zou laten fabriceren door een Portugese kunstenmaker. Paultje heeft zich namelijk ook bekwaamd in het bestrijden van kunstfraude en dan hep je experts nodig die je uit de wind kan houden. Toegegeven, het gaat hier om een lichte vorm van hineininterpretieren. Net zoals in het geval van de in de petoet van Heerhugowaard zuchtende Evert Kroon. Het hardnekkige gerucht gaat, dat Stoelinga ooit een potje heeft geundercovered op het kantoor van de stenenstapelaar. Teneinde voldoende bewijzen te verzamelen voor Evert's avontuurlijke activiteiten en hem een langdurig verblijf achter een deur met een kleppie voor de dunne soep en een hard kruintje brood te bezorgen. Plus een imposant faillissement. Evert zou daar later achter zijn gekomen en mogelijk ligt daar de reden voor zijn stellige bewering in juni van dit jaar, dat hij dat ie in oktober de buitenlucht weer zou kunnen opsnuiven (3). Als part of the deal of pre-deal met het baasje van Le Cercle hollandais. Speculaasjes? Houden wij van. Even adem halen. Verderop in de week gaan we weer verder met deze narigheid. Stay tuned (JP).

(1) Zie de afleveringen 633 tot en met 636 van deze serie.
(2) Zie ondermeer de serie “Tussen beffen en piraten”.
(3) Zie aflevering 29 van de serie “Vrienden onder elkaar”.

FIOD-smurfen. Hebben we het de laatste tijd vaak over gehad. Leuk, maar je bent wel eens nieuwsgierig hoe zo'n ding eruitziet in het wild. Zijn het echt van die kleine blauwe opsodemieters of lijken ze meer op ons? Nou, we kunnen u uit de brand helpen. We hebben er eentje in beeld. Caught in the act. En the act in kwestie is de bezorging van de blauwe brief, die we in deze tot in de kroegen doorgedrongen serie onder de nummertjes 637 en 638 voorbij hebben gesleurd. Er wordt nog gewerkt aan een filmpje, maar dat is technisch nog een heel gedreutel. Dus hier alvast de foto. Spooky hè? Mocht u denken dat u hem al eens eerder hebt gezien en weten waar zijn paddestoel staat, we houden ons aanbevolen. Stay tuned (JP)

Open deur. Als u KM regelmatig als studiemateriaal gebruikt dan wist u al een tijdje dat het bij het Openbaar Ministerie een kolerezooi is. En zal u zich dus afgelopen donderdagavond niet van ontsteltenis in de drank hebben geworpen toen Jet Hoogendijk en Bart Nieuwenhuizen als gasten in de babbelbox van Jeroen Pauw het volledig met ons eens bleken te zijn. Blote bene, Jet en Bart lullen niet zomaar uit hun befje. Ze zijn namelijk al meer dan een stief kwartiertje hoge mieters bij het OM. Maar niet lang meer. Binnenkort verhuizen ze naar de kadi-kant. Niet omdat ze zo langzamerhand pukkeltjes krijgen van de wantoestanden binnen hun apparaat. Nee, nee. Ze hadden altijd al zo graag in vol ornaat een klap met een hamer willen uitdelen. Zeiden ze. Ja, ja. Alsof er in het wereldje van de kadi's op elke hoek van de straat een koek en zopietent staat. Het is daar net zo knudde als bij het OM. Ook daar is de werkdruk sky high, weerklinkt op de ICT-afdelingen de Marche Funèbre, is het spaarvarken leeg, worden een hele bups zaken onbehandeld bij het oud papier geflikkerd, neemt de kans op fouten met een noodgang toe en kunnen O-emmers vol overgave hun stokpaardjes blijven berijden. Over stokpaardjes gesproken. Een paar dagen geleden wierp OvJ Michiel van IJzendoorn zich in het zadel van een van die lullige speelgoedattributen en zwaaide met zijn houten sabeltje tijdens de regiezitting in de “zaak” tegen Jan Piet van Rossum (1). Alle ouwe meuk die in eerste aanleg tegen Jan Piet was ingebracht en doorgeprikt bleek voor Michiel nog springlevend te zijn. Zo zou Van Rossum om eens iets te noemen amfetaminepillen hebben gefabriceerd met een tafelmodelletje uit een apotheek. Of het geproduceerde aantal net voldoende was voor een uiterst bewogen Sinterklaasavond bij Michiel thuis of voor de meute bij Pinkpop was helaas niet bekend en hoe sterk die pillen waren ook niet. Trouwens al het zogenaamde bewijsmateriaal was vernietigd, dus waar hebben we het over. En wat moet je zeggen van het waarheidsgehalte van de verklaring van getuige Piet S. ? Die is als enige niet digitaal vastgelegd en dat terwijl deze Pietermanknecht in het proces tegen Klaas Otto diens voormalige bef erbij probeert te naaien. Mogelijk om de zaak tegen de motormuis wat extra gewicht te geven. Er heerst overigens eilie tussen S. en Otto over twee meloen euro die S. gejat zou hebben (2). Voeg daarbij dat S. binnen zit op beschuldiging van moord en dat de zoon van Klaas verkering had met de dochter van Piet en je kan tegen Michiel die met zijn stokpaardje achter de meisjes in de buurt aan zit roepen: “Michiel binnenkomen. De soep is klaar”. Wij raden de man in toga, die ooit op station Bilthoven een heiter voor zijn treiter kreeg, vurig aan om maar rechter te worden. Op Schiermonnikoog of zo. Lekker rustig. Stay tuned (JP).

(1) Zie voor de zaak rond Van Rossum de afleveringen 575, 577, 579, 583, 584, 585, 590, 592, 593, 594 en 600. Voor de ondeugende avonturen van Michiel kan u terecht bij 625 tot en met 627.
(2) Op de achtergrond speelt uiteraard ook de krampachtige rol van de overheid om het smerige spelletje van het notariaat in de zaak rond de erfenis van de gebroeders Van den Hemel stiekem te begraven.

Zelfs in de Haagse landdag weten ze het. In de wereld van de befjes is het een kolerezooi. Met name bij het OM en de rechterlijke macht hebben ze last van de werkdruk, gebrek aan personeel, te weinig poen etcetera. Zeggen ze. En al dat gemis veroorzaakt dan weer foutjes, handjeklap, machtsmisbruik, het rondrijden op stokpaardjes en zelfs neukpartijen binnen de vakgroep. Dat laatste schijnt niet te mogen, maar is misschien nuttig om tijdens het klaar komen ook een akertje frustraties mee naar buiten te laten vloeien. Wat dat betreft zijn O-emmers net mensen. Wil overigens niet zeggen dat wij hiermee een excuus zoeken voor de vrij regelmatig optredende miskleunen cq. welbewuste staaltjes van intimidatie en bulldozeren. Neem wat dat laatste betreft bijvoorbeeld het door ons zo bloemrijk beschreven SD-optreden tegen emeritus bef Jan van Diepen. We mogen toch aannemen, dat voorafgaand aan een inval van een stoot zwaar bewapende handhavers en FIOD-smurfen de boel nauwlettend is afgelegd. Nou, zo niet bij onze bejaarde Jan en zijn even bejaarde echtgenote. Die werden in de eerste week van september op een tijdstip waarop alleen een haan met Alzheimer het in zijn hoofd haalt om zijn harem uit de veren te kraaien verrast door een posse die het nodig vond om de deur eruit te rammen en “politie, politie” schreeuwend hun huis binnen te rennen. Kennelijk ervanuitgaand dat de bewoners van de bescheiden flat een batterij S-400 in stelling hadden gebracht of zich achter het ledikant hadden verschanst met een stel AK-47's. De rest van de schaamteloze activiteiten van de “Picture Rockers”, inclusief het in elkaar vouwen van mevrouw Van Diepen achter een wandmeubel, kunt u terugvinden in eerdere recente afleveringen. Haar echtgenoot werd opgesloten in een eenvoudig onderkomen uit de hotelketen Grapkeutel & Co en drie dagen ondervraagd over een Turkse cliënt van 20 jaar geleden. Vervolgens werd hij een week lang totaal aan zijn lot overgelaten en uiteindelijk uit “humane” overwegingen op de keien gemieterd. Doeidoei. Inmiddels zijn we zo'n tien weken verder. Tijdens Van Diepen's afwezigheid werd “zijn” niet meer zo piep zijnde Mercedes cabrio voor het wel zeer zachte prijsje van 2250 euro zeer waarschijnlijk aan een handelaar uit de ouwe jongenskrentenbroodsfeer overgedragen. Zonder tussenkomst van Domeinen. De wagen behoorde tot de boedel van een BV die Van Diepen samen met een lichamelijk ook al in slechte conditie verkerende zakenpartner moeizaam in de lucht hield. Bij deels geënsceneerde afwezigheid van de twee firmanten zag het gebefte zijn kans schoon. De BV kwam in zwaar weer terecht en de auto verwisselde stiekempjes van eigenaar. Over timing gesproken. Mogelijk dat er analoge ideeën bestonden ten aanzien van het eveneens naar binnen getrokken autootje van mevrouw Van Diepen. Maar helaas, wat jammer nou, dat stond en staat op haar naam. Als u dacht dat de leiding van de operatie zo netjes was om het heilige koetje met een bosje bloemen en excuses netjes terug te bezorgen bent u toe aan een psychiatrisch onderzoek. Ook de al eerder door ons gememoreerde door haar opzij gelegde begrafeniscentjes zijn nog in handen van de “Rockers”. De reden voor deze onvoorstelbare actie hebben we al eens uit de lendedoeken gedaan. Jan had bemoeienis met het enorme notariële corruptieverhaal dat zich in deze serie schoksgewijs ontrolt en met het stralingsschandaal in Volledam dat bij ons al de werktitel “Tsjernobyl aan de Dijk” heeft gekregen en ergens in de komende maanden zal worden uitgeserveerd. En maar lullen over de rechtstaat. Stay tuned (JP).

Is Liu Yiqian gepiepeld? Wie? Liu Yiqian. Nou, voor wie hem niet kent: Yiqian is een Chinese meneer die als opperhoofd van de Sunline Group via listig gescharrel op de beurs, het stapelen van stenen, het belagen van verzekelden met kleine letteltjes en het rondstrooien van farmaceutische producten in de loop van de tijd miljardair is geworden. Mede omdat ie tot de linkeballen behoorde die gebruikmaakten van de Mossack Fonseca-route. Veel van die stinkend rijk geworden ballen hebben de neiging om zogenaamd iets terug te doen voor de minderbedeelden. Ook Yiqian is met dat virus besmet geraakt. Hij zocht het in de kunst. Inmiddels heeft ie samen met zijn vrouwtje Wau Wei drie musea laten neerzetten. Twee in Sjanghai en een in Chongqing. En dan is er nog eentje onderweg in Wuhan. Daar kunnen de schrobbers van de Chinese samenleving zich eindeloos vergapen aan de meloenenaankopen die de Liutjes inmiddels achter de rug hebben. Daarnaast kunnen diezelfde schrobbers terecht bij workshops en andere verheffende samenscholingen om zich te bekwamen in het fabriceren van eigen broddels en academische kennis op te doen over wat kunst is en wat niet. Dat laatste is blijkbaar hard nodig, want ons onderzoeksteam heeft in de collectie van Yiqian en Wei een via Christie's New York verworven schilderij van Modigliani ontdekt dat wel heel sterk doet denken aan het vals riekende oeuvre uit de Utrechtse onderwereld dat zo boeiend tot leven kwam in de KM-series “Tussen beffen en piraten” en “Eijtje tik” (1). Dat bracht ons ertoe om een alarmerend stukje proza richting Sjanghai te zenden, waarin we onze bezorgdheid uitten over de echtheid van het betrokken kunststuk en aandrongen op nader onderzoek. Nee, nog geen antwoord, maar onze site mocht wel een aanzienlijk aantal Chinese bezoeken noteren en dat doet ons deugd. Per slot doen wij zulke dingen niet voor de kat zijn viool. Over kunst gesproken. Stay tuned (JP).

(1) Vooral aflevering 10 van eerstgenoemde serie is wat ons betreft een meesterwerk.

Actie = – reactie. Dat is een natuurkundewet die ene meneer Newton ooit eens achter elkaar schijnt te hebben gezet. Nou zijn we op dat terrein geen bollebozen, maar wij denken dat die wet andersom ook geldt. Dus reactie = – actie. En daar komen we op bij het lezen van de reactie van een trouwe lezer op de aflevering waarmee wij gisteren het net optuigden. Die wees er ondermeer op dat de in toute Hilversum en omstreken aanbeden witselkwast Jan des Bouvrie net voor zijn arrestatie in noodverband met een gevalletje belastingfraude een copie van een Chinese kunstuitbarsting voor een paar meloen zou hebben verpatst (1). Om uit de penarie te raken. Nou wil het toeval dat wij onze krullenbol in 2001 al eens op licht boertige wijze de eretitel Jan des Copies verleenden in een artikelenreeks over de Belgische kunstvervalser Guy Pieters. Wij hebben toen onze winterschilder herhaaldelijk benaderd voor een reactie. Noppes. Overigens kwam in die serie ook nog even de connectie tussen Janus en de eind jaren tachtig vermoorde Gerard Fagel aan bod. Die spierwitte connectie hebben wij later nog een beetje verder uitgediept in aflevering 354 van deze serie. Maar ondanks de stevige impact geen enkele reactie à la Newton. Zou Jan die wet misschien niet kennen? Nou ja, je kan niet alles weten. Stay tuned (JP).

(1) Dat ging om een een-tweetje met de in de bajes van Heerhugowaard logerende stenenschuiver Evert Kroon.

U heeft gelijk. De materie is niet nieuw. Maar omdat begin volgende week een buitengewoon interessante rechtzaak over de meet komt, die onder andere de nabije toekomst van notaris Johan van der Veen van een flinke rouwrand kan voorzien en seismisch ongenoegen kan veroorzaken in met name de Amsterdamse vastgoedwereld, brengen we de buitengewoon smerige affaire rond de nalatenschap van de heren Schumacher en Van den Hemel opnieuw op de planken (1). Met ditmaal in de hoofdrol de voormalige BV-koning Jan Kooij (waarschijnlijk rip). Al menigmaal bij ons langs gegierd, maar om uw geheugen een joyeus kontje te geven verwijzen wij graag naar aflevering 14 van de serie “Fred en de deals”. En naar deze verklaring, door ondergetekende afgelegd op 15 februari 2011 naar aanleiding van een paar historische ontmoetingen ten huize van Kooij himself.

(1) Zie eerdere afleveringen van deze serie met ondermeer boeiende revelaties over de Schumacher Kramer Stichting.

Je zou het bijna geloven. Dat een flinke pluk artiesten uit circus Grapperhaus plus nog een peloton blauwe brievenbrigadisten Kleintje Muurkrant lezen. Want wat gebeurde er na het verschijnen van aflevering 646 gisteren laat in de middag? Bef Jan van Diepen werd opnieuw opgepakt (1). Weer met de smoes dat ie vuurwapengevaarlijk was. Nou was ie afgelopen maandag jarig en naar aanleiding daarvan schafte hij zich dinsdag een paar nieuwe zeehengels aan. En in het donker kan een nijvere koddebeier dat hebben aangezien voor een bosje kalashnikovs. Alles is mogelijk. Deze keer werd de oude baas na arrestatie overgebracht naar een gezelligheidscentrum in Rotterdam en dat kan nauwelijks toevallig zijn (2). Wat ons betreft is duidelijk waar dit allemaal over gaat. Het dossier rond de nalatenschap van de heren Schumacher en Van den Hemel, waarin ondermeer sprake is van Siciliaans aandoende corruptie binnen het notariaat en aanverwante overheidsdiensten.
Drie beffen zijn aan de zijde van de erven bezig met dat dossier. Een van hen, Van Diepen, is nu opnieuw om absolute fake redenen in een bromsnorrenkot geworpen. De twee anderen, Van Rossum en Bakhuis, zitten voor alle zekerheid op schuiladressen. Je zou verwachten dat zoiets toch ook de nieuwsgierigheid van de msm of haar van Jinek zou moeten wekken. Maar ach, moet je als brood-en beleg-journalist zo'n roddelsite serieus nemen? Stay tuned (JP).

(1) Zie voor de eerste spectaculaire gebeurtenis binnen dit kader aflevering 633 en verder...
(2) Zie aflevering 640 van deze serie.

Het zal je gebeuren. Sta je daar nog in je nachtelijke outfit om een uur of kwart over 8 je eerste koppie koffie te brouwen, staat er ineens een vlucht FIOD-smurfen onder leiding van aalmoezenier Kevin Boertje bij je in de keuken. Goed voor een hartverzakking. Het gebeurde de niet al te gezonde echtgenote van emeritus bef Jan van Diepen. Gelukkig ging deze overval niet gepaard met het inrammen van deuren en ander SD-gedrag. Zoals de vorige keer (1). Al vraag je je wel af hoe ze dit keer zo geruisloos zijn binnengekomen. Beschikten de centenneukers nu ineens wel over sleutels of maakten ze bij deze gelegenheid gebruik van de diensten van een naburige NSB-er? Hoe dan ook, de rest van het scenario van het het feestje van vorig jaar september was intact gebleven. Jan werd van zijn sponde getrokken (”denk om zijn stoma jongens”), naar beneden gesleept en afgevoerd naar een Rotterdams smurfenverblijf. Verder werd Jan's hele administratie gelicht (inclusief kopieën van verklaringen die notaris Van der Veen al het zuur hebben bezorgd), een paar laptops en een paar debieltjes geconfiskeerd en het geld dat Jan's echtgenote bij elkaar had geharkt voor een eventuele begrafenis. Dat laatste was trouwens ook een herhaling van zetten. Het spaargeld dat september vorig jaar werd meegenomen is nog steeds niet terugbezorgd. Dit alles onder het waakzaam oog van een OvJ van naar schatting in de dertig, die weigerde haar naam te noemen. Het waarom van deze intimiderende charade moge duidelijk zijn. Jan en zijn echtgenote zijn noch vuurwapen- noch vluchtgevaarlijk en zijn wat hun gezondheid betreft aan hun laatste rondje bezig. De enige reden voor dit op het oog redeloze getreiter is Jan's bemoeienis bij het schandaal rond de erven Van den Hemel. Niks meer. Niks minder. Nederland is een rechtstaat. Als het zo uitkomt. Stay tuned (JP).

(1) Vgl. aflevering 633

In de ogen van heel wat boreale volksstammen is Kleintje Muurkrant een linkse roddelsite. Een afgekeurde oikofobische uil in de immanente wereld van de onderzoekjournalistiek. En vandaar misschien ook dat we zo goed als geen reacties ontvangen. Zelfs niet bij onze fraaiste staaltjes van graaf- en spitwerk. Een voorbeeld van dat laatste: onze revelaties over Jan Kooij (rip?). De koning van de plank-BV's. En een van de eerste violen bij de uitvoering van de opera boeffo “Haal die ouwe lullen leeg” (1) onder de bezielende leiding van de voormalige textielboer Jaap Kroonenberg (rip). Wij waren overigens niet de allereerste wroeters die Kooij opgroeven. Zo komt de scharrelaar en gros bijvoorbeeld prominent voorbij in dit artikel uit de NRC, een van de melkkoeien van de Belgische baron Piet van Wayenberghe (2). Kennelijk hebben onze collega's voor dit doorwrochte werk de moeite genomen om Janus vis-à-vis te interviewen. Net als wij later (3). Interessant? Jawel. Vooral ook omdat ze in het voorbijgaan nog een toefje warme aandacht besteedden aan Kooij's Hongaarse liefde van zijn leven. Maar niet even doorgevraagd. En dat is wel jammer want die Hongaarse zou volgens de Bilthovense BV-vorst ooit als secretaresse hebben gefungeerd van Janos Kadar, respectievelijk de Hongaarse premier en secretaris-generaal van de communistische partij. Totdat in 1989 voor de laatste keer de “Internationale” uit de cimbalom werd geperst. Toen vertrok Agnes D., want zo heette de secretaresse, naar Nederland. Hoe het kwam kwam het, maar ze belandde in de armen van Jan Kooij en dat kwam twee jaar later goed van pas. Toen donderde de met zwarte poen volgeladen Femis Bank in elkaar. Grote gebeurtenissen kondigen zich meestal vantevoren aan. Ook in dit geval. Gelukkig maar, want een uitgelezen gezelschap onverlaten haalde als de donder tijdig een flinke klap poen uit de Femisruif en expedieerde die klap ondermeer naar … Boedapest. Naar de kluizen van het net geopende filiaal van de ING. In de planning zat het inrichten van een sexcentrum in de fraaie binnenstad van de Hongaarse hoofdstad. Plus een operagebouw. Van kut naar kunst. Een alliteratie in al zijn eenvoud. Wat daarvan terecht is gekomen vertelde Kooij niet. Wel dat ie samen met zijn Agnes later een hele stoot poen heeft teruggehaald. Met als pleisterplaats Wenen. Eenmaal Heim in Holland werd de buit keurig verdeeld in enveloppen en op de corresponderende adressen afgeleverd. Een daarvan herinnerde Jan zich nog als de dag van toen. Dat was bij een Nederlandse ex-premier (4), die hem binnen nodigde en tot Janus' pech de pecunia begon te tellen. Er bleken 20 roodjes te ontbreken. Dat klopte wel, want Kooij had op aandringen van Agnes onderweg die 20 roodjes afgeroomd van de 2 ton die in de enveloppe moest zitten. Dat nam de ex-premier niet en zuchtend telde Kooij de afgeroomde 20 roodjes uit op tafel. Toen namen ze afscheid. De koning en de ex-premier. Het laatste wat Jan hoorde was “Ga met God mijn zoon”. Toen ging de deur dicht. Aldus onze vriend Kooij tijdens een van de seances die wij met hem mochten hebben. Agnes was daar niet bij. Die was verhuisd naar een adres in Amstelveen waar ze in de kieren werd gehouden door een voormalig AIVD-er. In de tussentijd had zij ook nog de rol van secretaresse vertolkt bij Rijkman Groenink, toenmalig opperhoofd van de ABN-AMRO. Tot die vertolking behoorde ondermeer het onder het bureau van Rijkman kruipen om als puntenslijper te fungeren. Aldus Jan Kooij. En die kon het weten. Geverifieerd? Wij zijn geen voetvolk van Piet van Wayenbergh. Wij zijn maar eenvoudige laagvliegers onder het welwillend oog van Minerva. Stay tuned (JP).

(1) Aka de inmiddels zich al geruime tijd in hoger sferen ophoudende heren Schumacher en Van den Hemel.
(2) Geen best adres, die Piet. Op naar de zoekmachine.
(3) Zie ondermeer aflevering 646.
(4) Naam en reputatie bij ons bekend.

Heden bereikte ons dit heuglijke bericht. Crimefighter Van Nimwegen kan langdurig op vakantie. En dat meisje van Bloos zit voorlopig nog wel even in de wachtkamer. Keurig werk van Jan Watse Fokkens, daar niet van. Maar wij hebben vorig jaar in deze serie aan Jan Watse gevraagd om ook eens te kijken naar het bloosloze gedrag van een andere bekende crimefighter: Michiel van IJzendoorn (1). Nooit meer iets over gehoord. Of zou het zo zijn, dat iets pas serieus wordt als de NRC een ei legt? Stay tuned (JP).

(1) Zie de afleveringen 625 tot en met 628 en 630.

“Een mooi volkje”. Zo typeerde VNO-NCW-voorzitter Hans de Boer vandeweek de te hoop gelopen ondernemers uit de stenenwereld en aanverwante artikelen bij de opening van het jaarlijkse Provada-feestje van de door ons al vaak door de gehaktmolen gedraaide Flipje Kerkhoven (1). Nou waren wij niet uitgenodigd voor deze viering van het 15-jarige lustrum, dus we kunnen alleen maar vermoeden dat Hans bij zijn uitspraak een licht ironisch ondertoontje had ingemetseld. En dat zou helemaal terecht zijn, want wat wij in zo'n 20 jaar over dat volkje al onder de troffel hebben gehad was helemaal niet zo mooi. Integendeel. Nog afgezien van dat meloentje dat Hansepans zelf ooit stiekempjes in de tas stak (2), we hoeven alleen maar uit te wijken naar de vrolijke Frits met wie werkgevershopman Hans heel boertig Provada de bel aanbond en we zijn thuis. Sicilië 2.0. Neem bijvoorbeeld de anekdote over de vroegere voorganger van de vliegende dokters-hype, die wij in aflevering 394 van deze serie in de openbaarheid lieten landen. Over diens genante optreden als zwemmende kindervriend in Nieuwegein, dat fataal afliep en heel wat kluitjes kostte om de boel binnenboord te houden. Zo was die affaire bijvoorbeeld al lang bekend bij de aan de grond geraakte BV-koning Jan Kooij (rip), die na verloop van tijd die kennis zou hebben gebruikt om zijn kluis wat op te vullen met poen van Flipje. Het ging daarbij om het bedragje van 150.000 euro. Aldus de latere verklaring van makelaar Guus Boon (rip), die bij de totstandkoming van deze deal zijn diensten zou hebben verleend. Die diensten werden overigens niet vrijwillig geleverd. Kooij moest bij Guus eerst een arm achter zijn rug draaien. Chantage? What else. Makelaar Boon kocht namelijk met enige regelmaat via katvangers leuke pandjes op in de lommerrijke dreven van Bosch en Duin en omstreken. De koopovereenkomsten verliepen via bevriende notarissen of ingehuurde collega's van Guus uit de omgeving, maar de bijbehorende actes verlieten nooit hun burelen op weg naar het kadaster. De overdracht beperkte zich tot het economische gedeelte, juridisch veranderde er niets. Als de markt aantrok deed onze Guus samen met de bewoners cq. de juridische eigenaren het betrokken pand voor een vette kluif van de hand. Of een makelaar zulke truukjes mocht uithalen? Nou nee. En toen Kooij dan ook een stel van die actes op de kop tikte van makelaar Piet X. in Zeist/Bilthoven was de beer los. Wat zei Hans de Boer ook weer? “Mooi volkje”. Zeg dat wel. Stay tuned (JP).

(1) Bij eerdere gelegenheden werd Flipje nog geportretteerd met de ouwe koningin, haar Nachwuchs, haar pianolaschoonzoon, premier Jan Peter Lullo, minister zus, minister zo en meer van dat moois. Gek, maar het lijkt zo langzamerhand af te zakken naar de wat lagere echelons. Zou de crème van onze samenleving Kleintje Muurkrant lezen?
(2) Zie dit artikeltje over die snel weggemoffelde affaire.

Eerst dachten we nog dat het om een rond het millennium zoek geraakte aflevering van Bassie en Adriaan ging. We krijgen ook niet alles meer mee. Pas later drong het tot onze kwabben door dat het wel degelijk ging om een story uit de Kuifje-categorie van rond de eeuwwisseling, maar dat de veronderstelde hoofdrollen van de gebroeders Van Toor werden ingenomen door Bassie van Hout en Paul Herrie. Respectievelijk een Zandvoortse coryfee uit de congegratie van misdaadjournalisten en een op drift geraakte ouwe speurneus van de BVD/AIVD. De huidige hype begon met dit artikel in de Volksfiets van een paar dagen geleden. Daaruit bleek dat onze Bassie ooit in het laatste decennium van de vorige eeuw in een praatkwartet terecht was gekomen dat onder leiding stond van Bella Bettiennovellist Frank Bovenkerk. Het hield zich bezig met ontwikkelen van methodes om binnen te dringen in het universum van kale knuppels, lawaaipapegaaien en extreem rechts. Een van Bassie's gesprekspartners was ene Paul Abels, die zich presenteerde als een vertegenwoordiger van het ministerie van Binnenlandse Zaken. Een kind kan de was doen zou je zeggen. Zo niet onze Bassie. Die kreeg pas veel later door dat die meneer Abels een BVD-er was. Een gevalletje beroepsdeformatie? Of was het iets anders? Hoe dit ook zij, op een kwaad moment wordt Bassie overgehaald om van tijd tot tijd in conclaaf te gaan met een knaap uit het koor van de in die tijd als hoofddirigent optredende Sybrand van Hulst. Om te babbelen over levensbedreigende gebeurtenissen binnen het Amsterdamse wereldje van avontuurlijke ondernemers. Sinds zijn jeugd Bassie's speeltuin. Er wordt een zogenaamde runner aangesteld en na verloop van tijd op verzoek van de journalistieke informant een convenant gebaard om zijn veiligheid te garanderen. Dat epistel verdwijnt na ondertekening in een kluis. Wie doet je wat? Maar smurfen zijn net mensen en er wordt dus onderling heel wat afgeouwehoerd. Een van de blauwe jongens die op de hoogte raakte van Bassie's geheime activiteiten was Paul Herrie. Nog zo erg niet, maar na een intern conflict kreeg ie de zak en in die zak zou hij geheime stukken mee naar buiten hebben genomen. En gek, maar dat mag niet. In die geheime stukken zou ook ene Bas vermeld staan en iemand met een beetje gogme zou daaruit diens achternaam kunnen distilleren. Dat werd pas echt heikel toen Herrie voor de kadi werd getrokken. Hij werd ervan beschuldigd de betrokken informatie verkwanseld te hebben aan lieden die dagelijks luidruchtig schommelden en wipten in Bassie's speeltuin. Die affaire kwam in de kolommen van De Telegrof terecht. Het hele smurfenpark in rep en roer. De twee collega's die verantwoordelijk waren voor het artikel werden door Justitie gegrild en gegijzeld om hun bron te achterhalen. Edoch, zij hieven hun middelvinger. En terecht. De rest weet u inmiddels wel zo'n beetje. Wat Bassie betreft. Interessant blijft de vraag om welke geheime informatie het nou eigenlijk ging en waar die terecht is gekomen. Nou, in ieder geval ging een deel van de info over ambtelijk koterhopsen aan de Amstel en wilt u daarover meer weten dan kunt u terecht in aflevering 375, 376 en 382 van deze serie. Over de mogelijke cliëntèle van Herrie zijn de meningen verdeeld. Mink Kok is de favoriet van het VN-koppel Husken/Lensink. Maar wij zouden ons ook heel goed kunnen voorstellen dat een pluk van Herrie's materiaal in de schoot van Anddy Chen is gevallen (1). Een agent van een Chinese speursmurfendienst die toentertijd in Nederland merkwaardigerwijs ongestoord actief was en met wie ondergetekende zowel in Nederland als in China uiterst genoeglijke uurtjes heeft doorgebracht. Dankzij het cordon sanitaire dat al een tijdje om ons heen is opgetrokken zal die info in de msm verder geen aandacht krijgen. Laat staan in de onthullingen die Bassie in het vooruitzicht heeft gesteld. Maar who cares? Stay tuned (JP).

(1) Even op onze zoekmachine springen. Gezond en leerzaam.

Even een paar jaartjes in zijn achteruit. In mei 2014 hadden we een Venetiaanse aanvaring met gokbaas annex multipayartiest annex kartbaanveger Einar Fridtjof LaLau (1). Uiteindelijk bleven bij ons twee losse draadjes hangen: Einar beweerde dat ie scamkoning Robbie van de Rhee, die wij niet veel later later in een doos gestampte muisjes zouden transformeren, pas in 2014 had leren kennen en dat ie een streep had gehaald door zijn business in de UK en de USA. Nou kwamen wij later via een bewogen correspondentie met een Zwitserse bron erachter dat Robbie, die momenteel samen met ene “Jantje Sex” in het Portugese Benagil aan een nieuwe datingsite zou morrelen, in 2000 tijdelijk een werkplekje had gevonden in Einar's bureel in het opgelapte Olympisch Stadion. Nou ja, wtf. Maar hoe zat het nou met die business over zee? Noem het toeval, noem het Jezus, maar kortgeleden blunderden wij tegen een stel ouwe Britse gegevens aan. Daaruit bleek, dat vriend Einar zijn Multipay Card Ltd na een aards bestaan van bijna drie jaar inderdaad op 10 december 2013 ten grave had gedragen. Nou was er wel wat mee. Die Ltd was namelijk geregistreerd bij Companies Made Simple op het adres 145 - 157 St Johnstreet in Londen. Waarom daar? Nou, om eens een lichtend voorbeeld te noemen: je hoefde daar bij je inschrijving niet te vermelden of je een ondeugend verleden had. Daarnaast waren je zakelijke gegevens niet openbaar, verzorgde Made Simple je post als je dat aangenaam vond en mocht je geïnteresseerd zijn in een liaison met het burootje van de heren Mossack en Fonseca in Panama dan kon dat ook discreet geregeld worden. Dus als een of andere eikel van Kleintje Muurkrant zou proberen daar iets aan de weet te komen, kon ie het schudden. Dat een dergelijke constructie ook figuren aantrok die je 'savonds liever niet wil tegenkomen in de Molensteeg daar kan je een pint op innemen. Of iets netter uitgelijnde figuren die zich toelegden op het verlenen van boilerroomservice. Kan ook. Dat alles viel overigens te putten uit een BBC-documentaire en de neerslag van een paar serieuze seances onder leiding van een meneer met een pruik en een rooie jurk. Nou zullen we de laatsten zijn die onze Einar beschuldigen van minder welvoeglijke zaken, maar de twijfel blijft. Vooral ook omdat ie in april 2015 op dezelfde manier een vierling liet registreren op 20 - 22 Wenlock Road, eveneens in Londen. En ze heetten Gogotrade, Braingames, Braingames Entertainment en Adcollect. Helaas was het kwartet geen lang leven beschoren. In oktober 2016 gingen ze ashes to ashes. Was bij deze moves sprake van het oplaten van een paar proefbalonnen aan een draadje naar de zon? Of was er sprake van een lucratieve wave uit Einar's creative brain? Geen idee. Wie weet krijgen we weer een mail uit Andalusië. Zullen we erom gokken? Stay tuned (JP).

(1) Zie de eerdere knallende afleveringen van deze serie.

Over een vooruitziende blik gesproken. Ruim een jaar geleden deed een Argentijnse blogger een bewogen oproep aan het adres van president Mauricio Macri. Of hij erop toe wilde zien dat buitenlandse ondernemingen die in de loop der jaren het Argentijnse energienetwerk in handen hadden gekregen goed in de kieren te houden. Opdat ze niet de hele boel leegvraten tegen zo laag mogelijke kosten. Nou zijn die meneer Macri en zijn famielje niet veel beter dan hun voorgangers, dus de boodschap van voornoemde blogger zal zonder twijfel op rotsige bodem terecht zijn gekomen. Ondanks het feit, dat die wel een zeer gedetailleerd organogram in elkaar had gehangen, waar alle beleggers zichtbaar werden gemaakt (1). In een annex blijkt ie een paar zware jongens nog verder te hebben uitgegraven. En waar kwam ie ondermeer terecht? Bij Kleintje Muurkrant. Bij Mill Hill en de Italiaanse connectie. Je maintiendrai, je maintiendrai. Holland vreet een hapje mee. U heeft gelijk, daarvan hadden we u al kond gedaan. Maar wat vinden we verderop? Nog een beruchte Nederlandse uitvreter: Intertrust. Eerste violist bij dit onwelriekende orkest is zoals u weet Greg Elias, een goeie vriend van koning Alex en zijn financieel zo onderlegde Argentijnse vrouwtje (2). Suggestief? Ja. En? Om alles met u te delen krijgt u dit nog als uitsmijter. Kan u voorlopig nog even voort. Stay tuned (JP).

(1) Zie het artikeltje “Don't cry” (012) van drie dagen geleden.
(2) Zie “De prins en de villa” van 4 november 2010.

Nou, nou. Die Jan Tromp en Piet Tops pakten vandeweek effe uit zeg. Hadden op verzoek van Fem Halsema uitgeknobbeld hoe het er voorstond met de (narco-) criminaliteit in Amsterdam. Ondanks het gebrek aan data was de situatie volgens Holmes en Watson zwaar kut. Vooral in het vastgoed, waarin bijvoorbeeld Prins Bernhard de Tweede geheel in overeenstemming met opa's glanzende gedachtengoed ferm furore maakt, was de lijn tussen boven- en onderwereld nauwelijks meer zichtbaar. Mede dankzij de lieflijke assistentie van beffen, notarissen en makelaars. En als er om de een of andere reden wat te kelen viel dan werden er jonge jongetjes op pad gestuurd met een echte gun (nadenkertje) om voor 5 roodjes de klus te klaren. Je zou bijna tot de conclusie komen dat Femmetje's voortreffelijke voorganger bij het beheer van de stad met de drie inlegkruisjes heel wat steekjes heeft laten vallen. Zo erg was het volgens de noeste onderzoekers. Het einde van de democratie was zelfs in zicht als we er niks aan deden. En niet alleen in Amsterdam, maar ook in alle andere grote steden en het zuidelijke platteland. Nederland leek wel een onvervalste narcostaat. Hophop, meteen werd minister Ferdinand Bernhard Joseph Grapkeutel in beeld getrokken en die vond ook dat er iets gedaan moest worden. Meer data verzamelen, meer afpakken, zwaardere straffen. Open deuren? Een hele fabriek. Wie met name deze serie de afgelopen decennia heeft gevolgd hoeft dat rapport van Jan en Piet niet door te worstelen. Ondeugende beffen, notarissen en makelaars? Te kust en te keur. Met naam en toenaam. Aangevuld door wat bancair strooigoed, dat merkwaardigerwijs of logischerwijs (doorhalen wat niet gewenst wordt) niet of nauwelijks voorkomt in de paniekerige reacties van jinek en alleman. Oh, nu we toch onze gram spuien over al dat much ado about nothing new: over een paar dagen arriveert het grootste containerschip ter wereld in de Rotterdamse haven. De MSC Gülsün. MSC staat voor Mediterranean Shipping Company en die is de laatste tijd nogal heavy in het nieuws geweest. Vanwege het vervoer van wanstaltige hoeveelheden Witte Neus. Mogelijk was die Italiaanse onderneming ook betrokken bij aanvoer van de 4500 kilo die begin deze maand in Hamburg naar binnen werd getrokken. Maar “in het belang van het onderzoek” is dat nog niet naar buiten gerold. Dus hallo meneer Grapkeutel, zou u even de Rotterdamse speurneuzen op scherp willen zetten. Wie weet kunnen we binnenkort dan na het vestigen van een nieuw wereldrecord een vervolg breien aan onze serie “Van Damascus naar Gioia Tauro”. Bij voorbaat. Stay tuned (JP).

Hoe is het mogelijk. We hebben het vandaag nog niet gehad over de kontjesjacht van Joris Demmink in Praag (1) of een andere geest uit het Eindhovense Anne Frankplantsoen maakt hier zijn rentree. Fons Spooren. De vroegere directeur algemene zaken van PSV, die ondanks de assistentie van een dure bef als Gert Jan Knoops toch 15 maanden kerker voor de ballen kreeg, waarvan 5 maanden voorwaardelijk. Wegens onwelvoeglijk rondrommelen met jonge kontjes in het Anne Frankstruweel. Das war einmahl en life goes on. Ook dat van de Fonz. Hij ging weer in zaken, die zich naar verluidt soms op het randje afspeelden waar Piet Slavenburg (rip) vroeger de mooiste bloemen plukte. Daar had ie partners bij nodig en mensen die hem kennen geven hem een ding na: Fons kan lullen als wijlen Brugman. Dus leninkje hier, partnertje daar, en voor je het weet ben je op weg naar Mount Ponzi. Als Fons vandaag niet aan de noodrem trekt zal een kadi morgen om 10 uur als gevolg van deze droevige Werdegang een oordeel vellen over een faillissementsaanvrage. Ingediend door onder andere Henk Glaudemans en de RABO-bank. Zou alles erop en eraan in de meloenen lopen. Overigens zou dat duo niet de enige zijn die door Fons in de loop van de jaren zakelijk ernstig genaaid zijn (een woordspeling is nooit weg). Horen we nog. En u dus ook. Stay tuned (JP).

(1) Zie aflevering 252 van de serie “Van Estoril naar Zandvoort”.

Geen spoor van Spooren gisteren. Fons liet weten dat ie “in het buitenland” zat en dus niet voor de kadi in Den Bosch kon verschijnen om een dreigend faillissement af te wenden. Ondanks het feit, dat het bij dat buitenland voor hetzelfde geld om Beekse Bergen of Wildlands ging kreeg Fonske de benefit of the doubt en doofde de betrokken kadi de kooltjes onder de grill. Over twee weken nieuwe ronde, nieuwe kansen. Met name bij het Eindhovens Dagvod van Christian van Thillo roken ze bloed en uiteraard laten we u even meegenieten van deze twee artikelen (1, 2). Daarin is ondermeer sprake van een contract waarbij werd vastgelegd dat de voormalige kontjesjager een lening van 150.000 piek ontving van oud-horecaondernemer Henk Glaudemans. Voor het opzetten van een of ander project in duister Afrika. Dat contract werd trouwens niet alleen ondertekend door de Fonz zelf, maar ook door de als adviseur door het leven stappende Jan G.A. Muller van de firma ACP Consulting in Eurosongcity. Nou zijn wij misschien niet zo erg ingevoerd in deze materie, maar een krabbel blijft een krabbel. Dus kunnen we Fons bij deze een welgemeend hart onder de riem steken: gedeelde smart is halve smart. Stay tuned (JP).

Nee, nee. Fonske Spooren zat niet in Beekse Bergen. En ook niet in Wildlands (1). Op de dag dat hij voor de kadi moest verschijnen was ie op weg naar Congo. Mogelijk om met een of ander sprookjesachtig verhaal alsnog wat poen bij elkaar te harken voor het delgen van zijn schulden en een faillissement te voorkomen. Want de verhalen waarvan de Fonz en zijn gabber Jan Muller zich bedienen zijn niet zelden gelieerd aan het gedachtengoed van de gebroeders Grimm. Neem bijvoorbeeld deze: In Brazilië beschikt een inventief clubje over een unieke vloeistof. Als je die over zwart gemaakte biljetten van 100 dollar sprenkelt veranderen die zwarte papiertjes simsalabim weer in keurige 100 dollar biljetten. Dus stel, dat je een koffer vol van die zwarte vodjes hebt kan je in twee mummen meloenair zijn. Moet je eerst iemand vinden die zondagsochtends met een koe de hei opgaat om een haas te vangen en uit dat geloof bereid is poen in dat gewaagde project te steken. Want die magische vloeistof kost uiteraard niet niks. Daarnaast moet voornoemde gelovige of een van diens associés bereid zijn dat spul op te halen en over te brengen naar bijvoorbeeld Frankrijk. Daar vindt dan de metamorfose plaats en alle betrokkenen krijgen vervolgens hun aandeel in de vette winst. Waar we dat allemaal vandaan halen? Nou, wij beschikken over een tikkietakkie over het internet van een paar maanden geleden tussen Jan Muller en ene Cyril Francois. Over de procedure en de poen. We haken even in op dat tikkietakkie op 9 juni jl. Schrijft Janus verbatim aan Cyril:

"Dear Cyril,
I cannot agree that my share will be deposited with a bank in France. I insist that my share be paid into the bankaccount as agreed and recorded. The cooperation within the EU is a reason for me to receive my share at the ATB Bank (2) or in cash. Let me know how to solve that”.

In een mondje steenkool Engels kwam Cyril de volgende dag al terug bij Janus met het volgende:

“Prior to your email dated 9^th of June 2019 I've read and understand your plights, but I want to use this medium to assured you immediately your representative handed over the cleaning materials to the cleaning company agent in Paris, within 48 hours the cleaning process will be fully completed, then the cleaning company director together with company lawyer will fully accompany you to the bank where the transfer will take place. You are free to transfer your share to any bank account of your choice. Please you need to assist my family to create the online foreign bank account as non-resident in France. As for your share you are free to transfer it to any bank account of your choice anywhere in the world. Please kindly confirm the readiness of your associate and send me his international passport copy immediately to enable us proceed with the round trip flight tickets together with the hotel reservation”.

Kort daarna laat Cyril weten dat een Israëlische zakenpief de operatie gaat financieren. Maar in etappes. Om te voorkomen dat de “muilezel” de trip naar Sao Paulo als een betaald uitje gaat beschouwen. Het betrokken lastdier voelt het kriebelen onder zijn hoeven en haakt stante pede af.
Of de transactie daarna nog zijn beslag heeft gekregen weten we helaas (nog) niet. Maar de voorafgaande correspondentie geeft wel aan waar de compagnon van Fons opereert. Aan de rand van het ravijn. Niet voor het eerst trouwens. Eerder deze eeuw zou deze zoon van een eerbare kleermaker uit Sint Oedenrode door een twijfelachtig akkefietje zijn baan bij Arthur Andersen (3) zijn kwijtgeraakt en uiteindelijk 4 maanden in een kerker zijn beland. Zijn echtgenote zou als gevolg van datzelfde akkefietje haar congé bij de ABN/AMRO hebben gekregen en sindsdien, weliswaar officieel gescheiden, af en toe als mantelzorgster van Muller's thuis-BV's optreden. Makkelijk? Nee. Avontuurlijk. Dat wel. Af en toe voel je je net Bonnie and Clyde. Stay tuned (JP).

(1) Zie aflevering 657.
(2) Afkorting van de Amsterdam Trade Bank. Een volle dochter van de Russische Alfa Bank.
(3) Ooit een van de grootste accountantskantoren ter wereld.

Dat is ook wat. Vlieg je met je Tunesische gappie helemaal naar Congo (1). In de hoop dat je nog wat flappen kan veroveren om je faillissement vooruit te schuiven. Wat denk je? Geen kokosnoot. Tenminste, die conclusie zijn we zo vrij te trekken uit de move die voormalig kontjeskoetsier Fons Spooren maakte na terugkeer uit Kinshasha en omstreken. Hij liet zijn bef contact zoeken met de bef van Henk Glaudemans met de vraag of die bereid was de faillissementszaak die voor dinsdag aanstaande op de rol staat opnieuw twee à drie weken te laten uitstellen als de Fonz 5000 euro in het spaarvarken van Henk zou laten glijden. Dat zag Henk niet zitten. Voor hem viel pas het startschot bij 15.000 euro. Tien procent van de schuld die de Fonz bij hem heeft uitstaan. Oh, en dan niet via de befroute, maar gewoon rechtstreeks. Om onnodige kosten te voorkomen. Dat is effe fucken Fons.
Maar misschien hep je die fles wondervloeistof helemaal niet nodig om die 100 dollarbiljetten terug te toveren. Misschien doet een bezoek aan een eenvoudig urinoir wonderen. Van proberen word je wijzer. Kom op Fons, het is woensdag pas gehaktdag. Stay tuned (JP).

(1) Zie aflevering 658.

Morgen valt de bijl voor Fons Spooren. Of niet. Voor de zitting van gisteren in Den Bosch was ie samen met zijn Rotterdamse makker Jan Muller en zijn bef nog druk bezig met het strooien van duizendjes. Om luitjes die zich in de faillissementszaak als steuneiser hadden aangesloten bij Henk Glaudemans buiten de gesloten deur van de rechtbank te houden. En dat lukte wonderwel. Raar? Niet echt, Janus beschikt bijvoorbeeld qq. over boekhoudkundige gegevens van een van die steuners en dat wil nog wel eens helpen. Datzelfde geldt trouwens voor iemand die tot nu toe uiterst terughoudend heeft geopereerd in deze affaire: Harry van Raaij. Good old mr. PSV, die net als de RABO voor meer dan een meloen door de Fonz is genaaid. En niet in het Anne Frankplantsoen. We hebben het gevoel dat er nog meer narigheid in aantocht is. Wij zijn er klaar voor. Stay tuned (JP).

De bijl is gevallen gisteren. Fons Spooren is failliet verklaard. Zoals we eerder al over de Bühne pletterden had ie bij zijn schuldeisers nog wat rondgestrooid met bescheiden pakjes euro's, vaten vol beloften en subtiele dreigementen om het neerzoeven van de bijl te voorkomen. Tot zelfs bij Harry van Raaij toe, maar diens echtgenote had er al gauw Van Nelle van en zette Fons buiten de deur. Er komt eens een eind aan. Dat dacht de kadi dus ook. Hoe het nu verder moet met het vroeger zo ijverige lid van de Eindhovense plantsoenendienst? Dat zal een curator moeten uitvinden en de afdeling Bijzonder Beheer van de weer eens gepiepelde RABO-bank. Veel zal er niet te halen zijn voor de schuldeisers. Wij vermoeden dat eerst de Staat der Nederlanden aan de beurt zal komen, dan de spaarvarkens en pas daarna de gewone wielrenners en PSV-bezoekers. Tel uit je winst. Neemt niet weg, dat met name Henk Glaudemans van plan is om Jan Muller, de Rotterdamse compagnon van de Fonz, aan te pakken. Janus had al een duister verleden. Ondermeer vanwege zijn rol bij de Clickfondsaffaire, waarover wij in het verre verleden ook nog wat hebben gefilosofeerd (1). En de sfeer in huize Muller zal er bij de samenwerking met de Eindhovense kontjeskoetsier niet beter op zijn geworden. Tot de recente strapatsen van Janus behoren onder andere het rondsturen van rekeningen voor fantoomadviezen en het is hetzelfde als in een kroeg: soms denk je wel eens god wat een hoge rekening of dat heb ik al betaald, maar schok je toch maar vanwege een lichte mist in het gebied tussen je oren of de dreigende blik van de kastelein. Kortom, er mag nu dan sprake zijn van een lichte windstilte, dat wil niet zeggen dat er in de komende tijd nergens een storm kan opsteken. Mocht u nieuwsgierig zijn naar meer details over Fons' démise dan kunt u hier uw hart en zo nodig nog andere onderdelen ophalen. Stay tuned (JP)

(1) Zie aflevering 2 van de eminente serie “De achterzijde van het beursschandaal”.

Viel het u ook op vandeweek? Liet Emmanuel C(ocos) Macron weten dat hij op korte termijn zou zorgen voor extra veiligheidsmaatregelen ten behoeve van zowel het Franse militaire als burgerpersoneel dat in het noorden van Syrië van de Koerdische zon zat te genieten. Vanwege het vertrek van de Amerikaanse houwdegens uit het gebied en het dreigende Turkse kromzwaard. Of ie daarmee via een B-weg bedoelde dat ook de sportieve Haantjes deze week werden teruggeroepen was niet helemaal duidelijk. Maar mocht dat inderdaad zo zijn, dan moesten ze blijkbaar eerst nog een dringend klusje afmaken. Want wat snorkelden wij gisteren op? Dat Emmanuel's Galliërs samen met wat Noorse bondgenoten de Frans/Zwitserse cementmolen van Holcim/Lafarge in noord-Syrië in de hens hadden gestoken. Nou zit daar enige logica in, want zoals u weet heeft het bedrijf indertijd met instemming cq. begeleiding van Franse geheimsmurfen IS zo keurig geassisteerd bij de aanleg van ondergrondse bunkers etcetera en genoot het van onze zijde speciale belangstelling door de aanwezigheid van Geertje van Estrik in het financiële topechelon van het bedrijf (1). En stel je voor, dat ondanks al die “veiligheidsmaatregelen” toch nog meer bewijzen van de naar eau de Vichy riekende hulp aan IS in handen zouden komen van de naderende strijdkrachten van Adolf Assad en Vlad Poetin. Ca serait chatte. Dus dan maar de hens erin. Zo gaat dat in onze vrije democratische wereld. Stay tuned (JP). 

(1) Mochten uw herinneringen aan de lotgevallen van Geertje onverhoopt in een zwart gat zijn gevallen dan biedt onze zoekmachine soelaas.

Bij ons gaat de vlag uit. We hebben namelijk in september 2013 enige eilie gehad met Dirk-Jan Bakker. Een gerenommeerde Amsterdamse stenenstapelaar. Wij hadden namelijk geschreven dat ie ooit zakelijk close was geweest met vermaard wasstraatrunner Willem Endstra (rip). Dat kwam ons op een gespierde reprimande van Dirk-Jan te staan. Hij overwoog zelfs naar de kadi te stappen, maar omdat wij bleken te refereren aan een ouder artikel uit Vrij Nederlamd koos Dirk-Jan kennelijk eieren voor zijn kapitaal (1). Overigens was het wel een tikkie merkwaardig dat Dirk-Jan nooit heeft gereageerd op deze publicatie van 21 januari 2009 met de uitgetiepte tekst van een boeiend telefoongesprek tussen twee gesjochte jongelingen. Soit. Ouwe Deventer. Maar wat lazen we gisteren over diezelfde Dirk-Jan op een intrigerende Bulgaarse site? Dit. En om in deze materie wat thuis te raken is het misschien aan te raden eerst deze serie van “Herstel de Republiek” even door te grazen. Leuk? Waarom dacht u dat we de vlag uithangen? Stay tuned (JP).

(1) Zie aflevering 506 van de serie Octopussy.

Moord en doodslag. Daar dreigde de momenteel op dunne soep en een harde korst brood levende Uwe Lenhoff mee toen een oud-collega samen met de luitjes van de Bulgaarse site FinTelegram zijn mega investeringscam naar buiten begonnen te rollen. En ook zijn Nederlandse companen, Rudolph Booker en Dirk-Jan Bakker, zullen met woelige gedachten hebben rondgelopen. Terwijl het allemaal zo mooi leek in den beginne. Maar God was niet met hen. Hoe het allemaal begon en hoe het mis liep krijgt u uitgeserveerd in “The Payvision story” die in september al verscheen op de site van “Herstel de Republiek”. Smakelijk. Stay tuned (JP).

Dwarsverbanden leggen? Kan soms heel nuttig zijn. Al moet je oppassen niet in het groeiend koor van gesubsidieerde onderzoekjournalisten terecht te komen, dat bij het kukelen van de haan steevast uitbarst in “What's new Bellingcat, oohohohohoho. What's new Bellingcat, oohohohohohoooo”. Want voor je het weet denk je te kunnen bewijzen dat Putin himself de MH17 heeft neergehaald met een dartpijl. Goed, dit gezegd hebbende gaan we over tot het leggen van een dwarsverbandje. Gaat over Vistra. Een wereldwijd rondwiekende, veelkoppige draak in de financiële sector die wij in het verleden bij verschillende gemaskerde feestjes zijn tegengekomen. De eerste keer was in 2012 tijdens het laatste uurtje van het Terra Vitalis festijn (1). Eigenlijk in het voorbijgaan. Niet wetende wat voor een geweldige bitterbal aan onze neus voorbijging. Maar in 2015 waren we al wat alerter. Aanleiding was het feestgedruis rond de aankoop van een “mafiapand” aan de Amsterdamse Heerengracht. Via die story kwamen we achter de betrokkenheid van de draak bij de formidabele Spaanse Gürtelaffaire (2). En dat vormde in februari 2016 weer de opmaat voor het achterhalen van de connectie tussen Vistra en Mill Hill Investments. Een naar de pampa's riekend fonds waar ene Geertje van Estrik van de Vossenlaan in Zeist de scepter zwaaide (3). Ok, tot nu toe dus een walk down memory lane. Maar waar struikelden wij gisteren over bij het verder neuzen naar ins en outs van de Bulgaarse binaire opties-affaire rond de inmiddels van de straat gehaalde Israëliër Gal Barak, de eveneens in een eenvoudige staatsbedoening verblijvende Duitser Uwe Lenhoff en de voor zover wij weten nog in alle vrijheid rondsnorkelende Nederlanders Rudolph Booker en Dirk-Jan Bakker (4)? Op dit officiële Engelse document van 9 juni 2016. En jawel, Viestra. Pardon, Vistra. Althans, een Maltese koter van de draak, die rechtstreeks in verbinding staat met het Atrium aan de Amsterdamse Strawinskylaan. Verder wordt deze koter in Nederland ondersteund door de BV Sedico in Eemnes met aan het stuur ondermeer een mevrouw met een paar uiterst intrigerende achternamen: Carina Helsloot-Van Riemsdijk (5). Het ging om de vorming van een nieuw vehikel in de sfeer van binaire opties, gokken en gamen plus een naamsverandering. Van Sheltyco naar Veltyco. What's in a name. Maar Veltyco zou al snel daarna de onaangename aandacht trekken van de internationale gemeenschap van snuffelsmurfen wegens betrokkenheid bij het grootscheeps besodemieteren van meest kleine spaarders. En dat schijnt verboden te zijn. Stay tuned (JP).

(1) Zie aflevering 40 van de serie “Hoe fris is Terra Vitalis? ”.
(2) Zie Octopussy 550 en 552.
(3) Zie aflevering 43 van de serie “Kafka in Zeist”. Een serie waarin Geertje uitgroeide tot een wereldster, die naar verluidt zelfs de aandacht trok van VVD-minister van Bead & Breakfastzaken Stef Blok.
(4) Zie Octopussy 663 en 664.
(5) Carina grossiert in interessante directie- en bestuursfuncties, waaronder die van managing director B bij Gazprom Sakhalin Holdings BV Nederland.

Een satanische aflevering? Het zal. Na het vinden van het pareltje, dat we in de vorige aflevering op de toonbank deponeerden binnen ons onderzoek naar de binaire opties-affaire (1) lag het voor de hand dat we licht koortsachtig verder zochten. En waar kom je dan al gauw terecht? Juist. Bingo. Vingerplant. De Panama Capers. Nou moet u als u even tijd hebt hier even naar kijken. Leuk hè? Al die namen van luitjes die via een slimme constructie de blauwe brieven brigade het bos instuurden. Zoals David Mathewson, Mark Rosman, Marcel Noordeloos en Rogier Willem Smit (2). Netjes in het gelid rond de pot met poen. Oh, parbleu, we zouden hem bijna vergeten: Erik Lars Alfred van Emden. Een meneer uit Utrecht. Nou, niet zomaar een meneer. Erik Lars Alfred is een bef met een eigen kantoor op het adres Wilhelminapark 55. Een pandje dat geschat wordt op rond een meloen. Als je wat rondgoegelt kom je al gauw tot het besef dat onze bef redelijk thuis moet zijn op financieel terrein. Curator, toezichthouder en... actief binnen het Kifid. Staat voor Klachteninstituut voor de financiële dienstverlening. Voor alle duidelijkheid een kwootje. Komt ie:

“Kifid is het deskundige en toegankelijke klachtenloket voor mensen met een klacht over een financieel produkt of dienst van de bank, verzekeraar of andere financiële dienstverlener. Kifid biedt mensen met een financiële klacht laagdrempelige en deskundige geschilbeslechting als alternatief”.

Met andere woorden: als je financieel op een laag pitje bent gezet of totaal leeggehaald door noem eens wat Van Lanschot, ASR of een officieel goedgekeurde aanbieder van binaire opties dan kan je voor een kleine bijdrage de zaak voorleggen aan een vigerende “rechter” van het Kifid, die aan het einde van het lied een bindende uitspraak doet. Vertaald: achteraf niet gaan liggen zeiken. Mocht je met je plas dus naar het Kifid gaan dan kan je onze Erik Lars Alfred treffen. Zoals gezegd, een expert op financieel terrein. Er is overigens binnen het Kifid nog een bef uit Utrecht actief, die bij ons gevoelens van vervreemding oproept en die door ons al eens in de koplampen verscheen wegens een financieel geintje van 3,5 meloen euro dat onbestraft bleef. Waarschijnlijk dankzij friends in high places.
Binnenkort weer in dit theater. Stay tuned (JP).

(1) Zie aflevering 665.
(2) Zoon van Willem Smit, die in vroeger jaren zich ook al bezig hield met binaire opties en netspelletjes. Appel? Boom? Yep.

Vier procent maar. Vier procent van de armoedzaaiers, die via het Klachteninstituut voor de financiële dienstverlening (Kifid) proberen om bij een conflict met hun spaarvarken, verzekeraar of een ander goedgekeurd poenvehikel hun gelijk te halen, gaat met de gladiolen huiswaarts. De rest kan het schudden. Nou hebben we niet uitgevlooid of dat plaatje er wat rooskleuriger uitziet als je geen gebruik maakt van die modderige B-weg, maar gewoon via de kadi het kwaad bestrijdt. Gezien onze ervaringen op dit terrein zou je haast zeggen van niet. Maar zeker weten, nee. Val je trouwens spontaan achterover in Henk van der Meijden's circuspiste bij het optakelen van die schamele vier procent? Eigenlijk niet. In aflevering 666 van deze serie trokken wij bijvoorbeeld Kifid-”rechter” Erik Lars Alfred van Emden voor de koplampen. Een bef uit Utrecht, die al sinds 1988 genoeglijk aan het Wilhelminapark woont in een pand van naar schatting een meloen euro. Samen met zijn vrouwtje, Maria Louise Joanna Catharina Geenen, die zelfstandig carrière maakte als rechter en als hotemetoot bij een paar stichtingen en andere praatclubs (1). Dat pand hadden Erik en Maria in 1988 samsam aangeschaft en ze sloten daarvoor begin december van dat jaar een hypotheekje af met een limiet van 3 ton. Kwootje. Komt ie:

“Te vermeerderen met rente over twee jaren en het lopende jaar, provisiën en kosten (40 procent van de hoofdsom) tezamen begroot op eenhonderdtwintigduizend (f. 120.000,00) op de volgende onroerende zaak....”.

Aldus de officiële akte bij het kadaster. Twee dingen vielen ons op. Erik Lars Alfred werd aangeduid als bankdirecteur en de geldgever werd vertegenwoordigd door kandidaat-notaris mr. Bertha Josephina Maria Geenen-Timmermans (all in the family). Nog een kwootje. Komt ie:

“Volgens haar verklaring ten deze handelend als mondeling lasthebber van de te Rotterdam gevestigde naamloze vennootschap Crédit Lyonnais Bank Nederland BV en/of de statutair te 's Gravenhage gevestigde naamloze vennootschap Avista Bank NV, kantoor houdende te Rotterdam”.

Kijk, zoiets zet aan tot grutten. Want de Crédit Lyonnais Bank Nederland (qq. dus ook dochteronderneming Avista) koerste in de periode waarin Erik en Maria daar een hypotheek versierden op een zware depressie af. Deels als gevolg van de eerdere overname van de uiterst louche Slavenburg's Bank (2) en deels door de honderden meloenenkredieten die uit de losse pols werden verleend aan de mafiose Italiaanse ondernemers Parretti en Fiorini bij hun “verovering van Hollywood” (3). En laat onze Erik daar nou met zijn neus midden in hebben gezeten als hoofd van de afdeling liquide middelenvan CLBN. Jawel. Eind 1992 zou hij zelf de zak hebben genomen en als partner zijn toegetreden tot het Utrechtse befkantoor Bosselaar & Strengers. Heel eerzaam, maar als je eenmaal met pek bent omgegaan heb je een goeie kans dat je toch besmet bent geraakt. Met als gevolg dat je er bijvoorbeeld geen been in ziet om het wankele wereldje van gokkers, gamers en binaire optieciens binnen te stappen. Met als exponenten avontuurlijke ondernemers als Willem Smit en Dirk-Jan Bakker, beiden in de jongste geschiedenis in zaken met de te vroeg van ons weggenomen Willem Endstra aka de bankier van de onderwereld (4). Mocht u Erik dus treffen bij het Kifid, dan weet u een ietsie meer van zijn financiële achtergronden en kan u misschien een pietsie beter uw kansen inschatten op een gunstige afloop van uw procedure. Stay tuned (JP).

(1) Om uw nieuwsgierigheid te stillen, voilà.
(2) Goeie raad: bestijg voor Slavenburg eens onze ouwe trouwe zoekmachine. Zet tevoren wel een knijper op uw neus.
(3) Zie voor dit paar apart aflevering 1 van de serie “De achterzijde van het beursschandaal”, de afleveringen 3 en 4 van de serie “Octopussy” en de serie “Bommen voor Felipe”.
(4) Zoek voor dit paar apart opnieuw onze zoekmachine op.

Tempo doeloe. Dat wel. Het is namelijk al iets meer dan een jaar geleden dat wij dit uitstekend scorende artikel in de publieke arena mikten. En in diezelfde periode stuurden wij dus een mailtje naar Liu Yiqian, de Chinese miljardair die in voornoemd stukkie voor onze koplampen verscheen.
Daarin maakten wij hem duidelijk, dat onverlaten hem voor een bom florijnen mogelijk een valse Modigliani in de gleuf hadden geduwd. Geen reactie. Zijn we wel gewend. Maar wat hoorden wij in het artistieke struweel? Dat Liu nu toch het initiatief heeft genomen zijn Modigliani in Parijs door een MRI te laten halen. Of we daar het resultaat van vernemen? Wie vertelt graag dat ie in de zeik is genomen? Toch een warm bericht in deze kille dag. Stay tuned (JP).

Nee, dank u. Wij zouden niet graag in maatje 45 van publicist Hans Mauritz willen staan. November vorig jaar kreeg ie voor de kadi al een zeperd te verwerken in zijn gevecht met Wim Dankbaar. De man met wie hij ooit ten strijde trok tegen Justitie, die in hun ogen het karretje met de moord op Marianne Vaatstra willens en wetens in de poep had gereden ter bescherming van hoge jongens uit onze samenleving. Dankbaar schoof zowel Mauritz als diens echtgenote Geja in de loop van de tijd de nodige poen toe. Naar later bleek voor broddelwerk van beiden. Zij het dat het broddelwerk van Geja letterlijk moet worden opgevat. Hoe dat allemaal zat kunt u hier in het vonnis van november opduikelen. Denk je nog, dat was dat. Schijnt niet zo te zijn. Volgens onze bronnen in de justitiële wandelgangen zou er afgelopen vrijdag weer een bijl zijn gevallen in het conflict tussen Wim en Hans. Naar verluidt zou Hans opnieuw voor zo'n zeventig roodjes het schip zijn ingegaan. Hoe dat ook zij, we nemen aan dat u inmiddels voornoemd november-vonnis wel langs uw adamsappel heeft gemanouvreerd. Dan bent u dus ook de term “Poot-deal” tegengekomen. Wie ter verdere duiding Goegel bestormt vindt als uitleg, dat die deal draaide rond een meneer Huber, die door firma Jan Poot & Zn. een poot zou zijn uitgedraaid. Maar wij weten van zeer nabij dat Hansepans ook met een andere nouveauté op de deur van Poot & Zn. heeft geklopt. En dat ging niet over meneer Huber, maar over een kwalijke familieconnectie binnen dat deel van het gerechtelijk apparaat dat zich met de Chipsol-affaire bezighield. Een connectie die in Kleintje Muurkrant in april 2011 een plekje kreeg via het kleine, maar o zo fijne serietje “Chipsol en de Bakkertjes”. Wat daar verder mee gebeurd is? Goeie vraag (1). Stay tuned (JP)

(1) Voor een ander boeiend avontuur van Hans Mauritz verwijzen wij u enigszins luimig naar eerdere afleveringen van deze serie. Dat avontuur hield en houdt verband met de affaire rond de Dordtse notaris Johan van der Veen, waarin onze Hans ook al een dubieuze rol speelt en ook hier de pottenbak in dreigt te gaan.

Pissed off? Een beetje wel. Over de reactie van publicist en fameus speurder Hans Mauritz op aflevering 669 van deze serie. Met name naar aanleiding van de laatste strofe van zijn emotionele bijdrage namen wij onze toevlucht tot een pakje ultra zachte Kleenex zakdoekjes à raison de 14,99 euro bij Bol.com. Om geblader te voorkomen bij deze een replicaatje. Komt ie:

“Eerdere teksten op uw site zijn ook al als onwaar te kwalificeren. De advocaten van Joop van den Hemel hebben mij persoonlijk uitgelegd dat van jullie beschouwingen niets maar dan ook niets klopt.” (1)

Zouden we nou zo in de war zijn? Wij gingen te rade bij de door Hansepans opgevoerde Joop. Die deed ons het volgende herderlijk schrijven toekomen. Komt ie:

“Geachte heren,
Hierbij reageer ik, ook namens mijn advocaten, op jullie vragen. Wij kunnen ons niet vinden in de tekst van de heer Mauritz in zijn onlangs ingezonden reactie. Noch ik noch mijn advocaten hebben tijdens de procedures tegen de gedaagde heer Mauritz overleg gehad over de inhoud van artikelen in Kleintje Muurkrant.
Hoogachtend
Joop van den Hemel.”

Dankzij dit opbeurende mailtje kon de door ons aangevangen therapeutische behandeling worden stopgezet. En toen was er koffie. Stay tuned (JP).

(1) Joop van den Hemel voert een ellenlang juridisch gevecht met de Dordtse notaris Johan van der Veen, waarvan u onder andere in eerdere afleveringen van deze serie een bescheiden weerslag kunt vinden. Bij dat gevecht speelt onze Hans een intrigerende rol, waarover meer in het nabije verschiet.

Het heeft iets. A walk through memory lane. Vooral als je daarbij aan de kant van de lane een kruisje met een bosje verlepte bloemen tegenkomt ter nagedachtenis aan een ouwe scoop die in de buurt begraven ligt. Neem nou de revelaties over Nederschotse kasteelheren als Dick Wessels (rip) en Paul Veenhuijzen (1). Hebben we hier en daar ook een kruimel en soms zelfs een half brood over meegepikt. En niet te vergeten onze soms zelfs explosieve bijdrages over Roderic Manuel Timoteo (2). Een alias van de fiscale mindfucker en zeilfanaat Rodrick Casander, die zich ooit met assistentie van Veenhuijzen een vacante adellijke titel aanschafte. Als ie op zijn strepen staat heet ie sinds die tijd Rodrick Casander Baron de Keith Marichal (3). Overigens bezit Rodrick sinds 2004 in het Franse Andigné nog een kasteel: St.-Hénis. En oh, hoe gezellig nou, dat optrekje ligt ca. 15 kilometer verwijderd Les Loges in Hauterive, een vlek bij Alencon in Normandië. Tot voor kort eigendom van Cornelius Hendricus aka Kees Blok, maar sinds kort in handen van de CV Senioren Woonfonds. Een vehikel dat door maatschappelijk bewogen beleggers in de couveuse is gelegd om in de nabije toekomst rijksmonumenten te behoeden voor de sloopkogel en ze in plaats daarvan te bestemmen voor bewoning door ouwetjes. Eventueel inclusief verzorging (4). Mocht u ook willen investeren dan kan dat voor minimaal 25.000 piek met een gegarandeerde rente van 7,8 procent. Zonder toezicht van de AFM, maar wie valt daarover. De moeder van dit zo ideële woonfonds is de Stichting tot Behoud van Erfgoederen, die op initiatief van Silverfleet Estates Ltd. tot leven is gewekt. En wie treffen we ondermeer aan als administratief bestuurder van die stichting? Aadje van Wezel. Een man met een rijk Kleintje Muurkrant-verleden dankzij zijn optreden bij het Fecundo drama (5). Verder treedt Aadje bij het Senioren Fonds nog op als extern adviseur op het terrein van blauwe brieven en administratieve kunstjes. Voor de aquisitie van nieuwe projecten heeft de heer R. v.d. Rhee zich aangesloten. En ook Robbie mag zich verheugen in een weelderig Kleintje Muurkrant-verleden (6). Voor investeringen in Frankrijk treedt Kees Blok himself op en voor algemeen lokaal onderzoek is ene W.A. Jongsma in touw. Willem Andries is de oprichter en eigenaar van Silverfleet Estates Ltd., dat op 23 april 2018 het levenslicht zag. Maar wie de moeite neemt om die Ltd in Londen op te zoeken komt geen zilvervloot tegen. Het lijkt meer op een armzalig scheepswrak. Mr. Drs. (?) W.A. Jongsma gaf als adres Fahrenheitstraat 60 in De Haag op en ook daar was het zakelijk geen botertje tot de boom. Kortom... Nou ja, laat maar. U mag zelf een conclusie trekken. Wil niet zeggen dat we het hierbij laten. We'll be back. Stay tuned (JP).

(1) Naast de Klokkenluider van het Torentje een van de favorieten van de verbaal zo excellente Jort Bretels.
(2) Zie Octopussy 383 en Octopussy 407.
(3) De baron zeilt in Loosdrecht bij de watersportclub Het Witte Huis. Voor het verplaatsen van zijn bootje gebruikt ie een busje met een Duitse nummerplaat. Dat laatste geldt ook voor zijn niet onaanzienlijke Mercedes. Belastingtruuk? What else?
(4) Op het wenslijstje van de CV staan twee rijksmonumenten in Nederland en een in... Normandië. Alledrie geschat op een waarde van 1,2 tot 1,8 meloen euro cq. wat de gek ervoor geeft.
(5) Op naar de zoekmachine.
(6) Het wordt ons teveel. Bestijg voor Robbie opnieuw ons zoekapparaat, maar niet zonder vlugzout.

Oude meuk? Valt mee. De door ons in Octopussy 671 als fiscale mindfucker en kasteelheer aangeduide Rodrick Casander Baron de Keith Marichal vonden we zeer recent terug in een uiterst bloemrijke setting. Die van Kalgoolie Proprietors Ltd, S.A. Een vehikel dat bij het Panamese koningskoppel Mossack/Fonseca geregistreerd stond sinds 14 november 1983 en een paar interessante vogels herbergde. Onder wie dus onze baron Rodrick en zijn aloude gabber Gad Raveh, die wij in deze serie al een paar keer voor de bumper hebben gehad. Maar er is nog iemand die bij het pluimvee van Kalgoolie onze aandacht trok: Walter Stresemann (inmiddels als een speer gewist). Walter is namelijk de onbetwiste haan van het in Genève gevestigde trustfund Vistra. Hoe is het mogelijk zou je zeggen, maar Vistra is ook al een paar keer bij ons langsgekomen en niet in gunstige zin (1). Verder is Walter hoofdkukel van het eveneens in Genève gevestigde Intertrust Management SA. En het wordt vervelend maar stap op lijn 1 van onze zoekmachine, rij mee tot de halte Intertrust en een feest der herkenning is uw deel. Al was het alleen maar om de aanwezigheid van Greg Elias, de gabber van Alex en Maxi. Wat we hiervan maken? Een somber netwerkje dat hoognodig op bezoek moet bij een familied: WC-eend. Stay tuned (JP).

(1) Zie eerdere meesterstukjes in “Octopussy, “Spaanse steekjes” plus aflevering 43 van de serie “Kafka in Zeist”.

Noblesse oblige. Oftewel adel verplicht. Of dat ook geldt als je voor een krats je adellijke titel hebt gekocht en een paar kasteeltjes hebt aangeschaft om voor vol te worden aangezien weten we niet. Laten we aannemen van wel. Rijst bij ons de vraag hoe het wat dat betreft dan gaat met Rodrick Casander Baron de Keith Marichal. De man die ooit in de vorige eeuw de gelederen van de blauwe brievenbrigade verliet om in Parijs aan de slag te gaan bij het Franse filiaal van Meijburg & Co (1). Naar verluidt raakte de carrière van de latere baron daar in een cul de sac (zak mag ook) en keerde hij na deze veldtocht terug naar de vertrouwde Gooise dreven. Wat zich daarna allemaal afspeelde hebben we eerder al in extenso beschreven, zij het dat wij toen om porceleinkastredenen zijn schuilnaam cq. initialen gebruikten (2). Nee, weinig noblesse en in de vorige aflevering gooiden we nog meer gesmolten kaas van de transen. Dat ging over de strikt legale, maar weinig sympathie opwekkende aanwezigheid van Rodrick's naam in het rijtje hotemetoten van Kalgoolie Proprietors. Een Australisch vehikel dat op fiscale gronden bij de fameuze Panamese firma Mossack/ Fonseca was ondergebracht. Bij een volgend speurtochtje vonden we binnen deze context nog een Australisch vehikel met een half adres in Zwitserland en als vestigingslocatie de Cook Islands: de Robert Gilmore trust (3). Fraai? Verre van. Maar dit soort schaduwbaronnen zijn nu eenmaal nodig om bijvoorbeeld banken en andere belangrijke participanten van onze economie op de been te houden. Of je het leuk vindt of niet.Wat een wereld. Stay tuned (JP).

(1) Tegenswoordig gaat Meijburg door het leven als HBN en kan u een kontje geven als u een fiscaal probleempje hebt op de Nederlandse Antillen.
(2) Zie daarvoor in deze serie de afleveringen 314/316, 318, 323, 326, 333, 383, 404, 417, 428, 492, 495 en 497. Plus de artikeltjes “Roots” en “Casa Rosso revisited”. Toetjes kunt u vinden in aflevering 11 van de serie “Tussen premies en piraten”, aflevering 9 van de serie “De baas van Saab” en de afleveringen 53 en 54 van de serie “Kafka in Zeist”.
(3) Kijk en vergelijk.

Ce n'est que 15 kilomètres. Van kasteel St.-Hénis naar kasteel Les Loges (1). Zoals u weet is dat laatste bouwsel eigendom van Kees Blok. Afkomstig uit de stad waarvan we dankzij Herman Finkers weten dat er altijd iets te doen is en met een carrière achter zich. Onze Kees heeft een militair-juridische achtergrond, heeft op aarde een verbond gesloten met Christus en is begaan met het lot van de Palestijnen sinds hij eerder deze eeuw namens de EU een paar maal in hun thuisland heeft rondgespankerd. Geen oliebol dus, die Almelo'se Kees, en hij was zelfs niet te beroerd om een paar jaar geleden het lot van de Palestijnen te vergelijken met dat van de Nederlanders in 40 – 45. Dat werd hem door de Joodse gemeenschap alhier niet in dank afgenomen, maar na wat heftig polderen eindigde dit conflict met de bekende sisser. Kunnen we misschien abrupt “amen” aan toe voegen, ware het niet dat er op 12 mei 2018 iets verrassends geschiedde op kasteel Les Loges. Daar vond toen namelijk een zogenaamde veldloge plaats in de kapel. Onder leiding van de eveneens uit Overijssel's nabije oosten afkomstige Achtbare Meester Henny Pierik. Er was op voornoemde datum nog geen ceremoniemeester en geen tableau, maar daar werd aan gewerkt. In het rijtje van jongens die zich met de rituëlen van deze loge bezighielden was ook een zogenaamde Broeder van Talent: Kees Blok. Wat voor talent stond er niet bij, maar het zal zeker niet slaan op enig zakelijk talent. Anders ga je niet in zee met de heren die in aflevering 671 van deze serie hun opwachting maakten. Overigens heeft zich niet zo heel lang geleden nog een merkwaardig incident voorgedaan op het in de richting van ruïne afbrokkelende kasteel. Hebben we het nog over. Stay tuned (JP).

(1) Zie aflevering 671 van deze serie.

Nog erger. Ze wisten het. Maar gingen er vrolijk mee door. Nouveau riche Rudolph Booker en de ING. Waarmee? Gaan we niet nog eens uitleggen. Een U-bochtje naar de afleveringen 664 en 665 en u bent weer helemaal bij. Hoe we aan die nieuwe info zijn gekomen? Wat denkt u hiervan? Is dat dolletjes of is dat dolletjes? Stay tuned (JP).

De luiken gingen dicht. Rodrick Casander Baron de Keith Marichal verliet na onze publicaties over zijn woelige verleden spoorslags en met onbekende bestemming zijn kasteel in Saint Hénis en meldde zich ziek bij watersportvereniging het Witte Huis in Loosdrecht. Had hij zijn toevlucht gezocht in “Le Colonel” of “Le Paradis”? De twee gides van broer Giovanni in de pittorske Franse provincie Orne. Of was hij gewoon naar zijn zeventiende eeuwse stulp in Huizen teruggekeerd om zijn vergulde knopen te tellen? Nous savons pas. Een ding is zeker: onze revelaties moeten stevig zijn binnengekomen. Met name die over zijn connectie met Gad Raveh, de Israëlisch/Australische zakenman sans gène over wie wij in de afgelopen dagen nog meer vuilnis hebben opgehaald. Zo was die ouwe schuimer via zijn onderneming Kimberly Enterprises op de Keizersgracht in Amsterdam ondermeer betrokken bij het leeghalen van de Hongaarse agrarische onderneming Gici Milk en stak hij samen met de Spaanse zakenman Juan Carlos Rodriguez Cebrian wat poen in de ontwikkeling van Eurovegas. Een project dat het Las Vegas van Hongarije had moeten worden onder de paraplu van het Amerikaanse concern “Hard Rock Café's”. Maar net als indertijd in Amsterdam en Antwerpen ontstond er eilie en ging het project de Hard Beetsrock op (1). Nou zouden wij heel gemakzuchtig de link kunnen leggen tussen de uit Hongarije afkomstige Kinga Casander-Kato, de echtgenote van baron Rodrick, die ooit om bekende redenen de NV Szeretlek (Ik hou van jou, red.) en Kato Trading NV bestierde op Curacao. Maar dat is te kort door de Arie Luyendijkbocht. Dus dat doen we niet. Rest ons nog te vermelden dat vriend Gad naast Panama ook nog firmaatjes had gevestigd op Malta en Cyprus en zijn naam is terug te vinden in met Holender Ventures gelieerde Beeveetjes in de Amsterdamse Leliestraat (2). Nee, op fiscaal gebied hoefde je Gad niks te vertellen. En dat had ie niet van een vreemde. Stay tuned (JP).

(1) Zie voor de niet zo deftige gebeurtenissen in Amsterdam en Antwerpen, waarbij illustere figuren als Arie Hommel, Rini Huis in 'Veld, Richard Witschge en zelfs kindervriend Frits Salomonson betrokken waren, aflevering 6 tot en met 8 van de serie IJ,IJ.
(2) Holender Ventures is net als Gad's Kimberly Ventures gevestigd op het adres Keizersgracht 616 en is vernoemd naar de Israëlische topjurist Zeev Holender. Zie ook aflevering 498 van deze serie.

Door Jan Portein.

Even een vluggertje. Het is 27 juni 1991. Klaas Bruinsma aka de Dominee wordt naar zijn schepper geholpen. Op het parkeerterrein van het Hilton in Amsterdam. Na een gesprek met Johan Verhoek en Koos Reuvers in de Julianabar. Niet het eerste gesprek trouwens. Klaas was nog wat poen schuldig aan de beide collega's voor het transporteren van mindbenders en kon c.q. wilde het nog uitstaande bedrag niet ophoesten. Althans, zo luidt het verhaal. Na dit onfortuinlijk overlijden kregen de erven van Klaas, onder wie broer Hans die in vroeger dagen in minimale kledij voorstellingen verzorgde in de roemruchte dancing It (1) en broer Anton Bruinsma aka de Monnik, een klop op de deur van voornoemd duo (2). Die zouden naar aanleiding van dit onheilspellend geklop eieren voor hun erfenis hebben gekozen en een ferm pak vastgoed, van hun ruw overleden broer, al dan niet op naam van stromannen, aan Willem Endstra hebben overgedaan. Of de schuld aan Verhoek & Reuvers mee verhuisde vertelt de story niet. Maar hij dient wel als een voor ezels ingericht bruggetje naar een verklaring van een gepensioneerde opsporingsambtenaar, die na wat omzwervingen bij ons terechtkwam. Aanleiding tot het op schrift stellen van die verklaring waren een paar kromme tenen. Die had voornoemde ambtenaar gekregen bij het lezen van dit dagvodartikel uit het AD, waarin ene Marcel Paping figureert. Van origine een orthodontist cq. beugeltandarts die volgens onze bron tot het pelotonnetje stromannen van Klaas behoorde. Tijd voor de verklaring zelf. Komt ie:

“Ik ben jarenlang vanuit mijn vroegere functie gefrustreerd geweest over die persoon, die wij op de korrel kregen toen hij eind jaren negentig om een lager belastingtarief vroeg vanwege zijn verblijfplaats in het buitenland. Tot onze verbazing zat deze man, als beugeltandarts werkzaam in Nederland, in vele onroerend goed bv's en had ook tientallen panden op zijn naam staan. Daarbij bleek dat hij de bijbehorende hypotheeklasten nooit kon voldoen uit de huurinkomsten, het praktijkinkomen c.q. het eigen vermogen. Er was dus een aanzienlijk hiaat. Ook bleek dat er vaak gebruik werd gemaakt van de diensten van beëdigd taxateur G.E.R. van Wolde, die ook al jaren stiekem panden op zijn naam nam, ondanks dat wij de NVM hadden laten weten dat wij op zijn naam waren gestuit bij ons onderzoek naar de connectie tussen Bruinsma en Endstra. Daar kwam nog bij, dat het door Paping opgegeven adres in Duitsland niet meer was dan een afgesloten, leeg grintperceel langs een snelweg. Zowel taxateur Ten Wolde als Paping weigerden categorisch onze vragen te beantwoorden, waardoor het fraudeteam Midden-Nederland in actie kwam en al spoedig uitvond, dat het hier ging om een transactie uit het verleden tussen de erven Bruinsma en Endstra, die op zijn beurt dit onroerend goed onderbracht bij stromannen waar dat nog nodig was. Bij het onderzoek naar het Bruinsmaverleden van Paping kwamen ondermeer Ping Ping BV, San Francisco BV en P2 Beheer omhoog. Verder kwam het fraudeteam erachter dat Paping en zijn taxateur met hun creditcards tonnen opnamen op de Antillen en elders in de wereld zonder dat in Nederland te melden. Daarmee was voor het team voor honderd procent het bewijs geleverd dat het om witwassen ging. Toen brak de storm los. Wij kregen bijna om het uur een half Nederlandse, half Duitse fiscale jurist op ons dak die steeds woedend tekeer ging en het uiteindelijk hogerop zocht. Met als resultaat dat het fraudeteam van hogerhand te horen kreeg, dat de gevonden bewijzen niet gebruikt mochten worden. Bij het nemen van dat besluit speelden enkele inspecteurs van de afdeling Grote Ondernemingen een voorname rol. Eind van het liedje was dat het dossier Paping werd gesloten en wij ook ons onderzoek naar de taxateur en de betrokkenheid van een foute notaris in Utrecht verder konden vergeten. Dit tot grote frustratie van mijn collega's en mijzelf. Alles raakte in de vergetelheid. Waarschijnlijk doordat Endstra in 2004 verlood werd. Misschien heeft deze kwestie rond de stromannen hierbij wel een rol gespeeld. Wie zal het zeggen. Ook voor de bij deze affaire rond Paping en Ten Wolde betrokken ambtenaren van de gemeente Utrecht gold het ambtsgeheim. Maar het is niet ondenkbaar dat zij hun kennis nu gebruiken om Paping dwars te zitten bij zijn project in de Burgemeester Reigerstraat. Ik ben bereid nog meer te verklaren, maar dan in kluisverklaring bij een notaris.”

Is dat even uitpakken. Zo! Voldoende aanleiding voor de leden van ons imposante snuffelteam om het gebit eens flink in deze intrigerende materie te zetten. Met name getriggered door de aanwezigheid van verschillende tandensmeden in dit dossier. Kan geen toeval zijn. Meer? De volgende keer. Stay tuned.

(1) Zie voor dit stukje vergane glorie het artikel “Van oude koeien en troebel water”.
(2) Zie voor Anton de waanzinnig interessante serie “Shady”.

door Jan Portein.

Terug naar Utrecht. Terug naar de Burgemeester Reigerstraat en de pandjes van Marcel Johan Paping (1). Volgens gegevens uit het kadaster manifesteerden zich op 10 juli 2008 twee dames op het bureel van notaris Dirk-Jan Houtepen in Eindhoven (2). Respectievelijk Antonia Johanna Petronella van de Goor uit Mierlo en Linda Henrica Maria van den Hurk uit Eindhoven (3). Geen vreemden voor onze vriend Houtepen. Beide dames waren namelijk werkzaam op zijn kantoor. Het gezellig samenzijn had een zakelijk karakter. Antonia en Linda vertegenwoordigden namelijk koper en verkoper bij de overdracht van een flinke portie stenen van ene Reginald Marie George Oswald Poswick aan Marcel Johan Paping. En je gelooft het niet, maar de uit Heerlen afkomstige Reggie Poswick was en is tandensmid in Hilversum. Dezelfde branche dus waarin Marcel Paping actief was en is (4). En de mogelijkheid is niet uitgesloten dat ze elkaar al kenden vanuit hun studietijd. De portie stenen bestond in totaal uit twaalf panden, waaronder twee optrekjes uit voornoemde Burgemeester Reigerstraat. De prijs van het hele door makelaar taxateur G.E.R. van Wolde op waarde geschatte katje bedroeg een kleine 8 meloen euro. Een bedragje dat voor een groot deel, al dan niet vanuit een vuilniszak, door orthodontist Paping werd gestort op een derdenrekening van Pigmans, Ras, Janssen. Een Eindhovense notarissenclub waarvan de tegenswoordig zelfstandig in het veld hobbelende Houtepen toen lid was. Paping kwam kennelijk zes tonnetjes tekort, maar Poswick was zo welwillend om hem die tonnetjes kwijt te schelden. Zij het, dat die wel te boek gingen als een lening van Poswick aan Paping. Papier is geduldig. Oh, we zouden het bijna vergeten. Reggie Poswick woont volgens de officiële gegevens op het adres Oude Enghweg 30 in Hilversum. Een pand dat eigendom is van A.J. Bruinsma Beheer BV. Niet toevallig, want bij bovenstaande deal trad tandarts Poswick op als zelfstandig bestuurder van Bruinsma & Bruinsma Vastgoed BV, die ook wel onder de naam P2 actief was in het stenenwereldje. Huh? Maar, maar... P2 Vastgoed was en is toch een vehikel van orthodontist Marcel Paping en zijn broer? Mogen we daaruit concluderen, dat bovenstaande deal in wezen een charade was? Een valse vlag. Dat mogen we. Maar daarmee zijn we er nog niet. Stay tuned.

(1) Zie de vorige aflevering.
(2) Dirruk-Jan heeft in juni 2004 een uiterst dubieuze rol gespeeld bij een van de vele “merkwaardige” gebeurtenissen in de met een zware criminele ASR-saus op smaak gebrachte zaak rond de Eindhovense ondernemer Jos Lindhout. De hoofdpersoon uit onze serie “Tussen premies en piraten”.
(3) Linda heeft dezelfde achternaam als Flupke van den Hurk, die net als Dirruk-Jan Houtepen geen schoonheidsprijs verdiende voor zijn rol bij het door ASR geleide sinistere offensief versus Jos Lindhout. Mocht zij inderdaad familie zijn dan is dat een bunder koren op onze molen.
(4) Vgl. ook de eerder in deze serie voorbijgekomen Curacaose NV's van “orthodontiste” Kinga Casander-Kato, de echtgenote van de vroeger eveneens vanuit Hilversum opererende fiscale specialist en constructie-expert Rodrick Casander Baron de Keith Marichal.

door Jan Portein.

De ene tentakel is de andere niet. Maar het exemplaar waarop we vandaag inzoomen heeft zich wel degelijk aan dezelfde prooi vastgezogen als die in de twee vorige afleveringen: vastgoed.
Op 11 september 2013 ontvingen wij van het Amsterdamse vastgoedfenomeen Dirk-Jan Bakker een verrassende oekaze (1). De lichte schermutseling die volgde ging voorbij als de dingen van Louis Couperus. Het was Jan-Dirk kennelijk ontgaan dat wij op 21 januari 2009 ook al een licht riekend bericht over hem hadden geparachuteerd. Hij bleek namelijk in het linker rijtje te staan van de in verband met liquiderende praktijken in een kerker geworpen Mohammed aka Moppie Rasnabe (2). Dit terzijde. Ouwe meuk.
Van aanzienlijk recentere datum is de affaire waarvan wij eerder in deze serie al gewag hebben gemaakt. Daarbij viel naast de naam van Dirk-Jan ook die van de binnen de Deutsche Kreidekreis geboren cybercrimineel Uwe Lenhoff en niet te vergeten die van de nouveau riche Rudolph Booker, het baasje van Payvision. Een doorgeefluik van niet altijd even koshere poen (3). Van het verloop van die affaire hebben we al een tijdje niks meer gehoord, maar het valt voor de jongens en meisjes van het Openbaar Ministerie ook niet mee om tot vervolging over te gaan. Al was het alleen maar omdat Payvision van meet af aan onder controle stond van de hut van Klaas Knot en een paar jaar geleden is overgenomen door de ING. Hoe dit ook zij, volgens de zeer goed geïnformeerde Bulgaarse site FinTelegram werd de naam van het criminele cybervehikel van Uwe Lenhoff, die naar verluidt zijn irregulier verworven poen in Amsterdams vastgoed heeft gestoken, een paar keer veranderd. Van Sheltyco in Veltyco en enige tijd later in B90 Holding. De zakelijke activiteiten van dat laatste onding met aan boord Lenhoff, diens landgenoot Falk Preussner en onze Dirk-Jan, spitste zich toe op online gokken op sportwedstrijden van allerlei garnituur en stond (en staat) genoteerd bij de London Stock Exchange. Maar midden vorige week werd de handel in aandelen B90 stilgelegd. Op verzoek van de board of directors. Het corona virus had zich ook bij B90 gemanifesteerd. Als er zo goed als nergens ter wereld wedstrijden worden gespeeld, kan je gokken op je buik cq. omliggende gebiedsdelen schrijven en vliedt de waarde van je aandelen richting beerputje. Wat dat kutvirus allemaal niet kan versteren. Holy shit. Stay tuned.

(1) Zie aflevering 506 van de serie Octopussy.
(2) Zie aflevering 2 van de serie Terra Vulgaris.
(3) Zie aflevering 663 t.m. 665 en aflevering 667 van de serie Octopussy.

Door Jan Portein.

Ja! Daar is ie weer. Ome Jaap Kroonenberg. In juli 1996 verenigd met zijn schepper, maar zijn geest leeft nog altijd voort. We hebben in het verleden veel over die voormalige kippenplukker, textielboer, stenenhandelaar en financiële mindfucker over de schutting gegooid. Ondermeer in deze serie. Die stories hielden steevast verband met ondeugende activiteiten, waaronder zijn optreden als wasbaas van avontuurlijke gelden. Daarover vonden wij ook iets in het in 2000 op de markt gemieterde boek “De jacht op de erven Bruinsma” van collega Bas van Hout. Een kwootje is nooit weg. Komt ie:

“ ...Etienne [Urka, red.] had in de loop der jaren allerlei interessante mensen leren kennen die zonder problemen grote hoeveelheden geld konden beleggen. Gewone, legale, bonafide zakenmensen. De “geldschuivers” werden ze genoemd. Tientallen miljoenen konden ze moeiteloos en ontraceerbaar voor de fiscus in het buitenland parkeren, tegen de gebruikelijke rente en voorwaarden. Zo hielp Etienne Bruinsma [Klaas, red.] aan een belangrijke financier, de onroerendgoedmagnaat Jaap Enstrada [fakenaam voor Kroonenberg red.], die zo'n beetje de halve Kalverstraat en Nieuwendijk bezat. Die financierde blind mee in alle transporten en verdubbelde op die manier zijn inzet. “Ome” Jaap vertrouwde er gewoon op, dat het eerlijk toeging. Het zou jarenlang een lucratieve samenwerking blijven, die vooral de onroerendgoedmagnaat geen windeieren legde”.

Nou zou je bijna denken dat ome Jaap de poen die hij ter belegging van Klaas ontving na een geslaagde missie alleen in het buitenland parkeerde. Maar ons specsavertje waarschuwde ons tijdig. Want ome Jaap belegde de irregulier verdiende poen wel degelijk ook binnen onze landsgrenzen. Die conclusie kan je verbinden aan een heuglijke gebeurtenis op 12 december 1986. Toen liet hij de KvK van Amsterdam namelijk weten dat er een nieuwe BV was geboren en op 15 januari 1987, toen Klaas nog redelijk bij de pinken was, deed Jaap officieel aangifte. De naam van die kersverse boreling? Bruinsma & Bruinsma Vastgoed. Waarbij wij aannemen dat Jaap bij B & B Dominee Klaas en Monnik Anton voor ogen had.
Haasten we ons lichtelijk hijgend terug naar aflevering 678 van deze serie. Daar beschreven wij levendig de overdracht van een stenenstapel die in wezen geen overdracht was. Acteurs in die opera boeffo waren Reginald Poswick (in de rol van verkoper) en Marcel Paping (in de rol van koper). Nou hebben wij al jaren last van een hardnekkig nieuwsgierigheidsvirus en we vroegen ons dan ook af hoe vriend Poswick aan die stapel was gekomen. Binnen dat kader kregen wij al gauw een bedrijfspand in de kieren op de Muntkade 8 in Utrecht. Decennia geleden door Bruinsma & Bruinsma verworven en in een geurige akte vastgelegd door mr. H.H. Elferink, notaris in Soest. Met onder het hoofdje “Titel van aankomst” de volgende interessante tekst. Komt ie:

“Voormeld registergoed is door Bruinsma & Bruinsma Vastgoed BV in eigendom verkregen door de overschrijving in deel 5994 nummer 36 van register Hypotheken 4 ten kantore van de Dienst voor het kadaster en de openbare registers in Utrecht op 14 oktober 1988 van een afschrift van een akte van transport, welke akte, houdende volledige kwijting en décharge voor het betalen van de koopprijs en afstand van de rechten om ontbinding te vorderen.”

Asjeblieft. Neemt u hem zo mee of moeten we hem inpakken? Het suggereert in ieder geval dat er toen al sprake was van stromannen. En het was niet het enige pand in de stapel die een dergelijke “Titel van aankomst” bevatte. Integendeel uit de akte waarin wij hebben zitten neuzen blijkt dat alle panden zo verworven zijn door B & B Vastgoed. Ook na het respectievelijke overlijden van Klaas (1991) en ome Jaap (1997). Overigens was niet alleen notaris Elferink betrokken bij dit staaltje mindfuck. Ook zijn collega's Versteeg uit Maastricht, Schulting uit Rotterdam en Van Buitenen in Utrecht dansten vrolijk mee in deze polonaise. Blijft de vraag wanneer de beide als tandensmid door het leven scharrelende heren Poswick en Paping als mannetjes van stro hun entree maakten bij Bruinsma en Bruinsma c.q. P 2 en waarom juist zij die kluif kregen toegeworpen. En niet te vergeten: waren alle erven, zowel uit de famielje- als uit de werksfeer, op de hoogte van het bestaan van de aanvankelijk door ome Jaap beheerde stenenstapel van Klaas en Anton, die naar de laatste schattingen van ons snuffelteam ruim boven de 100 panden omvatte? In de periode na de hemelvaart van de Dominee ging de mare dat zijn portefeuille kort voor die droeve gebeurtenis al helemaal leeg was gehaald (1). We hoeven niet moeilijk te doen over de vraag wie verantwoordelijk was voor de inbeslagname van de stenenstapel. Ome Jaap liet de Old Amsterdam nooit van zijn matzes eten (2). Een bescheiden deel van die nalatenschap zal dus wel naar broer Anton cs. zijn gegaan en we weten dankzij een emeritus opsporingsambtenaar waar dat al dan niet in zijn geheel naar toe is verhuisd (3). Maar wat ome Jaap met de rest heeft gedaan blijft een enigma. Mogelijk is die terechtgekomen in de stenen erfenis die kleinzoon Lesley Bamberger en zijn drie oppassers in de schoot geworpen kregen (4). Of hebben de andere “erven”, onder wie Eutje Urka, toch kans gezien het boeltje over te nemen? Kortom, er blijven nog heel wat vragen over. We zijn nog niet klaar. We blijven wroeten. Stay tuned.

(1) Zie voor de verdwijning van een aandelenpakket VHS het artikel “Van oude koeien en troebel water”.
(2) Zo was hij in eerste instantie ook verantwoordelijk voor het leeghalen van de elders in deze serie voorbijkomende Schumacher Kramer Stichting.
(3) Zie aflevering 677 van deze serie.
(4) De drie oppassers waren de door ome Jaap aangewezen gebroeders Trump (geen familie) en Pierre Salik. Zie voor allerlei stomende revelaties over deze heren eerdere afleveringen in deze serie.

Door Jan Portein.
De soep wordt dikker. De Vistra soep. Dat proces kwam pas echt op gang toen wij in februari 2016 in het groezelige Mill Hill-keukentje van Geertje van Estrik aka Madame HolcimLafarge over twee uitzendkokkies van de firma Vistra struikelden: Tako van Ginkel en Bart Willem de Sonnaville (1). In 2017 wurmden wij ons vervolgens via een valluikje naar binnen bij Vistra zelf en troffen daar ondermeer de ons inmiddels ontvallen “ome Dick” Wessels aan als groot aandeelhouder en de universitair opgeleide Maarten van den Noort als chef kok (2). Maar wat denk je wat ons nu gebeurt? Blunderen we daar gisteren ineens opnieuw tegen Vistra op in Willemstad Curacao. Op het voor de SP-er Ronald Raak legendarische adres Dr. Hugenholtzweg Z/N, UTS Gebouw (3). Via de door ons in december 2019 al blootgelegde connectie met het in een kwalijke reuk van aangebrande aardappelen terechtgekomen investeringsvehikel Veltyco van Uwe Lenhoff, Gal Barak en de ons zo dierbare Amsterdamse stenenstapelaar Dirk-Jan Bakker. Zoals de smulpapen onder onze lezers al weten werd Veltyco in 2017 omgetoverd in B90 Holding en verwierf tegelijkertijd een meerderheidsaandeel van het in Keulen gevestigde, maar op Malta geregisteerde Bet90. In januari 2020 toen Lenhoff en Barak al enige tijd in een kerker verbleven in afwachting van hun proces maakte B90 zich ook meester van het resterende katje aandelen van Bet90. Mogelijk dankzij de inspanningen van Marcel Noordeloos, de ook al universitair opgeleide chef kok van B90, en de nog op vrije voeten verkerende chef de la maison Dirk-Jan Bakker. De onderneming werd financieel geschraagd door Lenhoff's gokvehikel Altair Entertainment NV op Curacao (4). En wie houdt daar de boeken bij van niet alleen deze NV, maar over een hele golf gokfirma's ? Ene Marco Bugelli. En waar hoort onze Maltese vriend Marco thuis? Bij Vistra. Als managing director. Is dat een lekker soepie of niet. Zo is dat. Smakelijk. Stay tuned.

(1) Zie aflevering 43 van de serie “Kafka in Zeist”.
(2) Zie de afleveringen 20 en 21 van de serie “Spaanse steekjes”.
(3) Zie deze Kamervragen.
(4) Zie voor meer hierover dit artikel.

Door Jan Portein.

Hoe zalig is het om een managing director bij de veter te hebben? Heul zalig. En vooral omdat het in dit geval gaat om een managing director van een onderneming die wij al een paar keer bij verschillende gelegenheden voor de bumper hebben gehad: Vistra. In aflevering 681 stuitten wij via de Panama Capers op Marco Bugelli. Een Maltees riddertje dat in vroeger dagen bij Deloitte zijn pastizz verdiende, maar sinds 2011 aan het roer staat bij Vistra. Vanochtend vroeg trokken wij het zwaard en gingen ten aanval. Met een mail. Komt ie:

“Dear mr. Bugelli,

As an investigative reporter of the Dutch website magazine Kleintje Muurkrant I found your name in the Panama Papers in relation to quite some gambling corporations and/or brokerages. Several appeared to be part of a major scam under direction of the German businessman Uwe Lenhoff and his Israelian counterpart Gal Barak, both enjoying prisonlife at the moment. I'd like to know if you were aware of the malpractices of both gentlemen and if not, is the golden rule “know your customers” an unknown phenomenon within Vistra?”

Als vanouds. Het wachten is begonnen. Stay tuned.

Door Jan Portein

Je kan wachten tot je een ons weegt. En een plagerig stukkie songtekst langzaam uitdooft in je hoofd (1). Maar Vistra-hotemetoot Marco Bugelli zal niet achter zijn Maltese brilletje vandaan komen om antwoord te geven op onze simpele vragen van een week geleden (2). Over de vuile streken die Veltyco aka B90 uithaalde met de poen van sufgelulde beleggertjes cq. gokkertjes all over Europe. Voor ons indertijd interessant geworden toen bleek dat naast digitale boeven als Uwe Lenhoff en Gal Barak ook Nederlanders als stenenstapelaar Dirk-Jan Bakker, poenschuiver Rudolph Booker en poenwichelaar Marcel Noordeloos tot hun adamsappel erbij betrokken waren. Die laatste was tot nu toe wat onderbelicht, maar even wat lampen verschuiven en hoppa, daar is ie. Marcel is niet toevallig in deze ellende terechtgekomen. Hij was al CFO bij Playlogic Entertainment. Een vehikel van good old Willem Smit dat zich in het eerste decennium van deze eeuw bezighield met het ontwikkelen en het op de markt los laten van videogames. In 2010 vloog de onderneming uit de bocht. Een gebeurtenis die zelfs bij ons een kleine rimpeling veroorzaakte (3). En naar wij vermoeden qq. ook wat lastige vragenuurtjes opleverde voor CFO Noordeloos. Hoe dit ook zij, wat later kwam de Purmerender in min of meer in dezelfde sferen terecht. Bij Sheltyco aka Veltyco aka B90. Opnieuw als CFO. Opnieuw in de narigheid. Want volgens onze collega's van de voortreffelijke website FinTelegram News was Marcel voor een flink deel verantwoordelijk voor het laten doorspoelen van talloze meloenen bij de Atlas Bank in Montenegro (4). Een spaarvarken dat in april 2019 gestrekt ging na beschuldigingen van witwassen en het laten verdwijnen van een hele lading flappen. Gelukkig voor de heren Bakker, Barak, Booker, Burelli, Lenhoff en Noordeloos (in alfabetische volgorde) vond het hele gebeuren plaats in de Balkan en daar worden nog wel eens twee oogjes dichtgedaan als het om poen gaat. Daarnaast hebben de heren ook mazzel dat de controle van de hut van Klaas Knot en de ING bij Booker's Payvision op zijn minst knudde was te noemen. Of dat de reden is waarom we nog steeds Nichts Neues van het OM hebben vernomen? Zeg het eens. Stay tuned.

(1) Voor de muzikale lezers onder u en de volledigheid hier dat stukkie:

“I was down behind the henhouse on my knees (Corona)
When I thought I heard a chicken sneeze (Corona)
He sneezed so hard with the whooping cough (Corona)
That he sneezed his head and tail right off (Corona)
Corona, you shall be free, oh, lordie, lordie
Corona, you shall be, yes, you shall be free
When the good lord sets you free."

(2) Zie aflevering 682 van deze serie.
(3) Zie aflevering 3 van de serie “Nette Mensen”.
(4) Zie aflevering 15 van de serie “ABC-tje”, waar onverwacht in Montenegrijns verband de legendarische Amsterdamse stenenstapelaar Niek Sandmann opduikt.

Door Jan Portein.

Nachtegaalstraat 20, Utrecht.
Wittevrouwensingel 99, Utrecht.
Rubenslaan 65A, Utrecht.
Rubenslaan 43A,Utrecht.
Damstraat 20, Utrecht.
Rijnlaan1, Utrecht.
Maria van Reedestraat 11, Utrecht.
Smaragdhof 3A, Utrecht.
Oudkerkhof 23, Utrecht.
Vismarkt 22, Utrecht.
Twijnstraat 63, Utrecht.
Eligenstraat 80, Utrecht.
Potterstraat 10, Utrecht.
Voorstraat 44, Utrecht.

Nou kunnen we nog een zooi pandjes uitserveren, maar we zullen het kort houden. Al deze pandjes hebben één gerechtigde volgens het kadaster: de Utrechtse makelaar-taxateur G.E.R. van Wolde. Een meneer die al eerder voorbijkwam in deze aflevering van Octopussy. Een niet onopgemerkt gebleven aflevering over een paar op het oog keurige stromannen die de stenen nalatenschap van avontuurlijk ondernemer Klaas Bruinsma behoedden en behoeden voor lijkenpikkers. Of G.E.R. daar ook bij hoort? Wat dacht u? En dan is er nog wat. Volgens insiders zou het tegen de voorschriften van het makelaarsgilde NVM zijn dat een lidmaat activiteiten ontplooit in de stenenwereld zoals hierboven omschreven. Maar in een narcostaat zal niemand daarvan gillend wakker worden. Stay tuned.

Door Jan Portein.

Een déjà vu à la Epstein. Morgen begint in Wenen het strafproces tegen de Israëlische cyberstruikrover Gal Barak. In de partituur was zonder twijfel flink ruimte gemaakt voor Uwe Lenhoff. Gal's gabber in het kwaad, die tot voor kort streepjes op de muur trok in een Duitse kerker. In afwachting van zijn eigen feestje, later dit jaar. Maar wat geschiedde? Uwe werd gisteren totaal levenloos aangetroffen in zijn sobere onderkomen. Was het zelfmoord? Was ie gezelfmoord? Of was gewoon de lucht eruit? Is nog niet bekend. Witte jassen zijn momenteel bezig om uit te vlooien of er een verband bestaat tussen Uwe's overlijden en een plotseling uit de band springen van een stel kankercellen, die al geruime tijd in Uwe's lijf domicilie hadden gekozen. Een ding is wel zeker: de andere betrokkenen, onder wie de heren Bakker, Booker en Noordeloos, zullen enigszins opgelucht ademhalen. One down (Uwe), one to go (Gal). Dat geeft de burger moed. Rest nog wel de vraag wat er gebeurt met al het vastgoed dat Uwe in Amsterdam en omgeving heeft aangeschaft om al die achterovergedrukte poen uit het zicht te manouvreren. Maar komt tijd, komt raad. Stay tuned.

Door Jan Portein.
Ouwe slogan: Geld stinkt niet. Ook niet als er een spaarvarken bij betrokken is. Daar gaf de ING eerder dit jaar nog ten overvloede blijk van bij de overname van Payvision. Het betalingsvehikel van de tot nouveau riche gekroonde Rudolph Booker, dat zo'n ferme rol heeft gespeeld bij het irregulier leegtrekken van kleine spaarders en mini-gokkers door de opeenvolgende ondernemingen Sheltyco, Veltyco en B90, met ondermeer de Nederlandse stenenstapelaar Dirk-Jan (DJ) Bakker in de gelederen (1). Zoals u inmiddels weet werd in maart van dit jaar de handel in aandelen B90 wegens coronale omstandigheden stilgelegd (2). Maar nu de sportwereld weer langzaam wakker wordt is er bij de heren van B90 gerede hoop, dat ook het rad van fortuin weer een zwieper zal krijgen. Eén Nederlander zag kennelijk geen been in het bezwadderde verleden van B90. Dat is de vanuit Lage Vuursche opererende broker Peter Paul Westerterp, die in mei van dit jaar voor 3 ton euroflappen 4 meloen nieuwe aandelen heeft verworven. Volgens de door ons al eerder op Bühne gerukte site FinTelegram om te voorkomen dat B90 six foot under ging. Peter Paul is overigens geen onbekende van voormalig sigarenkistjesboer Marcel Boekhoorn, die in 2017 poen stak in Planetwin365. Een op Malta gevestigde gokonderneming van de Sacra Unita Corona, een gemeenschap van de Italiaanse mafia. Oorzakelijk verband? Hoort u ons niet zeggen. Er bleek trouwens nog een landgenoot te zijn die in het recente verleden een handje toestak bij het omstreden betalingsverkeer van Veltyco. Ene Pascal B.van Knijff, chief strategy officer van de in Singapore gevestigde Crypto Dailey. Een bedoening die niet alleen publicitair fijn bezig was, maar ook de mogelijkheid bood om financiële zaakjes af te werken via zijn filiaal in Estland. En daarvan maakten Uwe Lenhoff (rip) en diens discipelen dankbaar gebruik. Zowel publicitair als financieel. Verder is Pascal nog een van de founders van de blockchain-onderneming Future of Trust (3). Ja, hallo. We gaan toch niet ironisch doen hè? Stay tuned.

(1) Zie DJ eerdere publicaties in deze serie.
(2) Zie aflevering 679.
(3) Voor wie toch even niks te doen heeft hier nog anderhalve meter details.

Door Jan Portein.

Er is bij ons iets uit de lucht komen vallen. Over avontuurlijk ondernemer DJ Bakker en broker Peter Paul Victor Albert Westerterp, beiden met een stevige navelstreng verbonden met de scamonderneming B90. Wat gebeurde er namelijk tot onze verrassing op 10 mei 2017? Toen verleende de BV Diman een fikse hypotheek aan Peter Paul Victor Albert. Jawel. Eentje van zes tonnetjes op diens woning, een bijgebouwtje en wat aanpalende kaveltjes boompjes en gras aan de Koudelaan 14 in Lage Vuursche. Te vermeerderen met rente en kosten tot bijna 2,5 ton. Kom je toch op een bedragje van zeg maar 8,5 ton aan Europese flappen. Ja? En? Zal u zeggen. Nou, Diman BV staat geregistreerd op Cornelis Schuytstraat 65, 1071 JG in Amsterdam en behoort tot het imposante vehikelpark van onze DJ Bakker. Hetgeen in ieder geval betekent dat DJ en Peter Paul Victor Albert elkaar al een paar jaartjes kenden voordat die laatste drie ton liet zakken in B90. Een beetje gek is het wel. Dat het met die 8,5 ton om een tweede hypotheek ging.  De eerste hypo, ten bedrage van een half meloen plus 2 ton aan rente en kosten, ergo 7 ton werd namelijk door Peter Paul Victor Albert op diezelfde gedenkwaardige dag gesloten met ene Richard Peter Stanislav Krajicek. Jawel, aka “de Kraai”. Dezelfde Kraai die voorbijkreunde in ons legendarische artikel “Game, set, match”, waarin uit de bezwete badhanddoek werd gedaan hoe hij was gelummeld bij de aankoop van een Russische icoon. Heel toepasselijk “Joris bestrijdt het kwade” genoemd. Werd onze voormalige tennisster nu opnieuw gelummeld? Zijn we nog even voorzichtig mee. Maar als een soort vakantiepandje, een bijbouwseltje en een paar stukkies groen worden geschat op 1 meloen, 250.000 euro dan krijg je toch het akelige vermoeden dat er een licht aangeschoten taxateur aan het werk is geweest. Of erger. Hoe we aan die prijs komen? Simpel. Bijna exact twee jaar nadat de twee hypotheekovereenkomsten bij de Amsterdamse notaris Paul Jacob Arjan Goedvolk [dat verzin je niet, red.] waren opgevouwen zette vriend Westerterp zijn boeltje voor die prijs in de ramsh. Waarschijnlijk vergeefs, want volgens onze bronnen ter plekke woont ie daar nog steeds en staan het pandje, het bijgebouwtje en de florakavels nog steeds op zijn naam. Tenzij er onderhands iets is gebeurd wat in het kadaster onvermeld is gebleven. Hoort u misschien nog. Stay tuned.

Door Jan Portein.

Wat denk je? Het vorige stukkie was nog niet droog of in de tuin van Koudelaan 14 verscheen een bord met Te Koop erop. En wat moet het boedeltje van Peter Paul Victor Albert Westerterp kosten? Jawel: 1 meloen 250.000 Europese flappen. U kunt terecht bij makelaarskantoor Voorma & Walch. We mogen dan door de rest van publicitair Nederland met de kont worden aangekeken, af en toe schieten we toch heftig raak. Ober, mogen wij twee bier. Stay tuned.

Door Jan Portein.

Het was een geintje meneer Sonneberg. Dat we de dood van Uwe Lenhoff in zijn cel vergeleken met de merkwaardige hemelvaart van Jeffrey Epstein (1). Maar zo langzamerhand lijkt het erop, dat dat geintje dichter bij de waarheid komt dan we eerst dachten. Op Eppie's overlijdensannonce had de naam van Shabtai Shavit, het huidige baasje van de Mossad, niet misstaan. Zonder enige twijfel verdwenen Eppie's voorraadjes beeld en geluid van de “massagebeurten” die zijn vrienden en kennissen op Lolita-eiland en elders genoten namelijk keurig in de files van Shavit's vehikel in Tel Aviv. Klaar voor gebruik als dat nodig mocht zijn. Hoe zit dat met onze Uwe? Nou, allereerst is zijn verhuizing naar achter de wolken nog steeds met raadselen omgeven zoals dat heet. En dat is identiek aan de “zelfmoord” van Eppie. Verder deed Uwe niet alleen zaken met het mogelijk op instigatie van Klaas Knot listig door ING overgenomen Payvision van Rudolf Booker en met Sheltyco cq. Veltyco van stalmeester DJ Bakker & Co. Uwe deed analoge miljardenzaken met het Duitse betaalgevaarte Wirecard. In tegenstelling tot bij ons achter de muien brak bij buuf Merkel wel de pleuris uit toen bleek dat ze bij Wirecard langdurig de boeken hadden gekookt en dat daarbij ruim 3 miljard Europese flappen ins Blaue hinein waren gekringeld. Mag het OM hier net doen of zijn neus bloedt, het Duitse alternatief greep wel naar het gevest en liet de leidinggevende grappenmakers van Wirecard in een kruipruimte duwen. Maar een van hen wist de dans te ontspringen: Jan Marsalek, de COO van de hebberige onderneming. En meteen ontstond er een tsunami aan geruchten. Jan zou naar Moskou zijn gesluisd door jongens van Igor Kostyukov, het huidige baasje van de GRU. Volgens andere sterrenwichelaars zit Janneman in Minsk. Maar daar bleef het niet bij. Volgens berichten uit de Oostenrijkse pers zou Marsalek namelijk hebben beschikt over de formule van Novichock, het chemische goedje waarmee de voormalige Sovjet-spion Sergei Skripal en zijn dochter Juul wereldfaam verwierven (2). Marsalek zou dat giftige stukje info hebben opgeduikeld via zijn goeie contacten bij het Oostenrijkse Bundesamt für Verfassunsgschütz. Wat hij ermee moest is weer wat anders, maar bizar is het wel. Stay tuned.

(1) Zie aflevering 685 van deze serie.
(2) Zie bijvoorbeeld de serie “Novi Shocking”.

Door Jan Portein. 

Vandeweek was het weer zover. Dankzij stiekem inluisteren van Grappie-in-the-house-jongens in cryptische telefoongesprekken was een hele kwak onverlaten achter het gaas gemieterd. Ook in het buitenland. Geen lummels of nono's. Een paar van hen hadden bijvoorbeeld al een container ingericht tot martelkamertje. Compleet met alle werktuigen die daarvoor nodig werden geacht. Inclusief een tandartszetel. Dat doet in de verte denken aan de ceremonie rond een kleine teen van Danny Klomp, die zo levendig beschreven staat in dit smakelijke serietje.

Maar dit terzijde. Als topfiguur van de hele kwak werd de Hagenaar Piet S. opgevoerd. In het dagelijks leven gewoon Piet Schneider en als u even een historisch edoch bescheiden inkijkje wilt hebben in Pieter's interessante leven als avontuurlijk ondernemer verwijzen wij u bescheiden als wij zijn naar eerdere afleveringen van deze serie, aangevuld met een paar smakelijke hapjes uit de series “Schimmen achter Pim” en “Bandstoten tegen Desi”. Fijn weekend. Stay tuned. 

Door Jan Portein.

Vandeweek takelden we dit nieuws omhoog. Op zich net zo bijzonder als de nieuwe haardracht van Maxi. Een cluppie geldwolven komt met een plan om in het noorden van Malta een van de laatste open plekkies aan zee vol te stampen met een megalomaan nieuwbouwproject. Met alles erop en eraan. Maar what rings a bike bell? Een exemplaar binnen die wolvenroedel bleek een Nederlandse NN-er te zijn die aan de touwtjes trok binnen het investeringsvehikel Duovest Realty Malta Ltd. En dat prikkelde onze nog coronatestvrije speurneus. Wie was die NN-er? Was het Boekhoorn? Was het Bernhard II? Of allebei? Geen van beiden. Wel achterhaalden we de namen van Tjerk Barteld Bos en Willem Riemer Ammerlaan. Tjerk is een 56-jarige zakenman van de Kaya Norwega 1 op Bonaire en Willem aka Willie, een zestigjarige internetondernemer uit het Groningse Usquert. En met name die laatste scoorde vorig jaar een hit in het noordelijke nieuws. Lees en geniet. We houden het kort vandaag, maar dat wil niet zeggen dat we het hierbij laten. We neuzen nog even verder. Stay tuned.

Door Jan Portein.

Als u ten volle lol wil hebben aan dit stukkie kunt u beter eerst even terugfietsen naar de afleveringen 677, 678 en 680. Ging over de listig verborgen stenen nalatenschap van Klaas Bruinsma. En de betrokkenheid van twee orthodontisten: Marcel Paping en Reggie Poswick. Die drie meesterwerkjes moeten volgens berichten uit de samenleving nogal wat reuring hebben veroorzaakt, maar dat weerhoudt ons er niet van om nog een stapje verder te zetten. Paping's naam komt namelijk ook voor in de annalen van de BV Automatisering Orthodontiepraktijken. Als jarenlange bestuurder. Die BV is een weelderige dochter van de Stichting Administratiekantoor AOP en ondergebracht bij de Katwijkse praktijk van Gerard Steenvoorden. Een collega-tandensmid van Marcel die ook een tijdje de bestuurlijke honneurs waarnam. Net als trouwens Jeroen Eugenius Maria van Os van de Zwolseweg in Lievelde. Een metropool in de Achterhoek. Deze Jeroen Eugenius Maria runt twee ondernemingen, waarvan er een interessant is binnen de context van het tandensmeden: Happy Hippos Holding BV. Uit de grond getrokken op 30 maart 1993, begin 2006 om moverende fiscale redenen verhuisd naar Curacao en vorig jaar teruggekeerd op het veilige nest in Lievelde. Tussen 2006 en 2019 werd de BV volgens de in ons buitengewest geldende regels geadministreerd door achtereenvolgens Mees Pierson Trust, de ook in Panama niet onbekende Sisulawatie Antonius-Soedhoe en Intertrust BV van Oranjeklant Greg Elias, over wie we niet verder hoeven uit te wijden. Zult u zeggen “wat motten we hiermee?”. Nou, je verplaatst een BV niet naar Curacao als je 27,45 euro op je rekening hebt staan. Sisu en Greg zien je aankomen. Dus zou het interessant zijn om te weten hoeveul en wat voor poen deze tandensmeden, mogelijk mede namens collega's in den lande, aan de overkant hebben geparkeerd en waarom het boeltje vorig jaar weer naar de Achterhoek is verhuisd. Zetten we nog even onze tanden in. U weet hoe we zijn. Stay tuned.

Door Jan Portein.

Je kan wel doen of je neus bloedt. Maar wat nou als ie echt bloedt? Neem die jongen van Booker. Denkt misschien dat ie zijn middelvinger blijvend in het zwerk kan steken na willens en wetens een stel boeven te hebben bijgestaan bij het voor meloenen plukken van kleine investeerders. Nou, dat moeten we nog zien. Weliswaar is een boef gesneuveld in een Duitse kerker (Uwe Lenhoff) en trekt een collega streepjes op de muur van een gelijksoortig Oostenrijks instituut (Gal Barak), maar een fat lady is nog nergens aan de einder te bekennen. Laat staan dat je trommelvliezen een blues registreren. Zelfs niet met zo'n ding van Schoonenberg. Maar er zit verandering in de lucht. Kortgeleden heeft de Duitse justitie namelijk aan haar Oostenrijkse tegenvoeter om uitlevering van Galbak gevraagd als ie aan zijn laatste streepje toe is. En dat Oostenrijk dat verzoek niet zal honoreren is net zo onwaarschijnlijk als Rutte in de bezemwagen bij de komende verkiezingen. Daarmee komt Booker nog niet in de gevarenzone, maar er is meer. En dat kunt u hier vinden. Blijft de vraag of ze bij de ING hardop zaten te smurken toen ze Bookertje's Payvision overnamen. En of het ploegje van Klaas Knot net even bezig was met het breien van een warme trui voor de wintermaanden. Stay tuned.

door Jan Portein.

Fijn om te horen. Dat Rommy weer terug is in het land. De verwachting is overigens dat hij hier weinig frisse lucht op zal snorkelen. Hij had nog een strafje tegoed. En verder wordt ie er nog van verdacht in de jaren negentig een paar onverlaten de opdracht te hebben gegeven een paar collega's naar de hoogste verdieping te helpen. Heel fleurig allemaal en heftige ouwe meuk. Maar nu we het daar toch over hebben: zou een OM-held, al was het maar op historische gronden, ook eens contact willen opnemen met de vermaarde Belgische onderzoekrechter Freddy Troch. Waarom? Wat dacht u hiervan? Stay tuned.

Door Jan Portein.

Beter laat dan nog later. Op 28 oktober 1977 werd de als vastgoedmagnaat door het leven gaande Maup Caransa (rip) door een stel onverlaten van de straat geplukt. Na een avondje bridgen. Tegen betaling van tien meloen piek werd hij vier dagen later weer vrijgelaten. Het politieonderzoek leverde wel verdenkingen op, maar die zijn net zoveel waard als de revolutionaire plannen die de liegende fietser gisteravond etaleerde bij haar van Tweebeeke. Om eens een voorbeeld te noemen. Een paar jaar later rolde De Telegrof het verhaal uit dat de betrokken onverlaten onder leiding zouden hebben gestaan van ene Pietje Clement. Een handelaar in verwarrende middelen. Maar ook dat nieuws leidde niet tot arrestaties. In de loop van de tijd doken her en der in het in aanbouw zijnde Vierde Rijk wel flappies van de buit op, maar niet alles. Zo werd bijvoorbeeld een toch altijd nog aangenaam aanvoelende twee meloen van de buit door een wasstraat op Curacao getrokken. Als we tenminste het verrassende verhaal mogen geloven dat een paar dagen geleden uit Spanje kwam overwaaien. Volgens de zoon van twee betrokkenen bij de ontvoering, Ronnie Ostrowski (1) en Lenie Lefèbre, zou deze wasbeurt zijn verzorgd door notaris Eldering, die niet voor niets in het wereldje bekend stond als “de wasbaas” (2). Maar nu het lullige: Eldering hield de poen voor zichzelf. Uiteraard leverde dat af en toe wat lawaaierige uurtjes op binnen het bureel van de wasbaas, maar daar werd hij geen kopje kleiner van. Grotendeels dankzij zijn dossierkennis. Hij wist dankzij zijn cliënten al heel wat details van de ontvoering. Maar dat was niet alles. Hij had namelijk ook nog een hoge Amsterdamse politiefunctionaris bij de slurf die bij het onderzoek naar de ontvoering van Caransa betrokken was. Na het heengaan van Eldering kwam dit compromitterende dossier in handen van notaris Van der Veen, Eldering's opvolger. Toch een leuk hebbedingetje als het om je heen begint te waaien. Voor meer details over deze story verwijzen wij naar deze site. Boeiend. Stay tuned.

(1) Een van Ronnie's avonturen staat beschreven in aflevering 22 van de serie Mabeltje.
(2) Zie voor de wasbaas eerdere afleveringen van deze serie.

Door Jan Portein.

Terug naar de Payvision story. Wij verlieten u op 18 januari van dit jaar met het bericht van FinTelegram dat EFRI (European Fund Recovery Initiative) bezig was met het op de rails zetten van een gerechtelijke procedure tegen Rudolph Booker cs. (1). Inmiddels is de voor sommigen al wat kouwe kees aan zijn tocht binnen het justitiële apparaat in Oostenrijk en Duitsland begonnen en daarbij komen er ook meer alarmerende details boven water. Ondermeer over de gedachten die de betrokken Nederlandse ondernemers blijkbaar koesterden om het FinTelegram-probleem definitief op te lossen. Mocht u geïnteresseerd zijn, dan kan u hier terecht. Boeiend leesvoer. Stay tuned.

(1) Zie aflevering 693 van deze serie.

Door Jan Portein.

In het land waar de blanke top der duinen schittert in de zonnegloed is begraven zo'n beetje tot kunst verheven. Of het nou om helden gaat of affaires. Om bij dat laatste te blijven verwijzen wij met droefenis naar de gang van zaken rond Payvision (1). Was indertijd groot nieuws, maar dreigt nu langzamerhand in de kouwe keesfase terecht te komen. Ware het niet dat FinTelegram daar voor blijft liggen en wij ons daar gretig bij aansluiten. Zo sjorden onze collega's bijvoorbeeld eind vorige week dit bericht naar buiten over Rudolph Booker. Het voormalige baasje van Payvision had kennelijk geprobeerd om via de kadi FinTelegram wegens smaad veroordeeld te krijgen en op die grond de site verder de bek te snoeren. Werd door de betrokken kadi weggewapperd. Dus de beat goes on. Stay tuned.

(1) Zie eerdere juweeltjes over deze affaire in voorafgaande afleveringen van deze serie Octopussy

Door Jan Portein.

Kreeg u ook zo'n warm gevoel van binnen? Toen u met ingang van 1 oktober jl. eindelijk legaal kon gokken op het internet. Voorlopig kunt u terecht bij tien licentiehouders. En denk niet dat ze buiten de pot kunnen pissen, want minister en keukenprins Sander Dekker (de sidekick van Ferdie Grapinthehouse) houdt de boel scherp in de kieren en je hoeft hem alleen maar te zien en je weet dat het menens is. Don't fuck with Sander. Een van de tien bedrijven waar je je ongeluk kan beproeven is Holland Casino. Voorlopig mondjesmaat, maar je moet ergens beginnen. Per saldo zou het als overheidsvehikel een slechte indruk maken als je meteen volle bak gaat lopen harken bij luitjes die bijvoorbeeld hun verwarming moeten uitzetten om te kunnen gokken. Even teruglezen. Ja, leuk intro. Gaan we verder. De software waarmee Holland Casino de markt bestormt is afkomstig van de Israëlische gigant Playtech. Niemand houdt zich bezig met de vraag of dat bedrijf via die connectie toegang heeft tot het privéleven van de cliëntèle. Maar het gaat hier niet om een Chinese toko, dus waar lullen we over. Hoewel. In de afleveringen 547 en 582 van deze serie hebben we al eens bezoekjes gebracht aan de dark side van Playtech, waar we ondermeer tegen miljardair Teddy Sagi aanblunderden. De grote baas van de softwaretent. En laten wij net nu bij ons de online-poorten opengaan op schokkend nieuws over Teddy stuiten. Jawel. Hij was vorige week op Cyprus toen hij van de Mossad een seintje kreeg dat hij weg moest wezen. Er was een meneer uit Azerbeidzjan met snode plannen en een gun met silencer onderweg om hem een rien ne va plusje te bezorgen. Teddy trok ijlings aan zijn stutten en spoedde zich naar Tel Aviv. De betrokken Azeri werd een paar dagen later door Grieks-Cypriotische smurfen in de kraag gevat. Zijn gun met silencer werd verbeurd verklaard. De Israëlische autoriteiten probeerden nog listig om de geplande moord in de schoenen van Iran te schuiven, maar al gauw bleek dat het om andere schoenen ging. Van Russische onverlaten. Teddy stond namelijk iets te lang naar hun zin aan de debetzijde van hun huishoudboekje. Griezelig hè? Maar wat kan ons gebeuren? Wij hebben Sander. Stay tuned.

Door Jan Portein.

U weet het. Uwe Lenhoff is al een tijdje dood als een pier (1). En dat zijn Israëlische makker Gal Barak aka Galbak inmiddels 4 jaar weg jodelt in een Oostenrijkse strafinrichting weet u ook. Maar dat wil niet zeggen dat de rest van het zootje boeven die hun binaire roofvehikels bevolkten zich nu rustig in de armen van meneer Morfeus kunnen nestelen. Zo is bijvoorbeeld justitie in Saarbrücken bezig om nog wat losse eindjes aan elkaar te knopen voor het volgende bedrijf. Althans volgens onze nijvere collega's van FinTelegram en die kunnen het weten. Gisteren kwamen ze met nieuwe revelaties waarin als vanouds ook een paar Nederlandse BV's acte de présence gaven: Aerodynamics BV, Schaap en Citroen BV en Diman BV. Als ontvangers van revenuën die door bovengenoemde roofvehikels waren binnengeharkt. Aerodynamics is gevestigd aan de Thermiekstraat op Schiphol-Oost en verhuurt privé jets en heli's. Schaap en Citroen is een flink uit de vitrines gewassen keten van Nederlandse juwelierszaken (2) en Diman een financiële holding met een stel koters, waaronder J.A. Bakker Beheer BV en Andantino BV die staan ingeschreven op de Cornelis Schuytstraat 65 in Amsterdam. En wie is daar de primus inter pares? Juist, daar zijn we weer, Dirk-Jan Bakker. Een vastgoedboer die al menigmaal in onze kolommen een plekje vond en niet alleen in verband met Lenhoff en Galbak. Mocht u nieuwsgierig zijn naar meer details dan kan u hier terecht. Stay tuned.

(1) Zie ons in deze serie opgenomen bericht met een rouwrandje van 7 juli 2020 onder nummer 685.
(2) Een onderneming die niet helemaal zonder “flaws” is. Neem bijvoorbeeld dit vrij recente akkefietje.

Door Jan Portein.

Het gaat hierover. Kan zo Netflix op. Nou het leuke: die mevrouw Botermans, die in het aangehaalde stukje proza voorbijkomt, is een oude bekende van ons. Mochten u en/of dat Canadese meisje van Grant dat ook in contact stond met de overleden Amstelveense geheimschrijver geïnteresseerd zijn, dan verwijzen wij graag naar nummertje 573 van deze serie. En vervolgens naar de afleveringen 12 en 13 van de serie “Schilderachtig”. En gek, maar onze gedachten gaan ook uit naar de voormalige Hongaarse secretaresse van de ook al voormalig ABN/AMRO-bons Rijkman Willem Johan Groenink. Ook zij zat namelijk ooit ondergedoken bij een toen niet nader genoemde geheimschrijver in... Amstelveen. Mochten u en/of dat Canadese meisje van Grant geïnteresseerd zijn dan verwijzen wij graag naar de serie “Bank te koop”. Rooie oortjes? Gegarandeerd. Stay tuned.

Door Jan Portein.

Even een toetje voor de echte liefhebbers. Zoals u in de vorige aflevering hebt opgesnoven was de dame die zes dagen na het merkwaardig overlijden van undercoveragent Hans van de Ven in diens Amstelveense stulp werd aangetroffen de door ons al in 2012 en 2016 al eens voor het voetlicht gesjouwde Annique Botermans. Daarnaast refereerden wij ook naar een andere dame die ooit bij Hans was ondergebracht. Dat was Agnes Davassy. In vroeger dagen was deze Agnes actief bij het licht van rode lampjes in Boedapest. Maar al wippend bereikte zij daar net als een inwoonster in spe van Breukeleveen hier de hogere Hongaarse (regerings)kringen. In 1989 verhuisde Agnes om haar moverende redenen naar ons supergave land achter de duinen. Daar werd zij ondermeer de geliefde van Jan Kooy (rip). Geen onbekende in de wereld van ondeugend geld. Een paar hoogstandjes van Agnes in deze context die in de vorige bijdrage achterwege zijn gebleven kunt u bij ons terugvinden in het artikeltje “Tussen poen en penis” en in de afleveringen 389 en 649 in deze serie.
En opnieuw rode oortjes. Stay tuned.

Door Jan Portein.

Old soldiers mogen moeite hebben met dood gaan, voor old stories geldt blijkbaar hetzelfde. Neem nou die over de bomaanslag op kunstenaar Rob Scholte uit november 1994. Werd door kwekmadam Eva Jinek afgelopen februari onverhoeds nog eens uit de modder getild bij een gesprek met Mickey Hoogendijk, medeslachtoffer van de aanslag. En die kwam daar op haar beurt een paar dagen geleden nog eens zwaar over de richel op terug. Lees en voel mee. Wat we niet kunnen wisselen zijn de laatste twee regels van dat artikel. Noch Mickey, noch de collega in kwestie hebben blijkbaar ooit onze bijdrages over die luidruchtige affaire tot zich genomen. Subtiel als wij zijn hebben wij her en der op deze site al sinds 2003 ruim en breed uit de doeken gedaan wie er achter zat en wie het explosief had geleverd. Recht uit de bek van het paard. Dus Mickey, als je het echt wil weten duimel dan eindelijk eens even Kleintje Muurkrant door. Piece of aulacake. Stay tuned.

Door Jan Portein.

Hoe heurt het? Als een avontuurlijk ondernemer een strafje heeft uitgezeten en weer buiten op de keien staat dan mag je toch verwachten dat ie zijn spulletjes, die onder regie van het OM door de blauwe jongens en meisjes zijn geconfiskeerd om er langdurig aan te snuffelen, binnen redelijke tijd weer aan voornoemde ondernemer worden teruggegeven. Zijn kleren, zijn telefoon, zijn knip, zijn papieren etcetera. Gebeurt lang niet altijd en in sommige gevallen pas na langdurig aandringen. Onverschilligheid bij de betrokken ambtenarij? Onkunde? Treiterij? Doorhalen wat niet gewenst wordt. Het overkwam Marcel Vrinssen, die na een proces waarvan een zoete appel ter plekke zuur werd en de bewijsvoering rammelde als een opgegraven skelet uit 1350 toch iets meer dan een jaar in een hotel van directrice Yesilgöz mocht doorbrengen. En het bleef niet bij eerder genoemde hebbedingen. Ook zijn huis in Alicante werd tot verboden gebied verklaard en zijn bankrekening verdween in een vriezer. En nu, na maandenlang touwtrekken, nog steeds nul op het rekest. Erger nog: er zouden spulletjes, waaronder zijn telefoon, zijn zoek geraakt. Aldus Vrinssen.

Om zijn verhaal te checken stuurden wij op 27 oktober jl. een voor ons doen uiterst nette mail met een stel vragen naar de betrokken OvJ, ene mr. B. Rademacher. Met tot nu toe een bulderende stilte, die wij uit ons woelige verleden maar al te goed kennen. Wie zwijgt stemt toe zullen we maar zeggen. Er kan overigens een verborgen reden zijn waarom Vrinssen, die op uiterst discutabele gronden werd veroordeeld wegens bedreiging cq. afpersing en inmiddels dan ook in hoger beroep is gegaan, op deze wijze het bos in wordt gestuurd. Hij onderhield namelijk een site waarop hij niet alleen de in het verleden stevig bevlekt geraakte Brunstad Christian Church te lijf ging, maar ook en vooral de notarissen Eldering (rip) en Van der Veen, die in de onderhavige serie een tijd lang een prominente rol speelden in verband met een geweldig vastgoedschandaal dat onlosmakelijk verbonden was met een duistere erfeniskwestie. Deze affaire staat nog steeds te sudderen en noch bij het Nederlandse notariaat noch bij Justitie zullen ze erg happig zijn op het definitief uitserveren van het prutje. Of dat toch gaat gebeuren? Time and Marcel will tell. Stay tuned.

Door Jan Portein.

Avontuurlijk ondernemer Marcel Vrinssen wordt nog steeds fors op de gebruinde huid gezeten. Is het niet door de stoottroepen van vrouwe Yesilgöz met een paar vaste snuffelsmurfen in de regio van Alicante, dan is het wel door luitjes uit de armée des ombres rond de in een bewaakte residentie in Altea vertoevende madame Eldering-Veenemans. Ombres die ondermeer afkomstig zijn uit het diamanten wereldje in de Antwerpse Pelikaanstraat en omgeving. De reden is duidelijk. Marcel's site “De notaris” (1) heeft teveel bloot gelegd over het formidabele zwartgeldcircuit dat door het vorige, deels nog aan de touwtjes trekkende topechelon van onze samenleving in de loop der decennia heeft opgebouwd. Soms in samenwerking met de fine fleur uit de zogenaamde onderwereld. Vaak met hulp van banksters, notarissen, justitiebonzen en wat dies meer zij. De inhoud van de notaris liep daarbij ongeveer parallel met die van Kleintje Muurkrant. En nu Marcel en schrijver dezes de handen ineen hebben geslagen en met open vizier de strijd hebben aangebonden tegen voornoemde kongsie zijn kennelijk de rapen gaar. Nou lusten wij geen rapen dus wij putten vrolijk verder uit de rijke voorraad elkaar aanvullende pareltjes. Of diamantjes. Kan ook. Kwootje uit “De Notaris”. Komt ie:

“... Zo blijkt de oud-notaris Eldering eind jaren tachtig voor vele miljoenen uit de nalatenschap van de heer Schumacher te hebben verduisterd (2). Deze man was op het eind van zijn leven goed voor vele tientallen miljoenen aan vastgoed. Bij de verdeling van zijn nalatenschap bleek dat meer dan 80 procent van zijn bezittingen ineens was verdwenen. De begunstigden van de nalatenschap zijn tot op heden bezig met het verzamelen van bewijzen.Wat niet meevalt als de weduwe van de dief half justitie onder de duim heeft. Een groot deel van de Schumacher-buit is destijds door notaris Eldering ondergebracht bij de Max Fischer Bank in Antwerpen. Later van daaruit naar verschillende bedrijfsrekeningen in Zwitserland. Daarna is er met dat geld onroerend goed gekocht dat voornamelijk op naam staat van overzeese brievenbusfirma's op mooie tropische eilanden op de Caraïben”.

Begin 1997 ging de hierboven opgevoerde Max Fischerbank naar de kelder wegens fraude en het witwassen van drugsgelden. Er bestond bij die ondergang een rechtstreekse connectie met het enorme schandaal in diezelfde periode rond het zogenaamde diamantkantoor van de ABN/Amro op het adres Sarphatistraat 11 in Amsterdam (3). Een kwootje uit aflevering 3 van de serie “De bank”. Komt ie:

“Volgens getuigen wist Abbas [bedoeld wordt de Pakistaanse verwarrende middelen handelaar Fouad Abbas, red.] net zoveel van edelstenen als een kip van dioxine, maar dat nam niet weg dat zijn zaak floreerde. Vooral omdat zijn handel naast glimmers ook soft drugs uit Pakistan omvatte. En niet zo'n beetje. Het grootste deel daarvan werd via Canada naar de Verenigde Staten geëxporteerd. Het is dus heel goed mogelijk dat Abbas en Scussel [een Zwitserse witwasser van redelijk formaat, red.] in die tijd dezelfde opdrachtgevers hebben gehad. Het topechelon van de financiële wereld, dat genoeglijk hooivorkjes meepikte (en pikt) uit dit segment van de wereldhandel, kende zonder twijfel de achtergronden van deze opdrachtgevers. Maar of de door Justitie tot drugsbaronnen verheven jongens van de vlakte en hun talloze Nederlandse vervoerders daarvan ook op de hoogte zijn geweest, is twijfelachtig. Hoe dit ook zij, Abbas telde eind jaren tachtig al heel wat van dit soort adel tot zijn cliëntèle. Van Norbert “Kielhaker” Stok tot Johan “Hakkelaar” Verhoek. De door hem geleverde edelstenen belandden in het circuit waarin de ABN/AMRO zich zo nijver profileerde. De knisperende bankbiljetten die hij voor zijn glimmers en zijn genotmiddelen ontving wisselde hij in veel gevallen in bij de Max Fischer Bank in Antwerpen en deponeerde het bedrag vervolgens voor verdere discrete behandeling bij de BCCI of de in Baarle Hertog annex Nassau gevestigde Femis Bank”. (4).

Leuk circuitje dus om je zwarte florijnen even een sopje te geven. Waar die ook vandaan kwamen. Zwendel, diefstal, drugs, you name it. En weet je, je kunt er zo heerlijk van leven. In Altea of zo. Stay tuned.

(1) Goegel “notaris Eldering” en de rest is gesneden Deventer.
(2) Wij hebben eerder in deze serie uitgebreid gerapporteerd over de schandalige affaire rond Willem Schumacher.
(3) De weduwe Eldering speelde in die tijd ongewild de rol van overbuurvrouw. Zij woonde (en woont) op het adres Sarphatistraat 14. Als ze in Nederland is.
(4) Mocht u wat meer willen weten van de Femis Bank dan raden wij u aan even de zoekmachine aan te slingeren. Over de Femis Bank zit er in dit verband nog het nodige in het vat.

Door Jan Portein.

Zo denk je “Die zien we nooit meer terug” of er vliegt een mail om je oren die het tegendeel bewijst.
Ging om dit FinTelegramNews-artikel. Over Rudolph Booker. De man die in 2018 (!) de ING voor lul zette door zijn betalingsvehikel Payvision voor 350 meloen bij de bank in de endeldarm te persen. Niet veel later kwamen de bancaire hoogvliegers erachter dat er nogal wat wetsoverschrijdend kaf onder het koren zat en het vehikel in heel wat gevallen als wasserette had gediend. Geinig is wel dat FTN aan het eind van het artikel vriendelijk verzoekt om meer info over de heren Uwe Lenhoff (rip), Rudolph Booker (alive and kicking) en de Amsterdamse vastgoedboy Dirk-Jan Bakker. Awel, dan verwijzen wij onze collega's ten overvloede nog maar eens naar een telefonisch onderhoud van 1 februari 2008 (!) tussen de wegens het uitblazen van kaarsen for life zittende Moppie Rasnabe en diens broer. Ziet en u geniet. Stay tuned.

Door Jan Portein.

Weet je wat. Helemaal tegen onze gewoonte in noemen we de nieuwe paljas in het Marcel Vrinssen-circus meneer K. Om wat ruimte over te laten bij eventuële vervolgoptredens. De keurig in het pak gestoken Meneer K. betrad voor het eerst de piste bij Marcel's Spaanse stamstaminé “Het Pleintje” kort nadat de eerste afgevaardigde van de weduwe Hanneke Eldering-Veenemans was gesneuveld na een uppercut van onze meestal kort door de bocht gaande avontuurlijke ondernemer (1). Kennelijk was de zich van een Vlaamse vocabulaire met een licht Oriëntaals aroma bedienende meneer K. vantevoren ingelicht over Marcel's explosiviteit. Hij werd namelijk vergezeld door twee stevig in het vlees zittende secondanten. Het gesprek dat volgde behelsde in wezen niets meer en niets minder dan het dringend verzoek de strijdbijl versus de weduwe onmiddellijk te begraven. Later volgde nog een wat langduriger gesprek dat net als de eerste versie in een draw eindigde. Zij het dat meneer K. wel met de vraag bleef worstelen wat nou eigenlijk het doel was van Marcel's veldtocht tegen de van het goeie leven in Spanje genietende weduwe. En de samenwerking daartoe met schrijver dezes. Ging het soms om poen? Gezien de herkomst van de poen van onze Hanneke voor wie meneer K. in het krijt treedt een uiterst onbetamelijke vraag. Maar wie met pek omgaat wordt vanzelf de zwarte piet. Niet lang na deze bescheiden replica's van de Guldensporenslag besloot Marcel naar Nederland te vertrekken voor het ophalen van zijn spullen, die de Nederlandse overheid in wezen weigert terug te geven nadat hij zijn straf had uitgezeten in een vermeende afdreigingsaffaire rond de Noorse geldkerk BCC. Daarnaast had hij een stoot kopieën van documenten bij zich die waren bedoeld voor overdracht aan ondergetekende. Gezien de deplorabele staat van zijn Mercedes zou hij dit keer meerijden met een goeie vriend (2). Tien minuten voordat er gas werd gegeven richting Nederland staken een stel vertegenwoordigers van de Spaanse Policia Nacional daar echter een knuppeltje voor. Ze keerden vergeefs de vrachtvoiture van Marcel's vriend ondersteboven, namen Marcel's bullen inclusief telefoon in beslag en begeleidden hem vervolgens in tegenstelling tot eerdere festiviteiten binnen dit genre naar een keurig ingericht kamertje op het bureau alwaar hij werd opgewacht door de in deze serie al eerder opgevoerde Snuf en Snuitje van het in Spanje opererende Nederlandse recherchecontingent. Die eigenlijk met dezelfde munitie schoten als meneer K. eerder had gedaan. Ergo, onverrichterzake verlieten zij na wat heen en weer geneuzel het zo keurige kamertje, waar kort daarop een deus ex machina verscheen: meneer K. !! Wat ons betreft een duidelijk teken, dat die meneer K. handelde in opdracht of in de geest van een of andere dienst. Een Vlaams sprekende man met volgens Marcel een licht Oriëntaals accent. Je zou bijna gaan denken, dat meneer K. een sajan is of in ieder geval connecties heeft met een instantie in Tel Aviv, die per saldo heel wat poen van luitjes à la ome Jaap K., Maupie C. en wat dies meer zij dankbaar in ontvangst nam en neemt. En u weet het: “... want geld doet wonderen en vooral als het een hoop is”. Hoe dit ook zij, het zal de laatste schermutseling niet zijn. Temeer daar Snuf, Snuitje, meneer K., weduwe Hanneke en het Nederlandse OM dankzij de laatste overval over nieuwe data beschikken. U hoort nog van ons. Onder meer over een andere Belg uit dit mega-dossier. Stay tuned.

(1) Zie voor dit spectaculair gebeuren aflevering 705.
(2) Voor de metamorfose van die Mercedes zie aflevering 704.

Door Jan Portein.

Arabisten onder u weten het zonder een duik te nemen op het internet. Salik betekent “open”. Nou wil dat natuurlijk niet zeggen dat als Salik je achternaam is, je ook meteen open bent. In het geval van de nu al in zijn negende decennium verkerende, van origine Joodse Pierre Salik zelfs het tegendeel. De Belgische oud-textielfabrikant heeft nooit de behoefte gehad om veel in de openbaarheid te treden. Wil overigens niet zeggen dat hij altijd succesvol was bij zijn pogingen om uit het helle licht van de publiciteit te blijven. Zowel internationaal als nationaal werd hij in verband gebracht met smakelijke affaires die je graag 'sochtends op je brood smeert. Zo fungeerde hij begin 1978 mogelijk nolens volens als tussenpersoon bij de onderhandelingen tussen de ontvoerders van de waanzinnig gevulde baron Edouard-Jean Empain en diens thuisfront. In maart 1987 bezorgde een kadi hem een strafje van 5 jaar kruipruimte wegens het piepelen van de Brusselse belastingsmurfen, dat Dieu merci in hoger beroep werd teruggebracht tot 3. In 2002 kreeg hij opnieuw een proces voor de ballen wegens corruptie, aangevuld met een toefje valsheid in geschrifte. Maar de loop van dat proces werd zo kundig vertraagd, dat het in 2013 niet meer redelijk werd geacht om hem nog te veroordelen. Zo doe je dat. Ook leuk: een gevalletje corruptie in Monaco. Daar zou onze bon vivant en kunstminnaar jarenlang ambtenaren warme bedragen hebben toegestopt om zich te verzekeren van een permanente verblijfsvergunning en....de hem bekende Brusselse belastingsmurfen te piepelen. Nu we het toch over kunst hebben: Pierre was en is ondermeer een liefhebber van het werk van Modigliani en Giacometti (1). Maar dit terzijde. Naast al dit moois profileerde de voormalige spijkerbroekenkoning zich voor, tijdens en na de tijd van de zogenaamde loden jaren in België niet alleen als een financiële sjacheraar maar ook als lidmaat van de Cercle des Nations. Een uiterst rechtse club van politici, hoge ambtenaren en bobo's, die door onze collega's ten zuiden van Baarle-Nassau vaak in verband werden gebracht met de activiteiten van de Bende van Nijvel, de smerige wereld van Dutroux en ander stinkend ongerief. Je zou verwachten, dat dan ook de door ons met gezonde trots al eerder in deze serie geopenbaarde connectie tussen Pierre Sadik en de met weinig scrupules overgoten “ome Jaap” Kroonenberg in die tijd spek voor poesje's bek was. Maar weinig tot geen spek. Laat staan iets over de nauwe band tussen Pierre en onze Lustige Witwe uit de Amsterdamse Sarphatistraat. Een paar citaten daarover uit het Notaris-oeuvre van onze door allerlei speurneuzen belaagde collega in Spanje. Komt ie.

“ Pierre Salik. De Belgische “suikeroom” van mevrouw Eldering toen haar man, notaris Jean-Paul Eldering, nog leefde. Hij zou volgens “insiders” de reden zijn geweest dat mevrouw Eldering haar man naar Petrus heeft gestuurd. Ook de man die op dit moment het appartement van zijn dochter heeft verhuurd aan oud-notaris Johan van der Veen. En ook Pierre Salik maakte geregeld gebruik van de diensten van [de Zwitserse] “notaris” Peter A.Iten. De man is inmiddels in de negentig en ruikt al min of meer naar aarde. Al zal het niet meer zo “stomen” als in de jaren 80/90. Uit de informatie die ik krijg is het ook op zijn advies geweest dat de familie Eldering haar kapitaal in Zwitserland is gaan onderbrengen. Ook maakte de weduwe Eldering nog geregeld gebruik van appartementen in Monaco, die aan de familie Salik toebehoren. De “romance” van de twee voormalige “tortelduifjes” is begonnen toen zij halverwege de jaren 80 gezamenlijk per trein naar Zwitserland reisden. Dit omdat zij als “paartje” minder opvielen en het dubbele aan cash naar Zwitserland konden smokkelen. Toenmalig notaris Eldering zal niet hebben geweten dat zijn vrouw en vriend ten tijde van die reizen al een stiekeme relatie hadden. Wat overigens iedereen op het kantoor Eldering wel wist. Zelfs bij de Femis Bank in Baarle Nassau wisten alle medewerkers dat mevrouw Eldering en Pierre Salik iets meer deden dan enkel zaken. En als er al door het tweetal over zaken gesproken werd, dan was het horizontaal”.

Zo tot zover. Voor nu. Voor de torteltripjes naar Zwitserland kunt u trouwens ook nog terecht in aflevering 565 van deze serie en binnenkort duwen wij samen met Marcel Vrinssen de corrupte Zwitserse notaris Peter A. Iten weer eens voor de orkestbak. Stay tuned.

(1) Heel toevallig komen de namen van deze kunstenaars rijkelijk voor in onze annalen in verband met het in omloop zijn van talloze valserikken. Zie voor Modigliani in dit verband de serie “Tussen beffen en piraten”. Wat Giacometti betreft: ondergetekende genoot ooit het voorrecht een van diens werken te huisvesten. Maar dan wel een uit een woud van valserikken. Zie ook: aflevering 3 van de serie “Frisse deuntjes van de strijkstok”. Dit alles houdt overigens niet automatisch in, dat ook onze Pierre niet geheel koshere kunstwerken boven de schoorsteenmantel en op het dressoir had gepositioneerd.

Door Jan Portein.

Het moet toch zo langerzamerhand bij meneertje K. en zijn twee spierbundels hun strot uitkomen. Dat afleggen van Marcel Vrinssen (1). Nou zitten ze niet in een ouwe kut-Volvo waar de meeuwen op gescheten hebben. Maar om nou te zeggen dat ze boeiend werk hebben, nou nee. Overigens is de voiture waarin ze rondrossen interessant in it's own way. Het gaat namelijk om een station model Opel Insignia, die is geleased van een onderneming die in alle grote Spaanse steden vestigingen heeft. En doe nu maar even voor alle zekerheid uw veiligheidsriemen vast: die voiture is geleased door KBC. Een Belgische bank met een reputatie die sterk ruikt naar een hospicemakreel. Een bank ook met een eigen auto-leasetak, die naar verluidt ook met een ringvinger in voornoemde Spaanse onderneming zou zitten (2). Waarom nou juist de KBC zich bemoeit met de affaire rond de weduwe Eldering Veenemans cum suis mag onze net weer met Easy Jet naar de hemel vertrokken Jezus weten. Mogelijk dat de weduwe daar ook wat strooigoed heeft gedeponeerd. Hoe dit ook zij, kennelijk worden kosten noch moeite gespaard om de Umwelt van Marcel in kaart te brengen. Of de Lustige Witwe daarvan regelmatig op de hoogte wordt gehouden? Wat dacht u? Per saldo woont ze in Altea, vlakbij het frontgebied. Volgens lokale bronnen in het huis van een goede vriend. Of die identiek is aan “Maseratiman” Hubert Möllenkamp, die in de buurt vertoeft met een blondje en af en toe in zijn Mercedes Maybach een bezoekje aflegt aan de weduwe weten we niet. Maar wtf. Soort zoekt soort zullen we maar zeggen (3). Stay tuned.

(1) Zie aflevering 708 van deze serie.
(2) KBC is niet alleen terug te vinden in deze serie maar ook in de series “Shady” en “Uitverkoop”.
(3) Wie niet weet wie de Maseratiman is raden wij aan op die titel even te goegelen.

Door Jan Portein.

Het is echt niet voor het eerst. Dat we de aandacht trokken van snuffelsmurfen cq. er daadwerkelijk mee in aanraking kwamen. Rechercheurs, geheimagenten, gladiolen, roept u maar. Daarom vielen wij niet met een dubbele salto gestrekt achterover toen in het Bartimeus-dossier ineens recherchebureau Hoffmann zijn neus aan het venster drukte (1). Maar onze wenkbrauwen zochten het wel wat centimeters hogerop toen in Spanje een meneer K. als een soort aartsengel een paar maal aan collega Marcel Vrinssen verscheen. Met de boodschap onze speurtocht naar het wel en wee van Hanneke, de weduwe van wasbaas Eldering (rip) en voormalige scharrel van de beruchte Pierre Salik, te staken. Een van die verrassende verschijningen vond plaats in een redelijk riant ingericht vertrek van een politiebureau in Benidorm direct nadat Marcel was “verhoord” door Snuf en Snuitje van de in die Spaanse regio gedetacheerde Nederlandse recherche. En dat gaf grond aan ons vermoeden dat die meneer K. ergens een officiële functie moest vervullen (2). Dat vermoeden werd nog gesterkt toen bleek dat de bij KBC geleasde voiture waarmee meneer K. en zijn toegevoegde spierbundels zich verplaatsten op naam stond van MASHAV. En laat dat nou een afdeling zijn van het Israëlische ministerie van Buitenlandse Zaken, die zich nijver bezighoudt met talloze samenwerkingsprojecten in een hele stoet eerste, tweede en derdewereldlanden en qq. dus cover biedt aan speurneuzen van allerlei pluimage. Inclusief de Mossad. Wat misschien niet meteen wil zeggen dat de in januari 1961 in de Israëlische havenstad Asjdod geboren meneer Kasher voor de Mossad in het veld is, maar het lijkt er wel sterk op. Vraag is dan wel weer wat Marcel en schrijver dezes bij dit onderzoek hebben geraakt, waardoor de Israëlische werkgever van aartsengel Kasher en zijn jongens zich blijkbaar genoodzaakt zag ons met een waarschuwende missive te verrassen om verder af te blijven van de Lustige Witwe uit de Amsterdamse Sarphatistraat. Voorlopig geen idee. Dus wordt vervolgd. Stay tuned.

(1) Zie de sinds kort lopende serie “Zorgelijk”.
(2) Zie aflevering 708 van deze serie.

Door Jan Portein.

Aerdenhout rouwt. Een paar dagen geleden is beursartiest en stenenstapelaar Frank Vogel vanuit zijn villa naar een justitiële kruipruimte overgebracht. Hij zou de blauwe brievenbrigade jaren en jaren hebben gepiepeld met een truc, die eerder bij ons al eens aan bod is geweest in de uit 2017 en 2018 stammende serie “Ex/cum en cum/cum”. Hoeveel jaren? Nou dat gaat als je de professionals mag geloven terug tot in zijn tijd bij Fortis. De bij ons zo populaire bankverzekeraar die in 2008, met op de achterplecht de tot graaf verheven kindervriend Maurice Lippens, op de klippen liep, waarna de usual jutters zich meester maakten van de nog redelijk gave onderdelen (1). Was Frank de enige die met cumcummers in de weer was. Nee, natuurlijk niet. Wat vonden wij bijvoorbeeld op de door een stel A.O.-ers (Anonieme Onverlaten, red.) uit beeld geramde site van avontuurlijk ondernemer Marcel Vrinssen? Een verhandeling over Nemo Finanz. Een AG die opereert vanuit Luzern en Tiel en bestierd wordt door Pieter Jan Kraaijeveld en diens echtgenote... Marie Louise Veenemans, de zuster van Hanneke Eldering-Veenemans. Toeval bestaat niet. Een citaatje is nooit weg. Komt ie:

“Nemo is opgericht om via financiële holdings in Nederland en Zwitserland geld heen en weer te kunnen sturen om zo voor de belastingen in beide landen een chaos te creëren waaruit niemand nog wijs kan worden”.

Het ruikt naar cumcummer, het ziet eruit als een cumcummer, dus is het zomaar een cumcummer. Ook leuk: Volgens collega Vrinssen maakt de familie Kraaijeveld bij dit moois al enige jaren gebruik van de diensten van ene Alexander Studhalter. Geen dreumes, die Alexander. Een erkend expert op het gebied van het piepelen van blauwe brievenbrigades ten behoeve van gevulde cliëntèle. In breder kringen bekend geraakt door de kees van de Russische oligarch Suleiman Kerimov, die door de Franse blauwe brievenjongens werd verdacht van een frisse witwasoperatie met medewerking van voornoemde Alexander, die daarvoor begin 2018 zelfs op de l'eau et du pain werd gezet. Nog leuker: Suleiman stond op goede voet met ami des enfants Maurice Lippens tot er eilie kwam tussen die twee toen Suleiman voor 700 meloen het schip inging bij eerder vermelde demise van Fortis. De bank die voor alles en iedereen open stond. Inclusief de meisjes Veenemans. Stay tuned.

(1) Zie voor Maurice onze beroemde serie “Adel verplicht”.

Door Jan Portein.

Waar zijn de dagen gebleven dat wij in alle openheid de degens kruisten met de Amsterdamse stenenstapelaar Dirk-Jan Bakker? Jaren terug. Ging toen om diens zakenrelatie met de te vroeg van ons weggerukte Willem Endstra (1). Daarna kwam Dirk-Jan nog voorbij in een telefonisch onderonsje tussen de for life in een kruipruimte zuchtende Moppie Rasnabe en diens jongere broer (2). Vervolgens duurde het tot najaar 2019 voor Dirk-Jan weer bij ons opdook. In verband met zijn binaire avonturen met Uwe Lenhoff (rip), Gal Barak en Rudolph Booker, het toenmalige baasje van Payvision. De info was afkomstig van FinTelegram News en als u het onbedwingbare verlangen hebt om te zien wat er daarna allemaal gebeurd is verwijzen wij u graag naar deze site. Een juweeltje. Stay tuned.

(1) Zie aflevering 506 van deze roemruchte serie.
(2) Zie aflevering 2 van de serie Terra Vulgaris.

Door Jan Portein.

Wat we nou meemaken. Kregen zowel Marcel Vrinssen in Benidorm als bovengetekende in Purmerend bezoek van afgevaardigden van het ministerie van Justitie en Veiligheid. Aanleiding was de zogenaamde mutatie die “iemand” had laten opstellen waarbij hij met name Kleintje Muurkrant ervan beschuldigde hem af te schilderen als crimineel. Onzin in het kwadraat. Vraag was verder of wij de samenwerking die wij van handen en voeten proberen te voorzien wilden opgeven en recente publicaties over die “iemand” wilden intrekken. Van zijn langzalzeleven niet. Integendeel. Het triggerde ons tot het sturen van twee mails. Eentje naar het ministerie van Economische Zaken en eentje naar Binnenlandse Zaken. Met het verzoek om inlichtingen over de trip die “iemand” voorjaar 2022 had gemaakt naar Cuba voor het doen van een al dan niet legitieme investering aldaar ten behoeve van een vooralsnog onbekende opdrachtgever. Wordt waarschijnlijk een doodloper. Wij hebben ervaring op dat vlak. Maar u hoort nog van ons. Stay tuned.

Door Jan Portein.

Nu we toch bezig zijn. Nog maar eens een smakelijk hapje uit de Schumacher Kramer-soep. Dit keer een verklaring van een voormalige beroepssnuffelaar. Komt ie:

“Vanuit mijn achtergrond als opsporingsambtenaar bij de overheid heb ik in of omstreeks 2006 een fraudedossier in behandeling gehad met als doel een onderzoek te verrichten naar de betrokken personen. Gelet op deze achtergrond kan ik mijzelf niet bekend maken.
Het dossier was gericht tegen een notaris in Hilversum genaamd Le Coultre en daarbij nog enige andere notarissen, waarbij mij de namen van betrokkenen niet meer bekend zijn maar waarvan ik weet dat deze afkomstig waren uit Zeist, Dordrecht en (een vrouwelijke notaris) Amsterdam.
Het onderzoek betrof een vermoedelijke fraude gepleegd door of met medewerking van deze notarissen. Een benadeelde in het dossier was een man genaamd Van den Hemel en de benadeling bestond uit een bedrag van omstreeks 10 miljoen gulden.
In het dossier was een forensisch verslag vanuit de jaren negentig aanwezig waaruit bleek dat er een aangifte was gedaan bij de belastingdienst door een notaris van een erflater, de heer Van den Hemel, die veel lager was dan het oorspronkelijke vermogen van deze man. Kennelijk was dit gedaan met het doel een deel van het vermogen buiten beeld te brengen en uit de macht te halen van de erfenis, ten eigen voordeel van de notaris. Het onderzoek is van bovenaf gestopt met als reden dat dit onderzoek gedaan zou moeten worden door de Fiscale Inlichtingen en Opsporingsdienst (FIOD).
Er is nooit met mij contact opgenomen om eventuele bevindingen uit te wisselen en daarom ben ik er niet zeker van of er ooit een vervolgonderzoek heeft plaatsgevonden”.

Deze redelijk voorzichtige verklaring is ondergebracht bij een naar wij mogen aannemen keurige notaris in Vlaardingen. De namen van de anonieme notarissen in de voorafgaande verklaring kunnen we moeiteloos invullen: Eldering, Van der Veen en Hazenberg. Tot zover geen verrassingen. Maar de onverwachte entree van de inmiddels door de Hoge Raad uit zijn ambt gemieterde Martijn Le Coultre woelde bij ons levendige herinneringen los aan het kruisen der degens in vervlogen tijden. Mocht bij u nu een golf van nieuwsgierigheid door de aderen gieren, dan verwijzen wij u met een warm hart naar eerdere afleveringen in deze roemruchte serie waarin Le Coultre figureert alsmede naar de onwelriekende serie “Riool”. Es folgt noch viel mehr Schweinerei, dus: Stay tuned.

Door Jan Portein.

Vraag: wie is Hans Mauritz? Antwoord: een publicist en directeur van Novio Media Uitgevers in het Brabantse Dongen. Hans is verantwoordelijk voor het op de markt brengen van een stel nogal omstreden boekwerken cq. pogingen daartoe. Waarom trekken wij in deze serie Hans voor de orkestbak? Omdat hij ook uiterst aktief is geweest in de affaire Van den Hemel versus respectievelijk notaris Eldering aka de wasbaas (rip), diens Lustige Witwe Hanneke Veenemans, diens opvolger notaris Van der Veen en de rest van de deftig-criminele bups die driftig heeft meegevreten bij het listig leeghalen van cliëntèle. En die aktiviteiten van Hans veroorzaakten intern zoveel deining dat de zich untouchable wanende club van doorgestudeerden zich via notaris Van der Veen in oktober 2016 genoodzaakt zag Hans te benaderen met een convenantvoorstel in een poging om hem en de gebroeders Van den Hemel tot zwijgen te brengen. Dat voorstel luidde aldus. Komt ie:

“Uit praktische overwegingen en om dit dossier - en alles wat ermee samenhangt - definitief te kunnen sluiten zijn wij bereid om met de heer J. van den Hemel, die als gemachtigde tevens zijn eveneens belanghebbende broer B. van den Hemel vertegenwoordigt (u dient daarvan een geldige machtiging te overleggen), dan wel zijn raadsman in gesprek te gaan teneinde een minnelijke schikking te beproeven. Mits aan alle navolgende voorwaarden is voldaan:
1 ) U verklaart dat onvoorwaardelijk en zonder enig voorbehoud alle verplichtingen uit hoofde van ons gesprek op ons kantoor, dat door een beëdigd documentalist is genotuleerd en waarvan een door u getekend afschrift als onlosmakelijk onderdeel als het te sluiten convenant zal worden bijgevoegd, door u zullen worden nagekomen.
2 ) U zult per direct geheimhouding in acht nemen ten aanzien van al hetgeen direct of indirect met het geschil zoals aan de orde is in deze kwestie tussen ons en de broers Van den Hemel en wat daarmee samenhangt en/of hetgeen daaruit is voortgevloeid en/of nog zal voortvloeien, een en ander in de ruimste zin van het woord (hierna het Geschil).
3 ) Het vorenstaande betekent derhalve ook dat u op geen enkele wijze, direct of indirect, nog verder met de pers of overige derden over het Geschil ooit nog zult spreken of anderszins communiceren. Alle websites, boeken en andere uitingen worden per direct geheel en onvoorwaardelijk ingetrokken en ingetrokken gehouden.
4 ) Op eventuele vragen van de pers of andere derden reageert u - zonder enige verdere toevoeging - slechts met de tekst : “De zaak is integraal geschikt. Onderdeel van die schikking is dat ik niet meer hierover spreek”.
5 ) Het moet natuurlijk niet zo zijn, dat u uw activiteiten hebt overgedragen of gaat overdragen aan iemand anders. In dat kader verklaart u ondubbelzinnig dat niemand anders (delen van) uw boek of website(s) o.i.d. heeft overgenomen of zal overnemen of anderszins dergelijke uitingen verder naar buiten zal brengen. U zult maximaal bewerkstelligen dat “het boek gesloten wordt”. En dus niet alleen u maar ook eventuële derden alles dat met het Geschil samenhangt of daaruit voortvloeit geheel laten rusten.
6 ) Vorenstaande verplichtingen worden ten aanzien van u versterkt met een boete van 50.000 euro voor iedere keer dat door of namens u geheel of gedeeltelijk in strijd met een of meer van vorenstaande verplichtingen wordt gehandeld en voorts een boete van 10.000 euro voor iedere dag of gedeelte daarvan dat een schending voortduurt. De boetes zullen niet voor matiging vatbaar zijn. Indien blijkt dat de verklaring als genoemd onder 5 niet geheel juist is en blijvend wordt nagekomen dan zal in ieder geval eerstgenoemde boete ad 50.000 euro verschuldigd zijn. Bij verbeurte zijn boetes aanstonds en zonder enige ingebrekestelling of andere formaliteiten verschuldigd.
7 ) U doet uitdrukkelijk afstand van (I) ontbinding, (II) vernietiging, (III) opschorting, (IV) verrekening, (V) eigenbeslag, (VI) alle overige middelen om niet dadelijk en onvoorwaardelijk aan alle verplichtingen uit hoofde van deze vaststelling te voldoen en te blijven voldoen.
8 ) U gaat alle verplichtingen hoofdelijk zowel privé als in uw hoedanigheid van auteur/publicist en uw uitgeverij aan.
9 ) Notariskantoor Van der Veen BV gaat deze overeenkomst mede aan ten behoeve van alle aan haar gelieerde natuurlijke rechtspersonen (derdenbeding).
10 ) Behoudens het vorenstaande kunnen derden op geen enkele wijze direct of indirect enig recht aan deze vaststellingsovereenkomst ontlenen.
11 ) Wij verplichten ons om binnen het tijdsbestek van veertien dagen een onderhoud te agenderen tussen ons en Van den Hemel cum suis en hun raadsman ten dezen.
12 ) Indien het overleg tussen partijen niet leidt tot een voor beide partijen gewenste minnelijke schikking wordt de vaststellingsovereenkomst tussen partijen Mauritz en ondergetekende als niet gesloten beschouwd.
13 ) Alle vorenstaande afspraken worden in een notariële akte opgenomen en u zult daar volledige en onvoorwaardelijke medewerking aan verlenen. Van die notariële akte zal aan partijen jegens u in uw beide hoedanigheden voor tenuitvoerlegging vatbare grosse worden verstrekt.

Indien u met het vorenstaande geheel instemt verzoek ik u deze email te printen, te ondertekenen en als scan dan wel per fax aan mij toe te sturen.
Hoogachtend, J. van der Veen.”

Nou kunnen wij hiervan een hele berg chocola maken. Maar waarom zouden we? Je hoeft namelijk geen doorgewinterde speurneus te zijn of te hebben om te beseffen wat dit convenant behelst. Reacties? Wij zijn er klaar voor. Stay tuned.

Door Jan Portein.

Doen we regelmatig. Terug gaan in de tijd. Zo ook nu, bij het verder afpellen van de intrigerende kees rond de Schumacher Kramerstichting. Daarin was een ferme rol weggelegd voor Pierre Salik. De inmiddels stokoude Belgische ondernemer en aimant van Hanneke Veenemans met wie hij menig meloentje door de internationale wasstraat sleurde. Al dan niet afkomstig uit de vervalsingscentrale van de notarissen Eldering en Van der Veen. We houden het namelijk niet voor onmogelijk dat Pierre en Hanneke dezelfde diensten verleenden aan ome Jaap Kroonenberg (rip). Avontuurlijk ondernemer pur sang en grondlegger van het naar hem vernoemde en inmiddels alweer heel wat jaartjes onder leiding van kleinzoon Lesley Bamberger staande vastgoedvehikel. Wat dat avontuurlijk ondernemen betreft deed Pierre niets onder voor ome Jaap. Het grootste gedeelte zal zich nog wel onder de waterspiegel bevinden, maar af en toe kwam er toch iets minder welvoeglijks naar boven (1). Een van die affaires ging in het land van Jerommeke als Kazachgate de geschiedenis in.
Daarin komt ook prinses Léa van België voorbij.
Een van haar bankrekeningen werd gebruikt voor het overhevelen van 25.000 euro naar het spaarvarken van een padvinderclub. En die move bleek onderdeel te zijn van een sensationeel schaakspel met Salik als een van de grotere stukken (2). Léa kwam uiteindelijk met de schrik vrij. In onze beleving naderen we nu het wat grimmiger gedeelte van dit artikel. Léa trad in 1991 morganatisch in het huwelijk met prins Alexander van België (rip), de halfbroer van ex-koning Albert II. Die had ze leren kennen in Knokke. Tot februari 2021 de veste van kindervriend graaf Leopold Lippens (rip). Where else. Zoals gezegd trad het stel in 1991 in het huwelijk, maar de receptie vond, na jaren oponthoud door het morganatisch karakter ervan, pas in 1998 plaats op kasteel Corroy-le-Château, eigendom van markies Olivier de Trazegnies. En laten we nou al eens eerder het bijbehorend feestgedruis uitgebreid in beeld hebben gebracht. Jawel. In de giftig dampende serie “Adel verplicht”. En daarmee zijn we er nog niet. Op 4 december 2001 smakten wij namelijk “de lijst Meeûs” op het net. Een lijst die was opgesteld door Comte Yann de Meeûs en volgens hem de namen bevatte van een hele rij lieden uit het topechelon van de Belgische samenleving die zich schuldig maakten of hadden gemaakt aan de handel in minderjarigen en/of drugs. Comte Yann werd achtereenvolgens gek verklaard en gezelfmoord. What else. Maar wie stond er naast 28 anderen ook op die verrekte lijst? Juist. Prins Alexander van België. De echtgenoot van prinses Léa uit de latere Kazachgate, waarin de goeie vriend van Hanneke Veenemans zo'n alleraardigste rol speelde. De onderbovenwereld in a nutshell. Stay tuned.

(1) Ga op uw gemakkie even terug naar eerdere afleveringen van deze serie.
(2) Zie deze gecomprimeerde versie.

Door Jan Portein.

Nog even aanpikken. Bij het verwoestende verhaal van mevrouw Pijpers in de vorige aflevering. Daarin millimetert ze niet alleen de hele bende van haar van Veenemans, maar neemt ze ook nog eens een op het oog aan de zijlijn opererende functionaris mee: ene Ger de Korte. Hoofdinspecteur van de blauwe brievenbrigade, die blijkbaar al tijdens de inval van zijn brigadisten bij notaris Van der Veen vastgesteld zou hebben dat er op diens kantoor flink geharkt was in het dossier van Van den Hemel. Uit de tekst mag je met enige kwaaie wil opmaken dat het “kleine drukke mannetje” daar geen ene reet mee had gedaan en dat die onkiese handelwijze geen uitzondering vormde gezien zijn nogal welig uitgevallen huisje, boompje, beestje in Utrecht. Brengt ons op een andere brigadier die zich op ongebruikelijke wijze met het dossier van Van den Hemel heeft beziggehouden: Ruud Beukers. Voormalige FIOD-rakker in Utrecht (jawel) en Rotjeknor en in een latere fase van zijn carrière accountmanager bij het zo geliefde ministerie van Financiën. Ruudje kwam bij ons binnenvallen in aflevering 611 van deze serie naar aanleiding van onze berichtgeving over notaris Van der Veen's verdachte gescharrel met de aan- en verkoop van een kasteel in het Franse Fontenoy (1). Hij verliet licht geblutst en in wezen onverrichterzake in aflevering 615 het KM-arsenaal. Niet voor goed. Hij kwam nog eenmaal terug ter verdediging van FIOD-collega Paul Stoelinga (2). Maar dat was het wel. Merkwaardig dat twee hoge jongens van de blauwe brievenbrigade de zalvende hand boven het hoofd van een stel frauderende notarissen en hun rijke cliëntèle hielden? Niet als je ervan uitgaat dat wij toen al op weg waren naar de status van narcostaat, waar de grenzen tussen onder- en bovenwereld steeds verder uit het zicht verdwenen. Stay tuned.

(1) Zie Octopussy 607 tot en met 615
(2) Zie Octopussy 638 tot en met 640

Door Jan Portein.

Je hep het wel eens. Komt er ineens een aap uit je mouw. Dat fenomeen voltrok zich vorige week in Benidorm bij de met een Mossadluchtje omgeven meneer Kasher. Tijdens een ditmaal uiterst vriendelijk gesprek met collega Marcel Vrinssen maakte Kasher namelijk duidelijk dat diens publicaties onder het hoofdje “De Notaris” schadelijk waren voor de reputatie van de Kroonenberg Groep. En dat gold uiteraard ook voor de stukkies die Kleintje Muurkrant met betrekking tot dit onderwerp over de schutting had gegooid. Of we zo vriendelijk wilden zijn die narigheid uit de publieke ruimte te halen. Huh? Nou had Kasher's aap zich bij Marcel al veel eerder gemanifesteerd. Alleen niet via een mouw maar via een roodgloeiende telefoon. Die was in die deplorabele toestand terechtgekomen door een woedende tirade van Lesley Bamberger. Een kleinzoon van ome Jaap (rip), die inmiddels alweer jarenlang optreedt als gezagvoerder van de Kroonenberg Groep en langs die weg volgens Quote inmiddels 1,8 miljard euro bij elkaar heeft geharkt. Grosso modo was de strekking van voornoemde tirade niets meer en niets minder dan de eis dat “De Notaris” om zeep werd geholpen. Hij bracht schade toe aan de reputatie van de Kroonenberg Groep. Marcel nam de eis voor kennisgeving aan en liet “De Notaris” in leven. Kort daarna werd hij door onbekenden alsnog gekeeld. Waarmee wij uiteraard niks willen impliceren. Vraag is wel of Lesley bij zijn bezwerende acties eerst te rade is gegaan bij Eddie Trump en/of Pierre Salik. De twee oude vrienden van zijn grootvader die Lesley begeleidden aan het begin van zijn carrière als internationaal stenenstapelaar en investeerder. Voor de trouwe volgers van onze kolommen overigens in plakjes verdeelde Deventer. Hoe dit ook zij, een beetje geprikkeld door het onverwachte goochelnummer van onze Israëlische agent in Benidorm zochten wij de afgelopen dagen schriftelijk contact met Eddie en met Lesley himself. Met simpele vragen over het ontstaan van het trio Jaap, Eddie en Pierre. Hoe hadden die elkaar gevonden en wat was daaruit voortgekomen? Oftewel: Hoe was de basis gelegd voor de volgens Lesley als kosher bekend staande Kroonenberg Groep. Nog geen antwoord op gehad. Maar de week is nog jong. Stay tuned.

Door Jan Portein.

Nee. Nog geen sjoege op onze mails van een week geleden aan Eddie Trump en Lesley Bamberger (1). Nou hebben die als zakenpiefjes uiteraard wel wat meer aan hun hoofd dan het beantwoorden van een of andere mail van een bescheiden nieuwsgaarder. Maar zo zijn wij niet getrouwd. Vandaar dat wij opnieuw ons digitale pianola aanzetten voor nog een mail aan Lesley, de grote roerganger van de Kroonenberg Groep en Almere City FC. Die luidde aldus. Komt ie:

“Geachte heer,
Tot nu toe hebben wij geen antwoord ontvangen op onze mail met vragen over de heren Trump en Salik, uw mentoren in uw eerste jaren als CEO van de Kroonenberg Groep. Dat is jammer, maar het biedt ons de mogelijkheid om u een addendum toe te sturen.
Die behelst de ontmoetingen die de heer Kasher in de afgelopen maanden heeft gehad met collega Marcel Vrinssen in Benidorm. Oorspronkelijk gingen wij ervan uit dat die ontmoetingen geïnitieerd waren door de weduwe Eldering, maar gezien het feit dat zij al geruime tijd verenigd is met haar Schepper gaan wij er nu van uit, dat u de heer Kasher op pad heeft gestuurd om bij Vrinssen te peilen of de informatie over de Kroonenberg Groep op diens site “De Notaris” verwijderd kon worden. Is die veronderstelling juist en zo ja, welke stappen denkt u verder jegens onze collega te ondernemen? Nogmaals bij voorbaat hartelijk dank voor uw medewerking.

Krgrds,
Jan Portein
redactie Kleintje Muurkrant.“

En nu maar kijken of deze dropkick wel tussen de palen belandt of zielig eindigt bij de cornervlag. Stay tuned.

(1) Zie aflevering 723 van deze serie.

Door Jan Portein

Over discrepantie gesproken. Op het moment dat collega Marcel Vrinssen de nodige ellende over Jaap Kroonenberg op zijn site “De Notaris” kieperde reageerde Jaap's kleinzoon Lesley met een woeste telefonische tirade. Marcel zou met zijn publicatie de goeie naam van de Kroonenberg Groep in discrediet hebben gebracht. Nou hebben wij eens nagevlooid waar dat nou precies over ging. Was het misschien het leeghalen van de Schumacher Kramer Stichting en het wegsluizen van een deel van die poen naar Zwitserse oorden en/of Baarle Nassau? Dat kan het haast niet wezen, want wij hadden voor de verschijning van “De Notaris” al heel wat over de schutting gegooid over die affaire en ome Jaap verder zelfs in verband gebracht met de financiering van ladingen verwarrende produkten en andere onwelvoeglijk riekende akkefietjes. Bij die laatste categorie behoorde zonder twijfel ome Jaap's wheeling and dealing met glijhuizenexploitant Jos van der Meer en Provadabaas Flip Kerkhoven. Hebben wij in het verleden ook aandacht aan besteed. Iets gehoord van Lesley? Nooit. Waar zat dus het zeer bij de CEO van de Kroonenberg Groep om Marcel op een wilde tirade te trakteren en naar wij vermoeden hem in een later stadium heeft laten benaderen door een Israëlische meneer met het dringende verzoek om de berichtgeving over de Kroonenberg Groep van zijn site te halen? Bij de financiële perikelen rond de glijhuizen Mayfair en Elegance? De vermelding dat Pierre Bokma de zoon van ome Jaap was?
Was het misschien de toon in plaats van de muziek? Lesley mag het weten. Wij hadden graag gepubliceerd waar de pijn zat, maar verzoeken om inlichtingen zeilden jammer genoeg de prullenmand in. Tenzij Lesley wat rondbrommert door de USSA met een Harley, of wat uitrust van de beslommeringen op het Aqualina Resort van Eddie en Ome Jules Trump of des bon moments doorbrengt bij Ome Pierre Salik in Monaco en als ie terug is alsnog antwoord geeft op onze beleefde vragen. Stay tuned.

Door Jan Portein.

Un accidente nunca viene solo. Is het gezegde. Maar een mazzeltje kennelijk ook niet. Een dag na zijn vrijlating vandeweek uit een Madrileens voorportaal tot erger (1) bereikte Marcel Vrinssen een missive waarop hij een jaar had zitten wachten. Op 14 september 2022 won hij namelijk het hoger beroep in zijn clash met BCC. Nee, niet dat bedrijf dat je met zijn huishoudelijke spullen in staat stelt om bijna de hele dag op je reet te kunnen blijven zitten. Het ging om de Brunstad Christian Church. Een kerk die zich her en der in de wereld een plekkie heeft veroverd om de boodschap van Jezus uit te dragen en tegelijk op allerlei manieren een stevig zootje zilverlingen op te halen. Niks nieuws onder de zon dus, ware het niet dat bij dat er bij dat vergaren van zilverlingen volgens Marcel dingen gebeurde die Jezus nooit bedoeld kon hebben. Hoe dit zij, Na zijn vrijlating september vorig jaar had de Nederlandse overheid groen licht moeten geven voor de teruggave van zijn in beslag genomen spullen, waaronder zijn dinero's op de bank en zijn woning in de buurt van Benidorm (2). Zijn Nederlandse bef kon plassen wat ie wilde, hij kreeg om wat voor redenen dan ook zijn spullen niet terug.

Tot gisteren. Toen ineens Sesam openging. Poen terug. Huis terug. Coincidencia non existe. Het piept en kraakt rond de “Schumacher Kramer-affaire”. En wij zijn erbij. Stay tuned.

1 ) Zie vorige aflevering.

2 ) Zie ook aflevering 704 van deze serie.

Nieuwtje. Wij zijn al jaren bezig met het schandaal rond het leeghalen van de Stichting Schumacher Kramer en de erven Van den Hemel met hulp van een flinke club notarissen. Nu blijkt dat we gezelschap hebben gekregen van het Openbaar Ministerie. Onder de codenaam HOGAN 41633. Het zou gaan om een affaire die vele malen groter is dan die rond notaris Oranje van de firma Pels Rijcken. Dus voer voor de msm zou je zeggen. Voorwaarts collega's. Grijp het zwaard. Stay tuned.

Door Jan Portein.

Je kan wel “I wanna live forever” roepen tegen Magere Hein, maar die heeft het te druk,druk,druk om aandacht te schenken aan die wens. Of hij verstaat geen Engels. Hoe de uit 1943 stammende en in Knokke residerende Michel de la Haye daarin stond weten we niet, maar wel dat ie op 28 mei 2023 bezoek kreeg van bovengenoemde heer Hein en de geest gaf. Merkwaardigerwijs veroorzaakte deze hereniging met zijn Schepper weinig reuring in de pers. Op het internet zijn nog wel de gebruikelijke rouwannonces terug te vinden van de famielje en een bups vrienden en kennissen. Maar dat is het wel zo'n beetje. Met één uitzondering: de laatste bewogen groet van twee dames van de Amsterdamse stenenonderneming Vinken, die jarenlang zo zalig hadden samengewerkt “met” en “voor” onze Michel. En gek genoeg was het nou juist die annonce die onze aandacht vestigde op deze Michel de la Haye tijdens ons onderzoek naar het schandaal rond de Schumacher Kramer Stichting, dat momenteel zijn critical mass nadert met een frisse rechtzaak tegen een van de betrokken notarissen en een mogelijke schikking met de ABN/AMRO. Maar dit terzijde. Via Vinken vonden wij al snel de contouren van een nieuwe mega-affaire met een massa nullen voor de komma en pleisterplaatsen als de Spaanse Zuidas, Mallorca, Vinkeveen, Zuiderwoude, Dubai, Alkmaar, Midden-Italië, Hoevelaken en meer van dat moois. Over de doden niks dan goeds misschien, maar Michel was geen lieverdje. En zijn voormalige notaris kan daarover meepraten. Maar hij niet alleen. Zo bracht Michel zelf bijvoorbeeld het verhaal in de wereld dat hij op 17 mei 2004 een zakelijke afspraak had met Willem Endstra en David Denneboom, maar spoorslags de benen had genomen toen hij de schoten hoorde die Willem's heengaan inluidden en David's compositie verstoorden. Merkwaardigerwijs gaan er in het ondeugende wereldje gelijksoortige verhalen rond in verband met de moord op Cor van Hout en op Stanley Hillis. Ook bij die gelegenheden zou een zakelijke ontmoeting met Michel aan de fatale gebeurtenissen vooraf zijn gegaan. Is het waar? Tsja. Maar na even rondgeprikt te hebben kunnen we in ieder geval vaststellen dat vriend De la Haye geen onbekende was in het milieu. En dat hij bij zijn verscheiden her en der nog de nodige rekeningen had open staan. Voldoende aanleiding dus om nog wat verder rond te prikken. Als vanouds: stay tuned.

Door Jan Portein.

Heeft u een beetje gelijk in. De link tussen de ons vorig jaar ontvallen Amsterdamse makelaar annex stenenbelegger Michel de la Haye en de ons al veel eerder ontvallen heren Van Hout en Hillis heeft een wat apocrief karakter (1). Maar analyze this:
Begin 2000 woonde onze Michel op het Amsterdamse Gelderlandplein (2), recht tegenover een onderkomen van de lokale smurfemarij. Op 10 oktober van dat jaar ging onze Michel even naar de bakker toen er plotseling vier schoten weerklonken op het plein. Na onderzoek achteraf bleken de kogels afkomstig te zijn uit een paraplu en hadden die een ruw einde veroorzaakt aan het woelige leven van avontuurlijk ondernemer Sam Klepper aka Spic, die bij die gelegenheid gechaperonneerd werd door een speciaal uit Bosnië ingevlogen bodyguard en ene Peter, een klusjesman van Sam. De bodyguard liep tijdens het aanvliegen van de vijandelijke kogels met een oud televisietoestel in zijn handen en kon ergo pas in de laarzen van Lucky Luke kruipen toen de betrokken rainmaker al uit het zicht verdwenen was. Nou de link: Sam woonde in een penthouse aan het plein en Michel was zijn buurman. Naar verluidt deden ze wel eens zaken, die zich in wezen zouden hebben toegespitst op het netjes onderbrengen van avontuurlijk verworven gelden en het naaien van fiscale snuffelaars.
Of er een analoge relatie bestond tussen Michel en de ook al in de sombere stenenwereld actieve gebroeders Driessen moge de Here Jezus weten, maar in mei 2001 deelden deze twee Brabantse jongens het lot van Sam en streken ook zij onder invloed van een surplus aan lood voorgoed de Jolly Roger. Volgens een uiterst betrouwbare bron kon Michel en petit comité uiterst smeuiig en gedetailleerd verslag doen over de ins en outs van de aanslag. Nou kende hij voldoende luitjes in the know met wie hij samen als het zo uitkwam in hun imposante bolides naar de Elzas toerden om daar eens lekker bourgondisch te smullen onder het genot van een goed glas wijn. En allicht dat je dan eens een conversatie in elkaar metselt over allerlei interessante gebeurtenissen die zich in de branche hadden voorgedaan. Dus op zich hoeft zijn klaarblijkelijke kennis over het heengaan van de gebroeders niks te betekenen. Maar gezien het voorafgaande blijft de twijfel rondwaren. Overigens waren toen de normale dagelijkse beslommeringen binnen makelaardij De la Haye aan de rustieke Prinsengracht toen al zonder veel fanfare in andere handen overgegaan. Die van Michel's dochter Michèle. En met haar hadden wij recentelijk een alleraardigste correspondentie. Dus stay tuned.

(1) Zie Octopussy 730.
(2) Het plein maakt alweer jaren deel uit van de snuisterijen die Ome Jaap Kroonenberg zaliger en diens kleinzoon Lesley Bamberger in de loop der tijd hebben weten te verzamelen. Over beide heren heel veel meer in eerdere afleveringen van deze roemruchte serie.

door Jan Portein

Wat denkt u als redelijk intelligente homo sapiens bij het lezen van de volgende tekst, die op het internet te vinden is op de site van De la Haye Makelaardij? Komt ie: “Onze opdrachtgevers kunnen al sinds 1970 bij ons kantoor terecht voor bemiddeling bij aankoop, verkoop, taxatie, verhuur en beheer van woningen en bedrijfsruimten... Wij bemiddelen vooral in woonhuizen, appartementen, bedrijfsruimten en monumenten in de Jordaan, aan de grachtengordel en in de rest van de Amsterdamse binnenstad. Maar ook in andere Amsterdamse wijken zijn we actief, met 53 jaar historie is geen stukje stad ons vreemd”.
Dan denk je dat De la Haye makelaardij al uit 1970 stamt en dat de tent vernoemd is naar de helaas vorig jaar richting ashes to ashes, dust to dust verhuisde Michel de la Haye. Maar dan staan we met zijn allen op het verkeerde been. We werden namelijk met een digitale hamer ernstig op de kootjes getikt door een fanatieke lezer. Die schreef het volgde. Komt ie weer:  "De lezer zou denken, dat Michèle de makelaardij van haar vader heeft overgenomen. Dat is niet zo. Zij heeft de firma Gravesteijn makelaars voortgezet. Eerst gewoon als Gravesteijn makelaardij, later De la Haye Makelaardij v/h Gravesteijn en toen na een tijdje als De la Haye Makelaardij."
Michel was dus helemaal geen makelaar, maar een financiële topgoochelaar, die als de tekenen ons niet bedriegen zich in de loop der tijd had gespecialiseerd in het beleggen en soms laten verdwijnen van al dan niet avontuurlijke gelden. Hoe vreemd is het dus, dat deze met name in de ondeugende branche van onze samenleving bekende illusionist voor het grote publiek onder de radar is gebleven? Moet de reden daarvan misschien gezocht worden in een connectie met opsporingssmurfen? Dat zou veel verklaren. Ook leuk: waar is al die poen gebleven? Michel's assistent Fred, notaris Koos en vrouwtje Jacqueline zouden ons daarover zeker meer kunnen vertellen. Maar kunnen en/of willen ze dat. Time will tell. Stay tuned.

Door Jan Portein.

Nog even terug naar die twee vrouwtjes van de stenenfirma Vinken Vastgoed cq. Vinken Beheer, die tot diep in hun poriën bewogen waren bij de hemelvaart van Michel de la Haye. En zo dankbaar waren voor de innige en profijtelijke samenwerking van de laatste jaren. Want hoe toevallig was het dat de hoofdpersoon van deze serie nou juist bij Vinken terecht kwam voor zijn avontuurlijke financiële kunstjes? Niet. Bij die onderneming had en heeft ene Fred Theijsmeijer namelijk een paar dikke vingers in de brij. En Fred was tientallen jaren de trouwe assistent bij het ten tonele voeren van Michel's talloze wereldnummers. De rest kan u zelf invullen. Nou denk je bij een dergelijke constructie al gauw dat de assistent relatief gezien voor een illusionaire scheet en een knikker bezig is en na het heengaan van de maestro enigszins desolaat achterblijft. Maar zo niet deze Fred. Wat denkt u bijvoorbeeld van dit alleraardigste stulpje in Dubai? Of dit optrekje in la bella Italia? Nou u weer en dan wij weer. Verder gaat ook nog het gerucht linksaf dat een kasteel bij Hoevelaken via Vinken-baas Richard Bouwmeester in handen van “architect” Fred terecht is gekomen. Lees en vergaap u. Kortom, Fred heeft niet slecht geboerd. En dan hebben we het nog niet eens gehad over zijn pleisterplekje aan de Herenweg in Vinke(n)veen. Niet ver verwijderd van het adres van een goeie “klant”. Maar die komt verderop nog aan de beurt. Dus stay tuned. 

Door Jan Portein.

Zoals gezegd, Fred Theijsmeijer, de voormalige assistent van flappengoochelaar en FIOD-fucker Michel de la Haye, heeft goed geboerd. Iedereen in deze business weet het: bij dit soort boeren hep je een netwerkje nodig: BV's, Holdings en meer van dat moois. In die context vonden wij bijvoorbeeld op de Kerklaan 5 in Vinkeveen (onderdeel van de gemeente De Ronde Venen) Fred's Aloysius BV. Zal u zeggen ja en? Nou, op datzelfde adres woont Jacqueline Christiana Harnas. En laat dat nou een ex van Michel de la Haye zijn, klant bij Vinken en ooit bestuurder van de ook al op de Kerklaan geparachuteerde Verrijn Stuart Bouw BV. en Jaeger Interieurs. Dat laatste vehikel refereert zonder twijfel aan Jade Jaeger. Fred's echtgenote die zowel in Dubai als in Umbrië acte de présence gaf (1). Maar daar blijft het niet bij. Zo blijkt op het adres Kerklaan 5 ook de DHM Group BV statutair te zijn gevestigd. Een ware kerstboom vol met gerelateerde ballen, waarvan er een paar uit Vinkeveen stammen. Over een netwerkje gesproken. Goedensmorgens juffrouw Jannie. Noem het vreemd, maar we hebben het waterige gevoel dat er meer op ons ligt te wachten. Maar eerst een bakkie. Stay tuned.

(1) zie aflevering 734.

Door Jan Portein.

Vroeger kon je misschien dankzij een spiegeltje, spiegeltje aan de wand nog wat wegdromen van de keiharde werkelijkheid. Tegenswoordig hebben we daarvoor een geval van max 85 inch aan de muur hangen en wordt ons een werkelijkheid voorgespiegeld waarvoor een gorilla zijn banaan laat staan. Neem nou eens “Blauw Bloed”. Dat enorme kutprogramma van de EO met reportages over allerlei “werkzaamheden” die royals verrichten om hun vorstelijke inkomen te rechtvaardigen en wat voor kleren ze daarvoor uit de kast hebben getrokken. Kijken zo tussen de 50.000 en 100.000 verslaafden naar en eigenlijk te weinig om nog aandacht aan te besteden. Behalve dan als het te gortig wordt en dat werd het afgelopen zaterdag. In die uitzending trok namelijk weer eens een stukje historische vulles voorbij die enige correctie verdient. Ging over de Belgische prinses (jawel) Lea. En mocht u niet gekeken hebben dan kan u hier de schade inhalen.
En nou u toch bezig bent lees al dan niet ten overvloede dit dan ook eens. Toegegeven, temidden van de vloot aan gekleurd en ronduit fake nieuws die ons dagelijks door de msm wordt aangereikt gaat het in het onderhavige geval misschien om klein bier (het bocht van wijlen koterkruiper Freddie of zo), maar we zijn van huis uit bescheiden en heten niet voor niks Kleintje Muurkrant. Stay tuned.

Door Jan Portein

Je kan er met je hoodie niet bij. Dat Michel de la Haye in de tientallen jaren waarin hij actief was met het omgoochelen van ondeugende poen in keurige stenen nooit in de schijnwerpers van de publiciteit terecht is gekomen. Notabene, hij begon zijn intrigerende loopbaan aan de Amsterdamse Willemsparkweg met als buurtjes de kleurrijke heren Fagel en Van der Sluis, die wel degelijk de nodige pennenwippers tot schrijven aanzetten. Inclusief Kleintje Muurkrant (1).
Later, toen zijn ster aanzienlijk was gestegen, ging Michel driftig om met luitjes als Spic & Span, Willem Endstra, “ome” Jaap Kroonenberg, leden van het Heineken-pentagon en gebruinde jongens aan de boorden van de Middellandse Zee. Om eens wat te boeren. De geklofte heren zagen elkaar regelmatig in het Amsterdamse café Van Dijk en in het befaamde Hilton-barretje, waar ze als gevestigde stenen-elite ondermeer afspraken maakten over wie welke stenen zou kopen op de eerstkomende veiling. En voor hoeveel. Dit hele gebeuren is allemaal netjes geboekstaafd in talloze journalistieke pronkstukken. Maar zoals gezegd, zonder de naam van Michel de la Haye. Misschien omdat hij één ding niet deed: wufte feesten en uitspattingen bijwonen. Desondanks denderde hij tegen het einde van de vorige eeuw tegen een forse zeperd aan. De blauwe brievenbrigade zadelde hem namelijk op met een aanslag van tien meloen piek aan vermogensbelasting over de voorafgaande drie jaar. Wat wil zeggen dat ie toen in ieder geval goed was voor zo'n 40 meloen. Maar we gaan ervan uit dat Michel net als anderen in de branche listig gebruikmaakte van katvangers cq. stromannen (2). En fanatieke lezers van deze serie weten inmiddels al dat in ieder geval één vertegenwoordiger van deze bedrijfstak in Michel's orbit zweefde: de toen nog jonge “architect” Fred Theijsmeijer. Stay tuned.

(1) Op naar de zoekmachine...
(2) Zie voor een fraai staaltje wassen en strijken nummertje 580 van deze reeks.

Door Jan Portein.

Waar moet dat heen? Als een Spaanse supersnuffelaar al met zijn vingers in de koekjestrommel zit. Niet gelezen? Bij deze. En gek misschien, maar dat brengt ons terug naar dit uiterst smaakvolle bericht uit onze eigen koek en zopie. Lees en verlekker u. Wat daar verder mee gebeurd is? Wat denkt u? Stay tune.

Door Jan Portein.

We waren misschien wat aan de vroege kant toen we het op 23 september jl. al over een kerstboom hadden. De vol met ballen getooide kerstboom van “architect” en tovenaarsleerling Fred Theijsmeijer. Na verder onderzoek kwamen wij erachter, dat onze Fred blijkbaar zoveel ballen had, dat hij zich genoodzaakt zag een paar ervan een positie elders te bezorgen. En wel in de geurende joekels van drie andere bekende grootondernemers: Rinze Strikwerda (rip), Wil Boots en de in onze kolommen niet onbekende Bill Groenewoud (rip). Respectievelijk in Blaricum, Beverwijk en Den Bosch. Een spreiding van ballen waar Erik van den Burg een harde plasser van zou krijgen. Het antwoord op de vraag of de betrokken heren op de hoogte waren van Fred's voorgeschiedenis in casu diens opleiding bij wasbaas Michel de la Haye blijft in ieder geval tot Kerstmis netjes verpakt onder de boom liggen. Tussen de andere surprises. Stay tuned.

Door Jan Portein.

Wij zijn klein en zij zijn groot. Dus missen wij helaas af en toe nog wel eens de bus. Zo ook bij de casus rond avontuurlijk ondernemer Michel de la Haye (rip). Op 8 september jl. voerden wij in aflevering 732 van deze serie naast tovenaarsleerling Fred (Theijsmeijer) en Michel's ex-vrouwtje Jacqueline (Harnas) ook notaris Koos op als figuren die ons konden vertellen waar alle poen was gebleven na de hemelvaart van Michel. Die notaris was en is Koos van Reedt Dortland. En laat nou diezelfde Koos een maand na bovenstaand artikeltje in volle glorie het FD binnenstormen als decennia lang een van de belangrijkste intermediairs tussen de Nederlandse onder- en bovenwereld. Eerst als volbloed notaris bij het dankzij “oom” Frits Salomonson en diens Tom Poes Oscar Hammerstein toch al zo onsmakelijke advokatenkantoor Boekel de Nerée. Later als zelfstandig opererende adviseur bij het in elkaar hangen van constructies om de blauwe brievenbrigade voor lul te zetten. Wanneer en waarom Koos het dus ooit in zijn bolle hoofd haalde om zijn rijk met ongein gevulde dagboeken in te leveren bij diezelfde brigadisten ontgaat ons. Tenzij ze hem voor het blok hadden gezet om mee te werken bij het vervolgen van Koos' ondeugende cliëntèle. Verder had de inmiddels voormalige notaris nog een vet bedragje bij de ook bij ons zo geliefde bank Van Lanschot los weten te peuteren via een methode die sterk op chantage leek. Hoe dit ook allemaal zij, wij zijn ervan overtuigd dat Koos volledig in the know is waar de witte was van Michel de la Haye is gebleven. Dus stay tuned.

Door Jan Portein.

Nee. Je gelooft het niet, maar laten nou de namen van Michel de la Haye en Fred Theijsmeijer niet voor komen in de dagboeken van ex-notaris Koos van Reedt Dortland. En dat is merkwaardig. Want als we Koos geloven mogen dan zou het aantal florijnen dat het magische duo in de loop der tientallen jaren heeft weggemoffeld zomaar de 100 meloen hebben kunnen overschreiden. En dat is toch geld zou je zeggen. Dankzij een lid van de Belgische blauwe brievenbrigade weten we, dat hij in de periode die voorafging aan zijn ashes to ashes-moment Michel in Nederland nog drie kunstjes over het voetlicht joeg. De waarde ervan wilde de betrokken brigadist niet kwijt, maar we mogen gerust aannemen dat het om meloenen ging. Zoals eerder vermeld werkte onze magiër blijkens de tekst van de rouwannonce in diezelfde tijdspanne innig samen met Carolien de Groot en Neeltje van Altena van Vinken Vastgoed. Een stenenfirma, die met een fraai kerstboompje vol jolige BV-ballen in de etalage haar activiteiten ontplooit vanaf het adres Overschiestraat 180 in Amsterdam. Onder de bezielende regie van afwisselend Fred Simsalabim Theijsmeijer en ene Richard Bouwmeester. Een constructie die door beide koene ondernemers ook wordt toegepast bij de in 2011 met Vinken Vastgoed gelieerde Aloysius Beheer BV aan de Kerklaan 5 in Vinkeveen. Hoe Richard in elkaar zit weten we niet, maar onze Fred heeft blijkbaar een zwak voor oude dorpjes. Zo liet hij bijvoorbeeld ooit in Vinkeveen drie ouwe knotwilgen terugzetten in hun oorspronkelijke habitat en is hij via zijn BV HOM momenteel bezig met het netjes herontwikkelen van drie panden in de oude dorpskern van Huizen. Verder is ie samen met Richard actief in Warmond en in Twente en onderhoudt hij vooral gezien zijn voorgeschiedenis een intrigerende connectie met München. Kortom, we zijn nog niet klaar. Stay tuned.

Door Jan Portein.

Daar zaten ze dan. Vorig jaar, op een regenachtige oktoberdag in Knokke. Michel de la Haye's oudste zoon Jacques, diens halfbroer Alain met zijn knuffel en Jacqueline Harnas, de moeder van Alain. Samen op visite bij de niet tot de klasse van Les Misérables behorende, Porsche aanbiddende notaris Thomas Dusselier. Op aandringen van Jacques, die op eigen gelegenheid had uitgevonden dat zijn vader Michel een bij Thomas rustend testament had achtergelaten. En mocht hij daar niet in voorkomen vanwege de jarenlange staat van incommunicado tussen hem en zijn vader dan was er altijd nog zijn recht op een kindsdeel, dat naar zijn verwachting vrij comfortabel moest zijn, gezien de roemruchte, fiscus naaiende activiteiten van Michel in de internationale stenenwereld. Na opening van het testament bleek er sprake te zijn van een bescheiden rommeltje, waarbij hooguit een paar meubelstukken in het oog sprongen, waarvoor ze bij IKEA het Ave Maria zouden prevelen. Maar jammer nou voor Jacques: die zouden ooit door Jacques' testamentaire concurrenten zijn geschonken, omdat pappa er na zijn (boedel)scheiding in zijn nadagen op het Driehoeksplein in Knokke zo armoedig bij zat. Ergo, dat meubilair behoorde dus volgens hullie niet tot de te verdelen boedel. Althans dat beweerden ze, maar toen Jacques om een factuur vroeg duurde het een paar maanden alvorens de afschriften van een paar vodjes papier arriveerden waaruit bleek dat Jacqueline en de Stichting Distel (1) het boeltje gefinancierd hadden. Voor Porsche-Thomas was dat blijkbaar voldoende om Jacques' famieljeleden ín het gelijk te stellen. Overigens was een deel van Michel's boedel bij een eerder testamentair feestje in Amsterdam ook al overgegaan in de schoot van zijn tweede vrouwtje. Op het oog eveneens niet zo veel bijzonders. Hooguit een paar schilderijtjes met een waarde die bij lange na niet kon tippen aan de waarde van een banaan met een plakband, laat staan aan een kam bananen met een plakband. Of aan de financiële verwachtingen van Jacques. Opvallend detail: Michel koos bij die gelegenheid als domicilie een adres in Arroyo de la Miel. Een durp aan de Spaanse zuidas (2). Hoorden we kortgeleden nog iets aangenaams over. Komen we binnenkort zeker op terug.
Het hierboven met grove streken gepenseelde gebeuren bij Thomas in Knokke werd in februari van dit jaar gevolgd door een plechtigheid waarbij Michèle, Jacques' zuster, en haar echtgenoot annex collega in Makelaardij De la Haye Sebastiaan (zeg maar Bas) Cornelisse afzagen van hun deel van Michel's erfenis. Naar onze smaak rijkelijk laat en een beetje speurneus vraagt zich meteen af of dat mogelijk iets te maken heeft met de merkwaardige verdwijning van zowel Michel's stenenbezit als van diens florijnen. Wij ploegen voort. Stay tuned.

(1) Een van de jolige ballen in de kerstboom van tovenaarsleerling Fred Theijsmeijer. Zie aflevering 740.
(2) Daar hoorden wij onlangs nog iets heul leuks over. Komen we zeker op terug.

Door Jan Portein.

Pas op. Wij vallen meteen maar met de deur in huis. En met dit artikel uit de snoepjestrommel van Ravage. Gaat over Chris van Maarseveen. Een beruchte laaienlichter annex wasbaas uit de vorige eeuw. Komt ie...Zo. Goeie morgen. De vraag blijft wel even hangen hoe het afliep. Nou, volgens de kortgeleden in het FD doorgedrongen ex-notaris Koos van Reedt Dortland kwam het uiteindelijk tot een overeenkomst tussen het ministerie van Financiën, de Fiod en Chris om de 80 meloen belastingschuld die onder aan de streep nog uit stond te regelen via de Maagdeneilanden. Met assistentie van Michel de la Haye. Had Koos gehoord toen hij nog bij Boekel de Nerée werkte en de files van Michel had overgenomen van zijn collega-notaris O.H.Over. Klaar over zogezeid. Het geeft eens temeer grond aan ons vermoeden dat er ergens een connectie bestond tussen Michel en de overheid. En dat die connectie er de oorzaak van was, dat de in het avontuurlijke wereldje wel degelijk bekende De la Haye nergens in de annalen van de msm voorkomt. Volgens onze Koos gingen er bij Michel in totaal honderden meloenen om. Wat wil je als je zaken doet met Willem Endstra (rip), Spic & Span (rip), Cor van Hout (rip), Stanley Hillis (rip), ome Jaap Kroonenberg (rip) en andere inmiddels gesneuvelde corypheeën uit de vorige generatie. En opnieuw komt de vraag waar al die poen is gebleven als moerasgas naar boven. We zullen doorgaan met onze speurtocht. Tot we aan het gaatje zijn. Stay tuned.

Door Jan Portein.

Er is iets met Koos. Huh? Koos? Koos? Welke Koos? Nou Koos van Reedt Dortland. De ex-notaris cq. ex-adviseur van de in mei 2023 permanent van ons weggesleurde wasbaas Michel de la Haye. Zoals wij al eerder laag over de orkestbak hebben laten gieren zou onze Koos een maand na onze eerste bijdrage over de altijd buiten de publiciteit gebleven Michel op eigen initiatief zijn financiële dagboeken aan vier instanties hebben toegestuurd. Waaronder de bij ons zo mateloos populaire Fiod en het FD. Dat lijkt op vloeken in de kerk. Of zo u wilt een zelfmoordpoging. Maar voor zover wij weten is er niks ernstigs met Koos gebeurd. Een dingetje zat wat ongemakkelijk. In die dagboeken was niks te bekennen over Michel de la Haye. En da's gek, want we mogen toch aannemen dat Koos aan heel wat leuke constructies heeft meegeknutseld om van zwart geld een witte variant te maken. Nog gekker: na enig aandringen was Koos wel bereid om met ons vis-à-vis de zaak nog eens door te wurmen in een koffietent aan het Amsterdamse Bambergerplein. En oeps, wat bleek? Het FD had er volgens hem een zoodje van gemaakt en hij speelde met de gedachte onze collega's voor de Raad van de Journalistiek te trekken. En oeps, wat bleek ook nog eens? Dat de Fiod Koos had benaderd en niet andersom. Was er een oorzakelijk verband tussen onze eerste publicatie en de move van de Fiod? Heel aanlokkelijk om aan te nemen, maar laten we ons niet verliezen in bloemrijke dagdromen. Zitten we nog wel met de vraag of de strapatsen van Michel de la Haye inderdaad geen plekje hadden gevonden in de dagboeken van Koos. En waarom de Fiod ineens zo nieuwsgierig was naar de litteraire werken van de ex-notaris. Was er sprake van een pakkie boter op de licht kalende kruin? Zou zomaar kunnen. In aflevering 742 voerden wij namelijk een inmiddels wat beschimmeld treurspel ten tonele over de jarenlange strijd tussen de Fiod en de uit Utrecht stammende vastgoedheiligman Chris van Maarseveen. Die zou volgens intimi geëindigd zijn in 0-0 na een roerend kunststukje van Michel de la Haye ter waarde van 80 meloen via de Maagdeneilanden. Nou het bizarre. De Fiod en Van Maarseveen zouden een geheimhoudingsovereenkomst hebben gesloten. Niemand mocht weten dat al dat touwtrekken uiteindelijk geen reedt had opgeleverd. Maar wat hadden Van Maarseveen en diens koters aan die verklaring als die geheim moest blijven? En ook interessant: hoe zat het maagdelijke kunststukje van De la Haye en zijn toenmalige notaris Over precies in elkaar? Iemand? Koos misschien? Stay tuned.

Door Jan Portein.

Wie? Wij? Nou nee. Wij besteden in deze kolommen wel met enige regelmaat aandacht aan witwassen en het bij de neus rondleiden van de blauwe brievenbrigade. Maar dat houdt niet in dat we alle fijne technische kneepjes van dat ondeugende métier kennen. Wat weten we zeker? Dat je als wasbaas op het oog nette mensen uit het financiële wereldje nodig hebt om je zwarte gelden proper aan de lijn te kunnen hangen. Neem nou de ruim twee jaar geleden van ons weggenomen Michel delaHaye. Naar onze overtuiging een van de bijdehandste wasbazen die ooit in Nederland actief is geweest en die decennia lang ervoor heeft gezorgd dat enorme hoeveelheden avontuurlijke Nederlandse flappen met name terecht zijn gekomen in binnen- en buitenlands vastgoed. In eerdere afleveringen van deze serie kwamen al een paar keurige notarissen voorbij. Want die heb je nodig. Een andere onmisbare beroepsgroep binnen dit financiële circus zijn de accountants. En laten we er nou eentje gevonden hebben in Den Haag die een hechte band met Michel onderhield. Jawel. In het rijtje kennissen die hun leedwezen uitspraken over het heengaan van onze jolige wasserettebeheerder. Op 2 juni 2023 schreef ene Albert Nieuwenhout aan Michel's zoon Alain en ex Jacqueline het volgende:

“Ik wens jullie heel veel sterkte toe met het verlies van jullie man en vader en ik blijf Michel herinneren om zijn positieve kijk op zaken, gewoon zoals hij was”.

Albert maakte tot voor kort deel uit van het kleine, maar fijne accountantskantoor Sprangers Van den Ende in het Haagse WTC. Nou zal Albert niet de enige accountant van de internationaal opererende DelaHaye zijn geweest en hoeft ie niet willens en wetens aan olijke kunstjes te hebben meegedaan. Maar kennelijk was ie close genoeg met Michel om hem post mortem nog een veer toe te dienen. Waarvan akte. Stay tuned.

Door Jan Portein.

Langzaam maar wel gestaag knopen wij verder aan ons DelaHaye-tapijt. In de vorige aflevering uit deze serie scharrelden wij via het condoleanceregister dat na de hemelvaart van de internationaal opererende wasserettebeheerder Michel delaHaye op het internet verscheen de naam op van Albert Nieuwenhout. Een voormalige hotemetoot van het Haagse accountantskantoor Sprangers en Van den Ende, waar volgens een insider decennia lang de cijfertjes van de in buitenlands vastgoed gespecialiseerde Michel achter elkaar werden geplooid. Als we dus voorzichtigjes mogen schatten zou de immer charmante witwasser in ieder geval kort na de eeuwwisseling daar zijn entree hebben gemaakt. Toeval? Of was er voor die tijd al een connectie? Bijvoorbeeld via een fiscalist uit Wateringen, die voor cliënten van Sprangers en Van den Ende tussen 1996 en 1999 zo avontuurlijk bezig was met “risicoloos beleggen”, dat ie in 2004 dertig maanden tuchthuis voor de ballen kreeg, waarvan tien maanden voorwaardelijk. Een groot deel van de in totaal ingelegde zeventig meloen euro was namelijk foetsie. Veelal belegd in vage buitenlandse vastgoedprojecten. Huh? Buitenlandse vastgoedprojecten? Het zal toch niet zo zijn dat... ? Sorry, maar we zijn nou eenmaal complotdenkers. Gelukkig vond de Hoge Raad in uiterste instantie dat de hotemetoten van Sprangers en Van den Ende al die jaren niet op de hoogte waren geweest van de duistere activiteiten van de fantasierijke fiscalist.
Om in de sfeer te blijven een beeteweetje tot besluit. Het zegt misschien niks of misschien wel alles, maar Michel's zoon Alain, Michel's ex Jacqueline en Michel's stroman Fred zouden nog steeds te vinden zijn in het huidige klantenbestand van het Haagse accountantskantoor. Soit. Terug naar het condoleanceregister. Om uit te vlooien of er naast de meisjes van Vinken Vastgoed en Albert Nieuwenhout nog meer interessante figuren uit Michel's sappige verleden opduiken. Stay tuned.

Door Jan Portein

Ging bij nacht in de kroegen hier zijn naam in het rond bij het blond schuimend bier? Hebben we het over het ruim twee jaar geleden van ons weggerukte wasserettefenomeen Michel DelaHaye. Nou nee, zijn naam was maar in beperkte kring bekend en ging hooguit in het rond in etablissementen waar luitjes uit het geletterde en minder geletterde wereldje met enige regelmaat samen het glas hieven of een stukje smikkelden. Bij tijd en wijle afgelegd door collega's van de heren Bond, Clouseau, Luther en meer van die grootheden. Als leek zou je verwachten dat de naam van onze Michel haast onvermijdelijk zou opduiken in een aantal geruchtmakende en zelfs dodelijke affaires uit het verleden. Maar gek genoeg was dat niet zo. Ook niet in landen om ons heen en iets verder weg waar hij aktief was. Daarom waren wij zo onpeilbaar gelukkig met zijn Belgische condoleanceregister. Want daarin kwamen wij wel degelijk interessante connecties tegen. Veelal dames, maar Michel was nu eenmaal een charmante heer. Naast de twee door ons al eerder opgevoerde Carolien en Neeltje van het intrigerende Amsterdamse Vinken Vastgoed wierp ook ene Meiri Madureira haar diepe leedwezen in de schoot van weduwe Jacky Harnas. Ondermeer met de volzin “De hemel heeft er een prachtige ster bij!!”. Hoe verzin je het. Als we goed zijn ingelicht (en dat zijn we) werkte/werkt Meiri als secretaresse bij D & D Consulting. Een Belgische onderneming die al enige tijd deel uitmaakt van de PIA Group en gespecialiseerd is in boekhouding en fiscaliteit. Hetzelfde terrein dus waarop de door ons al eerder licht gefileerde Haagse onderneming Sprangers en Van den Ende zich beweegt. En dat is niet onlogisch binnen het kader van Michel's jolige praktijken (1).
Van Meiri Madureira naar Katrien Seurynck ce n'est qu'un pas. Ook deze kennelijk bewogen dame liet een digitaal kaarsje branden voor de naar de bovenste etage verhuisde Michel en dat doe je niet als je hem alleen maar eens bent tegengekomen in een populaire staminee. De vroegere miss Belgian Beach en met een weelderige haardos gezegende Katrien is zeker geen minkukel. Zo is zij bijvoorbeeld gemeenteraadslid in het bij ons dankzij de inmiddels overleden oud-burgemeester en kindervriend graaf Leopold Lippens uiterst populair geworden Knokke-Heist (2). Verder is zij als makelaar aktief en is het baasje van Immo Lock, dat zich niet beperkt tot het verhandelen van vastgoed in België, maar bijvoorbeeld ook in Spanje. Dat biedt ons perspectief in de affaire DelaHaye zou je zeggen. Maar we zijn er nog niet. Dus stay tuned.

(1) Zie voor Sprangers en Van den Ende de sprankele afleveringen 744 en 745 van deze serie.
(2) Mocht u geïnteresseerd zijn: Leopold wordt in de series “Adel verplicht”, “Brieven uit de nor” en “Blikscaters” met zwier uitgeserveerd.

Door Jan Portein.

Cherchez la femme? Nou, de ene wasserette is de andere niet. In het inmiddels uit het zicht verdwenen geval van notaris Jean Paul Eldering (rip) verscheen er maar één vrouw in het licht van de koplampen. In casu Eldering's vechtgenote Hanneke Veenemans (rip). In het geval van Michel DelaHaye is er sprake van een heel plakboek vol femmes.Van de door ons al in de etalage gezette Michèle (de dochter van), Jacqueline aka Jacky (de ex van), Carolien (Vinken Vastgoed), Neeltje (Vinken Vastgoed), Meiri (D & D) tot aan Katrien (de Vlaamse krullebol van Immo Lock). Met nog negen dames in de wachtkamer. Onder wie ene Sabine Vanden Avenne, die net als Katrien Seurinck zo vriendelijk was om een digitaal kaarsje aan te steken na de hemelvaart van onze Michel. Sabine is een dochter van de vorig jaar met zijn schepper verenigde Roland Vanden Avenne, wiens naam onverbrekelijk verbonden is met de Vlaamse “beursgoeroe” en voormalig parlementslid Jean Pierre Van Rossem. Ordinaire zwendelaar? Wasbaas? Ponzi artiest? Als bij u een vleugje nieuwsgierigheid de kop op steekt dan kan u hier terecht. Volgens onze bronnen was Michel DelaHaye al in de jaren tachtig in Knokke-Heist neergestreken. In de periode dus waarin Van Rossem's financiële strapatsen al weelderige vormen begon aan te nemen. Na het lezen van al het moois dat de combine Van Rossem-Vanden Avenne bij elkaar hebben gemetseld of waarvan ze werden verdacht vraag je je toch af of Michel indertijd als expert misschien steun heeft verleend aan die combine bij het wegwerken van de meloenen. En of dat digitale kaarsje van Sabine daarmee verband houdt. Want zelfs in deze louche kringen geldt vaak dat één en één twee is. Vaak. Niet altijd. Toch eens contact zoeken met Sabine. Nooit geschoten, nooit een gat in je Ferrari. Stay tuned.

Door Jan Portein.

God helpt ons de ezelsbrug over. Die is voor deze gelegenheid opgetrokken op de Herenstraat 22 in de Amsterdamse Jordaan. Op dat adres is speciaal voor luitjes die van Italiaans voer houden en tabak hebben van de platte nalatenschap van Waffen SS-er Rudolf-August Oetker een exquise Linguini Trattoria te vinden. Daar kan je dan je hart ophalen. En zonder het waarschijnlijk te beseffen bent u tegelijkertijd aangekomen bij eerdergenoemde ezelsbrug. Hogerop in dat pand is namelijk de eenmanszaak Oliva d'Oro gevestigd. Handelt in olijfolie van de naar eigen zeggen hoogste kwaliteit en die olie is afkomstig uit … Umbrië. En als u deze serie een beetje volgt voelt u hem al aankomen. Die olie is van Fred! Fred Theijsmeijer. In het niet zo verre verleden de rechterhand van de ruim twee jaar geleden overleden wasbaas Michel DelaHaye. Over goed boeren gesproken. Zo! Kijkt u hier maar even rond en vraag je een beetje jaloers af: hoe doet ie het? Dubai, Umbrië, Vinkeveen, Hoevelaken en wie weet wat nog meer aan wufte bezittingen. We knagen door. Stay tuned.

Door Jan Portein.

Wat de FIOD doet roept bij ons vaak net zoveel vraagtekens op als om eens wat te noemen de keuze van tussenpaus Schoof voor het bijwonen van een herdenkingsdienst in de Amsterdamse synagoge terwijl 250.000 man tegelijkertijd de binnenstad bevolkten om te protesteren tegen de genocide in Gaza. Zo stuitten wij bijvoorbeeld in de afgelopen jaren op merkwaardig terughoudend fiodaal gedrag in de zaak rond de “verdwenen” bezittingen van de heren Schumacher en Van den Hemel. Terwijl bij ons toch vele namen en paarden die bij de stevig stinkende affaire betrokken waren de revu zijn gepasseerd. En ook nu weer, bij de zaak rond de naar zijn schepper teruggekeerde wasserettekoning Michel DelaHaye, hebben wij nergens in Den Haag iets in beweging zien komen. Maar wat niet is kan nog komen. Namen als Endstra, Klepper, Hillis, Kroonenberg, Van Reedt Dortland, Van Maarseveen, Sprangers & Van den Ende, Vanden Avenne, Van Rossem en niet te vergeten Fred Theijsmeijer moeten toch bij een beetje fiscale speurneus enige emotie op gang brengen. Nu we toch weer bij “architect” Theijsmeijer zijn beland pakken we nog even leuk uit. Toen Michel nog ruim en breed van het leven genoot maakte zijn assistent Fred zoals u weet of kunt weten wat antiek vastgoed en annex een stoot olijvenboompjes buit in Umbrië. Voor het handjeklap met de Italiaanse hotemetoten werd de hulp ingeroepen van een Nederlandse intermediair. Ene Caroline van den Dool. Namens de Journey Estate Societa Agricola R.L. Niet toevallig overigens, want “boerin” en “bouwbegeleider” Carolientje heeft samen met “geluidstechnicus” Karel Wilgenhof een lieflijk vakantieonderkomen in Ribera op Sicilië. Met... olijfboompjes. Expertise dus aanwezig. Of Carolientje en Karel weet hadden van Fred Theijsmeijer's connectie met Michel DelaHaye vermeldt de story niet. Maar we zwoegen verder. Stay tuned.

Door Jan Portein.

Wat zagen we gisteren ineens met een dolle tackle voorbij vliegen? Het bericht dat Lesley Bamberger kandidaat zou zijn voor een functie in de Raad van Commissarissen van Ajax, tegenswoordig ook bekend onder de naam Ajakkes. Zou wat ons betreft een prima keuze zijn. Lesley kent alle fijne kneepjes binnen de internationale stenenwereld. Mede dankzij zijn opa (Jaap Kroonenberg), twee van diens zakenvrienden (Eddy Trump en de in januari van dit jaar met zijn schepper verenigde Pierre Salik) en zijn vermaarde fiscale wizzard Erik Bos (1). Bovendien heeft ie inmiddels binnen de voetballerij ook al wat rondjes warmgelopen bij Almere City. En verder is ie de schoonvader van Ajacied Stefan Berghuis. Hoe bedoel je mooie voorzet? Die krijgt Wout Weghorst nog tussen de palen. Stay tuned.

(1) Ga voor wat meer details over deze heren terug in de tijd.