Octopussy (31)

donderdag 12 juni 2003
Uit persberichten valt te destilleren dat Willem Endstra in ieder geval sedert beginjaren negentig ten behoeve van een avontuurlijke cliëntèle geld investeert in allerlei op het oog keurige projecten. Tot die cliëntèle behoorden ook de erven van de beginjaren negentig ruw overleden Klaas Bruinsma. De heren Klepper, Mieremet en Femer om eens iets te noemen.
Dankzij René Coltof, chef buitenland van Endstra’s onderneming, weten we dat tegen het einde van de vorige eeuw een zakelijke connectie onstond tussen de toch al van spaghetti houdende Willem en de gebroeders Berlusconi, ofwel de Italiaanse mafia (zie het kleine maar fijne serietje "Hahaha" van december vorig jaar en eerdere afleveringen van deze serie op www.stelling.nl/followup. De nieuwe combinatie ging driftig aan de slag met vakantieprojecten op Sardinië en bij de Noorditaliaanse meren. Of dat allemaal de volle instemming genoot van de erven Bruinsma, machtige lieden in Willem’s schaduwkabinet, valt te betwijfelen. Per saldo had de mafia zijn entree gemaakt in Willem’s entourage en zoiets gaat niet ongemerkt voorbij. Half september 2000 had Endstra traditiegetrouw een tafeltje besteld bij het gala ten behoeve van een Nederlandse organisatie die geld inzamelt voor de Flyin’Doctors. Door scharrelaar Flip Kerkhoven dat jaar georganiseerd in Monaco. Als hoofdsponsor van het kleurrijke gebeuren trad Chris Thunnessen op. Een vastgoedondernemer met belangen in de softdrugssector (zie de serie "Schimmen achter Pim" in followup en warme gevoelens voor de Amerikaanse zangeres Shirley "Goldfinger" Bassey, die voor de 900 aanwezigen op het gala van Monaco een spetterend optreden verzorgde. Onder die aanwezigen bevond zich overigens ook Margarita de Bourbon de Parme die toen al door snuffelaars van het Koninklijk Kabinet en wellicht een "mannetje" van Prins Bernhard in de kieren werd gehouden wegens haar relatie met Edwin de Roy van Zuijdewijn.
Volgens een hardnekkige anecdote die door Quote recentelijk aan het papier is toevertrouwd heeft Endstra dat allemaal niet mee kunnen maken. Hij moest plotseling voor dringende zaken naar Amerika. Waar of niet waar, zijn tafeltje bleef niet onbezet. Daar zaten onderanderen Sam Klepper en John Mieremet (en Femer?). En die wilden dat wel laten weten ook. Ze werden zelfs zo luidruchtig dat Klaas Hummel, Willem’s zakenpartner die met zijn gezelschap aan een tafeltje daarnaast was aangeschoven, de heren vriendelijk edoch nadrukkelijk verzocht om op te zouten. Hummel kreeg als beloning voor zijn staaltje heldenmoed de belofte van de heren los dat hij spoedig een enkeltje naar boven tegemoet kon zien. Organisator Kerkhoven zei later wel het verhaal te kennen, maar door de drukte niks van het voorval te hebben gemerkt. Als het verhaal waar is - en waarom niet? - dan lag daarmee de nauwe band tussen Endstra en de erven Bruinsma vanaf dat moment open en bloot op straat. In wezen dus een breuk in de Amsterdamse omerta. Begin oktober 2000, een paar weken na het gala, sneuvelde Jan Femer. Twee weken daarna Sam Klepper. Een wat late poging om Mieremet, die zijn geld van Endstra terug wilde hebben, hun lot te laten delen (februari 2002) mislukte ternauwernood. Tussen de overlijdensberichten van Klepper in De Telegraaf stond het door ons al eerder gememoreerde anonieme exemplaar: "Nessuno attaca noi senza essere punito". Italiaans voor: niemand valt ons aan zonder gestraft te worden. Toegegeven, dit is een theorie. Maar misschien wel zo valide als het oeverloze gelul dat de ruiming van de erven Bruinsma het gevolg was van een ripdeal uit het verre verleden. Stay tuned.

Octopussy (32)

vrijdag 19 september 2003
Spanning en sensatie vanavond in het NOS-Journaal. De planning van de aanslag op OvJ Koos Plooy door twee ingehuurde Albanezen die volgens eerdere berichten dankzij voorkennis bij Justitie was voorkomen, zou zijn verzorgd door de in Indonesië geboren Greg Remmers. Een vijftiger die al lang in het Amsterdamse wereldje rondbanjert en blijkbaar goed heeft geboerd getuige zijn verschillende luxueuze panden in Diemen en Marbella. Greg is in juni van dit jaar aangehouden nadat een van zijn Joegoslavische gabbers, Alexander “Acika” Bulatovic, in de PC Hooftstraat op 16 mei -zittend in een comfortabele voiture van de zo innig metde LPF verbonden Mercedes-dealer John van Dijk- een te hoog loodgehalte had opgelopen en was overleden. Aanleiding tot die schietpartij in de oh zo deftige winkelstraat waar sterren uit verschillende werelden hun outfit aanschaffen, was de leverantie van 44 kilo amfetamine aan een Brits-Joegoslavische vakgenoot. Het spul was niet van de kwaliteit die men in de PC Hooft mocht verwachten en er onstond hommeles met gewelddadige afloop. Remmers had nog meer pech dit jaar. In januari werd Fred Ros aangehouden toen hij bij het laven van zijn auto bij een tankstation de motor vrolijk had laten doordraaien. Zijn karretje bleek op naam te staan van Greg Remmers en in het interieur ervan werd een wapen aangetroffen. Standaardprocedure: de politie neemt een kijkje in de woning van de desbetreffende rakker. In dit geval dus Fred Ros. Die woning bevond zich in Vinkenveen en daar vonden de platte petten een voorraad wapens die voldoende was voor het uitroeien van de hele Nederlandse wildstand, zowel dierlijk als menselijk. Die wapens zouden voor een deel uit dezelfde serie afkomstig zijn als de blaffers die gebruikt zijn bij de ruiming in de Amsterdamse onderwereld van de afgelopen jaren. Het huisje van Ros bleek het eigendom van de rondborstige actrice en presentatrice Katja Schuurman. Katja liet naar aanleiding van het gekrakeel dat toen ontstond onmiddellijk weten dat ze buitengwoon shocked was, maar dat zij niet had geweten dat haar huurder een onverlaat was. Zij had de verhuur namelijk overgelaten aan een gerespecteerde makelaar en daarmee was voor haar de kous af geweest. Maar was ie dat ook? Het gerespecteerde makelaarskantoor bleek Smart Vastgoed BV op het Obiplein 6 – 10 in Amsterdam-Oost te zijn. En wie trekt daar aan de touwtjes? Greg Remmers. Maar dat wist Katja natuurlijk ook niet. Die was effe bezig met het verorberen van een paar oesters of zo. Kan nog leuk worden allemaal. Stay tuned.

Octopussy (33)

maandag 22 september 2003
Greg Remmers’ Smart Vastgoed BV op het Amsterdamse Obiplein, waar Katja Schuurman haar Vinkeveense villa in de etalage had gezet, heeft net als de actrice een zusje. Daar kwam justitie achter bij een inval op 3 juni van dit jaar in een ander bedrijfspand van Greg Remmers op de Daalderweg in Zaandam. Uit de aangetroffen documentatie bleek dat er ook een Smart Verzekeringen BV bestond. May the force be with you als je van plan bent je hebben en houden bij een bedrijfje als dit te verzekeren.
Dat wil uiteraard niet zeggen dat de dekking niet keurig verzorgd zou zijn. Zozou de Spaanse politie al weer geruime tijd geleden in het optrekje van Greg in Marbella op krachtdadige wijze geprobeerd hebben een kluis op te sporen die ergens onder een vloeroppervlak verborgen zou zijn. Daar zouden een paar leuke snuisterijen van ons staatshoofd zijn verborgen, die waren ontvreemd uit een niet al te best beveiligde auto tijdens een vakantie van hare majesteit. De kluis werd niet gevonden en de politie vertrok onverrichterzake bureauwaarts. Sterke geruchten willen dat de petten er een meterje naast hadden gezeten en dat in de kluis inderdaad de juwelen waren verborgen.
Hoe dit ook verder zij, we keren terug naar de amfetaminedeal uit de vorige aflevering.
Bij die transactie was volgens Justitie niet alleen de in de PC Hooftstraat gesneuvelde “Acika” Bulatovic betrokken maar ook diens landgenoot Srdjan Miranovic. Een goeie kennis van een ander lid van deze Joegoslavische belangenvereniging: Mirko Vukmirovic. En laat die nou volgens Justitie lekker bezig zijn geweest met het in elkaar hangen van een bevrijdingsactie van de als leider van de “Joego’s” bestempelde Joca Jocic. Geen eenvoudig kunstje omdat die al ruim een jaar niet in zo maar een petoet zit maar in de EBI in Vught. De nor met het hoogst denkbare repressieve regime in Nederland. En de zwaarste bewaking. Van uitvoering van de actie kwam niks, omdat Justitie er begin dit jaar de lucht van kreeg. Er kwam direct een onderzoek op gang, waarbij ook de naam van Greg viel. En of dat nog niet genoeg was zou bij het fanatiek doorsnuffelen van Jocic’ cel een telefoonnummer zijn gevonden. Dat van “de zuster van een bekende actrice”. Nee, we zeggen niks. Maar u hoort ons denken. Stay tuned.

Octopussy (34)

maandag 10 november 2003
In februari en maart van dit jaar hebben wij ons behoorlijk fanatiek beziggehouden met de affaire rond Jaap de Bode. De Gooise zakenman die tientallen miljoenen aan leningen wist los te peuteren bij de Rabo-bank in Eemnes zonder dat daar fatsoenlijke zekerheden tegenover stonden. We trokken toen boven water dat Jaap connecties onderhield met Johan ter Haak. Een ondernemer uit het Endstra-circuit die zich ondermeer bezighield met het witwassen van revenuën uit de roesmiddelenhandel. Dat deed het vermoeden rijzen dat ook De Bode zich onledig had gehouden met deze avontuurlijke vorm van huisvlijt. En dat Rabo-directeur Rob Wijnmaalen, die Jaap’senthousiasme voor snelle auto’s en strakke pakken deelde, minimaal daarvan geweten moet hebben. Om maar te zwijgen over de Raad van Toezicht van de boerenbank. Na de dood van Wijnmaalen bij een merkwaardig auto-ongeluk in november 2001 spatte de Bode-bel uiteen en zat de Rabo met de zelfgekweekte peren. Maar daar blijft het niet bij. Zo’n tien à vijftien grote jongens uit het bedrijfsleven die zich tot nu toe redelijk koest hebben gehouden zouden zich namelijk hogelijk belazerd voelen door de Rabo en van plan zijn een schadeclaimpje bij de bank te deponeren. En dan niet op de manier van iedereen voor zich en God voor ons allen. Maar op de Amerikaanse manier, compleet met een claims commission en een batterij gespecialiseerde befboys. Een novum in Nederland, dus de Rabo kan zijn borst en wellicht zelfs zijn buik nat maken. Wij houden wel van wat gespetter en daarom adviseren wij u nog maar weer eens: stay tuned.

Octopussy (35)

dinsdag 11 november 2003
In de vorige aflevering spraken wij al onze verbazing uit over het feit, dat de flamboyante Gooise zakenpief Jaap de Bode zo makkelijk fantastische leningen kon sluiten bij de Rabo in Eemnes. Nog verbazender is dat de Rabo blijkbaar niet de behoefte voelde om De Bode juridisch aan te vatten toen eind 2001 het aantal gaten in diens zakelijke bouwsel een vergelijking met dat van de Sacrada Familia moeiteloos doorstond. Zou de bank inderdaad boter op het hoofd hebben, zoals her en der wordt gesuggereerd? De vraag is toch al waarom De Bode zulke hoge leningen aanging. De prijs vanhet onroerendgoed dat hij ermee aanschafte lag strikt genomen een stuk lager. Strikt genomen wel ja. Maar de taxaties die werden gehanteerd om die hoge leningen te rechtvaardigen lagen ver boven de marktwaarde. En ze werden verzorgd door een makelaarskantoor uit Arnhem: Bekkering & Westra. Nou is vergissen menselijk dus wij stuurden deze experts de volgende e-mail:
“Wij zijn bezig met een journalistiek onderzoek naar de achtergronden van de affaire-De Bode. Tijdens dat onderzoek is ons ter ore gekomen dat u voor deze Gooise zakenman taxaties heeft verricht bij de aankoop van onroerendgoed. Die taxaties zouden bij herhaling aanzienlijk te hoog zijn geweest. Daardoor is bij mensen met enige expertise op dit terrein de indruk ontstaan dat zij een onderdeel vormen van een witwasconstructie. Zou u die visie van commentaar kunnen voorzien? Voordat wij wellicht in onze artikelenserie “Octopussy” tot verkeerde interpretaties komen”.
Later nog gevolgd door het addendum:
“Zou u ons kunnen zeggen in hoeveel gevallen u bij de transacties van de heer De Bode en de Rabo-bank betrokken bent geweest?”
En zoals wij dat gewend zijn wachten we nu beleefd het antwoord van de geadresseerde af. Want beleefd zijn we altijd... bij de eerste kennismaking. Stay tuned.

Octopussy (36)

dinsdag 11 november 2003
Ja hoor, bingo. Een vingerplant. Dat wil zeggen, een mailtje van meneer Westra. Vast onderdeel van het Arnhemse makelaarsduo Bekkering & Westra. In antwoord op onze vragen uit de vorige aflevering. Hij schrijft:
“Voor De Bode Vastgoed hebben wij inderdaad enkele taxaties uitgevoerd. Deze taxaties zijn altijd marktconform uitgevoerd en uitgewerkt. Diverse van deze getaxeerde objecten zijn sinds die periode verhuurd en/of verkocht. Wij hebben tot nu toe nog nooit een op- en/of aanmerking van welke financiële instelling dan ook gehad op onze waardebepalingen. Er is bij ons nooit de indruk gewekt dat De Bode Vastgoed op welke wijze dan ookbetrokken zou zijn bij welke constructie dan ook."

Kijk, dat diverse (jammer, niet allemaal) door B en W getaxeerde objecten zijn verkocht of verhuurd en dat de betrokken financiële instellingen als bijvoorbeeld de Rabobank nooit hebben gepiept zal je de donder doen. Hoe meer je vangt voor een object, hoe beter het is. En dan is de prijs meteen marktconform. Zover hebben we het wel begrepen. Dat B & W hun voormalige cliënt niet afvallen kunnen we waarderen, hoewel de beweegredenen net zo divers kunnen zijn als de verkochte objecten. We zouden overigens graag willen weten of B & W ook taxaties heeft verricht voor beeveetjes als De Maaspoort, Blombode Vastgoed, Butzbach Benelux BV, J.J. de Bode Management of andere buitenwijken uit De Bode’s imperium. Want dan veranderen termen als “enkele" en ”diverse” al gauw in “heel wat” of “een massa”. Maar dat vragen we meneer Westra nog wel even. Stay tuned.

Octopussy (37)

woensdag 12 november 2003
Als we eenmaal ons gebit in een zaak afdrukken dan laten we niet snel los. Zo ook in de vreemde zaak rond de Gooise zakenman Jaap de Bode, de overleden bankier Rob Wijnmaalen, het makelaarskantoor Besselink & Westra en last but not least de Rabobank. Zoals gezegd hebben wij signalen opgevangen dat een flink aantal tot nu toe zwijgzame gedupeerden de keurig gecoiffeerde hoofden bij elkaar heeft gestoken om de Rabo te verrassen met het gerammel van een enorme collectebus. Dat bracht ons ertoe om ook het hoofdbestuur van de bank eens te benaderen met een mail. In de hoopdat het ons duidelijk kan maken hoe het nou zat met de zaak-Eemnes en dat ook andere gedupeerden naar aanleiding van ons krijgshaftig optreden het zwaard zullen aangorden. Naïef als wij zijn in dit soort gevallen zonden wij het volgende briefje aan persvoorlichter Dost:
“Wij zijn al geruime tijd bezig met het napluizen van de zaak-Eemnes, waarbij uw bank in onze ogen een merkwaardige rol heeft gespeeld. Allereerst uiteraard de buitengewoon hoge leningen die Rabo-directeur Wijnmalen verstrekte aan de Gooise zakenman Jaap de Bode. De leiding in Utrecht zou daar niet gelukkig mee zijn geweest maar zou niet hebben kunnen ingrijpen door de gedecentraliseerde organisatievorm van de bank. Pas nadat de heer Wijnmaalen overleden was ontstond blijkbaar wel een gelegenheid tot ingrijpen. Dat betekende overigens niet dat de bank de heer De Bode juridisch liet vervolgen. Opmerkelijk, vooral gezien het feit dat de heer De Bode behoorde tot het galactische stelsel van Willem Endstra, ”de bankier van de onderwereld”. Ten behoeve van onze serie "Octopussy" op onze met name door de Nederlandse pers geraadpleegde websites zouden wij graag van het hoofdbestuur antwoord willen hebben op de volgende vragen:
- welke overwegingen hebben geleid tot het besluit geen gerechtelijke stappen versus de heer De Bode te ondernemen?
- in hoeverre zijn daarbij de bevindingen van de recherche van invloed geweest?
- was er in Eemnes sprake van een witwasconstructie?
- zijn er in de loop der tijd schadeclaims ingediend door derden?
- is het u bekend dat door derden een “clash action” wordt voorbereid, waarbij een aantal van hen hun belangen hebben gebundeld?"
Ja, u heeft gelijk. Er zitten een paar addertjes onder het gazon. Maar die hebben we gevraagd nog even onder de zoden te blijven. Tot we antwoord hebben van het hoofdbestuur. Stay tuned.

Octopussy (38)

dinsdag 18 november 2003
Wij hebben het op deze plek al redelijk vaak gehad over het advocatenkantoor van mr. E.A. Toenbreker, herstel A.E. Toenbreker, op het imposante adres Keizersgracht 686 te Amsterdam. Dat mede dankzij de niet geringe inbreng van mr. E. Hingst en mr. C.N.M. Dekker in de loop der jaren zo’n illustere klantenkring had opgebouwd. Er kwamen respectievelijk de namen voorbij van de heren Mieremet, Kok, Helsloot, Hillis, de ons te vroeg ontvallen Lüske en de Belgische filosoof van de koude grond Verbeke. Om eens wat te noemen. Maar de schoorsteen moet roken en iedereen heeft recht op juridische bijstand. Vandaar misschiendat het kantoor van Toenbreker ook de belangen behartigt van Resurgo BV van de heer René Lavrijsen. Deze onopvallende inwoner van het rustieke ‘tGooi beheerde het onroerendgoed van Dominee Bruinsma al toen deze op de woelige baren nog zo idyllisch aan het morrelen was aan onze prinses Mabel i.o.. Daar kwam geen wijziging in toen Klaas nolens volens van het tijdelijke naar het eeuwige zeilde in de slagschaduw van het Amsterdamse Hilton. Ook de stijl van beheer veranderde niet. Zo is het onderhoud van de huurpanden waaruit de nalatenschap voor een deel bestaat niet om naar huis te schrijven. Maar klagen daarover is in dit geval een equivalent voor het vragen om repercussies. Niettemin raapte in het nog redelijk recente verleden een huurder twee kilo moed bij elkaar en trok Lavrijsen’s firma voor de kadi wegens achterstallig onderhoud. Hij won de zaak met evenveel vlag als wimpel. De tegenpartij werd door de rechter gesommeerd de boel op orde te brengen met een vette maximum dwangsom als stok achter de huisdeur. Maar Lavrijsen lag daar blijkbaar geen moment van te woelen. In de ogen van de huurder gebeurde er in de periode na de uitspraak eigenlijk net niks en dus eiste hij op een kwaad moment die dwangsom op. Sindsdien zag hij zich genoodzaakt om al driemaal aangifte te doen wegens bedreiging met de dood, huisvredebreuk en andere gezellige vondsten uit dit zo vertrouwde arsenaal. Aangifte? De huurder heeft inmiddels te horen gekregen dat de huisbaas schijt heeft aan de politie en het gratis advies gekregen voortaan goed om zich heen te kijken. Die bleek echter in het bezit van een paar flinke ballen want hij heeft inmiddels contact opgenomen met het consumenten-programma De Woonbrigade van RTL 4 om de affaire eens flink in het zonlicht te zetten. Zo zie je maar, hoe moeilijk het is om ingewortelde tradities uit te bannen. Stay tuned.

Octopussy (39)

donderdag 4 december 2003
Aan de systematische ruiming binnen het Amsterdamse wereldje is nog geen einde gekomen. Zo ontvingen wij van een trouwe lezer het bericht dat Mirko Vukmirovic sedert vorige week niet meer tot de levenden behoort. Hij zou tegen acht kogels aan zijn gelopen in het zuiden van Spanje. Eerste noch tweede hulp mocht nog baten. Mirko behoorde volgens recherchegegevens tot de hofhouding van in de EBI in Vught verblijvende Joca Jocic. En tevens tot de kennissenkring van de heren Srdjan Miranovic en “Acika” Bulatovic, die in mei van dit jaar op lood werden getracteerd in de gerenommeerde Amsterdamse PC Hooftstraat.
Delaatste streek daarbij voorgoed de vlag. De aanslag zou het logische vervolg zijn van het nodige gesteggel over de leverantie van 44 kilo amfetamine van dubieuze kwaliteit aan een Brits-Joegoslavische collega-ondernemer. Dit hele gezelschap uit het gebied dat geheel conform de planning van Freddie Heineken door de NAVO kortgeleden etnisch is herverdeeld zou weer een coöperatieve band hebben met Greg Remmers. De man die landelijke bekendheid kreeg dankzij Katja Schuurman en op het ogenblik zijn tijd verbeidt in de petoet tot hij weer terug kan keren naar zijn optrekje in Marbella. Voor wie dit allemaal duistere taal is: u kunt het lichtknopje vinden in de afleveringen 32 en 33 van deze serie op de followup-website. Sterkte nog en stay tuned.

Octopussy (40)

zondag 7 december 2003
Denk je dat je als onbekende Bulgaar samen met je bijslaap even op je gemak kan winkelen in Amsterdam en dan word je op de Dam voor je klus geschoten. Op klaarlichte dag. Nou ging het niet om zomaar iemand. Konstantin Dimitrov-Samokovetsa werd in zijn vaderland beschouwd als een van de topjongens uit het avontuurlijk circuit, die zich bezighield met de doorvoer van heroïne uit Afghanistan via Turkije naar West-Europa. Daarbij schijnt hij zo onverstandig te zijn geweest om op de tenen te gaan staan van een stel Russische mafiosi. Die gaven vervolgens het groene licht gaven voor zijn deportatie naar de eeuwige gulag. De uitvoerder van de klus zou een Nederlander zijn uit de drugssfeer. Nou gaan wij daar niet steil van achterover. We hebben al eerder gemeld dat de retail van de weer rijkelijk op gang gekomen hero-leveranties uit Afghanistan voor het grootste deel via Nederland verloopt. Het besluit daartoe zou nog niet zo heel lang geleden in Londen zijn genomen tussen een nog vrij jonge Nederlandse ondernemer en vertegenwoordigers van Ayub Afridi. De Pakistaanse top-dealer die eind 2001 op zijn troon in het noorden van Pakistan terugkeerde met de assistentie van de CIA. Wellicht past de moord op Konstantin ook nog in het plaatje van een arrestatie die op 20 juni van het vorig jaar in Bulgarije plaatsgreep. Die van de Servische kingpin Joca Jocic. Ook geen onbekende in het Amsterdamse milieu die momenteel een dipje doormaakt in de EBI in Vught. Wellicht vernemen we dat nog uit politiekringen. Want volgens berichten uit de Bulgaarse pers zouden er innige contacten bestaan tussen de Nederlandse speurneuzen en hun Bulgaarse collega’s. Een combinatie van yoghurt en snert, maar wie weet komt er toch nog iets moois uit. Mochten wij iets horen, dan hoort u het ook. Stay tuned.

Octopussy (41)

woensdag 10 december 2003
Zaten we er dus niet eens zo erg naast. In de vorige aflevering suggereerden we dat het nogal abrupte overlijden van Konstantin Dimitrov alias Samokovetsa mogelijk ook te maken had met de arrestatie van de momenteel in Vught verblijvende Joca Jocic. De zeker al vijftien jaar in het Amsterdamse wereldje rondstruinende handelaar in drugs, wapens en aanverwante snuisterijen, die met name eind jaren negentig ook in Sofia een alleraardigste reputatie had opgebouwd in de lokale groothandel. En dat bleek juist. Net als in Mokum waart in de Bulgaarse hoofdstad de laatste jaren een wat mager uitgevallen heer met een zeisrond die een speciaal kijkje lijkt te hebben op avontuurlijke lieden. Aanleiding daartoe lijkt het “rippen” van een door de firma Jocic geïmporteerd partijtje cocaïne van 600 kilo. Een van de heren die verantwoordelijk werd gehouden voor deze kwalijke grap vond zijn voortijdig einde in de Caraïben. Hij vormde jarenlang de liaison tussen het team van Joca’s onderneming en Bulgaarse retailers. Maar ook in de rijen van die laatsten werd vervolgens flink geschoffeld. Want rippen is geen geintje meer. Naar aanleiding van dit onwelvoeglijke optreden werd de Serviër Nenad Milenkovic gearresteerd. De veronderstelde plaatsvervanger van Joca in Sofia bij langdurige afwezigheid. En laat Nenad nou warme zakelijke banden onderhouden met de vorige week op de Dam neergezegen Dimitrov. Jawel. Zoals eerder vermeld hield Konstantin zich de laatste tijd bezig met de doorvoer van heroïne uit Afghanistan. Voornamelijk via Belgrado. Daarbij zou hij niet erg in het putje zijn gevallen van Russische belanghebbenden en dat zou de reden zijn geweest voor zijn ruwe, voortijdige heengaan. Kan. Het gaat per saldo om de revenuën en dan gaat geen Zwarte Zee te hoog. De twijfel schiet echter in je hamstrings als je weet dat veertig procent van de inkomsten verdwijnt in de zakken van Bulgaarse en Servische politici en vrienden binnen het ambtelijk apparaat. Waaronder opsporingssnuffelaars en gebefte. Goed, dan gaat het in veler ogen om wat duistere landen waar corruptie haast lijkt te zijn uitgevonden. Maar wie beseft dat Nederland een van de centra is van de wereldhandel in roesmiddelen moet wel tot de conclusie komen dat ook achter de duinen flinke commissies en donaties hun weg vonden naar onvermoede zakken. En dat het opvoeren van Russische opdrachtgevers bij de dood van Dimitrov wellicht wat kort door de bocht is. Stay tuned.

Octopussy (42)

maandag 15 december 2003
Op 4 november jl. werd de 51-jarige Amerikaanse zakenman Richard Scushy uit Birmingham, Alabama in staat van beschuldiging gesteld. Volgens Justitie had Richard in 85 gevallen buiten de ziekenhuispot gepist. Zo zou hij als CEO van HealthSouth, een onderneming uit de private sector van de gezondheidszorg, via fantasierijk boekhouden en andere frauduleuze kunstjes de bedrijfsresultaten hebben opgekrikt ten faveure van de koers op Wall Street. Voor een totaal van 2,7 miljard dollar. Een Enron lookalike. Aan de hand van die opgesexte bedrijfsresultaten inden Scrushy en 15 andere vindingrijke luitjes uit de top van het bedrijf jarenlang extra vette bonussen enandere gerelateerde lekkernijen. Inmiddels heeft de hele meute bekend in een poging om al te zware gevangenisstraffen en boetes te voorkomen. Behalve de in voorarrest zittende Scrushy. Die geeft de anderen de schuld en zegt dat ie nergens van af weet. Zo’n CEO zal je hebben. Maar er was meer. Volgens de Amerikaanse justitie heeft HealthSouth zich ook massief beziggehouden met het belazeren van verzekeringsmaatschappijen en het witwassen van zwarte gelden. Bij dat laatste is dan meteen de vraag aan de orde: waar kwam die poen vandaan? Het mega-proces tegen Scrushy en zijn trawanten zal zonder twijfel weer de nodige shit opleveren. Of daarbij ook de Nederlandse link aan de orde komt is de vraag. Maar die is er wel degelijk. Stay tuned.

Octopussy (43)

woensdag 17 december 2003
In 1999 had Richard Scushy’s HealthSouth (*) zich zakelijk verbonden met de onderneming Healtheon Corporation die de gezondheid van de Amerikanen probeert te verbeteren via de digitale weg. Met name op het gebied van sportbegeleiding. Een buitengewoon profijtelijk initiatief van Jim Clark. Een high-tech goeroe wiens kassabel al eerder heftig rinkelde bij het opzetten van Silicon Graphics en Netscape. Of en in hoeverre Scushy’s financiële manipulaties zich uitstrekten tot Healtheon is nog in het duister gehuld. Maar dat Jim Clark af en toe een kromme schaats rijdt moge blijken uit het feit dat hij op 31 maart 1997 een bedragjevan 500.000 dollar uitleende aan de Amsterdamse onderneming Label Beever BV. Baasje daarvan was een Nederlander met een naar WC-eend geurende reputatie: Haddi Haddou Levi. Een in 1962 als Abdelhadi Haddou in Marokko geboren zakenman die zich tegenwoordig liever bedient van de naam Haddou-Levi en af en toe zelfs met een Israëlisch paspoort wappert. Haddi was pas sinds eind jaren tachtig als zelfstandig zakenman actief. Zowel in Nederland als België. Zo liet hij op eind 1989 zowel Levida Belgium als Levi Data registreren op de Kipdorpvest in Antwerpen. Ondernemingen die zich voornamelijk bezighielden met de handel in computerapparatuur. De bedrijfsresultaten waren niet om euforisch van te worden en het hele boeltje ging dan ook in augustus 1991 naar de kelder. Een spoor van ongedekte cheques achter zich latend. De officieel in de Haagse Paleisstraat gevestigde dochter Bicom BV (ook wel Levida Computer Brokers) bleef nog net drijvende maar streek in januari 1993 uiteindelijk ook de vlag. Die treurige ontwikkeling zal een bekende Nederlander wiens naam onlosmakelijk verbonden is aan de opkomst en neergang van het roemruchte Barretje Hilton weinig deugd hebben gedaan. Maar meer daarover in onze volgende aflevering. Stay tuned.

(*) zie vorige aflevering

Octopussy (44)

donderdag 18 december 2003
Wat zei Neel Kroes ook weer toen ze eind januari 1991 schielijk afscheid nam als voorzitter van de Raad van Commissarissen van Newtron? Dat ze zich niet kon verenigen met de heersende moraal binnen het bedrijf. En dat volgens haar bij verschillende luitjes uit de top van het bedrijf het gevoel voor mijn en dijn nogal was vervaagd. Dat had ze dan al gauw in het snotje want haar verblijf binnen het door wizzkid en Barretje Hilton-habitué Willem Smit opgezette automatiseringsbedrijf had precies vier maanden geduurd. Voorbeelden van wat er nou precies mis was gaf mevrouw van Smit tot Peperniet. En niemand van de achterblijvers bij Newtron -onder wie prominente figuren als kindervriend Frits Salomonson, beurs- en Yab Yumtijger Adri Strating en Wolknotje Nina Brink- voelde zich blijkbaar aangesproken. Maar een van dingen die bij Neel enige bevreemding zal hebben gewekt was wellicht de lening van 450.000 gulden die Newtron verstrekte aan de Belgische firma Levidata van de zich als computerhandelaar afficherende Haddou-Levi. Een bedragje dat notabene naar de privé-rekening van de Marokkaanse ondernemer werd overgemaakt en dat in ijle lucht bleek te zijn opgegaan toen zijn Levidata in 1991 naar de Filistijnen ging. Wat de leiding van Newtron heeft bewogen om onze Haddi zo warm in te pakken is net zo mistig als het verblijf van Sigourney Weaver tussen een koppel gorilla’s. Was het op basis van persoonlijke vriendschap tussen Willem en Haddi? Of lag er iets aan ten grondslag dat het daglicht niet helemaal kon verdragen? Of helemaal niet. Want zakelijk leek Haddi op een kameel met Friese doorlopers. Zeker in vergelijking met de kanonnen die zich in Newtron hadden verzameld. En de vraag of Newtron cq. Smit die 450.000 pegels nog heeft teruggezien staat ook nog open. Nou toch maar effe Nijenrode bellen. Misschien weet Neel het. Stay tuned.

Octopussy (45)

vrijdag 19 december 2003
Zoals vermeld had het Antwerpse echtpaar Levi Data en Levida Belgium een dochter in Den Haag: Bicom BV. Een groothandel in computers en computeronderdelen die als het zo uitkwam ook wel eens gebruikmaakte van de namen Levida Computer Brokers of gewoon Haddu-Levi Management. Nou was het adres Paleisstraat 2 alleen maar een papieren facade. Bicom opereerde in werkelijkheid vanaf Stadhouderskade 14 E in Amsterdam. En laat daar nou ook een filiaal van de Depfabank geregistreerd staan. Ofwel de Deutsche Pfandbriefanstalt die bijvoorbeeld participeerde in Willem Endstra’s verovering van het Amsterdamse Confectiecentrum (*). Toeval? Bestaat niet.
Nadat zijn onderneming Bicomin januari 1993 was vergaan richtte Haddou-Levi heel lollig op 1 april 1993 het interim-management bureau Transaction Rosmalen op dat hem direct detacheerde bij Manudax Nederland BV. Ook al geen bedrijf dat je een Middellandse Zee-gevoel geeft. Het was namelijk een voortzetting van HCS Manudax Nederland BV. Een onderdeel van Jan Kuijten’s HCS dat in 1991 met veel geraas naar de kelder ging. Datzelfde lot was ook Manudax beschoren. Op 26 juli 1994 was het einde oefening en drie dagen daarna liet Haddi ook zijn Transaction Rosmalen uit de boeken schrappen. Dat wil niet zeggen dat hij meteen veroordeeld was tot het hoeden van kleinvee of het klieven van gevogelte. In november 1993 was hij namelijk ook in dienst getreden bij SHL Systemhouse Nederland BV op de Koninginnegracht in Den Haag dat gelieerd was met SEA Containers House in Londen.
Enig aandeelhouder was FHL Systemhouse Inc. uit het Canadese Ottawa. Een Inc. waarachter naar verluidt Willem Smit zou hebben gescholen. Ja, dezelfde Willem Smit van Newtron, dat een paar jaar daarvoor zo grootmoedig Haddi 450.000 gulden had geleend. Zo op het oog wat merkwaardig, maar Allah’s wegen zijn ondoorgrondelijk. Net als die van Haddi, die op 31 oktober 1994 al weer afscheid nam van Systemhouse. Op zoek naar nieuwe avonturen. Stay tuned.

(*) Zie de eerste aflevering van deze serie van 6 januari 2003 op de Followup-site.

Octopussy (46)

maandag 5 januari 2004
Om te zeggen dat wij dikke mik zijn met de Deutsche Bank, nou nee. April vorig jaar hebben wij ook al eens de degens gekruist met het filiaal aan de Amsterdamse Herengracht. Nou ja, gekruist. Wij stonden wel met onze degen te zwaaien, maar de bank deed niks terug. Zelfs niet toen we wezen op haar beroerde rol in de Tweede Wereldoorlog. Raar hè? Onze nieuwsgierigheid ging toen uit naar de zakelijke connecties tussen de bank en de twee Amsterdamse vastgoedondernemers Endstra en Hummel. En omdat we over verse takken beschikken om dat vuurtje weer eens op te stoken wenddenwij ons vanochtend ondanks onze teleurstellende ervaringen opnieuw tot de jongens en meisjes aan de Herengracht. Ditmaal tot Jan Treuren, het hoofd van de afdeling Product en Cliëntenmanagement. Dus als een het moet weten is het Jan wel. Wij zonden het volgende mailtje:

“Geachte heer Treuren,
Zoals u wellicht weet is Kleintje Muurkrant in de afgelopen jaren uitgegroeid tot een redelijk gerenommeerde bron van informatie voor de “officiële” Nederlandse pers. Daarnaast is een uitstekend contact ontstaan met verschillende onderzoekjournalisten en bij gelegenheid werken wij prettig samen. Ten behoeve van een van hen sonderen wij nu naar de juistheid van nieuwe informatie rond de hier en daar als omstreden geldende Amsterdamse vastgoedondernemers Endstra en Hummel. Beide heren zouden in het verleden tot uw vaste cliëntèle hebben behoord. Nu zouden wij het volgende van u willen weten:
Is het juist dat die zakelijke band met een van hen cq. met beiden is verbroken?
Is het juist dat een van hen voor honderd miljoen bij u in het krijt staat?
Is het juist dat u een invorderingsprocedure bent gestart ten behoeve van een Duitse financiële instelling bij wie een van hen een schuld heeft uitstaan die hij niet heeft kunnen of willen vereffenen?
Is het hoofdkantoor in Frankfurt am Main van deze nieuwe ontwikkelingen op de hoogte?”

Zo. En nu maar kijken of Jan in de paraplubak zijn degen kan vinden.

Octopussy (47)

woensdag 7 januari 2004
In aflevering 43 van deze roemruchte serie maakten wij voor het eerst melding van de Amerikaanse onderneming Healtheon van de schathemeltjerijke Jim Clark. Op 31 maart 1997 had deze toch als uiterst bijdehand bekendstaande internet-visionair om de een of andere duistere reden 500.000 dollar uitgeleend aan Haddi Haddou-Levi, de naar keuze Marokkaans/Israëlisch/Mokumse scharrelaar en gros. Kennelijk zonder due diligence want op dat tijdstip was al een flink aantal ondernemingen van Haddi gecrasht. Toen het op terugbetalen aankwam deed deze zijn reputatie eer aan en noodzaakte Clark om in Nederland een juridische procedure te starten. Ondertussen had Haddi blijkbaar gebruikgemaaktvan het feit dat hij een zakelijke relatie onderhield met Clark persoonlijk. In de zomer van 1998 sloot hij namelijk met een aantal welgestelde Nederlanders een Stock Option Agreement waarbij werd overeengekomen dat in totaal zo’n 9 tonnetjes zouden worden gestoken in nieuwe aandelen Healtheon Corporation, waarvan de emissie ophanden zou zijn. Het bedrag werd overgemaakt op de effectenrekening van Haddi’s “Label Beever BV” bij het filiaal Minervaplein van de door ons zo bewonderde RABO-bank. En toen even niemand keek hevelde onze schuifelaar vervolgens als een Barney-speer 200.000 dollar over naar Clark in Florida. Naar alle waarschijnlijkheid om een gedeelte van de uitstaande schuld te delgen. Want van de emissie kwam geen talon terecht en in september van datzelfde jaar verzochten de gretige beleggers om terugbetaling van hun inleg. Helaas kippengaas. De eieren keerden niet terug op het nest. En er volgde logischerwijs een beslaglegging op de tegoeden van Label Beever BV. Christine Kroonenberg, de voluptueuze weduwe van de ons in 1997 ontvallen o.g. boer Jaap Kroonenberg en vooraanstaand BN-er, was een van de bij de neus genomen beleggers. Zonder haar lotgenoten daarvan op de hoogte te stellen zette zij een deal met Haddi op om zo in ieder geval haar volledige investering van 4 ton terug te veroveren. Maar zij was niet de enige die na de beslaglegging stiekem de strop wilde afwentelen. Ook de zo met zijn Triple A-status pronkende RABO-bank deed een duit in het zakje. Stay tuned.

Octopussy (48)

dinsdag 13 januari 2004
Toen Christine, de lustige Witwe van ome Jaap Kroonenberg, in het snotje kreeg dat Haddi Haddou-Lévi haar wel eens belazerd kon hebben en dat ze mogelijk haar vier tonnetjes niet in zijn geheel terug zou zien, liet zij op 14 oktober 1998 beslag leggen op de poet van diens Label Beever bij de Rabobank. Poet in de vorm van een effectenportefeuille ter waarde van 8 ton. Ook de andere schuldeisers gingen tot beslag over. En Christine moet dat met lede ogen hebben aangezien. Ze besloot tot maatregelen over te gaan. Op 28 oktober kwamen Fernanda Christine Kroonenberg-Maier en Abdelhadi Haddoutot een deal. Als Haddi voor één december van dat jaar de vier ton niet had terugbetaald dan verwierf La Kroonenberg een volmacht om de effectenportefeuille te verpatsen tot dat bedrag. En om elke verdere kunstgreep van de kant van Haddi voor te zijn kreeg zij ook een pandrecht op die portefeuille. Dat daarmee de andere schuldeisers buitenspel kwamen te staan was blijkbaar niet interessant. Maar die trokken het odd couple vrijwel direct voor de kadi en wonnen het kortgeding. De deal werd daarmee uit de boeken geschrapt. Iedereen in zak en as? Nou, Haddi in ieder geval niet. De Triple A-Rabo had namelijk na de beslaglegging de kraan van Label Beever gewoon open laten staan en Haddi maakte daar met zijn credit card vrolijk gebruik van. Onder meer voor copieuze braspartijen in prijzige restaurants. Maar de Rabo ging ook op andere fronten haar bankboekje te buiten. Zo trok zij na de beslaglegging een schuld van 180.000 gulden die Haddi nog had uitstaan schielijk nog even recht en speelde een hoofdrol bij de metamorfose die Haddi’s effectenportefeuille onderging. In het tijdsbestek van drie maanden (november ’98 t/m januari 1999) maakten de aandelen in bekende Nederlandse vennootschappen plaats voor aandelen in de Amerikaanse onderneming DSB Industries. Je zal zo’n bank hebben. Inmiddels koerste Haddi op zijn zoveelste faillissement af. Maar dat maakte weinig indruk, zoals later zou blijken. Stay tuned.

Octopussy (49)

donderdag 15 januari 2004
Tijdens een onderzoek van het Zoetermeerse research bureau Smit en Honing midden 1998 ten behoeve van belanghebbenden in het gekrakeel rond het Healtheon-project kwam ondermeer naar boven dat de directie van Haddou’s Label Beever BV gevoerd werd door Lacestala NV. Gevestigd op Curacao. En dan weten we over het algemeen meteen hoe de driekleur erbij hangt. Verder vonden de onderzoekers het typisch dat het telefoonnummer van het in de Amsterdamse Vossiusstraat gevestigde Label Beever zoals dat officieel was geregistreerd bij de KvK (020.6733361) volgens de bestanden van de toenmalige PTT op naam stond van Altaville Investments BV. Eenonderneming die was gevestigd op Concertgebouwplein 5, eveneens onder toezicht stond van eerder genoemde NV op Curacao en vermoedelijk deel uitmaakte van de stal van Willem Smit. Haddou zou bij Altaville als interimmanager zijn opgetreden en na zijn voortijdig vertrek een chaos hebben achtergelaten. Dat zou de oorzaak zijn geweest voor kruiend ijs in de relatie tussen Willem en Haddi. Beiden behoorden tot de toffe jongens-cliëntèle van café Lexington aan de Willemsparkweg. Min of meer een voortzetting van het roemruchte barretje Hilton waar luitjes uit de onder- en bovenwereld jarenlang zo geanimeerd de toestand van de wereld met elkaar bespraken. En andere leuke dingen voor de mensen. Haddi stond in Lexington bekend als “de vrouwenhandelaar”. Nee, geen pooier of zo. Gewoon, hij leverde aan geïnteresseerde kennissen die af en toe wel eens wat van spijs wilde veranderen “veilige” dames. Meestal getrouwde specimen, zodat het gevaar van het oplopen van allerlei venerisch ongemak zo goed als geheel werd geëlimineerd. Na de breuk met Willem had Haddi zich in Lexington gelieerd met Mike Vredegoor. Een oud-directeur van ING-dochter MKB die daar ooit zonder een bos bloemen en een zoen van de secretaresse vertrokken is en zich vervolgens als zelfstandige ondernemer heeft ontpopt. Niet altijd met succes. Zo speelt/speelde hij een belangrijke rol in het Britse UC. Een it-bedrijf dat in december jl. een lek onder de waterspiegel bleek te hebben ter grootte van een voetbalveld en onderwerp werd van zware kritiek van de zijde van de aandeelhouders via NOVA en het Financieele Dagblad. Drie jaar geleden zou het bedrijf namelijk nog 4,5 miljoen Pond waard zijn geweest. Een paar maanden geleden zou dat kapitaal echter door allerlei listige manipulaties tot 150.000 Pond zijn geslonken. Uiteraard gingen aan de publicaties een maandenlange stroom van chicanes vooraf. Van bestuurszijde werd door middel van zalvende brieven aan de dames en heren investeerders geprobeerd olie op de steeds krachtiger aanrollende golven te gooien. Een van de mensen die zich met deze sussende schrijfsels bezighield was ... Haddi Haddou-Levi. De come-back kid van de Amsterdamse scène. We zullen zeker nog van hem horen. Stay tuned.

Octopussy (50)

maandag 2 februari 2004
Eind vorige week werden we verrast met het bericht dat Justitie beslag heeft gelegd op 1,4 miljoen euro van de poet van vastgoedbaron en “onderwereldbankier” Willem Endstra. De befboys hebben het vermoeden dat dat bedragje in wezen toebehoort aan een rekel die zich bezighoudt met de handel in verdovende cq. opwekkende middelen. Heel wat minder dan meneer Mieremet ooit claimde, maar toch altijd wel meer dan maandelijks wordt bijgeschreven op de bank- of girorekening van een gemiddelde schrobber. Als dat jarenlange gechicaneer van Justitie en de weerslag daarvan in de pers al indruk maakt op Willem is dat nietof nauwelijks te merken. En is blijkbaar ook geen reden voor zijn zakenrelaties om zich voorzichtig uit zijn nabijheid te verwijderen. Integendeel zelfs. Zo zou bijvoorbeeld Jan Doets, de CEO van ING Vastgoed, ergens in november vorig jaar een vorkje hebben weggeprikt met Willem in hotel Meridien Apollo, niet ver van Willem’s outfit aan de Amsterdamse Apollolaan. Niet al teveel in het zicht van het vulgus, want daar krijg je alleen maar gezijk van. Nou weten we dat vorkjes prikken tussen zakenlieden als Jan en Willem nooit ten doel heeft om naar elkaars gezondheid te vragen (*). Het gaat om business. Werd er bij bovengenoemde gelegenheid wat geneuzeld over de problematiek rond het Confectiecentrum of werd er iets voorgekookt? Wellicht beide. Wij hopen in de nabije toekomst daarover iets meer aan de weet te komen. En dan daarover een artikeltje te schrijven in een knus hoekje van hotel Meridien. Stay tuned.

(*) zie voor een ander vorkje van Jan bijvoorbeeld de serie “Intriges in de stad der muggen”, eerder in deze rubriek.

Octopussy (51)

donderdag 12 februari 2004
Hebben we net onthuld dat de vastgoedkanonnen Doets en Endstra saampjes november vorig jaar een vorkje hebben weggeprikt in Hotel Méridien aan de Amsterdamse Apollolaan (*) of wat lezen we vandaag in de nieuwsbrief van Property.nl? Dat de ING Real Estate in 2003 voor een bedragje van 1 miljard euro aan vastgoed geruisloos van de hand heeft gedaan. Om het evenwicht in de portefeuille te herstellen. Vooral dat woord geruisloos sprong ons in het oog gezien het sneaky hapje in Méridien. Na operatief ingrijpen konden we verder lezen. En toen zagen we toch iets eigenaardigs. De operatie was uitgevoerd naar aanleiding van een besluit van de raad van bestuur van de ING om de voorraad van 6 miljard euro naar 4 miljard euro terug te brengen. Nou zijn wij erkende oenen waar het rekensommen betreft, maar we nemen toch maar aan dat 6 – 1 ook bij de ING nog steeds 5 is. Wat is er dan geruisloos met dat andere miljard gebeurd? Nou, Jan heeft niet alles verkocht maar ook het nodige ondergebracht in een nieuw inelkaar gefrutseld fonds waar ook andere beleggers in kunnen meeparticiperen. Nou willen we niks suggereren maar “onderwereldbankier” Willem E. is de laatste tien à twaalf jaar wel een grote jongen in het vastgoed geworden. Dus een interessante partner voor Jan D. Zo krijgt een onschuldige tête-à-tête plotseling een alleraardigst perspectief. En bovendien wil het zogenaamde beëindigen van bovenstaande operatie niet zeggen dat ING Real Estate de komende tijd niks meer zou willen afstoten. Of inmiddels iets afgestoten heeft waarvan de effectuering nog wat tijd vergt. Wij houden beide ogen wijd open. En mochten wij iets interessants tegenkomen dan melden wij dat meteen. Zoals gebruikelijk. Stay tuned.

(*) zie vorige aflevering van Octopussy

Octopussy (52)

vrijdag 13 februari 2004
Nou? Asjeblieft. Wat zeiden we gisteren? Dat ING Real Estate misschien nog wel meer zou dumpen uit zijn vastgoedvoorraad. En wat staat er vanochtend op de site van PropertyNL?
Jan Doets heeft het Kurhaus van de hand gedaan. Aan de Dutch Real Estate Office van de Duitse HSH Nordbank AG. Voor een prikkie van tussen de 40 en 50 miljoen euro. Die Dutch Real Estate Office is november vorig jaar in Amsterdam geïnstalleerd. November vorig jaar? Zat Jan toen niet ...? Nou, nou, nou. Over speculeren gesproken. Omdat Jan toen zat te smikkelen met Willem in Hotel Méridien wil dat natuurlijkniet zeggen dat die laatste stiekempjes achter bovenstaande deal zit. Oké, Willem rommelt graag met Duitse banken, maar dat is geen bewijs dat Jan tussen een paar gangen door op een listige manier het Kurhaus aan Willem heeft verkwanseld. Om lullige publiciteit te ontlopen. Dus vooralsnog moeten we afhaken, maar we hebben de wekker gezet. Stay tuned.

Octopussy (53)

zaterdag 14 februari 2004
Kijk, daar heb je het gegooi al in het glasservies. En we zijn meteen weer klaar wakker. Nog voor de wekker uit. Volgens Quote zou Willem Endstra deel uitmaken van het consortium dat het Kurhaus heeft overgenomen van de ING-club van Jan Doets. Dat heeft het blaadje van “de Big”, Jort en tot voor kort Saddam Hussein gedestilleerd uit geruchten die rondzingen in de vastgoedwereld. Maar ING Real Estate ontkent dat de “onderwereldbankier” betrokken is bij de deal. Bij die deal trad overigens de Duitse HSH Nordbank niet als koper op - zoals wij gisteren abusievelijk meldden - maar als financier van de koper. Maar hé, deze materie is ons ook maar komen aanwaaien. Volgens Jan wil de echte koper zijn naam niet in de publiciteit zien. Kijk, dat is nou precies de reden waarom zulke lullige geruchten de kop opsteken. Een beetje kinderachtig, Janus. Want je weet ook wel dat die natuurlijk een keer naar buiten komt. En dan kunnen we alsnog zien of Willem backstage een rol heeft gespeeld. Uit het feit dat een Duitse bank betrokken was bij de transactie zou je voorzichtig kunnen opmaken dat het om een cliënt gaat uit ruwweg het gebied tussen Nieuweschans en Wattens. Dus daar moeten we zoeken. Peace of cake. Stay tuned.

Octopussy (54)

dinsdag 17 februari 2004
Dat berichten in de pers over de zakelijke banden van vastgoedbaron Willem Endstra met minder gezellige lieden weinig indruk maken op andere bedrijven in de vastgoedsfeer en bij beheerders van geldzakken is zo langzamerhand wel duidelijk. Zitten we nog te grutten in de achtergronden van de Kurhaus-deal en te dubben wie daarbij mogelijk als frontman heeft gediend voor Willem of daar bereiken ons al weer nieuwe berichten over een andere transactie uit het niet zo verre verleden. Het zou gaan om een aantal objecten die vorig jaar door het beursgenoteerde VastNed aan Endstra zijn overgedaan. Een van degrootste financiers van VastNed is de ING, dus u begrijpt waar we heenwillen. Een van de bewuste objecten zou een bedrijfsterrein zijn op het adres Cacaoweg 20 in de Amsterdamse Westhaven. Daar zijn de ondernemingen TTA (Transit Terminal Amsterdam) en USA (United Stevedores Amsterdam) actief. Beide onderdeel van de Ter Haak Group die onder leiding staat van Richard ter Haak. Een familielid van John en Robert ter Haak. Beiden ooit handelaren in geklofte boten. Vader John trad onderandere op als witwasser voor een paar Tilburgse handelaren in ondeugende middelen (zie aflevering 13 van deze serie) en diens zoon Robert bereikte op 24 januari zijn vroegtijdige stazione termini voor de deur van een Chinees restaurant in Amstelveen. Samen met Cor van Hout, de vriend van Kuifje R. de Vries. Over kleine wereld gesproken. Stay tuned.

Octopussy (55)

vrijdag 27 februari 2004
Toen ING Real Estate een paar weken geleden het Kurhaus van de hand deed aan een “buitenlands” consortium heerste er eerst nog wat rumor in casa Quote. Volgens Kelder cs. zou Willem Endstra namelijk tot dat consortium behoren. Dat werd meteen heftig ontkend door onze vriend Jan Doets, het baasje van ING’s vastgoedhandel. En gek genoeg was het toen meteen gebeurd. Geen kik meer. Zelfs geen half kikje. Dus wij nog even onze nagels afgekloven, maar vanochtend konden wij het echt niet meer laten en zonden de volgende e-mail naar voorlichtster Valesca Stols:
“Valesca,
Zou je het volgende aan mijnheer Doetswillen voorleggen?
Onderzoek heeft uitgewezen dat achter de onderneming die onlangs het Kurhaus-hotel en een deel van de exploitatie ervan heeft overgenomen de heer Benedikt Hoess schuilgaat.
Wij nemen aan dat het u bekend was dat de heer Hoess al jarenlang tot de côterie van de omstreden vastgoedhandelaar Willem Endstra behoort.
Heeft u bewust gekozen voor een U-bocht via de heer Hoess om minder vrolijke publiciteit over een rechtstreekse verkoop van het Kurhaus aan de heer Endstra te vermijden?
Wij stellen deze vraag ten behoeve van een publicatie op onze website”
Krijgen we meteen een mailtje terug dat Valesca op vakantie is. Het is je van harte gegund hoor meisje. Maar we hebben het sterke vermoeden dat onze mail toch wel op het juiste adres terechtkomt. Want wij kennen onze pappenheimers. Stay tuned.

Octopussy (56)

dinsdag 2 maart 2004
Nee hoor, nog niks gehoord van meneer Doets van ING Real Estate (*). Geen ruk. En dan mag voorlichtster Valesca Stols in Australië aan het rollebollen zijn met een paar koala’s, dat wil toch niet zeggen dat een instelling van dergelijk formaat binnenkomende mails niet beantwoordt? Dachten wij. Vooral als het gaat om ernstige kwesties. En dat gaat het. Eerst volgens welingelichte kringen tot twee keer aan toe ergens in een onopvallend hoekje van het Méridien-hotel een vorkje prikken met meneer Endstra. En vervolgens het Kurhaus aangevuld met een exquis aandelenpakketje overdoen aan een meneer Hoess, die inmiddels al weerheel wat jaartjes tot de zakelijke côterie van meneer Endstra behoort. Vind je het gek dat we weten willen of Janus Doets al dan niet bewust gekozen heeft voor een verkooptruc? En als ie echt niet op de hoogte was van de connectie tussen de koper en de “onderwereldbankier” dan is ie gewoon incapabel voor zijn job. Rijp voor de bijstand. En een vorkje bij MacDonalds. Niet leuk? Alles went.

(*) zie onze vorige bijdrage.

Octopussy (57)

donderdag 11 maart 2004
Valesca Stols, communications officer van ING Real Estate, is terug op home base. Effe lekker ertussenuit geweest in Down Under. In antwoord op onze mail van 27 februari jl. (*) schreef zij ons gisteren het volgende terug:
“In antwoord op uw vraag met betrekking tot de verkoop van het Kurhaus kan ik u het volgende mededelen. ING Real Estate heeft het Kurhaus verkocht aan een groep individuele beleggers. Deze zijn in de koop vertegenwoordigd door de heer Denekamp, contactpersoon van investeringsbedrijf Wefora. Op wat er na de verkoop aan deze beleggers gebeurt heeft ING Real Estate uiteraard geen invloed“.
Schatje hè,die Valesca? Wij wisten uiteraard ook wel dat meneer Denekamp uit Abcoude bij Wefora thuishoort. En ook dat hij al geruime tijd in de slipstream van de heer W. Endstra te Amsterdam bivakkeert. Net als de door ons al eerder opgevoerde meneer Hoess (ook wel Höss) met zijn stulpje op Curacao en zijn familiebanden met de kristalkoning Swarowski. Maar dat is het punt niet Vales. Onze vraag was of je baasje, meneer Doets, dat ook wist. Wij denken namelijk van wel. En dat hij in samenspraak met Endstra bewust voor deze U-bocht heeft gekozen om lullige publiciteit te voorkomen. En dat noemen wij in gangbaar Engels “sneaky”. Kan jij niks aan doen hoor Valesca. Jij moet ook gewoon je werk doen. Stay tuned.

(*) zie aflevering 55

Octopussy (58)

donderdag 18 maart 2004
Het kan u nauwelijks zijn ontgaan. Wij zijn gek op banken. En dan vooral op de vastgoedsector van die geldzakken. Want daar blijken reukloze en riekende geldstromen herhaaldelijk stilletjes in elkaar over te gaan. Zo hebben wij in het niet al te verre verleden zowel aandacht besteed aan de activiteiten op dit terrein van de ABN/AMRO als van de RABO en de ING. Daarbij ging onze aandacht de laatste tijd vooral uit naar de activiteiten van ING Real Estate. En dan met name naar haar kleurrijke leidsman Jan Doets, die onlangs nog een waarderingsfrutsel uitdeelde aan Hans van Veggel vande projectontwikkelingsclub AM. Ook al een onderneming die bij ons al vaak in een mediterraan zonnetje is gezet. De plechtigheid tussen Jan en Hans vond plaats op de meest recente joeldagen van internationale vastgoedkapers op de MIPIM in Cannes tussen 9 en 12 maart jongstleden, waar ook Job Cohen zijn opwachting maakte. Een stad moet verder, niet waar? Of Benedikt Hoess, een andere cliënt van Jan, daar ook was om even uit te buiken weten we niet. Maar het zou best kunnen. Per slot is de Kurhaus-deal vlekkeloos over de Bühne gegaan en Benedikt is een echte international. Hij zou gerelateerd zijn aan de steenrijke glazeniers Swarovski, heeft de beschikking over een optrekje op Curacao en doet keurig zijn zaakjes via Zug in Zwitserland. Nou ja, keurig. Daar kunnen wij onze hand niet voor in de open haard steken. Hij heeft namelijk een deel van zijn zaken ondergebracht bij Peter A. Iten, een onderknuppel op het kantoor van de invloedrijke advocaat Urs Kohler. En Petertje is kennelijk niet erg kieskeurig. Hij doet namelijk ook zaakjes met Hisko Baas, een grootzwendelaar in valuta’s die eind jaren negentig boven kwam drijven. Nou zegt dat in wezen niks over Benedikt, maar waar rook is brandt diezelfde open haard. Bovendien als je al jaren op goede voet staat met Willem Endstra moet je het klappen van de zweep toch wel kennen. Maar dat geldt ook voor een figuur als Jan Doets. Dus waar praten we over. Stay tuned.

Octopussy (59)

dinsdag 13 april 2004
Het Binnenmeer in de Kennemerduinen bij IJmuiden is een wonderschoon beschermd kustgebied. Aan het meer ligt een idyllisch paviljoen dat tot voor kort de naam van “Pardoes” droeg. De uitbater ervan, die zijn job via de Sociale Dienst had verworven, werkte zich een slag in de rondte om de exploitatie rond te krijgen. Maar had de wind ernstig tegen. De afvoerinstallatie vertoonde namelijk ernstige kuren. Daardoor stond het water zo hoog dat zijn paviljoen nog maar langs één smal paadje was te bereiken. Bovendien ontstond door hetzelfde maleur een algenplaag die gepaard ging met een penetrante stank en jeuk alsje ondanks alles toch een duik nam. Geen wonder dus dat de bank hem op een bepaald moment adviseerde om zich failliet te laten verklaren. Maar zijn zuster zette haar tanden erin en met succes. Begin vorig jaar had ze bijna alle vlekjes weggewerkt en ze hoopte dat haar contract dat in maart 2003 afliep verlengd zou worden. Niet dus. Eigenaar Kennemermeer BV, die plannen koesterde om leuke bebouwing neer te zetten aan de boorden van het Binnenmeer, verzocht haar vriendelijk doch beslist om op te zouten. Dat ging niet zonder slag of stoot. Er ontstond gesteggel over de goodwill en de inventaris. De Velsense wethouder Floor Bal kwam in het geweer en dankzij zijn bemiddeling wist Kennemermeer BV er met een koopje vanaf te komen. Geen wonder trouwens, want de BV was voor 51 procent eigendom van de gemeente en Floor was er commissaris. Kennemermeer BV was trouwens een dochter van de NV Kennemerstrand en daar was Floor ook al commissaris. Trouwens, op bestuurlijk niveau kwamen we nòg een wethouder tegen èn het hoofd van de afdeling Economische Zaken van de gemeente Velsen. Het kon niet op dus. Daarnaast zetelden in het bestuur van de twee vehikels nog een paar gewiekste zakenjongens: de heren W. Smit, W. Funcke Köpper en last but not least de zo omstreden vastgoedmagnaat Willem Endstra. Interessant? Zéér interessant. Stay tuned.

Octopussy (60)

woensdag 14 april 2004
Nog even terug naar de verkoop van het Kurhaus en het vervolg daarop. In aflevering 58 voerden wij de Zwitser Peter Iten op. Petertje bleek ondermeer gelieerd te zijn aan Willem Endstra’s zakenvriend Benedikt Hoess, een van de vier geheimzinnige kopers van de parel van Scheveningen. Maar ook à titre personnel onderhoudt Peter banden met Nederland. Zo heeft hij een ringvinger in twee bedrijven in de Rotterdamse Wijnhaven: BB Energy NV en Intelok Europe BV. Het eerste vehikel is grotendeels eigendom van de twee Libanese broers Khaled en Mohamed Bassatne. Geen onbemiddelde heren lijkt ons, want BB Energy heeft eenmaatschappelijk kapitaal van 10 miljoen euro waarvan bijna zes miljoen is volgestort. De gelijknamige holding waartoe de NV behoort is gevestigd op Curacao. Maar wie dat tegenwoordig nalaat is de risée van de internationale zakenwereld. Intelok Europe BV ziet er op papier heel wat armoediger uit. De onderneming heeft zich officieel geworpen op de in- en verkoop van hotelsafes (leeg, naar wij aannemen), consulting services en internetsystems. Personeelsleden telt deze BV niet, maar haar moeder zit wel op Curacao en dat is toch ook niet voor niks. Eén meneer houdt de boel op de rails: Nicholas Jeremy Thomas. Een in Engeland geboren accountant uit Boskoop. Geen job om je een Kromme Rijn van te zweten. Maar Nicholas Jeremy heeft aan de Wijnhaven ook nog Ulysses Scheepvaart (Shipping) and Finance BV onder zijn hoede. En dat is andere koek. De Britse accountant is namelijk via diezelfde Ulysses verbonden geraakt aan Unimasters Logistics Ltd. Een Bulgaarse club onder leiding van de vroegere officier op de grote vaart Nikolai Bozhilov. Zeker geen kleine jongen. Stay tuned.

Octopussy (61)

donderdag 15 april 2004
In aflevering 59 van 13 april jl. deden we uit de doeken hoe een paar regenten van de gemeente Velsen met een paar dubbele petten op de uitbaatster van paviljoen “Pardoes” aan het IJmuidense Binnenmeer voor een prikkie wisten weg te werken. De petten deden dat samen met de andere bestuurders van de BV Kennemermeer, onder wie de omstreden ondernemer Willem Endstra. Waarschijnlijk omdat de uitbaatster niet in het toekomstplaatje paste. Dat plaatje omvat in de brede visie van de gemeente en de bewuste ondernemers de ontwikkeling van het gebied en het aanpalende strand tot een bloeiend toeristisch centrum.Weliswaar onder de rook van de Hoogovens, maar als de wind toevallig wat verkeerd staat hou je maar even je adem in. Om hun doel te bereiken moet het IJmuidense recreatiecentrum met een inmiddels al ruim en breed aangelegde boulevard, een buitenpierse Sea Port Marina en een tot nu toe bescheiden gebleven appartementencomplex een beetje fatsoenlijk bereikbaar worden. Anders zijn de tientallen miljoenen voor een deel voor J. Doedel erin gepompt. Dus moet je wat druk zetten bij je politieke vrienden. In de Staten van Noord-Holland en in de Tweede Kamer. Vooral de status van beschermd natuurgebied van het Binnenmeer moet in hun visie worden opgeheven. Desnoods voor een deel. Om daar een stel leuke bungalows en aanverwante artikelen te kunnen neerzetten en een fatsoenlijk toegangsweg te creeëren. Het zou toch te gek zijn als de daar toevallig rondhobbelende nauwe korfslak de glanzende recreatieve toekomst van IJmuiden in de weg zou staan. Denk alleen eens aan al die potentiële arbeidsplaatsen. De Staten gingen redelijk snel overstag en steunen nu de plannen van de BV Kennemermeer en de NV Kennemerstrand. Er leek zich kortgeleden ook een meerderheid in de Tweede Kamer te vormen ten faveure van de gemeentelijke belangen. En die van Endstra en diens stille vennoten. Maar de nauwe korfslak en zijn aanhangers gingen in de tegenaanval en kregen gelijk van Brussel. Het Binnenmeer blijft zeker voorlopig natuurgebied. De lokale combine heeft nu zijn hoop gevestigd op minister Veerman. Die heeft eind maart beloofd zijn best te doen om IJmuiden alsnog op te stoten in de vaart der recreatievolkeren. En die klotenslak moet oppassen: “Nessuno attaca noi senza essere punito”.

Octopussy (62)

zondag 18 april 2004
Wij hebben op deze plek al heel wat aandacht besteed aan de kronkelige verkoop van het Kurhaus. Van de onvermoede prelude van de deal in het Amsterdamse Méridien-hotel met de tête-à-tête tussen de vastgoedbaronnen Jan Doets en Willem Endstra via Swarovski-paladijn Benedikt Hoess tot aan de niet al te kieskeurige Zwitserse advocaat Peter Iten en zijn Bulgaarse connectie. Gisteren vernamen wij uit welingelichte kringen dat ze bij de ING zelf nu ook wakker zijn geworden. De interne snuffelbrigade zou zich gewapend met een stofkam op het Kurhaus-dossier hebben gestort om uit te vlooien of er ergens gerotzooidis. Aanleiding tot die plotselinge activiteiten zouden een paar artikelen zijn geweest in de Haagsche Courant. Ja hoor, dàààg. Maar ach, misschien klinkt het in die kringen wat lullig als je moet zeggen naar aanleiding van een reeks artikelen op de site van Kleintje Muurkrant. Bovendien zou dat ook niet erg taktisch zijn want dan gaan er nog meer wijsneuzen kijken wat er bij ons dagelijks aan shit wordt uitgestort. Onderandere over ING-vastgoed en zijn roemruchte don Jan Doets. Het is trouwens opvallend dat een krant als De Telegraaf berichtgeving over diens wheeling and dealing angstvallig uit de weg gaat. Meestal staat bijvoorbeeld een crimefighter als John van den Heuvel met een bulldozer klaar als er ook maar atomair sprake is van iets verdachts. Zo niet bij vreemde bokkesprongen van de ING. Raar. Spijkers op laag water zoeken? Zijn we idolaat van. Dus morgen even met het schepnet op pad. Wie weet vinden we dan ook nog iets over dat interne onderzoek. Stay tuned.

Octopussy (63)

donderdag 22 april 2004
Gisteren weer even moeten brullen. Zoals u weet komt in deze serie met enige regelmaat ING Real Estate voorbij. Dat komt door de warme band die Jan Doets, de voorzitter van het algemeen bestuur van die club, met de nog steeds zo omstreden Willem Endstra onderhoudt. Nee, dat mag niet al te prominent naar buiten komen. Vandaar bijvoorbeeld het door ons beschreven vorkje op een achterafje in het Amsterdamse Hotel Méridien. Naar onze overtuiging deel uitmakend van de aanloop tot de Kurhaus-deal, waarbij ING Real Estate de Scheveningse strandparel van de hand deed. Nou kan je natuurlijk schijt aan alleshebben en je spullen verkopen aan wie je wil, maar je moet ook een beetje aan je imago denken. Per slot sta je niet op een rommelmarkt. Dus werd een charade inelkaar gehangen. Het Kurhaus werd verkocht aan vier geheimzinnige Zwitserse beleggingsvehikels. Op papier vertegenwoordigd door Swarovski-secondant Benedikt Hoess. Al jaren een gabber van Willem. Maar dat mocht ook niet aan een al te grote klok worden gehangen. Hoewel de dossiers bij de Kamer van Koophandel boekdelen spreken. Je zou dus zeggen “eitje”. Jan Doets doet de deal met Hoess. Nee, nee. Volgens de laatste gegevens zou Janus dat hebben overgelaten aan Hanneke Baars, de algemeen directeur. Die zou dus vlak voordat de deal zijn beslag kreeg op haar bureel aan de Haagse Schenkkade bezoek hebben gekregen van twee heren: Benedikt Hoess en een meneer die zou zijn geïntroduceerd als makelaar X. Die makelaar zou Willem Endstra in eigen persoon zijn geweest. Navraag bracht aan het licht dat het personeel van ING Real Estate met niemand over de affaire mocht praten. Maar misschien geldt dat niet voor Hanneke. Dus hebben we haar gisteren een mail gestuurd via de lieftallige communications officer Valesca Stols. Moet lukken. Stay tuned.

Octopussy (64)

maandag 10 mei 2004
Op 18 april jl. meldden wij in deel 62 van deze serie dat een interne snuffelcommissie bij de ING bezig was een stofkam door de Kurhaus-overeenkomst tussen ING Real Estate en vier “Zwitserse” beleggers te halen. Kijken of alles wel kosher was verlopen. Aanleiding tot die actie zouden een paar artikelen in de Haagsche Courant zijn geweest, maar wij weten beter. Daarna stuurden wij nog een mailtje naar het Haagse vehikel van Jan Doets om te vragen of het waar was dat de vertegenwoordiger van de vier “Zwitserse” kopers (Benedikt Hoess) zich samen met makelaar X (Willem Endstra) bij algemeendirecteur Hanneke Baars had gemanifesteerd om de deal rond te maken (*). Geen antwoord. Maar op 7 mei jl. stuurde ING Real Estate wel een persbericht naar de GPD-bladen met de volgende tekst:

“Het ING-vastgoedbedrijf Real Estate probeert te achterhalen wie de nieuwe eigenaar van het Kurhaus is. Half februari verkocht ING het bekende Scheveningse badhotel voor 46 miljoen euro aan vier Zwitserse families, maar in de vastgoedwereld circuleert het hardnekkige gerucht dat de Amsterdamse vastgoedhandelaar Willem Endstra achter de koop zit. Endstra is recent door crimineel Mieremet betiteld als de “bankier van de onderwereld”.
De verbinding tussen de officiële kopers en Endstra zou een amoureuze zijn. De Amsterdammer zou een relatie hebben met een vrouwelijk lid van de van oorsprong Oostenrijkse familie Swarovksi, bekend door het gelijknamige kristal. De gemeente Den Haag heeft toestemming gegeven voor de verkoop zonder te weten wie de nieuwe eigenaar was. Endstra zelf ontkent de nieuwe eigenaar te zijn.”

Als je dit stukje ellende leest zou je bijna denken dat een van de vier Zwitserse participanten een vrouwtje Swarovski is, die met Willem zou knoeien. Wij hanteerden van meet af aan een minder amoureuze variant sedert onze eerste hint in de richting van deze dure Oostenrijkse glasbak op 14 februari jl. (**). En we zullen nog wel zien wie er gelijk heeft. Maar voor de rest liepen we dus weer eens ruim voor de muziek uit. De “grote” dagbladen? Noppes. Je gaat natuurlijk niet op de tenen van een grote geldschieter stampen, niet waar? En crimebuster Van den Heuvel van de wakkerste krant van Nederland en Beau’s Boulevard heeft zeker een hypotheekje lopen bij de ING. Hoe dit ook zij, dat persbericht is misselijkmakend. Jaren en jaren hebben Jan Doets en Willem Endstra zaken gedaan. Grote zaken. Tot wederzijds genoegen. En plotseling wordt de “recente” verklaring van Mieremet gebruikt om Endstra een trap in zijn rug te geven. Omdat de gemeente Den Haag begon te pruttelen? Of is er meer aan de hand en verlaten de ratten het schip? Endstra mag dan zijn wie hij wil, maar de grootste patjepeeër in dit geheel heet Jan Doets. Niks meer en niks minder. Stay tuned.

(*) Zie Octopussy 63 van 22 april jongstleden.
(**) Zie Octopussy 53.

Octopussy (65)

donderdag 13 mei 2004
Gisteren raakte bekend dat Willem Endstra mogelijk voor de kadi wordt getrokken wegens valsheid in geschrifte en opzetheling. Grofweg witwassen. Over welke zaken we het dan hebben, is nog niet naar buiten gedragen. Maar ook al zou Willem juridisch er met de schrik vanaf komen, zakelijk is dit bericht alleen al enorm schadelijk. Want de officiële geldzakken met wie hij sinds jaar en dag gezamenlijk opereert zullen naar alle waarschijnlijkheid in afwachting van de uitkomst van een proces alvast voorzichtig naar de handrem grabbelen en zich liever even distantiëren van de vastgoedmagnaat. Dat was in onze visie al aan deorde toen ING Real Estate een intern onderzoek aankondigde in de Kurhaus-deal. Daarbij kreeg Willem al zo'n onfatsoenlijke schop tussen zijn nieren dat een zakelijke relatie tussen de ING en Endstra in de toekomst net zo onwaarschijnlijk lijkt als een demonstratiematch tussen Don Diego Poeder en Jan Peter Balkenende (*). Naar onze overtuiging wisten ze bij de bank dat een juridische procedure tegen Endstra nakende was en hebben ze bij wijze van voorzorg Willem al buiten de deur gezet. Met een rotsmoes en een vuige insinuatie. Om het imago van de bank te redden. Als dat niet zo is, zijn wij bereid de baret van Maxima te verorberen. Zonder glaasje water. Stay tuned.

(*) Zie deel 64 van deze serie dd. 10 mei jl.

Endstra vermoord

maandag 17 mei 2004
Onze Kleintje Muurkrantpagina's op internet worden momenteel massaal bezocht op zoek naar antwoorden op de vraag waarom Willem Endstra vandaag vermoord is. Soms weten wij het echter ook niet. Veel achtergronden zijn te lezen op Kleintje-vervolgverhalen en dan kijken bij "Octopussy" en onder "IJ, IJ" ... Uiteraard houden wij ons aanbevolen voor serieus commentaar.

Octopussy (66)

maandag 24 mei 2004
De kruitdamp is weliswaar weer wat opgetrokken in de Amsterdamse Apollolaan, maar zoals gebruikelijk zijn we nog geen moer wijzer geworden over de moord op Willem Endstra. Een blanke jongeman en een licht getinte met een gemiddelde lengte schijnen het te hebben gedaan. Maar daar heb je er nogal wat van, dus voordat die gevonden zijn duurt het nog even.
Als ze al gevonden worden, want gezien de resultaten uit de recente geschiedenis is die kans net zo klein als een doelpunt van Clarence Seedorf via een penalty. Het begin van de zoektocht gaf meteen al aan wat we nogmogen verwachten. Volgens de massaal toegestroomde politiesnuffelaars zou namelijk de bij de schietpartij eveneens gewond geraakte David Denneboom een serieuze verdachte zijn. Of het feit dat David zich met enige graagte in Armani en Versace-produkten hijst bij hun conclusie een rol heeft gespeeld mag Jaweh weten, maar zij zaten er wel naast. David is de zoon van de avontuurlijke scharrelaar Uli Denneboom die op grond van een heel boeketje trauma’s een unieke uitkering geniet als tweede generatie-oorlogsslachtoffer. Daarnaast werd deze fervente liefhebber van Davidov-sigaren enige decennia geleden ook nog getroffen door het verlies van zijn echtgenote die in Zuid-Frankrijk geheel onverwacht maar wel verzekerd van de rotsen gleed. En nu dan de affaire met zijn zoon David, die de laatste tijd Endstra rondzeulde in een gepantserde voiture. Vuige berichten willen dat die voiture op naam stond van mr. Abraham Moszkowicz. Pure verzinsels die hun oorsprong vinden in het feit dat het gepantserde gevaarte van Willem’s vermeende partner Willem Holleeder en diens niet gepantserde bromfiets wel hun domicilie hebben gekozen op het kantoor van de televisiegeile advocaat. Hoe dit ook zij, wat ons betreft is de vraag waaròm Endstra is vermoord zeker zo interessant. Als het waar is wat John Mieremet, die bij toeval nog in leven is, indertijd beweerde dan zou een x-aantal lieden uit de vroegere entourage van Klaas Bruinsma een hoopje zwart geld bij Willem hebben gedeponeerd om te investeren. Oftewel wit te wassen. Waarom zij zo rond het begin van dit millenium ineens hun gewittelde centjes van Willem terug wilden hebben is vooralsnog een raadsel, maar veroorzaakte bij de “bankier” wel een groot probleem. Want hoe kan je bij meneer Belasting verantwoorden dat je plotseling een wit bedragje van 50 miljoen aan meneer Mieremet hebt uitbetaald? Om eens wat te noemen. Ging Bruinsma’s vroegere enforcer voor de oplossing van dit vraagstuk te rade bij zijn fiscalist Evert Hingst om vervolgens op een haar na de fatale weg in te slaan van zijn makkers Jan Femer en Sam Klepper? En ging Endstra zo’n twee weken geleden naar Israël om op de valreep deze financiële problemen op te lossen? Willem mag dan overleden zijn, de vragen zijn nog springlevend. Stay tuned.

Octopussy (67)

woensdag 26 mei 2004
Het wereldwijde accountantsbureau Pricewaterhouse Cooper heeft nou niet een reputatie om over naar huis te schrijven. Of het moet het Huis van Bewaring zijn. Zeker na het schandaal rond de Amerikaanse energiemoloch Enron waarvan het jarenlang de boeken controleerde en goedkeurde terwijl er voor miljarden werd gefraudeerd. Het Nederlandse filiaal van de accountantsonderneming heeft volgens bronnen bij Justitie zeer recentelijk bezoek gehad van Nederlandse politiesnuffelaars. In het onderzoek naar de zakelijke hoogstandjes binnen het netwerk van Willem Endstra, de vorige week uit het leven weggerukte “bankier van de onderwereld”. Daaruit mogen we concluderen dat Pricewaterhouse Cooper de boeken vanWillem bijhield en goedkeurde. Al dan niet terecht. Dat weten we nog niet. Maar het zit er dik in dat de cijfernerds zich ook in dit geval op zeer glad ijs hebben begeven. De film is nog niet afgelopen. Stay tuned.

Octopussy (68)

donderdag 27 mei 2004
Wat een klein artikeltje al niet voor een reactie kan opleveren. Naar aanleiding van ons bericht dat Pricewaterhouse Coopers een bezoekje had gehad van de politie in het kader van het onderzoek naar de financiële hoogstandjes van de ons te vroeg ontvallen Willem Endstra ontvingen wij de volgende mail:
“In aanvulling op het artikel over Octopussy kan ik meedelen dat de zoon van wijlen Bertus Lüske, daags na het overlijden van zijn vader met onmiddellijke ingang werd geschorst als consultant bij Pricewaterhouse Coopers. Wat de beweegredenen hiervoor waren is zeer onduidelijk, feit blijft dat zoonlief weinig tot niks te maken hadmet zijn vaders zaken bij het bedrijf. Misschien bang dat hij ging spitten?”.
Nou kennen wij alle kinderen van Bertus niet, maar mocht het allemaal waar zijn dan betekent dat ondermeer dat Pricewaterhouse Coopers niet alleen de boeken van Willem bijhield, maar ook die van Bertus. En dat de leiding van het bedrijf als een geprikkelde haai tot damage-control overging door de zoon van Bertus de zak te geven. Bewijzen kunnen we het niet maar ook na de dood van Lüske moeten ze bij de nijvere accountants bezoek hebben gehad van een stel nieuwsgierige politiespeurneuzen. Maar hé, alles went. Stay tuned.

Octopussy (69)

maandag 31 mei 2004
Op 2 september 2002 maakten wij in deze inmiddels in het ondeugend geldcircuit gerenommeerd geraakte rubriek melding van de start van het proces tegen Giovanni van Ierland cs. De baas van het uit de kluiten gewassen sexcentrum Campo Alegre op Curacao. Giovanni en zijn companen werden ervan verdacht het glij-instituut te gebruiken als tussenstation van drugstransporten en als wasserette van avontuurlijk verworven gelden. Ondanks de juridische bijstand van de nijvere Nederlandse jurist Bram Moszkowicz, wiens kantoor in Amsterdams bijvoorbeeld ook dienst doet als garage voor de gepantserde auto en de brommer van Willem Holleeder, kreeg Giovanni een paar maandenlater 12 jaar voor zijn mik. Dat belette hem niet om de ondertussen afgetreden minister van Justitie Ben Komproe over te halen een hele reut ritmische dames uit de Dominicaanse Republiek en Colombia van een soort verblijfsvergunning te voorzien. Dwars tegen allerlei voorschriften en wetten in. Volgens berichten van het afgelopen weekend zou Giovanni daarvoor steekpenningen aan Ben en andere hoge functionarissen hebben betaald. Herstel, laten betalen. Maar niet alleen dààrvoor. Hij zou ook geprobeerd hebben om langs die weg een vervroegde vrijlating eruit te slepen. Het vervolgonderzoek is in volle gang. Prima, maar het verbaast ons wel dat we verder nog niks hebben gehoord over het Nederlandse deel van de eerste zaak tegen Giovanni. De twee Amsterdamse advocaten Rieske en Zeegers, die beiden tot de entourage van de van ons weggerukte Willem Endstra werden gerekend, worden er namelijk van verdacht in ieder geval de witwasconstructie voor de souteneur en gros in elkaar te hebben gehangen via Liechtenstein. Blijkbaar is dat allemaal even op sterk zeewater gezet. Waarom is niet duidelijk. Daarom gaan we maar eens wat rammelen. Met name omdat wij een alleraardigste nouveauté over Zeegers boven water hebben getrokken. En dat willen wij u uiteraard niet onthouden. Stay tuned.

Octopussy (70)

woensdag 2 juni 2004
Goh, het is alweer meer dan een jaar geleden dat wij aandacht hebben besteed aan Evert Hingst, de fiscalist van het hoofdstedelijke advocatenkantoor A.E. Toenbreker. Aanleiding was de aanslag op de met Willem Endstra in de clinch liggende John Mieremet, de vroegere enforcer van Klaas Bruinsma. Vlak voor de deur van Toenbreker voornoemd na een door Hingst gearrangeerde seance waarvan de zin niet helemaal duidelijk zou zijn geweest (*). Wat later raakte Evert nog een keer in de publiciteit via zijn klacht bij de Raad van de Journalistiek tegen John van den Heuvel, misdaadverslaggever van De Telegraaf en Beau. Indiens artikel werd gesuggereerd dat de fiscalist vooraf van de aanslag op Mieremet had geweten en dat hijzelf ook op een hitlijst stond. Tijdens de zitting van de Raad kwam een interessant proces verbaal boven water waarin een anonieme getuige reveleerde dat Evert als consigliere optrad voor gerenommeerde heren als Stanley Hillis, Mink Kok en John Mieremet. In sommige ogen een respectabele positie voor een jonge dertiger, maar Evert zelf was not amused en sprak als zijn vermoeden uit dat de getuige van de pot was gerukt. Boeiend. Vooral omdat de informatie uit het bewuste proces verbaal, dat ook nog melding maakte van Evert’s bemoeienissen met het onroerend goed van de drie heren in Spanje en het helpen witwassen van hun avontuurlijk verkregen pecunia, bestond uit gegevens die tussen mei 2001 en februari 2002 waren verkregen. Geen losse flodder dus. Als toetje stond nog vermeld dat Evert hier en daar in het milieu ervan werd verdacht informatie door te geven aan een niet nader gespecificeerde overheidsdienst. Alstublieft. Wilt u er een lintje om?

Maar er is nog een peevee over de vermeende rol van Evert. Daarin wordt de aria geresumeerd die al dan niet dezelfde artiest in maart 2002 had gezongen bij een talentenjacht van de Criminele Inlichtingen Eenheid (CIE). Het lied had ongeveer dezelfde inhoud als de peevee waaruit Van den Heuvel zijn artikel perste. Met ook hier een opwekkend toetje: Hingst zou beschikken over platte politiecontacten waarvan hij informatie kocht. Interessante man die Evert. Van een zeker zo interessant kantoor. Gek, maar we hebben het vermoeden dat we daar nog meer van zullen horen in de nabije toekomst. Daarom: Stay tuned.

(*) zie de afleveringen 18 en 19 op de Followupsite

Octopussy (71)

maandag 7 juni 2004
Voor deze aflevering gaan we terug naar de jaren 1996/1997. In Purmerend speelde toen een erfpachtkwestie rond de panden Gedempte Singelgracht 18, 20 en 22. Die waren in 1980 gekocht door de Amsterdamse vastgoedonderneming E. Friedländer voor 775.000 gulden. Weliswaar in de wetenschap dat in mei 1997 de erfpacht afliep, maar in het volle vertrouwen dat die min of meer zoals gebruikelijk vlotjes verlengd zou worden. Dat bleek niet zo te zijn want de gemeente had eigen plannen ontwikkeld voor de panden. Namens Kalimera BV, een van de dochterondernemingen van Friedländer, sloeg advocaat F. Majoor bij het gemeentebestuur en degemeenteraad aan het hengelen om te zien of hij die 775.000 piek terug kon krijgen. Steunend op een artikel in het Burgerlijk Wetboek.
Ook een van de huurders probeerde te redden wat er te redden viel. Dat was R. Plevier van het gelijknamige garagebedrijf, die officieel niet door de gemeente op de hoogte was gesteld van de perikelen rond zijn nering. Hij was namelijk juridisch geen partij voor het stadhuis. Toen de druk begon toe te nemen zocht de in een smeerkuil belandde huurder contact met Rolf Friedländer. En dat bleek niet mee te vallen. Een journalist van de Nieuwe Noordhollandse Courant (NNC) rook een story en volgde het pad van Plevier. Hij kwam via de Kamer van Koophandel terecht bij Stenland BV met een telefoonnummer aan de De Lairessestraat in Amsterdam. Dat bleek een privé-aansluiting te zijn op een ander adres. Makelaar C.H. Haye zou een andere locatie zijn waar Friedländer te bereiken was. Niet dus. En dan een voor ons interessant citaat uit een van de artikelen die uit deze journalistieke Odyssee voortkwamen: “Ook Convoy Vastgoed in Amsterdam wordt in verband met Friedländer genoemd. Een telefoontje naar dat bedrijf leert dat hij er niets mee te maken heeft. Toch weet iemand op dat kantoor wie zijn belastingadviseur is: Delissen van Deloitte & Touche. (...) Uiteindelijk komt het telefoonnummer waarop Friedländer is te bereiken via belastingadviseur Delissen toch boven water. Het blijkt een antwoordapparaat van Hogeweg Exploitatiemaatschappij in Amsterdam te zijn. Friedländer belt een half uur later terug”.
We zullen u het verdere verloop van het touwtrekken rond de Purmerender panden besparen.
Maar Convoy Vastgoed was het vlaggeschip van Willem Endstra. En als onze conclusie na het lezen van de NNC-artikelen juist is onderhield Rolf Friedländer blijkbaar nauwe zakelijke relaties met dat vlaggeschip. Interessant. En dus: Stay tuned.

Octopussy (72)

dinsdag 8 juni 2004
Mr. F. Majoor, de advocaat die in 1996/1997 Rolf Friedländer terzijde stond bij zijn zakelijk geschil met het Purmerender gemeentebestuur, maakt al decennia deel uit van het Amsterdamse kantoor dat tegenwoordig door het leven gaat als Vrisekoop, Majoor, Van Spaendonck, Brainich en Jankovich. Gevestigd aan de rustieke Sophialaan 43.
In 1991 gebeurden een paar in het oog springende dingen op dat kantoor. Mr. Adriana Vrisekoop-Sterk werd op 1 maart 1991 commissaris van de door sommigen met Endstra’s Convoy vastgoed in verband gebrachte Hogeweg Exploitatiemaatschappij van Rolf Friedländer (*). En bleef dat toen zij een paar maanden later toetradtot de Eerste Kamer voor D’66. Er kwam in die pre-parlementaire periode ook een Stichting Beheer Derdengelden Mrs. Vrisekoop cs. van de grond die genereus door collega Van Spaendock in zijn uppie werd bestierd tot eind 2000. Ruim een jaar nadat Adriana (zeg maar Adrienne) het Haagse pluche weer had verlaten. Van welke cliënt of cliënten die derdengelden waren weten we niet. Frappant is wel dat in januari 1994 een advocaat die niet in bovenstaand rijtje thuishoort ook een eigen stichting derdengelden op de Sophialaan 43 huisvestte. Dat was mr. Abraham Zeegers van de De Lairessestraat. De man die toen al in een kwade reuk stond vanwege zijn banden met een stel avontuurlijke ondernemers in de hoofdstad. De cliënt of cliënten die hun mosterd bij de stichting van Abraham hadden gestald kennen wij helaas ook al niet. En nee, we gaan er ook niet naar raden. Maar vreemd is het wel. Stay tuned.

(*) zie vorige aflevering.

Octopussy (73)

donderdag 10 juni 2004
De binding tussen mr. Adrienne Vrisekoop cs. en mr. Abraham Zeegers blijft niet beperkt tot de door ons in een eerdere aflevering vermelde Stichting Derdengelden. Wie bijvoorbeeld op de website van de Orde van Advocaten naar de werkplek van Abraham zoekt komt van een koude kermis thuis. Maar wie gewoon in de telefoongids snuffelt vindt dat adres wel degelijk vermeld: Sophialaan 43 in Amsterdam. Juist. Hetzelfde adres als Vrisekoop, Majoor, Van Spaendonck, Brainich en Jankovich. Daarnaast heeft vriend Zeegers samen met Vrisekoop en andere luitjes van haar kantoor gefigureerd in de stichting Rubicon. Welke teerling daarin is geworpen isons niet duidelijk. Maar het is wel zeer bijzonder dat een advocaat als Zeegers, die jarenlang tot de entourage van Willem Endstra heeft behoord en als alles goed gaat binnenkort voor de kadi moet verschijnen om te delibereren over zijn aandeel in de witwasaffaire rond Campo Alegre, blijkbaar al heel lang nauwe betrekkingen onderhoudt met een tot nu toe onbesproken advocatenkantoor. En dat op haar beurt ex-senator Vrisekoop weer dikke mik is met de vastgoedondernemer Rolf Friedländer, die ook al tot de zakenvrienden van Endstra behoorde. Op zich zegt het misschien allemaal niet zo veel. Maar een incident uit het verleden misschien meer. Volgens een betrouwbare informant zou de zoon van Rolf in de jaren negentig een aanvaring hebben gehad met een topper uit het Joego-assortiment. Naar aanleiding daarvan zou deze vriendelijke heer Friedländer jr. een vervroegd heengaan hebben toegezegd. Senior zou deze kwestie zelfstandig hebben opgelost. En dan moet je niet alleen ballen hebben, maar ook de juiste contacten. Een open einde aan dit verhaal? Misschien. Stay tuned.

Octopussy (74)

woensdag 16 juni 2004
De Solid State Trust BV en de WBH Communications BV, de twee zakelijke vehikels van mr. Abraham Zeegers die afgelopen dinsdag voor het voetlicht werden getrokken (*), hebben beiden een interessante achtergrond.
Allereerst Solid State. Die blijken we al eerder op de korrel te hebben gehad en wel in de serie IJ, IJ. In aflevering 18 dd. 10 september 2002 meldden wij al dat die BV van Abraham een tijdlang Brummans Vastgoed BV onder zijn vleugels warm hield. Brummans Vastgoed werd later omgedoopt in Driesen Vastgoed. Die naam verwees naar de Breda’se gebroeders Driesen, alias de Daltons, die inmei 2001 vervroegd de lift naar het hiernamaals in werden gepropt. Net als Zeegers hadden ook de Driesens zakelijke banden met het imperium van wijlen Willem Endstra. Maar daar zijn we er nog niet mee. De enige aandeelhouder van Solid State Trust is de gelijknamige AG die is geparkeerd op het adres Seefeldstrasse 134 in Zürich.
Niet zomaar een adres. Daar is namelijk het kantoor gevestigd van mr. Jiri Mischa Mensik, gespecialiseerd in het behartigen van de belangen van Midden- en Oosteuropese cliëntèle. Zo trad hij een paar jaar geleden nog in het krijt voor de voormalige Servische premier Mirko Marjanovich, die bij de Union Bank een hele stoot poen had ondergebracht die hij illegaal had vergaard bij de handel in graan, olie en naar alle waarschijnlijkheid nog meer leuke commodities. Dat zegt niks over de vraag hoe solide de State Trust van Abraham is, maar wij zijn nu eenmaal geboren twijfelaars.
Dan WBH Communications BV. Ook bijzonder aardig. Als je die term namelijk bij Google intikt vind je meteen WeBeHigh.com – A traveller’s guide to getting stoned on Marijuana. Nou, dat hoeven we verder niet uit leggen. De site is een creatie van WBH Communications die je kan bereiken op postbusnummer 53240. Oftewel het postbusnummer van mr. Zeegers aan de Sophialaan 43 in Amsterdam, waar eveneens het keurige edoch nauw met Abraham verweven advocatenbureau Vrisekoop, Majoor, Van Spaendonck, Brainich en Jankovich zijn domicilie heeft gekozen. Enig hè? Stay tuned.

(*) zie “We got mail”

Octopussy (80)

woensdag 7 juli 2004
Nee, we weten nog steeds niet exact welk Rijsterborghje even op een ander matrasje heeft mogen plaatsnemen dan ie gewend was. Kees of Edwin. We gokten een beetje op de laatste, want hé je bent jong en je wilt wat. Dus als nette Aerdenhouter encanailleer je je stiekem een beetje met Willem Endstra. Daar kan je dan entre nous lekker over opscheppen en Willem wegzetten als een onderwereldfiguur als ie er niet bij is. Maar nou horen we toch dat pappa Kees beginjaren negentig wat poen zou hebben geleend van Willem en dat zou verband houden met gezamenlijke vastgoed-activiteiten inAmstelveen. Verder zou de schuit die de Rijsterborghjes bezitten met enige regelmaat in Willem’s jachthaven in IJmuiden zijn afgemeerd. Kortom, ook Kees moet onze Willem redelijk goed hebben gekend en net als Edwin voorkomen in de annalen van Convoy Vastgoed en de misschien wel honderden klonen daarvan. Begrijpt u nu dat wij nog steeds in het duister tasten bij het zoeken naar het antwoord op de vraag wie een nachtje heeft doorgebracht op een ordinaire brits in een bedompt kamertje met een waardeloze roomservice?

By the way. Nu we het toch over Convoy Vastgoed hebben. Ons is verteld dat de internationale zwendelaar Bob Specht een veel nauwere zakelijke band met wijlen Willem heeft onderhouden dan wij eerder hebben beschreven (*). En zelfs aan de wieg zou hebben gestaan van Convoy. Dat moet dus zo’n beetje in de tijd zijn geweest dat Bob voor het luik ging in Florida nadat hij gevat was voor knoeien met obligaties van de Orco Bank op de Antillen. Dezelfde bank die later ome Jaap Kroonenberg nog hoge bloedddruk heeft bezorgd. Wat een wereld. Maar wel een kleine. Waar geen grenzen bestaan tussen zogenaamd deftig en zogenaamd gajes. Stay tuned.

(*) Zie de serie “Een Specht maakt nog geen zomer” op onze Followup-site.

Octopussy (81)

woensdag 7 juli 2004
Wat horen we nou? Mr. Abraham Zeegers is van het tableau van de Amsterdamse beffatuur geschrapt. Dat kan twee dingen betekenen: hij heeft het zelf gedaan of de Orde heeft hem verzocht om op te zouten. Wat de aanleiding tot deze abortus is geweest is nog niet duidelijk. Het kan zijn dat Abraham’s vermeende rol bij het rondpompen van de zwarte poen van de Curaçaose hoerenbaas Van Ierland daarop van invloed is geweest. Maar er spelen ook nog wat andere zaken, waaronder een oplichtingsaffaire waar je U tegen kan zeggen zonder dat je verweten wordt dat je overdrijft. Openstaande vragengenoeg dus. Plus bovendien nog: Wat gaat Zeeger’s maatje Rieske doen? En hoe zat het met de door ons boven de zeespiegel getrokken jarenlange coöperatie tussen Abraham en het op het oog oh zo nette kantoor van ex-senator Vrisekoop en haar collegae aan de niet onaanzienlijke Sophialaan in Amsterdam? Dat wordt nog knallen met de ballen. Stay tuned.

Octopussy (83)

vrijdag 9 juli 2004
Onze bronnen zijn goud waard. Vroegen we ons in een recente aflevering van deze serie af hoe het ging met mr. Rieske, die samen met Abraham Zeegers zit te wachten op de klappen die binnen niet al te lange tijd zijn te verwachten in het vervolg van de zaak versus de Curaçaose grootpooier Van Ierland. Dankzij een van die bronnen kunnen we nu melden dat meneer Rieske net als zijn collega van het tableau van de beffatuur is afgevoerd. Met ingang van 30 november vorig jaar.
Abraham blijkt hem overigens al te zijn voorgegaan in november 1998. Dat brengt onze wenkbrauwenextra in beweging als we denken aan het adres Sophialaan 43 alwaar het gerenommeerde advocatenkantoor van ex-senator Vrisekoop van D’66 en haar kornuiten is gevestigd. En waar Abraham na november 1998 zijn activiteiten blijkbaar vrolijk heeft voortgezet. Wat moet je anders concluderen als in de telefoongids staat vermeld:
Zeegers advocatenkantoor, Sophialaan 43, 1075 BM Amsterdam, 020 6731221.
En niet te vergeten bijvoorbeeld zijn softdrugs-propagandavehikel WeBeHigh domicilie heeft gekozen op hetzelfde adres? Stay tuned.

Octopussy (84)

maandag 12 juli 2004
Morgenochtend komt in Amsterdam een aardige zaak voor de kadi. Drie heren moeten zich daar verantwoorden voor een indrukwekkende verzameling internationale oplichtingszaken. Zo zouden zij in de jaren 95/96 gebruik hebben gemaakt van valse schuldbekentenissen om bij wat gretige luitjes poen uit de zak te kloppen. En niet zo zuinig, want in de dagvaarding wordt bijvoorbeeld al een BV Trompenberg opgevoerd die voor een miljoen (ook wel meloen) het schip in werd geholpen. Dat smaakte zo naar meer dat de heren in 1997 een leuk toefje banken en particulieren voor een slordige 6 miljoen lichter maakten via nietbestaande bedrijven in donker Afrika of Skandinavië. En puur voor de sport zouden bij een paar oosterburen tussen 1999 en 2003 nog eens 30.000 DM aus der Nase zijn gegoocheld. Schijnt allemaal niet conform de wet te zijn en dus bemoeide het OM zich ermee.
Nou is een dergelijke zaak in wezen een routineklus. Ware het niet dat een van de onverlaten ene A. Zeegers is. Jawel, onze eigen mr. Abraham Zeegers, die in november 1998 al dan niet op eigen initiatief van het tableau der Nederlandse beffatuur verdween. Maar niettemin vrolijk zijn internationaal getinte werkzaamheden voortzette via het gerenommeerde advocatenkantoor van voormalig D’66-senator mr. Adrienne Vrisekoop en haar beëdigde kornuiten. Blijft toch geinig. Wees eerlijk. En stay tuned.

Octopussy (87)

dinsdag 20 juli 2004
In 1989 ontmoette de Zwitserse ex-hotelier Arthuro Scussel voor het eerst de Amsterdamse zakenman Norbert Stok. Scussel had in de voorafgaande jaren in avontuurlijke kringen een witwas-reputatie opgebouwd die klonk als een koebel. Veel van zijn sopjes liet hij doen in een shop van de toen nog in zijn uppie opererende ABN-bank in Chiasso. En dat liep allemaal als een Baum & Mercier. Norbert, alias “Scrooge”, was daarvan op de hoogte en zou graag zien dat Scussel ook aan de slag ging voor zijn Nederlandse onderneming die later werd aangeduid als “De Kielhakers” en zich had gespecialiseerd in dehandel in exotische gewassen uit Afghanistan en Pakistan. Aldus geschiedde en met succes. Vooral dankzij een innovatieve methode waarbij diamanten een hoofdrol speelden. Maar niet forever. Een jaar later klapte aan Zwitserse zijde de boel in elkaar.*
Niet echt vreemd dus dat in 1991 de naam van Stok prominenent aan bod kwam in een justitiële analyse over de zogenaamde georganiseerde misdaad in Nederland. Niet dat dat ernstige gevolgen had voor Norbert’s bewegingsvrijheid. Als je tenminste strafjes van een half jaar en een jaar niet ernstig vind. Op het oog dus redelijk koek en redelijk ei. Tot op 23 september 2000 de vlam in de pan sloeg in Amsterdamse scene met de moord op Jan “Snor” Femer op de Haarlemmerdijk. Gevolgd door de moord op zijn gabber Sam Klepper op 10 oktober op de Van Leijenberghlaan. Een totale verrassing? Niet helemaal. Althans wat Klepper betreft. Want wat lezen we in politiepaperassen?

“Uit TA blijkt:

Dat Norbert Stok een uur voor de liquidatie gebeld werd en dat hij op teletekst moest kijken. Hij werd daar later weer over teruggebeld. Dit is een bevestiging dat Stok weet waar het vandaan komt.
Dat Norbert Stok een ontmoeting heeft met Mieremet op 13-10 en 14-10.
Dat Mieremet in een gesprek met Kool aangeeft dat Stok in de week na 14 oktober een afspraak heeft met de opdrachtgever.
Dat Mieremet zegt in een gesprek met Kool op 15-10 dat Stok hem verteld heeft dat “die” Sam vermoord heeft.
Dat Stok belt met Mieremet. Stok moet Mieremet zien. Stok heeft namelijk de man weer gezien en gesproken. Stok weet heel veel meer. Het is belangrijk.”
TA staat grofweg voor taps. Simpel vraagje misschien, maar wat is er verder met deze informatie gebeurd?
Stay vooral tuned.

* Zie ook aflevering 3 van “De Bank” in Kleintje Muurkrant nummer 335 en op de Morgenster

Octopussy (88)

woensdag 21 juli 2004
Nee, niks. Geen antwoord op ons vraagje van gisteren wat er gebeurd is met het toch niet zuinige materiaal over de dood van Klepper. Kan je wel omzichtig verklaren ja jammer, maar in het belang van het onderzoek kunnen we helaas niets zeggen. Maar na zoveel jaar mag je zo langzamerhand toch wel weten hoe de snaar in de piano zit. Vooral ook omdat er in die richting nog meer materiaal is, waarin bijvoorbeeld ook een topman uit de Joegoslavische scène en een paar bekende Nederlandse journalisten voorbijtrekken. Materiaal dat betrekking heeft op de dagen voordat Norbert Stok zijneerste ontmoeting zou hebben gehad met “die” en de periode daarna.

Ervoor:
“Uit TA blijkt
Dat meteen na de liquidatie er in Den Haag een ontmoeting is geweest tussen Mieremet, Holleeder en Paja.
Dat na de liquidatie van Sam, Mieremet en Holleeder constant bezig zijn informatie te krijgen uit welke hoek de liquidatie komt.
Dat Mieremet o.a. contact heeft met Urka, Stok, Kool, Nico Visser, Holleeder, Bas van Hout.”

Erna:
“Dat er op 17 – 10 een ontmoeting is tussen Urka en Mieremet. In een gesprek tussen Urka en Sweering wordt gesproken over de “lijst”.
Dat Bas van Hout een e-mailtje heeft gehad. Op de “lijst” met slachtoffers staat Mieremet. Hij krijgt later een SMS met namen van de lijst. Jan Femer zou hier ook op staan.
Dat Bas van Hout op 17 – 10 een SMS krijgt: “Zegt de naam Tsjalenko BECIROVIC je wat?
Zijn broer Ljubinko “Duja” werd door Sam & Johnny om zeep geholpen en is nu in Amsterdam”.
Dat op 18 – 10 Bas van Hout dit SMS bericht doorstuurt naar John van den Heuvel, die antwoordt dat de naam hem wel wat zegt.
Dat er op 20 oktober een ontmoeting is tussen Holleeder en Paja in Sarajevo.”

Wat dat laatste betreft: Sarajevo is een bekend Joegoslavisch restaurant in Amsterdam. U mocht eens denken dat de twee rekels een conferentie in de hoofdstad van Bosnië-Herzegovina hadden belegd. Wat ons uiteraard blijft intrigeren is de vraag: wie is of was “die”? Stay tuned.

Octopussy (89)

vrijdag 23 juli 2004
Op 2 maart 2002 streek de in avontuurlijke commodities handelende Magdi Nessim Barsoum voorgoed de vlag in de Amsterdamse Bloedstraat. Wel wat oooohs en aaaahs bij het van reality soap smullende publiek, maar geen verrassing voor insiders. Zoals Johannes Gerardus van Looijen, plaatsvervangend hoofd van de hoofdstedelijke CIE. Die beschikte namelijk al een jaar lang over een informant die hem de nodige in en outs verschafte over de oorlogjes in Johannes’ ressort. Het was wat moeilijk om te beoordelen of dat allemaal even betrouwbare informatie was, maar naar aanleiding van het plotselinge heengaan van Magdi hing hij toch eenpv’tje in elkaar. Daaruit bleek ondermeer dat de overledene een tijdje als intermediair had gediend tussen het Nederlandse segment van de Amsterdamse scene en de zogenaamde Joego’s. Maar blijkbaar niet tot ieders tevredenheid. Bovendien verdacht men de Egyptenaar ervan contacten met de politie te onderhouden. Hoewel hier en daar de overtuiging leeft dat dat meer gebruikelijk dan uitzonderlijk is. De Nederlandse top, onder wie John Mieremet, zou toen hebben besloten om Magdi te vervangen door Stanley Hillis, een oude rot in het vak. Magdi’s ster verbleekte vervolgens net zo snel als een spijkerbroek bij een sopje met chloor. En er werden bij Magdi een stel doodsbedreigingen bezorgd. Daar word je niet vrolijk van. Viel er niet te praten? Nou, vooruit dan maar. Een citaat uit Johannes’ pv:
“De Libanees Dave heeft voor Hillis een afspraak gemaakt met Barsoum voor een ontmoeting op dinsdag 05.03.2002 in de Red Light bar. Dave heeft voor het maken van deze afspraak Barsoum bezocht in de Red Light bar. Dave was tijdens dit bezoek in gezelschap van twee Joegoslaven en een Marokkkaan. Dit bezoek was op 25.02.2002 te omstreeks 14.30 uur in de Red Light bar. Nadat de afspraak gemaakt was voelde Barsoum zich weer veilig en liet weten dat de dreiging van Hillis jegens hem was verdwenen”.
Neemt niet weg dat Magdi de afspraak op 5 maart niet kon nakomen door het bedrijfsongeval van drie dagen daarvoor. Overigens, wie was die Dave “de Libanees”? Nou, vermoedelijk gaat het om de bijna 41 wordende David Urbainville. Een man met interessante contacten. Stay tuned.

Octopussy (90)

zondag 25 juli 2004
Wat we nou weer aan onze fiets hebben hangen! Niet van deze tijd. Wij waren namelijk niet van plan om na de publicatie van aflevering 87 en 88 uitgebreid te gaan filosoferen over de inhoud ervan of te speculeren over de namen die erin stonden. Konden we wel, deden we niet. Wie kenschetst onze blijdschap toen wij een e-mail ontvingen van de heer L.S. Kool uit Amsterdam met de volgende inhoud:

“Kunt u mij berichten over welke Kool u schrijft in uw laatste Octopussy 88? Mijn naam is n.l. L.S. Kool en ik heb geen verbindingen met deze personen. Gaarne uitleg. Dank u reeds voor de moeite”.

Wij mailden keurig terug:

“In het artikeltje Octopussy 88 citeren wij uit een politiedossier. Uw vraag kunnen wij daarom niet beantwoorden. De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat als u identiek bent aan “Onnie” Kool onze gedachten inderdaad wel naar u uitgingen”.

Want de naam “Onnie” Kool viel indertijd zowel in het roemruchte dossier van TextLite als dat van VHS. Naast die van ondermeer Arie Hommel, Frits Salomonson, Oscar Hammerstein, “ome Jaap” Kroonenberg, Hugo Krop en Robert Jan Doorn. * Maar zoals gezegd, we hadden geen trek in speculaties en hadden ons onderwijl gestort op andere hapklare brokken uit het politiedossier. Meneer L.S. Kool was ons erkentelijk blijkens zijn volgende missive:

“Bedankt voor uw snelle reactie. Ik ben L.S. Kool maar wordt Onnie genoemd. Echter ik heb totaal niets met een of ander te maken. Ik ken deze mensen totaal niet en heb nooit enig kontakt gehad. Indien u het idee heeft een andere mening te hebben, dan hoor ik dit graag”.

Nou, wij hadden geen idee en ook geen andere mening. Dus wij dachten “case closed”. Zo niet meneer L.S. Kool. Die gooide de zaak onverwachts in een hogere versnelling:

“Ik heb nadat ik u reeds een e-mail heb gezonden uw artikel 87 gelezen, en mij bijna kwaad gemaakt hebt, dat u zomaar mijn naam zonder dat ik ooit deze mensen heb ontmoet en of gesproken een artikel schrijft wat kant noch wal slaat. Is het uw bedoeling om zo maar wat te schrijven of neemt u uw vak niet serieus? Ik verwacht echter van u dat u kontakt met mij opneemt om verdere onzinnige artikelen te voorkomen. Dit slaat echt nergens op en heb geen enkele behoefte om hieraan mee te doen”.

Alleen al in het telefoonregister van Amsterdam vind je zo’n 130 Kooltjes terug en in principe kan John Mieremet met ieder van hen contact hebben gezocht. De bewuste politierapportage vermeldt namelijk noch de initialen van de bedoelde Kool, noch iets over zijn maatschappelijke positie, zijn werkzaamheden, zijn liefhebberijen of zijn maat schoenen. Niks. Maar meneer L.S. Kool was niet meer te stuiten en zocht blijkbaar juridische bijstand. Wij werden namelijk vervolgens verrast met de volgende mail:

“In deze treed ik op voor de heer L.S. Kool te Amsterdam. In een door u via internet openbaar gemaakte publicatie (Octopussy 88 dd. 21 juli 2004) brengt u mijn cliënt Kool in verband met criminele activiteiten en met name met een aantal moordaanslagen die er zijn gepleegd. Door deze verzoek ik u bedoelde publicatie binnen 24 uur van het internet te verwijderen, bij gebreke waarvan ik namens cliënt aangifte van laster tegen u zal doen en u zonder verdere waarschuwing in een kortgeding zal betrekken.
Hoogachtend, Mr. O. Hammerstein
Spong Advocaten Advocaten
Keizersgracht 278
1016 EC Amsterdam
Postbus/ P.O. Box 15812
1001 NH Amsterdam
00 31 20 - 3305409 (T)
00 31 20 - 3304666 (F)
oscar@Hammerstein.com“

Moeten wij nog meer zeggen? Nee hè? Oh ja, stay tuned.

* Zie daarvoor o.a. het artikel “Van oude koeien en troebel water” in Kleintje Muurkrant nr. 336 of de site van de Morgenster en de serie “Hardhout met een luchtje” op de Followup-site.

Octopussy (91)

maandag 26 juli 2004
Na het Kool-intermezzo gaan we verder met David Urbainville oftewel Dave “de Libanees”, die blijkens een paar processen-verbaal van maart 2002 tot de coterie van Mink Kok zou behoren. Volgens de informant van Johannes Cornelis van Looijen was namelijk:
“De leverancier van vuurwapens aan de groepering rondom Mink Kok een Libanees genaamd Dave. Dave is bevriend met Stanley Hillis en doet klussen voor hem. In 1994 of 1995 heeft Dave samen met ene Jihad Dubs (fon) een liquidatie uitgevoerd in Antwerpen in opdracht van Stanley Hillis. Het slachtoffer was een Libanees. Dave is voor de moord aangehouden geweest doch doorStanley Hillis middels een corrupte politieman te België vrijgekocht“.
Kort voor de ontboezemingen van genoemde informant had kennelijk een politie-inval aan de Amsterdamse Slotermeerlaan plaatsgevonden. Een van de heren die daarbij van een paar metalen manchetten werd voorzien zou de Italiaan Mazzotti zijn geweest. Geen onbekende uit Dave’s meditterane kennissenkring in Amsterdam. Informant:
“Mazzotti maakt deel uit van een Italiaanse terreurbeweging die eind jaren tachtig verantwoordelijk was voor de diefstal van een zeer grote partij wapens en explosieven vanuit een Nato-depot in België”.
Nog een citaat waarin tot uiting komt waaruit Dave’s talenten bestaan:
“...Er zouden problemen zijn tussen de verschillende groepen en van de organisatie van Mink Kok is Henk van der Horst een contactpersoon. Hij zou veel zaken regelen. Henk zou gebruik maken van Dave “de Libanees”. Dave zou al vele jaren de grote toeleverancier van vuurwapens en explosieven zijn”.
En nog een interessant toetje tot besluit:
“...Stanley Hillis heeft zware ruzie met de Ieren, de partij die altijd de vuurwapen- en verdovende middelenhandel deed met Mink Kok”.

Wapens, meditterrane types. Waar hebben we dat vaker gelezen? Stay tuned.

Octopussy (92)

woensdag 28 juli 2004
Op 1 september 1999 lekte de kraan van een appartement aan de Amsterdamse Nachtwachtlaan wel erg heftig. Er was niemand thuis dus de buren sloegen alarm. Met gezwinde spoed zwaailichten voor de deur en binnen een mum verschaften een paar vertegenwoordigers van de door firma Donner & Remkes inmiddels overgenomen onderneming zich toegang tot de woning om een einde te maken aan het waterballet. En wat troffen zij aan naast wat overvloedig studiemateriaal van Willem Alexander? Een grote partij uiterst moderne wapens en wat xtc voor een flinke party.*
Het leek op een déjà-vu. Dat was ook zo, want op 1juni van dat jaar had zich op de Vrijheidslaan exact dezelfde scène afgespeeld: lekkage, buren, wapens. Hoe dit ook zij, een buurtonderzoek bracht aan het licht dat in de woning altijd meditterane, lichtgekleurde types in en uit gingen. In de pers werd direct gesuggereerd dat het om Joego’s moest gaan. Maar dankzij de “nieuwe” gegevens die wij in aflevering 87 en 88 naar boven hebben getild is een ander conclusie minstens zo valide. Want Dave de “Libanees”, die volgens de politiedocumenten er al jaren voor zorgde dat de vereniging van Mink Kok niet zonder wapens kwam te zitten, is geen Joego. En de mensen uit zijn entourage als Jihad Dubs (fon), Saleh Bouzid en Hassam Allam evenmin.
Overigens ging Mink dankzij een vingerafdruk die toevallig werd aangetroffen in het appartement aan de Nachtwachtlaan wel achter het gaas. De dubbele lekkage leek wel op een scenario van een geheime dienst. Een stelling die ook door Mink’s advocaat, Adèle van der Plas, werd aangehangen. Weliswaar kan je er geen q.e.d. onder zetten, maar het scheelt weinig. Immers:

- Er is sprake van Ierse cliëntèle voor de wapens. Waar mogen we dan aan denken? Juist, de IRA of een andere club in die richting. En wie wroet er in die kringen tot zij zelfs de Paus voor een terrorist aanzien door zijn vreemde vermomming? Luitjes van de Britse geheime dienst.;
- Er is sprake van een terrorist uit de oude Italiaanse school. Wat weten we van de Rode Brigades of een andere club uit de competitie van die tijd? Ze waren vergeven van Italiaanse geheime diensten en de CIA, die al tientallen jaren in verboden commodities handelt.;
- Er is sprake van dat Mink in verband met zijn wapenhandel in het snotje werd gehouden door de BVD, die mogelijk optrad als hulpje van de Britten;
- Er is sprake van een Libanees met een Frans getinte achternaam en een Israëlisch getinte voornaam. Mink spreekt merkwaardigerwijs vloeiend Hifriet. In de handel van verboden commodities spreekt de Mossad net als de CIA geen onbelangrijke rol. Dus…
-

Oké, geen bewijs, maar dat was er ook niet voor de bewering dat er voor de zoveelste keer klonen van Jocic in het spel waren. Stay tuned.

* Zie ook het artikel “De Lange” op de site van “morgenster”.

Octopussy (93)

donderdag 29 juli 2004
Wij keren terug naar de pegels. Zeker in het avontuurlijke wereldje toch het onderwerp waar het om draait. In aflevering 80 brachten wij op gezag van onze welingevoerde OG-informanten al naar buiten dat de tot de Aerdenhoutse elite behorende Kees Rijsterborgh poen zou hebben geleend van Willem Endstra in verband met een leuk project in Amstelveen.
Maar volgens dezelfde bronnen ging hun liaison nog wel wat verder. Eind jaren tachtig/begin jaren negentig zou namelijk iemand bij Zwitserleven een leuk presentje hebben gekregen. Geen krabber natuurlijk, iemand die meetelde. En dus een flink presentje. Na ontvangst zou Zwitserleven vervolgens een hele bupsonroerendgoed in Amsterdam van de hand hebben gedaan. Met een geschatte waarde van zo’n 60 miljoen piek. Toen hè. Nu ligt die prijs zo rond de 250 à 300 miljoen euro. Kijk dat is nog eens een leuk kluifje. En raad eens wie die panden in zijn bezit kreeg. Juist “Ome Kees” Rijsterborgh. En wie zorgde voor de pegels? Alweer goed: Willem Endstra. Sindsdien is het “Ome Kees” voor de wind gegaan in Aerdenhout en genoot hij intens van zijn zwitserlevengevoel. Willem eerst ook, maar later wat minder. Kan gewoon een kwestie van mazzel zijn. Sommigen hebben dat. Stay tuned.

Octopussy (94)

woensdag 4 augustus 2004
Voor niet-ingewijden was het nog steeds een raadsel wat good old Willem Endstra de week voor zijn gewelddadig heengaan in Israël moest doen. Nou, volgens wel-ingewijden was Willem daar wel vaker in de maanden daarvoor. Hij zou er ondermeer onderhandeld hebben over de verkoop van het Amsterdamse Confectiecentrum. Pardon, dat was toch al verkocht? Aan een Zwitserse combinatie? Jaaaaa, maar dat was dezelfde combinatie die later het Kurhaus kocht van ING Real Estate. Een combinatie waarvan alleen de naam van de zowel met het glaspaleis van Swarovski als met Endstra zelf gelieerde Benedikt Hoess bekend raakte. De rest bleef inhet duister gehuld. Terecht misschien, want die rest van de combi was net zo Zwitsers als een Volendammer klomp: Willem Endstra cs. Vandaar ook dat het beheer van het Confectiecentrum in handen bleef van Klaas Hummel, Endstra’s associé. De vraag wat de zin was van deze charade is aan ons niet besteed. Wij zijn niet thuis in de haute finance. Onze boekhouding blinkt uit in eenvoud.
Maar een ding is duidelijk, in wezen was Willem in Israël gewoon bezig met de echte verkoop van het uit vier torens bestaande confectiecomplex. Naar verluidt inclusief de toren die in het bezit was van ING Real Estate. Toen nog onder leiding van de inmiddels uitgerangeerde Jan Doets. Die totale uitverkoop zou noodzakelijk zijn geweest omdat Willem bezig was om geld dat door avontuurlijke lieden stiekem bij hem was geparkeerd terug te betalen. En rapido. Hoe hoog de nood was gestegen moge blijken uit de deal die Willem zou hebben gesloten met de inmiddels ook al ontstegen Marco Eijk. Die laatste had wijselijk de nodige appels of liever meloenen voor de dorst in zijn tuin begraven en Willem wilde daar graag drie meloenen van lenen. De bijbehorende schuldbekentenis zou al ondertekend zijn geweest toen Marco nolens volens dit ondermaanse verliet. Geen poen voor Willem dus. Trouwens, ook de deal met de Israëlische belangstellenden voor het Confectiecentrum liep op de klippen. Mede doordat vroegtijdig in de Nederlandse pers uitlekte dat het OM van plan was Willem te gaan vervolgen wegens niet helemaal koshere financiële kunststukjes. Zoals bekend is het OM daar niet aan toegekomen. Onbekenden presenteerden te vroeg de eindafrekening. Stay tuned.

Octopussy (95)

woensdag 18 augustus 2004
Wij zijn niet dol op banken. Van buiten bont, van binnen stront. Zo gleden wij gisteren uit over het bericht dat de erven van Willem Endstra vandaag de Rabo voor de kadi trekken. De boerenbank heeft namelijk begin juli de zakelijke banden met Willem’s bedrijven die in IJmuiden de jachthaven exploiteren doorgeknipt. Daar waren de Rabo-boys al vanaf februari mee bezig omdat ze plotseling niet meer gelieerd wensten te zijn met iemand die publiekelijk te boek stond als grootschalig witwasser. Zelfs niet met zijn erven. Huichelaars. Eerst dikke mik met Willem en als de wind aantrekt als ratten vanboord springen. Niet uitzonderlijk overigens. Toen een paar jaar geleden naar buiten kwam dat de exploitanten van de Rotterdamse Pasha-discotheek minder deftige bijverdiensten hadden vertoonde de Rabo eenzelfde soort vluchtgedrag. Maar dit terzijde.
Interessant is wel dat het over de jachthaven in IJmuiden gaat. Wij menen namelijk te weten dat Willem voor het financieren van de exploitatie indertijd in zee is gegaan met de Rabo-winkel in Eemnes. Dezelfde winkel die de heren Ter Haak en De Bode bediende. Ook al geen onbekenden in het reilen en zeilen ten zuiden van de pieren *. De zakelijke banden beperkten zich echter niet tot het filiaal van de merkwaardig om het leven gekomen directeur Rob Wijnmalen in Eemnes. Er werd door de Rabo en Endstra ook nog flink gefoezeld via de binnen de stenenwereld actief zijnde Amsterdammers Van Campen en Peters en de Eindhovense firma V.d. Moesdijk. Maar nu Willem het definitief hogerop heeft gezocht stappen de boerenbankiers uit en zitten de erven met de peren. Diep in ons hart hopen we dat de rechter de Rabo terugfluit. Kunnen we niks aan doen. Wij zijn niet dol op banken. Stay tuned.

* Zie daarvoor ondermeer de afleveringen 12/13 en 20/22 van deze ontroerende serie.

Octopussy (96)

donderdag 19 augustus 2004
Raad u nou eens wie wij gisteren tegenkwamen. Bij de eerste helft van de wedstrijd Erven Endstra versus Rabobank. Mr. Abraham Zeegers! Nee, niet als advocaat. Als juridisch adviseur van de erven. En wat denk je wat? Tijdens de seance in februari van dit jaar waarbij de Rabo de toen nog alive and kicking zijnde Willem Endstra mededeelde dat zij de financiële stekker er bij hem uit wilde halen, was Abraham ook al aanwezig. Dat duidt erop dat tussen de inmiddels ruw van ons weggenomen investeerder en de van het tableau der beffatuur verdwenen advocaat een sterke zakelijke band bestond.En blijkbaar zo sterk dat de erven nog steeds niet om hem heen kunnen. Geen positie om de nationale driekleur te laten wapperen. Want Abraham staat met name in de pers al heel lang te boek als ontwerper van witwasconstructies en ander listig ongerief. Niet ten onrechte trouwens. Zo loopt er nog een internationale oplichtingszaak waarvan wij in aflevering 84 melding maakte en zoekt het OM de paperassen bij elkaar om Abraham te attaqueren voor zijn aandeel in de megazaak rond Giovanni van Ierland*. De Curaçaose grootpooier die in 2002 voor 12 jaar achter het gaas ging omdat hij zijn glijhuis ook had gebruikt als wasserette.
Dat onze Abraham zich gisteren dus min of meer open en bloot presenteerde als juridisch adviseur van de erven Endstra was voor ons toch wel een verrassing. En vormt opnieuw een reden om ons af te vragen welke rol het advocatenkantoor Vrisekoop, Majoor, Van Spaendonck, Brainich en Jankovich speelt in dit geheel. Want Zeegers heeft niet alleen domicilie gekozen in het pand van dat op het oog onbevlekte advocatenkantoor aan de Amsterdamse Sophialaan. Er zijn ook zakelijke liaisons te ontwaren, zoals wij in aflevering 72 tot en met 74 naar boven hebben getrokken**. Wij blijven alert. Stay tuned.

* Zie voor eerdere afleveringen van deze serie de Followup-site

Octopussy (97)

woensdag 25 augustus 2004
Die erven Endstra zien de wereld momenteel aan voor een lekke doedelzak. Eerst probeert de Rabo een gat onder de waterlinie van hun IJmuiden-project te schieten. En nou is er weer gelazer met een combi oude zakengabbers van Willem. Die willen graag een streep zetten door een overeenkomst waarbij ze zich verplichtten Ernaro BV over te nemen. Onder andere eigenaar van drie pandjes op de Dam ter waarde van een kleine 10 miljoen. De erven vinden die plotselinge weigering licht onwelvoeglijk en trekken de ex-partners van Willem voor de kadi. Zonder twijfel mede op advies van de oh zo kosheremr. Abraham Zeegers, die toch al een vlucht gebraden duiven aan zich voorbij zag gaan. Als onze informatie juist is zouden Abraham en Willem samen namelijk iets leuks gaan doen. Het pand was al uitgekozen, maar er kwam iets tussen. Of dat initiatief iets van doen had met Willem’s Israël-connection horen we misschien nog wel in de nabije toekomst.
Naar aanleiding van de berichten over Ernaro ging De Volkskrant over tot het verrassende initiatief om eens in de data van de Kamer van Koophandel te neuzen. Ernaro bleek een dochter te zijn van Heerfur BV. Gossie. En Heerfur was weer een geldzak van Willem Endstra en John Mieremet, die zich om begrijpelijke redenen liet vertegenwoordigen door zijn vriendin. De krant vergat evenwel om eens te scharrelen in onze serie IJ, IJ* . Op 28 augustus 2002 (!) meldden wij namelijk in aflevering 10 dat Heerfur een tijdje daarvoor geparkeerd was geweest op postbus 1012 in Wassenaar. Die postbus bleek te corresponderen met het adres Kerkeboslaan 1 in die gemeente waar sinds 1990 de FTC Trust BV was gevestigd, die ondermeer als een moederkloek over de belangen van Heerfur waakte. En FTC klonk ons zo als muziek voor meloenen in de oren dat wij even naar die club van de Kerkeboslaan hebben gebeld of de drie magische letters misschien synoniem waren aan die van een andere FTC: de Financial Trading and Consultancy. Het beleggingsvehikel van de ooit legendarische Eddie Swaab, die in 1997 zijn stulp aan de Amsterdamse P.C. Hooftstraat schielijk verruilde voor een hut in Zwitserland om te ontkomen aan al te lastige vragen van Justitie over zijn onwelriekende beurspraktijken**. Het leek er sterk op dat wij met ons telefoontje een schokgolf van 7,2 op de schaal van Richter veroorzaakten, want meer dan wat onsamenhangend gehakkel was er bij het personeel niet los te krijgen. Jammer. Maar om eens uit te vogelen hoe dat nou precies zat is misschien een mooie taak voor de collega’s van De Volkskrant, nu ze toch zo lekker bezig zijn. Stay tuned.

* zie de serie "IJ, IJ" op Kleintje-followup
** Zie de serie "Achterzijde van het beursschandaal" op de Morgenster, en speciaal deel 7 in Kleintje Muurkrant nummer 327

Octopussy (98)

zondag 29 augustus 2004
Zielig hè, die Joop van Riessen. Hoe die ooit hoofdcommissaris is geworden is ons een kruiswoordraadsel. Gaat ie bij NOVA zitten te pleiten voor het invoeren van een zwarte lijst. Daar moeten dan de namen op komen van “zware criminelen” en die lijst moet dan worden verspreid onder makelaars, banken en notarissen. Opdat ze zich zakelijk niet afgeven met dat schorriemorrie. Oh? En als een hele reut dat stiekem toch doet Joop? Net als in de afgelopen tientallen jaren? Staat daar dan een sanctie op? En worden de burgerrechten van die deftige luitjes dan ook beperkt? Net als bij dieavonturiers die op je zwarte lijst zouden komen te staan? En moeten die witte boorden dan ook bewijzen dat ze op legale wijze aan hun poen zijn gekomen? Zal wel niet hè Joop?
Wat was de aanleiding tot het oplaten van deze nieuwe aartsconservatieve ballon? Nou, dat was de wedstrijd tussen de erven Endstra en een paar oude zakengabbers van Willem over de overname van de BV Ernaro BV. Daar zou John Mieremet, een ex-capo van een van prinses Mabel’s vroegere aanbidders, op naam van zijn vriendin een zak geld in hebben zitten. Geen cash. Het was belegd in een hoop stenen op de Dam, waaronder nummer 21. En laat op dat adres nou net de Gemeentelijke Kredietbank Amsterdam (GKA) zijn gevestigd. Sapperdeflap. Willempie en John als huurbaas van de gemeente. Wat een blamage. Meteen een “woordvoerder” schielijk achter zijn bureautje vandaan. Volgens slimpie was de gemeente pas kort achter de waarheid gekomen. Had nog effe voor alle zekerheid gevraagd aan Justitie (Joop of zo) of de info klopte. Jaaa, had Justitie (Joop of zo) gezegd, die info klopt hoor slimpie. En vervolgens was de gemeente op zoek gegaan naar een oplossing voor dit pijnlijke probleem. Later werd er zoals gebruikelijk weer driftig van alle kanten bijgestuurd. Maar wij zijn zo vrij daar niet al teveel waarde aan toe te kennen.
Een gewone boerenleut vraagt zich trouwens af waarom de gemeente niet voor bovengenoemde wedstrijd uit naar dit soort achtergronden heeft gekeken. Temeer omdat wij dankzij onze antennes in de vastgoedwereld een geinig detail hebben opgedoken. Exact een jaar geleden is een maestro uit de directe ambtelijke omgeving van burgemeester Job Cohen via een meneer Kranenberg bij het stadsdeel Centrum al gewezen op de wat ongelukkige constructie Ernaro/GKA. En het zou wel buitengewoon cru zijn geweest als die topambtenaar dat niet aan Job zou hebben doorgebriefd. Hoe dat ook zij, er gebeurde toen helemaal niks. In de hoop dat niemand er achter zou komen.
Kan Joop niet beter een zwarte lijst aanleggen van alle huichelaars binnen het gemeentelijk apparaat en Justitie die weet hadden van deze shit op de Dam en hun burgerrechten beperken? In plaats van onzin uit te kramen bij NOVA? Stay tuned.

Octopussy (99)

donderdag 9 september 2004
Hoe lang is het geleden dat wij serieus aandacht hebben besteed aan de avonturen van Jaap de Bode? Lang. November vorig jaar om precies te zijn. De Hilversumse zakenpief, die in vrij korte tijd tweemaal de Marche Funèbre moest aanhoren wegens het wegvallen van bekenden uit zijn entourage (RABO-directeur Rob Wijnmaalen en groothandelaar in stenen Willem Endstra) leek even voorgoed van ons tableau te zijn verdwenen. Maar Jaapie is als de tekenen niet bedriegen een onvervalste come back-kid. Want we got mail. En wat voor mail!
Het gaat om een hotel in Duitsland. In Winterberg-Hoheleye om precies te zijn. Oorspronkelijk eensoort Kurort dat beheerd werd door het Duitse makelaarskantoor Geschwister Hillebrand (what’s in a name?) en in 2002 werd uitgebaat onder de naam Clubhotel Rembrandt door Dagistan Dalkiran, een ondernemer van Turkse afkomst. Dat ging niet echt crescendo. Dus Dagistan zocht naar de nooduitgang. Die leek hij te vinden dankzij de hulp van de toegeschoten Nederlandse weldoeners Jaap de Bode en Wouter Klaassen. Zij boden onze Turkse vriend een leuke afkoop-/overnamesom aan en alles leek in kannen bier en kruiken wijn. Maar vlak voor het hele kunstje over de Bühne zou gaan verscheen nog als een Deus ex machina ene Jacobes Govert van Wijk ten tonele. Deze godheid zou een GmbH voor De Bode oprichten. Als vriendendienst. En zoals u weet: van je vrienden moet je het hebben. Op het oog nog niks aan de hand. Onder de GmbH van Jacobes zou het hotel gaan draaien met een nieuwe naam: Resort-Hotel Hoheleye. Het hotel zelf werd echter aangekocht door V & F Investments. Van De Bode himself. Maar natuurlijk niet onder zijn eigen naam. Kon niet hè. Vanwege Jaap’s vorige Schweinereien. En dus kon het haast niet uitblijven: ook deze deal raakte in deep shit. Maar we houden het een beetje spannend. Per saldo is het is nog maar de eerste ronde. Dus stay tuned.

Octopussy (101)

dinsdag 14 september 2004
Na keurig in de hoek van de ring te zijn verzorgd met een spons en een wapperende handdoek tijd voor de tweede ronde versus Jaap de Bode. De man die ooit deze serie kwam binnenvaren als kompaan van de IJmuidense Sunseeker-handelaar en witwasser Johan ter Haak uit de entourage van Willem Endstra. Zoals gezegd nam Jaap in 2003 de Bude van Dagistan Dalkiran in Winterberg-Hoheleye over met hulp van een paar zakenpartners: Wouter Klaassen en Jacobes Govert van Wijk. Nog voor hij de deur van Jaapie’s nieuwe etablissement op 5 oktober 2003 weer kon openzwaaien kreeg exploitant Van Wijk aleen surprise te verwerken. Hij kreeg een rekeningetje van 285.000 euro onder zijn neus geduwd. Afkomstig van de firma Tijs Blom Beheer. Tijs claimde dat bedragje voor de geweldige inspanningen die hij zich zou hebben getroost in de bemiddelingssfeer rond de hotel-deal. Wist Van Wijk dat Tijs een dolende ridder was die in 2002 zijn kasteel in Almere was kwijtgeraakt nadat de RABO-bank de geldkraan had dichtgedraaid en een poging van de Uithoornse BV Promcastle om via een bankgarantie uit Bakoe het tij te keren was vastgelopen in Saoedisch drijfzand?* En dat Jaap de Bode een oude gabber van Tijs Blom was? Dat moet haast wel.
Hoe dit ook zij, aanvankelijk leek alles op skaterolletjes te verlopen. Er werd stevig getimmerd aan het interieur van het hotel en iedereen -inclusief het personeel- werd keurig betaald. Behalve dan voormalig uitbater Dalkiran die zich na een paar maanden vrijwel dagelijks aan de balie meldde met een Turkse knokploeg om even de drie tonnetjes op te eisen die hij nog tegoed had. Vergeefs. Plotseling bleek de Hollandse soepkip kaler te zijn dan iedereen had gedacht. En aan een kale kip valt geen eer te behalen. Zeker niet als ie druk kakelend de benen neemt. Jaap trok zich terug achter zijn strategische steunpunten in Bilthoven en Tiel om zich te laten verzorgen door zijn vriendin Joyce en te broeden op nieuwe initiatieven. Stay tuned.

* Voor dat laatste zie op de Followup-site vooral aflevering 18 uit de serie “Shady” waarin de voormalige Rotterdamse advocaat Geertjan Dolk de hoofdrol vervult. De andere -honderd- delen van "octopussy" staan hier.

Octopussy (102)

woensdag 15 september 2004
In de vorige aflevering maakten wij al melding van de twee strategische steunpunten waarover Jaap de Bode in Nederland beschikte: Bilthoven (Julianalaan 4) en Tiel (Bellstraat 3). Daar blijkt onze Sun- en gelukzoeker een aardig kluitje BV's te hebben gegroepeerd. Al dan niet in staat van oprichting of ontbinding. Zoals bijvoorbeeld Alber Facilities en V & F Systems, beiden vallend onder Penny International BV trustmanagement. Voor de leken onder ons lezers: "trust" is in dit verband zeker geen equivalent voor ons woord "vertrouwen". Ook al omdat deze Penny Serenade niet alleen weerklinkt op het adres Hoogoorddreef 9 in Amsterdam, maarook in de Rue Guillaume Kroll nummer 3 in Luxemburg. En Luxemburg... u weet het.
Verder vinden we in Jaap's verzameling nog bedrijfjes terug als V & F Finance, V & F Real Estate en V & F Insurance. Die laatste firma is ook even lachen. Die doet namelijk ondermeer in dijkdoorbraakverzekeringen. Dat zal i.c. wel betekenen dat de aangesloten cliënten bij hoog water een paar zandzakken voor de deur krijgen. Verrassend is ook om de onderneming Jacht Lease in De Bode's boedel terug te vinden. Dat roept levendige herinneringen op aan zijn andere avonturen met de snelle schuiten van Johan ten Haak, wiens leven in de afgelopen jaren ook niet echt hosanna is geweest *. Maar voor Jaap gaat blijkbaar geen zee te hoog. Sedert maart van dit jaar is onze nijvere schipper naast God namelijk ook nog voorzitter van de Vereniging van Investeerders Fecundo. Hoe is het mogelijk zou je zeggen.
In juni van dit jaar werden zo'n 800 goedgelovige beleggers verrast met het faillissement van New World Compagnies (NWC). Een club die ooit brood zag in het uitbaten van citrusplantages in Costa Rica **. Het spul ging met veel geraas ten onder en liet een gat van 10 miljoen achter. Willen de investeerders nog wat terugzien van hun poen dan adviseert Jaap ze om lid te worden van zijn vereniging voor het luttele bedrag van 3500 euro. Eén van de medebestuurders van Fecundo is L.K., een oud medewerker van NWC en de huidige financiële man van Jaap's netwerk. Een oud-collega van K. bij NWC is Jacques van Wijk. Ja, dat is dezelfde Sjakie die een rol speelde bij de overname van dat hotel in Winterberg - Hoheleye. Je zal je hebben aangesloten bij Fecundo. Hoe bedoel je zandzakken voor de deur? Stay tuned.

* Zie vooral de afleveringen 12 en 13 van deze serie "Octopussy" op de followupsite, de plek waar al onze vervolgverhalen te vinden zijn.
** Hierbij denk je onwillekeurig terug aan de kunstjes van Hugo Krop in datzelfde land. Zie daarvoor de serie "hardhout met een luchtje" op de Followup-site.

Octopussy (103)

donderdag 16 september 2004
Er zijn nogal wat mensen die denken dat wij unverfroren het ijs van één nacht opstappen om snel te kunnen scoren. Is niet zo. Soms zetten we informatie op een zacht pitje en wachten op een goede gelegenheid om de boel op scherp te zetten. Zo ook met een brief van 13 juli 2004. De tekst ervan luidde alsvolgt:

“New World is een organisatie die voor mensen investeringen heeft verzorgd in een sinaasappel-plantage. Die meneer De Bode is zeer geïnteresseerd in dit project. Persoonlijk, maar dat is een mening, denk ik dat deze methode erg bruikbaar is om donker gekleurd geldop een makkelijke manier wit te wassen. De structuur van de zaak is alsvolgt:
Een verkooporganisatie in Nederland (NWP). Die is gekoppeld aan een stichting in Nederland (Vicus). Op haar beurt weer verbonden met een stichting in Costa Rica (Wiedes). Daarboven hangt de BV/werkmaatschappij GTN (Gruppa Terra Nuevas agrondisement). En daarboven zit dan nog de holding Heimdaal. Een uitstekende constructie om gekleurd geld naar toe te laten vloeien en weer als wit rendement in Nederland te laten terugkeren. Bovendien is er in Costa Rica belasting betaald die zeer laag zal zijn in verhouding met Nederland. Volgens de Nederlandse wetgeving mag men nooit tweemaal belasting betalen over dezelfde inkomsten. Makkelijk toch? En anders laat de heer De Bode het eerst nog wel in een ander land uitbetalen. Bijvoorbeeld in Luxemburg. Denk hierbij aan Penny Holding Internationaldie door een stromannetje ter plaatse wordt beheerd ...
Bij dit verhaal laten we verder nog maar even buiten beschouwing dat Costa Rica en Colombia zeer geaccepteerde handelspartners zijn. Wij hoeven u waarschijnlijk niet uit te leggen waar wij op doelen. Ook had NWP in het verleden nog wat aanspraken liggen op het inmiddels befaamde vliegveld Laarbruch, net over de grens in Duitsland. U weet hier zeker vast nog meer van dan wij (zie eerdere vermeldingen in Octopussy).
Bovendien verkeert New World Products juist mede door de heer De Bode en Hans van der Lande in zwaar weer. Er was destijds door New World Products een overeenkomst gesloten dat zij een of ander hotel van de heer De Bode in Duitsland aan zouden kopen. Doordat er niet geleverd kon worden wat er gevraagd werd heeft New World de geldstroom om het af te betalen gestaakt. Met als gevolg dat de heer De Bode door advocatenkantoor Houtsmuller en Boitelle beslag heeft laten leggen op de stichting. Op deze manier zijn alle geldstromen, met name de rendementsbetalingen naar klanten, stil komen te liggen. Dit heeft als gevolg gehad dat de investeerders en tussenpersonen in opstand zijn gekomen, omdat achteraf bleek dat de gronden niet op de juiste plaats waren gesitueerd.
De heer De Bode is zich ermee gaan bemoeien om ervoor te zorgen dat de klanten wel weer rendement zouden krijgen uitgekeerd en dat het bovenliggende bedrijf in Costa Rica niet failliet zou gaan. Erg nobel, maar ik denk persoonlijk dat deze meneer andere interesses heeft dan Sinterklaas spelen. Bovendien is hij de veroorzaker van het hele gebeuren.
Om u een indicatie te geven over welke orde van grootte wij praten: Er is een investering gedaan door mensen van ongeveer 31 miljoen euro, die volgens meneer De Bode niets meer waard zou zijn. Alleen als zij zich ermee zouden bemoeien hadden de investeerders nog een kans dat zij 25 procent van het geïnvesteerde geld retour zouden krijgen. Toch aardig als men weet dat de intrinsieke waarde van de gronden 20 miljoen euro moet zijn. Bovendien is dit dan een koopje toch? U laat de investeerders per hoofd nog even 3500 euro bijbetalen, oftewel zo’n 2,2 miljoen.
Dit idee wordt met name zeer graag gesteund door de heer Manuel Suurs, directeur van het adviesbureau Elsuvest in Den Bosch cq. Vught. Het frappante van het hele verhaal is dat de heer Suurs niet eens de Nederlandse nationaliteit heeft. Naar ons beste weten inmiddels de Griekse. Daarnaast is hij zeker niet meer woonachtig in Nederland, maar in België. Hierdoor is hij ook totaal onvindbaar in bepaalde boeken. Bovendien maakt de heer Suurs maar al te graag leuke snoepreisjes op “eigen” kosten naar de gronden in Costa Rica en wil hij “stromannetje” worden. Met alle gronden op naam van Fecundo waar hij momenteel zo hard mee bezig is. Naar eigen zeggen doet hij dit allemaal belangeloos voor de investeerders, maar wie de heer Suurs ooit persoonlijk ontmoet heeft zal hier zeker een ander gevoel bij hebben gekregen. Een man met een enorm hoog “Ikke en de rest kan..."-gevoel.
Indien de investeerders niet met het eerder genoemde plannetje accoord gaan dan is de opbrengst van het contract absoluut nul komma nul. Er moet aan de klanten worden teruggegeven 8 miljoen minus 2,2 miljoen. Een kleine zes miljoen voor grond die 20 miljoen waard is. Wie wil dat niet?
NWP was een florerend bedrijf dat nu gewoon in een vijandige overname zit. Bovendien wordt er niet geschroomd om deze of gene af en toe behoorlijk bang te maken. Gek genoeg sluit iedereen zijn ogen hiervoor en kijkt niet verder dan zijn neus lang is. Of heeft het te maken met terechte angst voor wat vrindjes van de heer De Bode?
Inmiddels zijn diverse hooggeplaatste instanties, die niet gereageerd hebben, met vakantie en kunnen de heer De Bode en zijn kornuiten vrijuit hun spelletje spelen. Als dit zomaar kan gebeuren dan is dat toch wel Nederland op zijn smalst. We zien het allemaal gebeuren en we zeggen lekker niets, want het zou wel eens...”.

Lekker briefje hè? Daar kunnen we nog wel even verder mee. Stay tuned.

Octopussy (105)

woensdag 22 september 2004
Ja hoor. Voor mekaar. Volgens De Telegraaf heeft de politie gisteren invallen gedaan bij een Amsterdams advocatenkantoor en in het huis van een aan dat kantoor verbonden bef.
Laat het volgens een trouwe lezer nou gaan om het kantoor van mr. A.E., sorry E.A. Toenbreker en de daar werkzame mr. Evert Hingst. De (ex-?) adviseur van Spic cq. Span John Mieremet en de advocaat van fiscalist Rob Boon*. Hij zou door het OM ervan worden verdacht betrokken te zijn geweest bij het witwassen van avontuurlijke poen. Gek hè, maar dat verwondert ons eigenlijk helemaal net niks. Gezien alle shit die wein deze serie over dat kantoor en Evertje al naar boven hebben getrokken. En er komt meer. U hoort nog van ons. Stay tuned.

* zie “Cantrade revisited” van vrijdag 10 september jongstleden

Octopussy (106)

woensdag 22 september 2004
Zoals eerder vermeld waren vorig jaar de heren Wouter Klaassen en Jacobes van Wijk betrokken bij de door Jaap de Bode geïnitieerde overname van Clubhotel Rembrandt in Winterberg-Hoheleye. Naar later bleek bestond die medewerking ook uit het opstellen van een reddingsplan voor de Bude die Jaap van Dagistan Dalkiran zou overnemen. Dat gebeurde onder het hoofdje van de firma Dices. Dus wij op speur naar die club. Via de site van de SIDN (Stichting Domeinregistratie Nederland) vonden we een vestiging ervan aan de Zwanenburgwal in Amsterdam en via de KvK aan De Stelling (geinig) in Noordwolde. Wij besloten er eenmail aan te wagen gericht aan Wouter Klaassen.
“Ten behoeve van een of meer artikelen op onze website zou ik graag van u willen weten of het juist is dat u indertijd samen met de heer Jacobes van Wijk een reddingsplan heeft opgesteld vor Resort-Hotel Hoheleye. Een hotel dat tot de verworvenheden van vastgoedhandelaar Jaap de Bode behoorde.
Tevens zou ik graag van u willen vernemen wat uw onderneming i.o. ten doel heeft en wellicht synoniem is aan de gelijknamige groep in Noordwolde."
Nou, toch een net briefje zou je zeggen. We kregen geen antwoord van Wouter maar wel van Jacobes. Of we hem even wilden bellen. Nou hebben we daar een hekel aan, want als je daarna citeert uit zo’n gesprek krijg je vaak later te horen dat het zó niet gezegd was of zó niet bedoeld. Dat lieten wij Van Wijk weten en die schoot meteen in de derde versnelling. Hij vroeg zich af waarom wij deden wat we deden en stelde vraagtekens achter de manier waarop. Wij deden hem de suggestie aan de hand in een mail aan ons te laten weten waar wij eventueel de mist in waren gegaan met onze berichtgeving. En dat wij zijn reactie uiteraard zouden publiceren. Of Jacobes daartoe overgaat is nog niet duidelijk. Wel liet hij weten dat hij zou hij laten onderzoeken wat onze artikelen voor consequenties voor hem zouden kunnen hebben en of gerechtelijke vervolging op zijn plaats zou zijn. Ook al omdat hij zich als slachtoffer van De Bode beschouwt en niet als gabber. Böse Menschen haben keine Lieder. Kijken of Jacobes als ie wat is afgekoeld alsnog de juiste toon kan vinden voor een reactie. Stay tuned

Octopussy (107)

dinsdag 28 september 2004
Nee, helemaal noppes. Geen mailtje van Jacobes van Wijk. Terwijl ie toch behoorlijk pissed off was over onze artikeltjes waarin zijn naam werd genoemd in verband met het Resort-Hotel van Jaap de Bode. Wij hadden hem vooraf moeten vragen hoe het precies was gegaan dan zou zijn gebleken dat ook hij door Jaap in het pak was gestoken en rijp was voor slachtofferhulp. Vond Jacobes.
Nou was het gekke, dat hij reageerde op een mailtje aan Wouter Klaassen. Zijn maatje bij de BV Dices. Toen althans. Op het gevaar af dat wij opnieuw een reprimande krijgen probeerden wij langseen andere weg in contact te komen met Wouter. En met de volgende vragen:

"Geachte heer Klaassen,
Vorig jaar was u betrokken bij de verwerving van een hotel in Hoheleye ten behoeve van vastgoedhandelaar Jaap de Bode. Zou u ons ten behoeve van een of meer publicaties op onze website kunnen vertellen hoe dat in zijn werk is gegaan en of uw BV Dices daarbij schade heeft geleden?
Verder gaat onze interesse uit naar wanneer en hoe u kennis heeft gemaakt met De Bode. Had dat enige connectie met New World Companies en was de heer De Bode al eerder dan in het jaar 2003 betrokken bij de goede daden van NWC in Costa Rica?"

Leuk naïef mailtje met wat adders onder de citrusvruchten. Het zal ons benieuwen van wie we nu weer antwoord krijgen.

Octopussy (108)

donderdag 30 september 2004
Afgelopen zondag was alles nog rustig aan het front in Bilthoven. Ondanks onze publicaties bleven de outfits van Jaap de Bode op het adres Julianalaan 4 op het oog gewoon doorfunctioneren*. Maar de stormbal was wel degelijk gehesen. Want Jaap houdt er niet van als zijn uitvalsbases al te bekend raken. Hoe is het mogelijk zou je zeggen. Afgelopen dinsdag bleken Jaap en zijn gevolg de hele boel te hebben ontruimd en met de noorderzon of een ander hemellichaam te zijn vertrokken.
Dat gevolg bestond ondermeer uit Joyce de Vries, Ron Schouren en Esther de Bode. Alledrie niet alleen persoonlijk maarook zakelijk nauw met onze rekenmeester verbonden. Joyce deelt namelijk al een paar jaar de sponde met Jaap en is op papier het baasje van V & F Insurance.
Ron was op papier eigenaar van V & F Systems en woont samen met Esther, de zuster van Jaap, die als telefoniste/receptioniste de talloze schuldeisers moest afpoeieren. Een knus familiebedrijf dus. Onder leiding van een man die zich altijd presenteert als miljonair die op geen duppie hoeft te kijken, nog steeds rondtuft in een Mercedes, maar in werkelijkheid geen cent te makken heeft. Wat heet! Jaap is ooit de bietenberg opgegaan en failliet verklaard, waardoor hij officieel zelf geen zaakjes meer mag regelen. Anders grijpt zijn niet onaanzienlijke Hilversumse curator Derks Star Busmann onverbiddelijk in. Althans, zo zijn de spelregels. Ergo, deze prins der duisternis heeft zijn naasten erg hard nodig om ter hoogte van Werkhoven het hoofd boven het Kromme Rijnwater te houden. Het zal ons benieuwen waar Japie nou weer opduikt. U hoort nog van ons. Stay tuned.

* zie op de Followup-site aflevering 102 dd. 15 september 2004 van deze serie "actueeltjes" met als titel "octopussy.

Octopussy (109)

maandag 4 oktober 2004
Afgelopen weekend wist de NRC te melden dat Anthony Godett, de scheepstoeter van de Frente Obrero Liberashon (FOL), en een paar belangrijke partijgenoten in 2002 en 2003 ruim een meloen aan Antilliaanse guldens smeergeld hadden ontvangen in de aanloop naar de verkiezingen. Het grootste gedeelte van dat koninklijke bedrag zou afkomstig zijn geweest van Antillen BV. Een dochter van de ook al Koninklijke Wegenbouw Stevin (KWS) dat zelf weer een kind is van de Koninklijke Volker Wessels Stevin (KVWS). De top van het bedrijf kon zijn handen niet wassen in een teiltje onschuld, want ze was op de hoogte vande smeerboel.

Op 25 november 2002 werd directeur Henk de Vos in verband met deze affaire gearresteerd. Hij verklaarde dat de op dat moment aan het roer zittende politici op Curacao poen hadden gekregen uit de zwarte kas om een contractje veilig te stellen voor de uitbreiding van het wegennet rond vliegveld Hato. Zowel Henk als de betrokken politici gingen tijdelijk achter het gaas *. Merkwaardig is wel dat Anthony Godett, wiens naam ook op Henk’s lijstje van smeerkezen voorkwam, toen buiten schot bleef en pas nu bij de vodden wordt gegrepen. Net zo merkwaardig overigens als het niet vervolgen van de heren in charge bij de KVWS. Zoals bijvoorbeeld de koninklijke zakkenvuller Dick Wessels die indertijd zo keurig op tijd zijn formidabele knot WOL-aandelen verkocht, terwijl de kleine beleggers massaal hun poen kwijt raakten.

Zoals bekend mag worden verondersteld was de wild bunch van Anthony Godett eveneens betrokken bij een schandaal rond het wip-emplacement Campo Alegre van de in de petoet zuchtende Giovanni van Ierland. Vriend Giovanni zou smeergeld hebben betaald om Zuidamerikaanse werkneemsters te vrijwaren voor de visumplicht. Bovendien zou zijn glijpaleis als wasserette hebben gediend voor het witten van opbrengsten uit de handel in roesmiddelen, waarbij de Nederlandse advocaten Zeegers en Rieske logistieke bijstand zouden hebben verleend. Met name Zeegers koesterde nauwe banden met de ons ontvallen Willem Endstra. In wezen een collega van Dick Wessels in de stenenwereld. En zo zie je maar, hoe dicht de schollen van de witte en de zwarte financiële wereld tegen elkaar aanliggen. Geen wonder dat zich af en toe een aardbeving voordoet. Stay tuned.

* zie eerder in deze Kleintje Muurkrant Actueel-rubriek de artikeltjes “Cool” (1 en 2) dd. 10 en 12 december 2002.

Octopussy (110)

dinsdag 5 oktober 2004
Om even met de draaideur in huis te vallen: Op 3 juli en later nog eens op 28 juli 2003 richtte mr. Jurjen Pen, de advocaat van de toen al met financiële problemen worstelende Willem Endstra, zich schriftelijk tot de Bestuursdienst van de gemeente Amsterdam. Die dienst heeft niks te maken met lijn 7, maar is met zijn meer dan 500 ambtenaren de spin in het web van het gemeentelijk bestuursapparaat. Pen’s brief behelsde in het kort de volgende vragen:

1. staat de heer Endstra op een zwarte lijst?
2. zo ja, waarom?
3. waarop stoelt het beleid ten aanzien vande heer Endstra?
4. op welke plaatsen bevinden zich dossiers over de heer Endstra?
5. heeft de gemeente contact gehad met derden over de heer Endstra?
6. zo ja, zijn daarover dossiers aangelegd?

Op 19 augustus 2003 kreeg Pen eindelijk antwoord van ene meneer R. Osterwald, een noeste hotemetoot van deze dynamische dienst. Hij schreef het volgende:
“Door afwezigheid in verband met mijn vakantie heeft de beantwoording van uw brieven van 3 en 28 juli vertraging opgelopen. Hiervoor mijn excuses.
In uw brief van 3 juli stelt u dat uw cliënt in zijn zakelijke activiteiten zou worden gehinderd door standpunten en initiatieven van de gemeente Amsterdam.
Aangezien u niet aangeeft om welke zakelijke activiteiten het gaat en op welke wijze de heer Endstra daarin door de gemeente zou worden gehinderd is het voor mij niet mogelijk hier verder op in te gaan.
Voor zover mogelijk zal ik de door u gestelde vragen beantwoorden:
Het bestaan van de zwarte lijst binnen de gemeente is mij niet bekend. Dit betekent derhalve dat uw cliënt door de gemeente Amsterdam niet op een dergelijke lijst is geplaatst en ook niet wordt aangemerkt als een persona non grata. Evenmin bestaat er naar mijn weten ten aanzien van uw cliënt een gemeentelijk beleid”.

De brief is ondertekend door burgemeester Job Cohen. Dus als we het epistel juist interpreteren zou Job dus niet geweten hebben wat voor zaken Willem deed. Mankeert hij iets tussen zijn flappers of hoe zit het? Wat bespreekt hij eigenlijk tijdens zijn onderonsjes binnen de Driehoek met het OM en de top van zijn koddebeiers? De kwaliteit van de koffie?
Dat Ronald Koeman moet oplazeren? Infiltratie bij die kutmarokkanen? Willem deed in stenen en Job zou dat niet geweten hebben? Hij huurde notabene een pand van Willem op de Dam!* Nou ja, hij. De gemeente. En daar was Job toen al ruim en breed van op de hoogte.

En wat die zwarte lijst betreft. Wij hebben vernomen dat die wel degelijk bestaat en in een aparte kamer op de tweede verdieping van de Stopera netjes achter slot en grendel is opgeborgen.

Verder zou er volgens Job’s broddel aan Pen ook geen sprake zijn (geweest) van een gemeentelijk beleid in verband met het blokkeren van Willem’s zakelijke activiteiten. Nou kijk je wel uit om dat volmondig te erkennen, want je hebt zo een schadeclaim aan je scherp gestreken pantalon. Maar volgens welingelichte kringen hebben met name de ABN/AMRO en de ING wel degelijk bezoek gehad van een paar gemeente-boys met het dringende consigne hun zaken met Willem af te bouwen. Jan Doets, het toenmalige baasje van ING Real Estate, lapte dat consigne aan zijn maatschoen en dat was naar alle waarschijnlijkheid de reden voor zijn pre-pensioen.
Burgemeester Cohen zou zo pissed off zijn geweest over de deals die Doets en Endstra nog sloten na de gemeentelijke oekazes dat hij overwoog om aan de ING een reprimande uit te delen. Maar gemeentelijk beleid? Meneer hoe komt u erbij?
Volgens de site van de Bestuursdienst zijn er bij dat door Job uitgestippelde beleid drie kernwaarden valide: actief, open en integer. Zo, da’s effe lachen. Stay tuned.

* zie Octopussy aflevering 98 dd. 29 augustus jl.

Octopussy (111)

zondag 10 oktober 2004
Normaal gesproken denken we laat maar lullen als er over onze berichtgeving wordt geschreven in de mainstream pers. Maar soms staat er zo’n onzin in dat we het toch niet kunnen laten. Neem nou De Journalist. Dat is een weekblaadje dat “de media verslaat”. Onderwerpen die binnen de media voor beroering zorgen kan je daar terugvinden. Stond er in de editie van 8 oktober een artikel van ene Henk Willem Smits onder de kop: “Witwassen van criminele informatie”. Klinkt leuk, wat het ook mag zijn. In de aanhef van zijn artikel meldt Henk Willem:
“Zowel topcriminelen als politierechercheurs proberen journalisten voor hun karretje te spannen. Zo zou de politie De Telegraaf hebben ingezet om tweespalt te zaaien binnen de Hells Angels. En drugshandelaren zouden de media gebruiken om hun welgevallige informatie te verspreiden”.
Nou, lekker introotje van Henk Willem. Maar daar blijft het wel bij. Want wat schrijft ie verder?
“Het vermoeden dat criminelen proberen informatie wit te wassen rees in augustus weer. De website van het krakers nieuwsblad Kleintje Muurkrant publiceerde verslagen van door de Criminele Inlichtingen Dienst (CIE) afgeluisterde telefoongesprekken*. De tapverslagen stammen uit 2000 en beschrijven dat de vermeende hasjkoning Norbert Stok meer weet over de liquidatie van topcrimineel Sam Klepper. In potentie levensgevaarlijke informatie”.
Als we dat boeiend stukje proza dus goed begrijpen is er in de kennissenkring van Henk Willem het vermoeden gerezen dat criminelen via onze website informatie witwassen. Waar haalt zo’n jongen het vandaan, hè? Maar goed, dat blaadje moet ook vol. Ter ondersteuning van zijn relaas vraagt de buitengewoon vindingrijke scribent vervolgens aan een stel kanonnen uit de misdaadjournalistiek om commentaar. Onder wie John van den Heuvel, kanon van De Telegraaf en Beau’s babbelbox. Die buldert ondermeer het volgende:
“... op Kleintje Muurkrant ontbreekt het kader. Een strafdossier is ordners en ordners dik. Daaruit citeren vraagt om de grootste zorgvuldigheid”.
John heeft vrienden bij de politie. En wat wisten die via hem in De Telegraaf te wurmen?
Dat “Big Willem” van Boxtel, tot voor kort de grote roerganger van de Hells Angels, voor een paar losse kwartjes de kaars van Willem Holleeder hadden willen uitblazen met een bom. Samen met Willem P. en Willem de M., twee andere leden van de brommerclub. Op verzoek van de ons inmiddels ontvallen Willem Endstra.
De Telegraaf van gisteren:
“In De Telegraaf van zaterdag 25 september 2004 werd een artikel geplaatst onder de kop “Hoe desperaat is Big Willem?” In dit artikel is te lezen dat Willem P. ondermeer zijn eigen betrokkenheid bij een moordcomplot op Willem Holleeder telefonisch zou hebben bekend.
En dat hij daarvoor door Endstra al 250.000 euro uitbetaald zou hebben gekregen als voorschot. De Telegraaf kan dit onvoldoende aannemelijk maken. Willem P. heeft inmiddels verschillende malen kenbaar gemaakt op geen enkele wijze betrokken te zijn geweest bij enige geplande moordaanslag, noch daaromtrent enige wetenschap te hebben gehad, noch deze te hebben erkend”. Ondertekend met “De hoofdredactie".
Lekker zorgvuldig dus. En in potentie levensgevaarlijk. Toch? Henk Willem?

* zie de afleveringen 87 tot en met 91 van "Octopussy" op de Followup-site.

Octopussy (112)

vrijdag 15 oktober 2004
Wij hebben bij een eerdere gelegenheid al eens de vereniging Fecundo uit het souffleurshokje getrokken*. De reddingsboei die Jaap de Bode naar een groep NWC-investeerders heeft toegeworpen die dreigen te verzuipen in de Golf van Nep en Fraude voor de kust van Costa Rica. Of die boei van voldoende kwaliteit is om de slachtoffers boven water te houden moet duidelijk worden op 28 oktober aanstaande. Althans, dat menen we te kunnen concluderen uit een knorrige mail van Fecundo-voorzitter Jaap aan een ongeruste drenkeling. Die mail luidde alsvolgt:

“Uw diverse verzoeken aan de heer R.van D.** inzake NWC zullen inderdaad onbeantwoord blijven.In plaats van te roeren in het verleden, waarmee ik u trouwens veel succes wens, kunt u uw energie beter richten op de toekomst. Het gebruiken van berichten van een site die bemand wordt door personen die voor hun woord en daad niet naar buiten wensen te treden lijkt me nu niet de oplossing om te komen tot het terug krijgen van uw betaalde geld aan Vicus/Wiedus. Gezien het feit dat u op diverse fronten dit kenbaar maakt en u hiermee blijk geeft geen vertrouwen te hebben in uw voorzitter, stelt bij mij de vraag, bent u slechts lid geworden om te pesten en te jokken ... of is het tijdverdrijf, want dan verzoek ik u toe te treden tot het bestuur van Fecundo.

Ik adviseer u dan ook om uw lidmaatschap te doen beëindigen.

Op 28 oktober zullen wij onze leden doen verbazen over wat bereikt ... en dat hebben we zeker niet aan u te danken!

Ik mag aannemen dat u mijn motivatie kunt begrijpen alwaar ik verwacht dat u er geen begrip voor zult kunnen opbrengen...

Veel succes met uw modder gegooi...“.

Een voorzitter die zulke pennenvruchten het licht laat zien moet toch van voldoende niveau zijn om een flink aantal meloenen binnenboord te houden. Of niet soms? Nog een kleine twee weekjes. Dan weten we het. Stay tuned.

* Zie Octopussy aflevering 102 en 103.
** Zowel de geadresseerde van de mail als de persoon die De Bode in zijn mail noemt hebben wij om privacyredenen niet bij naam en toenaam opgevoerd.

Octopussy (113)

maandag 18 oktober 2004
Sprak Fedunco-voorzitter Jaap de Bode bij een vorige gelegenheid nog over een surpriseparty op 28 oktober aanstaande*, van een aandachtige lezer vernamen we dat die happening een paar dagen eerder plaatsvindt. Op 25 oktober in het Nieuwegeins Business Center. Daar gaat Jaap ten aanschouwe van zijn trouwe ledenschaar een wit konijn uit zijn Costaricaanse hoed toveren. Met naar het zich laat aanzien als assistent Manuel Suurs, de directeur van het adviesbureau Elsuvest aan de Bordeslaan 43 in Den Bosch**.

Niemand zal van het bordes af rollen bij de vaststelling dat Suurs Holding BV eveneens op dat adres is gevestigd.Minder voor de hand ligt wellicht het feit dat je daar ook terecht kan voor het boeken van een leuke vakantie op het Griekse eiland Levkas in een paar wat Spartaans aandoende villa’s in het gehucht Spiti Anemos. Eigendom van een soort lokale coöperatie als je de tekst op de website www.levkas.nl tenminste voetstoots geloven mag. Oh, en als je wat overtollige eurocenten tot je beschikking hebt kan je met hulp van Manuel en zijn staf op Levkas ook een lapje grond kopen. Mocht daar nog geen pandje op staan dan is Manuel graag bereid om zijn expertise in de strijd te kieperen bij de realisering van je vermetele droom om daar zelf een huis te bouwen. Het is net Rivella: je moet het durven.

Een echte international die Manuel: een Bude in Den Bosch, een postbus in Vught, een woonplaats in België, een sinaasappelentoestand in Costa Rica en een onroerendbedoening op Levkas. Kleurrijk baasje. Stay tuned.


* zie aflevering 112 van Octopussy dd. 12 oktober jl.
** zie voor een alleraardigste portrettering van Suurs aflevering 103 dd. 16 september jl.

Octopussy (114)

woensdag 20 oktober 2004
De internationale onderneming Elite Models is naar eigen zeggen al dertig jaar bezig met het ontdekken van tijdloze schoonheid en het lanceren van supercarrières. Het gaat dan om jongedames die met hun hele hebben en houden of een deel daarvan op de cover van een of ander blaadje komen te staan, op de teevee een nieuw stukkie zeep mogen aanprijzen of met vaak merkwaardig gerangschikte vodden iemands visie op mode mogen uitdragen onder het speurend oog van een zootje nouveau riche. Er zijn meisjes die dat leuk vinden en hun moeders ook. Wat is wijsheid?

Maar er zijn in het recenteverleden over het grootste modellenbureau ook een paar dingetjes in de pers geweest die minder glorieus waren. Zo was er de merkwaardige uitglijer van het Nederlandse supermodel Karen Mulder, die vertelde dat ze besprongen was door prins Albert van Monaco en na haar revelaties in een drugskliniek terechtkwam. En in Michael Gross’ boek “Model, the ugly business of beautiful women” staan ook dingen die menig moeder in de armen van een psychiater zouden jagen. Verder is het Amerikaanse filiaal van Elite begin dit jaar in staat van faillissement verzeild geraakt naar aanleiding van een proces over geheime prijsafspraken. Kortom, het is geen koe zonder vlekjes.

Toen wij dan ook van een lezer vernamen dat de als omstreden en in jongens-ondermekaar- kringen als “vrouwenhandelaar” * te boek staande zakenpief Haddi Haddu Levi contacten zou onderhouden met de top van de Nederlandse branch van Elite Models sprongen wij in de touwen. En wij stuurden een beheerst mailtje aan het adres van directeur John van de Mast. Het luidde alsvolgt:

“Ons is ter ore gekomen dat er tussen hetzij de organisatie Elite Models hetzij u persoonlijk en de heer Haddu Levi zakelijke contacten zouden bestaan. Er leeft bij ons een intense belangstelling voor het doen en laten van deze vindingrijke zakenman. Daarom zouden wij graag ten behoeve van een artikel over deze kwestie op onze website van u willen weten of bovengenoemde mare juist is of van elke waarheid gespeend”.

Een directeur van een bedrijf dat zo nauw samenwerkt met De Telegraaf zal zonder twijfel een vertegenwoordiger van de pers niet bonkend aan de deur laten staan. Zelfs niet als het om een Kleintje gaat. Dachten wij. Stay tuned.

* zie aflevering 43 tot en met 49 van Octopussy.

Octopussy (115)

vrijdag 22 oktober 2004
Je raad het niet. Kregen we gisteren een herderlijk schrijven van niemand minder dan Jaap de Bode. De voorzitter van de Costaricaanse citrusvereniging Fecundo. Jaap ging ervanuit dat we geen moeite zouden hebben met het plaatsen van zijn hartekreet. En dat is ook zo. Ja, ja, we weten het: wel erg toevallig net nu D-day nadert en Jaap over een paar dagen een hele verzameling wantrouwige beleggers in Nieuwegein over de streep moet trekken*. Die allemaal zitten te wapperen met de uitgeprinte artikelen van deze Kleintje Muurkrant-site. Maar dat is geen beletsel om Jaap’s gebed zonder end toch een plekjete geven. Hij schreef het volgende:

“Mijn heren en of dames,

Met verbazing lees ik telkens jullie verkregen info. Ik moet stellen dat het krantje mij een leuk initiatief is gebleken, alleen denk ik dat de bronnen zo af en toe een beetje teveel hun fantasie de loop laten. Ik moet jullie dan ook melden dat het ten schande maken van bepaalde personen jullie waardigheid doen afbreken. Ik zal jullie even bijpraten:

Over het RABO-debacle nog even gesproken kan ik jullie melden dat op het moment dat ik voor de eerste maal het kantoor van Eemnes binnen wandelde er een geheel nieuwe wereld voor mij open ging. Met welk gemak haalde ik daar de miljoenen weg. Ik wil wel vermelden dat iedere offerte en ieder daarop volgende lening, hypotheek of krediet gewoon op het u wel bekende RABO papier werd afgesloten. Wijlen Rob Wijnmalen was bankier in hart en nieren en na een succesvolle carrière in Eemnes geparkeerd. Middels interne mails, dus binnen de RABO-bank, werd mij al snel duidelijk dat er de nodige onrust heerste op het hoogste niveau. Mijn groei die ik doormaakte gedurende de jaren 1996, 1997, 1998, 1999, 2000 waren waanzinnig. Van een eenvoudig sportinstructeur tot een gevierd zakenman met een aardig imperium. De basis van het succes lag in het kopen van risico projecten, vaak leegstaand onroerend goed, en dan met behulp van de eigen ondernemingen een opwaardering realiseren en door verkopen met de nodige winst.

Toen Rob kwam te overlijden deden zich al snel allerhande verhalen de ronde, moord, opzet, zag geen uitweg meer, weet ik wat niet. Binnen een paar dagen, en dat is niet zo moeilijk in een dorp als Eemnes, kwamen ook daar de verhalen al los. Hij was een verdomd graag geziene figuur. Ik begreep al snel dat mijn tijd nog wel zou komen. Ik bankierde bij 1 bank, stond garant voor alles enz. enz. Moet zeggen had toen nog een hoop vrienden.
Op verzoek van de tijdelijk directeur van Eemnes werd ik ontboden op het hoofdkantoor te Utrecht, alwaar mij een eenvoudige vraag werd gesteld: Mijnheer De Bode wij willen ons geld terug. Lachend liep ik naar buiten, ik heb toch hypotheken en kredietovereenkomsten, ik betaal de rente en ben niks achter dus wat zou ik me ongerust maken. We nu, surprise, want een krediet kunnen ze zonder reden doen opvragen en wel met een termijn van drie maanden.

Gezien het feit, dat onze gehele onroerend goed portefeuille als een paraplu vast hing aan de kredieten, legde men vrij snel beslag op alle bezittingen.
Na veel onderhandelen tussentijds besloot men al wel om op een aantal grote projecten wat borden te plaatsen. Iets van executie verkoop. Wel nu, dat maakt de waarde niet beter.

Voorbeeld. Ik kocht een boerderij in Eemnes, aan de Wakkerdijk, voor 1,5 miljoen, sloop te de gehele binnenkant en de tuin, kosten 100.000, en maakte een plan voor verbouwing. De boerderij kostte mij toen zeg met alle kosten erbij 1,7 miljoen. Op het moment dat de RABO-bank er beslag op legde, een bord executie verkoop plaatste, deed de taxerende makelaar voor de RABO-bank de opmerkelijke taxatie dat de waarde niet meer dan 1 miljoen zou bedragen. Ha ha de eikels. Het pand was inmiddels besmeurd, gezien het feit dat het een pand was uit de portefeuille van De Bode, lees crimineel, wilde niemand het meer kopen en uiteindelijk heeft de RABO-bank het zelf maar gekocht op de veiling om te voorkomen dat Eemnes te veel verliezen zou maken. Je dient dan even rekening te houden met het feit dat ik denk voor het debacle een stuk of dertig van die dure jongens op dezelfde wijze had gekocht, verbouwd en lees een aantal miljoenen heb verdiend.

Voorbeeld 2 is mijn eigen huis aan de Arubalaan te Hilversum. Een huis dat door mij gekocht werd voor 5 miljoen, dat ik met een kleine 200 vierkante meter heb uitgebreid tot 650 vierkante meter vloeroppervlak, met alle luxe die je maar kan bedenken. Een huis wat in de verkoop stond ten tijde van het ongeval voor 7,8 miljoen en waar door de RABO-bank de borden werden opgespijkerd met executie verkoop, in de mooiste wijk van Hilversum.

Uiteindelijk hebben ze, RABO Utrecht, ook dit huis maar van RABO Eemnes gekocht.voor de somma van nog geen drie miljoen. Ik ben er nu bijna drie jaar weg en het huis staat er nog precies bij zoals door mij achter gelaten. Een ieder die het wil kopen moet verklaren dat hij het niet koopt voor mij, met mij, met mijn geld, met mijn kennis, geen banden met mij heeft, weet ik wat niet al. Beetje vreemd voor zo’n grote bank tegen zo’n kleine jongen. Hi hi.

Toen bleek dat ze onze volledige bezittingen op deze manier aan het kapot maken waren en de schuld bij mij legde kan ik je vertellen dat zelfs voor de rechter ik ze nog het verzoek heb gedaan om te komen tot een deal. Ik wilde alles geven, vertellen en oplossen maar dan wel een leven na de dood.

In de tussentijd had ik mij wat verdiept in de regeling schuldsanering privé personen. Prachtige regeling. En met de wetenschap dat ze mijn kop wilden, RABO dus, heb ik me laten toetsen en ja hoor geen probleem. Gezien het feit dat de RABO-bank geen recht had om beslag te leggen op een groot aantal bezittingen, niet aan hun verpand dus, heb ik in korte tijd een groot deel liquide gemaakt en via een andere bank vrijwel alle crediteuren betaald. Nanananana.

Inmiddels loopt mijn sanering goed, heb weinig vrienden meer, weinig feestjes meer, en werk aan de toekomst. En ik moet zeggen dat ik me heerlijk voel. Zij het dan tot de dag dat jullie weer een beetje onzin vermelden. Maar ach jullie weten ook niet beter. En natuurlijk zit ik niet stil. Maar dat vertel ik jullie volgende keer.

Oh ja even nog, ik heb geen schulden, zij het dan aan de bank, geen vijanden, zij het dan die een beetje zielig zijn, ben nooit failliet geweest, heb geen strafblad en op dit ogenblik zelfs een hele groep vrienden oftewel de investeerders in NWC. Deze investeerders zijn de dupe geworden maaaaaar die ga ik helpen. Leuk toch. Maar dat vertel ik de volgende keer en oh ja sorry voor de foutjes”.

Zo hè, hè. Stoep is schoon zou je zeggen. Maar Jaap zeilt wel erg makkelijk om de vloot onderwerpen heen die wij eerder in deze serie te berde brachten. Dat ie de RABO-bank een zeperd geeft heeft onze volle sympathie, maar we lezen bijvoorbeeld niks over zijn verbinding met witwasser Robert ter Haak en diens Sunseekers, niks over Bekkering & Westra, niks over ridder Tijs van het kasteel in Eemnes, niks over zijn huurders in de Rotterdamse Pasha-disco en niks over het hotel in Hoheleye. Maar misschien horen we dat eens bij een volgende gelegenheid. Na D-day. Stay tuned.

* zie de afleveringen 112 en 113 van 15 en 18 oktober jl. van deze serie Octopussy.

Octopussy (116)

maandag 25 oktober 2004
Nog eentje op de valreep. In zijn integraal eerder in deze kolommen opgenomen verklaring beweerde Fedunco-directeur Jaap Jan de Bode ondermeer dat hij in zijn woelige loopbaan nooit failliet is gegaan*. Persoonlijk misschien niet, maar wat te denken van het volgende lijstje:

J.J. de Bode Management BV i.l. handelend onder de naam J.J. de Bode Management BV en De Bode Groep.
Nijverheidswerf 38, Bussum.
Curator mr. J.M.P. Blom, Okkerse en Schop Advocaten.

Bode Vastgoed BV.
Nijverheidswerf 38, Bussum.
Curator mr. J. W. Bouman, CMS Derks Star Busman.

J.J. Autosport BV.
Vlierberg 14, Eemnes.
Curator mr. J.W. Bouman, CMS Derks Star Busman.

Sunseeker Superyachts Benelux BV handelend onderde naam Sunseeker Superyachts.
Vlierberg 14, Eemnes.
Curator mr. J.W. Bouman, CSM Derks Star Busman.

Butzbach Benelux BV.
Vlierberg 14, Eemnes.
Curator mr. J.W. Bouman, CSM Derks Star Busman.

B & B Trading BV.
Vlierberg 14, Eemnes.
Curator mr. J.M.P. Blom, Okkerse en Schop Advocaten.

Bernardi BV handelend onder de naam Bernardi.
Flevolaan 13-B, Weesp.
Curator mr. J.V. Maduro, Benthem & Keulen Advocaten.

Jaro Vastgoed BV.
Brinklaan 126, Bussum.
Curator mr. L.D. Hazenberg, Blauw, Tekstra, Uding Advocaten.

De Maaspoort Holding BV.
Konijnenberg 1, Breda.
Curator mr. J.W. Bouman, CSM Derks Star Busman.

Het gaat bij bovenstaand lijstje niet allemaal om gevallen uit Jaap’s grijze verleden. Zo is Butzbach Benelux BV bijvoorbeeld pas twee maanden geleden in de berm gezet. Goedgelovig als wij soms zijn nemen wij direct aan dat Jaap goede bedoelingen heeft met Fedunco, maar of de betrokken leden van de club volledig door hun directeur zijn ingelicht over diens nogal hobbelig zakelijk verleden is weer een andere kwestie. Stay tuned.

* zie aflevering 115 dd. 22 oktober jl.

Octopussy (117)

maandag 25 oktober 2004
Open brief aan Jaap Jan de Bode

"Geachte heer de Bode,
Met veel interesse heb ik de serie "Octopussy" gelezen en met name de laatste 10 a 15 delen.
Met name de door u ingezonden brief deed mij besluiten toch mijn bijdrage te leveren aan deze serie.
Neen, niet anoniem, geen moddergegooi, maar een eerlijke, ondertekende e-mail.
Ik, als oud-medewerker van "Resort-Hotel Hoheleye" weet nog precies hoe alles begon...
Op een dag werd ik voorgesteld aan jou... Je had grootse plannen met een leegstaand pand in Winterberg-Hoheleye...
Alles leek in orde, je beloofde me een leuk salaris en verder leek ook alles dik in orde...
Om een langverhaal heel kort te houden, van alle beloftes is niets overgebleven.. .een fiasco, een nog meer vervallen hotel, en geen salaris... natuurlijk verwees je ons daarvoor naar uw zakenpartner de heer Jacques van Wijk, die was tenslotte verantwoordelijk voor de salarissen... Beetje jammer daar jij het was die ons heeft aangenomen en onder genot van een biertje een leuk salaris heeft besproken...
Maar goed, na het lezen van de diverse artikelen op deze website snap ik natuurlijk waar het probleem ligt!
U bent natuurlijk ontzettend druk en kunt gezien de lijst met vele BV's onmogelijk het overzicht bewaren!

Bereikbaar bent u niet, tenminste niet op de 3 mobiele telefoonnummers die wij destijds van u hebben gekregen. Maar, gezien uw bijdrage aan deze site ga ik ervan uit dat u dit wel leest...
Welnu, voor alle zekerheid, je bent vergeten ons (medewerkers Resort-Hotel Hoheleye) een aantal maandjes salaris te betalen, om precies te zijn, 6 maanden...
Ik heb voor mijzelf (en mijn vriendin) even een korte berekening gemaakt, gewoon in euro's, zonder haken en ogen..

Ik kom uit op een bedrag van 16.000 euro exclusief Btw

Natuurlijk geef ik je voor de zekerheid even mijn bankrekeningnummer daar ik ervan uitga dat de boekhouding van RH inmiddels verdwenen is....

IBAN: DE44 4165 1770 0051 5604 15
SWIFT-BIC: WELADED1HSL
Account holder: Martin Bazuin

Nou, ik hoop dat ik je geheugen heb opgefrist, al hoor ik ergens in mijn achterhoofd de woorden "Hopen is voor hen die de realiteit vrezen..." ...

met vriendelijke groeten,
Martin Bazuin (info@easy-hosting.de)

Octopussy (118)

woensdag 27 oktober 2004
Net als andere grote banken heeft de ING een eigen snuffelbrigade. Die moet er ondermeer op toezien dat zich onder de cliëntèle geen al te ordinaire boeven ophouden die het keurige imago van de geldzak wat teveel in discrediet zouden kunnen brengen. Uiteraard wisselt zo’n club gegevens uit met justitie en is dus tijdig op de hoogte als ene meneer Endstra om eens iemand te noemen zich op hellend vlak bevindt. Wat doen die bancaire snuffelaars dan?
Juist. Die waarschuwen hun financiële afdeling en in dit geval ook hun afdeling Real Estate dat meneer Endstra vermoedelijk gaat glijden en dathet maar beter is de zakelijke connectie af te bouwen. Liefst wel op beschaafde wijze. Dus wat doet een hotemetoot als Hein Brand van de financiële ING-branche? Die gaat eens een vorkje prikken met Jan Doets, destijds het baasje van Real Estate. Lekker smikkelen in een leuke ambiance ergens aan de Amstel en wat lullen over Willem en het weer. Achteraf weten we dat Doets de subtiele waarschuwingen met betrekking tot Endstra in de wind sloeg en zijn carrière schipbreuk leed ter hoogte van het Kurhaus in Scheveningen. Maar achteraf kijk je een koe in haar gerief.

Hoe Hein het varkentje van Jaap Jan de Bode heeft gewassen weten we helaas niet. Maar volgens onze onvolprezen bronnen had Jaap Jan indertijd niet alleen bij Rob Wijnmalen’s RABO Eemnes een geldbron aangeboord, maar ook bij de ING. Zonnig detail: Hein en Rob kenden elkaar. Ooit misschien ook eens een vorkje geprikt in een leuke ambiance aan de Amstel die niet tot target was gebombardeerd door het oppercommando van het legionella-bataljon. Want ook de bancaire wereld in Nederland is klein. Net zo klein als de kans dat je belegging in een Costaricaanse citrusplantage winst oplevert. Stay tuned.

Octopussy (119)

donderdag 28 oktober 2004
In den beginne was er Mars. Een stichting die onder leiding van ene J. Hinloopen de belangen van de investeerders in de water makende Costaricaanse citrusplantages van de onderneming TNA veilig zou stellen. Maar Mars kon zijn broek niet omhoog houden en zocht financiële steun. Toen verscheen deus ex machina De Bode op het toneel met een veel aantrekkelijker ogend reddingsplan. Hoe een en ander verliep kunnen we destilleren uit een brief van Hinloopen van 13 september jl.:

“Nadat het bestuur van onderstaande stichtingen op de bijeenkomst van 2 juni 2004 in Hoevelaken duidelijk werd dat de aanwezige investeerdersin overgrote meerderheid vertrouwen uitspraken in de plannen van de heren J.J. de Bode en M. Suurs zijn kort na deze vergadering beide heren aan het werk gegaan om een reddingsplan uit te werken. Stichting Mars heeft daarbij pas op de plaats gemaakt om de heren niet voor de voeten te lopen.
In de periode daarna hebben veel investeerders hun steun betuigd aan VVI Fecundo, waarvan het bestuur nu wordt gevormd door bovengenoemde personen en de heer L.K. Inmiddels heeft een grote meerderheid van de investeerders zich ook door middel van een mandaat gebonden aan deze vereniging.

Temeer daar de heren De Bode en Suurs om ons overigens niet bekende redenen het door hun beoogde reddingsplan niet op eigen kracht hebben doorgezet, ontstond voorkeur om medewerking te verlenen aan een overname door een kapitaalkrachtige partij met belangen in de agrarische sector. Maar dan wel onder voorwaarde dat een gekwalificeerde meerderheid van de investeerders hieraan eveneens wilde meewerken. Het bestuur van VVI Fecundo heeft in belangrijke mate aan deze voorwaarde voldaan.

In vervolg daarop hebben alle bestuurders van onderstaande stichtingen hun bestuursfunctie per 1 september overgedragen aan deze partij, te weten Rofuda S.A.L. gevestigd in Beirut in Libanon, met een vertegenwoordiging in Nederland. De overdracht is vervroegd om reden dat in Costa Rica afgelopen week grote betalingen verricht moesten worden. Was dat niet gebeurd, dan zou het faillissement in Costa Rica niet meer afwendbaar zijn geweest.

De vertegenwoordiger van Rofuda zal deze week een bezoek afleggen aan de plantages in Costa Rica om nader onderzoek te doen naar de eigendommen en schulden van de Costaricaanse vennootschappen. Rofuda geeft er de voorkeur aan om dit uitgebreide onderzoek in rust te volbrengen. Na afronding van dit onderzoek zal deze vertegenwoordiger naar verwachting in oktober de investeerders nader informeren over zijn bevindingen. Wij hopen dat deze overname voor u als investeerder een redelijke uitkomst zal bieden.

Bij VVI Fecundo als uw investeerdervereniging en belangenbehartiger kunt u vanzelfsprekend altijd uw vragen kwijt. Na verzending van deze mail heeft het secretariaat van Stichting Mars in Den Haag haar werkzaamheden beeïndigd. Voor eventuele vragen verzoeken wij u zich daarom verder tot VVI Fecundo te wenden.

Met vriendelijke groet,

Namens het voormalig bestuur van:

Stichting Mars / Stichting Furia / Stichting Waarborg Furia / Parque Guell S.A.

Jan Hinloopen.”

Dus als we het goed begrijpen is de Libanese onderneming Rofuda (naar verluidt een fabrikant van sinaasappelsap) de grote geldschieter en in wezen dus de baas van die wirwar aan clubs en stichtingen die geacht werden en worden de droom van de vertwijfelde investeerders in stand te houden. Vraag is dan meteen: wat voor voordeel heeft zo’n sinaasappelenpers bij het drijvend houden van een schip met een gat onder de waterlinie? Als je voldoende poen tot je beschikking hebt om een verzameling plantages in Costa Rica op de been te houden dan heb je zo’n club van leeggehaalde certificaathouders niet nodig. Je laat gewoon de boel failliet gaan en neemt voor een sinaasappel en een ei de hele boel over. Liefdadigheid is meestal niet de voornaamste drijfveer binnen deze handel. Dus wie of wat gaat er schuil achter Rofuda? Stay tuned.

Octopussy (120)

vrijdag 29 oktober 2004
Wij hebben ons in het recente verleden herhaaldelijk verbaasd over het gemak waarmee Fecundo-voorzitter Jaap Jan de Bode ondanks zijn roerig verleden zijn leden achter zich weet te krijgen. Terwijl ze toch echt niet allemaal in Hamelen wonen. Komt dat voort uit de overweging een halve sinaasappel altijd nog beter is dan een lege schil of zou het de schrik voor de guillotine zijn? Want Jaap is rigoureus als het om dissidenten gaat binnen zijn roedel. Lastige vragen zijn niet aan hem besteed. Die beantwoordt hij bijvoorbeeld als volgt:

“Geachte heer Stroober,
Vanaf het begin aan schaadtu met uw akties de doelstelling van Fecundo. Nu ook weer stelt u vragen die door veel ongeloof zorgen. Stelt u zich eens voor dat wij van alle 750 investeerders een dergelijke vragenlijst zouden moeten gaan beantwoorden.
Wij hebben uw 35 euro, die niet door u maar door uw intermediair is betaald, teruggestort aan uw intermediair en zullen u niet als lid accepteren.
Het lijkt ons beter dat u uw ingeslagen weg om op eigen houtje de oplossing te vinden voort zet”.

Een vereniging mag dan als een democratisch vehikel worden beschouwd, geheel in de geest van de Balkenbende heeft Jaap schijt aan de bijbehorende regels en gaat zijn eigen gang. Kritische vragen? Oplazeren. Ja maar meneer de voorzitter ... Bek houden. Klasse Jaap. Zo hou je je leden onder de duim. Stay tuned.

Octopussy (121)

maandag 1 november 2004
Aart Stroober nam het niet. In antwoord op het herderlijk schrijven van Jaap de Bode* stuurde hij de Fedunco-voorzitter ad interim de volgende mail:

Beste Jaap de Bode,

Welke acties bedoelt u in uw mail van 28-10-2004 (1.58 u.)?
Welke van de door mij gestelde vragen zorgen voor ongeloof en bij wie?
Gelooft u door de door mij gestelde vragen zelf niet meer in “het reddingsplan”?
U hebt zelf gezegd tegen de aanwezige investeerders (25-10-2004), toen vanwege de tijd niet iedereen aan de beurt kon komen om zijn of haar vraag mondeling te stellen (en daar heb ik getuigenvoor): “stelt u uw vragen gerust per mail”.
Als er veel vragen komen is het wellicht verstandig een lijst op de website te plaatsen met veel gestelde vragen (en antwoorden).
Wat het niet accepteren van mijn lidmaatschap betreft:
Mijn intermediair maakte mij lid buiten mijn medeweten om. Ik gaf aan het mandaat van Fecundo niet te kunnen ondertekenen vanwege “punt 6”. Mij werd gevraagd door de heer L.K. het mandaat toch te tekenen na het dóórkruisen van de punten 2 tot en met 6.
Zowel de heer K. als mijn intermediair drongen zelfs aan op deelname mijnerzijds in het bestuur van Fecundo! Een mail van L.K.:

“Geachte heer Stroober,
Zou u zich niet kandidaat willen stellen om als secretaris van de vereniging op te gaan treden?
Ik wil dit specifiek aan u vragen in het licht van de reeds bij u aanwezige dossierkennis, uw visie op een reddingsplan of het ophalen van gelden bij eventueel verantwoordelijken en uw kennis van de Nederlandse taal.

Met vriendelijke groet,

L.K.

Interim secretaris”.

Hoe kan nu ineens na het stellen van een aantal vragen mijn lidmaatschap geweigerd worden? We leven toch niet meer in de Middeleeuwen?
Inmiddels heb ik de notulen van 25-10-2004 ontvangen. U hebt het in die notulen over genomen besluiten. Tijdens het nemen van de besluiten, zeer laat op de avond, had ik met mijn intermediair een discussie. Onder andere over het feit, dat ik niet aan de beurt kwam om mijn vragen te stellen en dat ik dientengevolge op dat moment geen mening over voorgestelde besluiten kon geven. Nu blijkt dat er kennelijk zeer ingrijpende besluiten zijn genomen, nota bene waar ik bij stond. Zijn de “groene stemformulieren” wel schriftelijk ingevuld en ingeleverd? Want voor bijvoorbeeld het bekrachtigen van het vereniging zijn moest een blaadje in de lucht gestoken worden om aan te geven of men voor of tegen was.

En dan nog:

Hoe heb ik door het stellen van vragen het reddingsplan in gevaar gebracht?

Met vriendelijke groeten

Aart Stroober.

Leuke vereniging dat Fecundo. De voorzitter a.i. gooit de bomen dicht als een aspirant lid te kritische vragen stelt. En de secretaris a.i. probeert datzelfde aspirant lid de bek te snoeren door hem binnen te halen als secretaris. Onder de slogan: if you can’t beat them, join them.

Maar het einde van deze treurige soap is nog niet in zicht. Dus stay tuned.

* zie de vorige aflevering.

Octopussy (122)

dinsdag 2 november 2004
Het ziet er niet naar uit dat het ooit nog goed komt tussen sunseeker Jaap de Bode en de Fecundo-kritische Aart Stroober. Dat kunnen we met enige zekerheid opmaken uit de laatste mails tussen beide heren van 29 oktober jl.
Toen schreef Jaap:

“Geachte heer Stroober,

Dit is het laatste email wat wij aan u besteden. Ik verzoek u contact op te nemen met uw intermediair.
De wijze van ons handelen, het niet verstrekken van de volmacht door u en het stellen van eisen is iets waar wij ons niet langer in kunnen vinden.
Ook de reactie van heden is daar weer een bevestigingvan.
Ik kan u tevens melden dat wij geen betalingen van welke intermediair dan ook zullen accepteren als het gaat om een lidmaatschap.
Wettelijk kunnen wij hier geen enkele kracht uit halen.

Mijn excuus voor de stelling.

J.J. de Bode

Voorzitter.”

Aart Stroober schreef terug:

“Eindelijk bent u duidelijk: “De wijze van ons handelen (...) is iets waar wij ons niet langer in kunnen vinden”. Ik ben het daarmee van harte eens. Hebt u ook al over een mogelijke oplossing gedacht? Anders heb ik een idee: volgens de conceptnotulen zijn de plantages in Costa Rica nodig aan onderhoud toe. Onkruid wieden en bemesten. Wellicht is dat werk dat u beter ligt?

Met vriendelijke groeten

Aart Stroober”.

Nee, dat komt nooit meer goed. Maar wie denkt dat de bodem van de gifbeker daarmee in zicht komt slaat de laminaat mis. Als de mene inderdaad tekelt op de manier waarop wij dat interpreteren komt er nog heel wat shit deze kant op. Dus stay tuned.

Octopussy (123)

woensdag 3 november 2004
Even terug in de tijd:

“Op 1 september [2004] laat de directeur van New World Products, J.Schorsy, aan Kassa weten dat er een ondernemer is gevonden die de bezittingen in Costa Rica wil overnemen en ook de, misschien wat aangepaste, verplichtingen tegenover de investeerders. Twee dagen later bleek dat deze ondernemer vooralsnog niet naar buiten treedt, omdat hij eerst de boeken van de ondernemingen rond New World Products goed wil bestuderen.
De curator van New World Products, J.Wind gaat er vooralsnog van uit dat hij gaat over alle bezittingen van de ondernemingen rond New World Products en dat dus eventuele doorstartplannen zijngoedkeuring moeten hebben”.

Aldus de website van het VARA-programma Kassa, dat ook de nodige aandacht heeft besteed aan de NWP-affaire. Wie was de geheimzinnige ondernemer die mogelijk bereid was de failliete boedel, inclusief alle uitgedoofde sterren en nova’s uit de investeerdersgalactica, over te nemen? Dat kan niemand anders zijn geweest dan de man die zich schuilhoudt achter de door ons boven water getrokken sinaasappelenpers Rofuda S.A.L. uit Beirut en zoals wij vermeldden begin september even een kijkje is gaan nemen in Costa Rica en volgens De Bode cs. zag dat het goed was*. Volgens een van onze informanten is deze Rofuda-boy het project binnengesleept door Fecundo-secretaris a.i. L.K., die in het verleden met een miljoenenschuld naar de kloten zou zijn gegaan bij een minder gelukkig afgelopen project rond de opera Aïda en wiens broers eigenaar zijn van de fameuze disco Brothers in Bunnik.

Hoe dit ook zij, inmiddels zijn we erachter gekomen dat het niet gaat om een of andere duistere Libanees, maar om de Nederlander Rob van de Rhee, die zijn domicilie heeft gekozen in de riante Biarritz Building aan de South Mouheydin Nsoulistreet nummer 3 in de dure wijk Ain el-Teana. Klinkt leuk. Kijken of we over deze meneer nog iets meer naar boven kunnen wurmen. Stay tuned.

* zie aflevering 119 dd. 28 oktober jl.

Octopussy (124)

donderdag 4 november 2004
Afgelopen weekend hebben een paar mensen van het eerste uur van het Costaricaanse NWP-project bezoek gehad. Van een flink uit de kluiten gewassen meneer in een eveneens flink uit de kluiten gewassen Mercedes. Die meneer vroeg uit naam van Jaap de Bode of ze zo vriendelijk wilden zijn om hun oppositie tegen het reddingsplan van het Fecundo-bestuur op te zouten. Een van de mensen die werden benaderd is inmiddels ondergedoken. Overdreven?

Misschien. Maar wel begrijpelijk. De bezoeker in de Mercedes was namelijk Geurt Roos. De vroegere bodyguard van Klaas Bruinsma, die zichzelf “het blok beton achter Klaas” noemde.

Of wij Geurtnu als het blok beton achter Jaap moeten beschouwen is nog niet echt duidelijk. Maar dat juist hij binnen de Fecundo-context op pad wordt gestuurd is wel een teken van hoe laat het is. Stay tuned.

Octopussy (125)

maandag 8 november 2004
In aflevering 123 verscheen in de Fedunco-saga de als redder in de nood geëtaleerde Rob van de Rhee in beeld. Een in Beirut residerende Nederlander, die als we goed zijn geïnformeerd ook nog een stulpje heeft in Zwitserland en in Laren. Geen kleine knager zo werd ons gesuggereerd, wiens hulp wel vaker werd ingeroepen bij reddingsacties. In het recente verleden bijvoorbeeld bij Dutchbird dat eveneens in de belangstelling stond cq. staat van de bij ons wat uit beeld geraakte Eric de Vlieger. Wat kan je anders doen dan het gewoon te vragen als je nieuwsgierig bent naar de connectietussen Van de Rhee en Dutchbird? Dus stuurden we hem de volgende mail:

“Ten behoeve van een artikel in de serie Octopussy op onze website zou ik graag van u willen weten hoe uw connectie met Dutchbird in elkaar zat. Heeft u wellicht eerder dit jaar een poging ondernomen deze vliegtuigmaatschappij over te nemen? Of had u een vordering op Dutchbird?”

Het antwoord van Rob kwam snel:

“In antwoord op uw vraag, welke gelet op uw artikel kennelijk is ingegeven door het NCW-project, bericht ik u slechts heel kort - na daartoe gevraagd te zijn - naar dit project te hebben gekeken. Na ampel onderzoek heb ik destijds besloten hier vanaf te zien. Van het verdere verloop van de gang van zaken ben ik niet op de hoogte. Er is dan ook geen enkel verband met de door u gevraagde luchtvaartonderneming.
Ik vertrouw u hierdoor voldoende te hebben geïnformeerd en verblijf.
Met vriendelijke groet,
R. v.d. Rhee.”

Als we de mail dus juist interpreteren heeft Rob mede namens andere investeerders dus aan Dutchbird gesnuffeld om te zien of een overname interessant was. Na die snuffelseance zag hij die overname niet zitten. Wat later ging hij wel in zee met Jaap de Bode, die als dat nodig is Geurt Roos op pad stuurt om dwarsliggers de wacht aan te zeggen. Mogelijk dat Rob’s neus wat dicht zat toen hij aan Fedunco snuffelde. Stay tuned.

Octopussy (126)

dinsdag 9 november 2004
Nee. Helemaal fout geïnterpreteerd. Die mail van Rob van de Rhee in de vorige bijdrage. Het zat heel anders en Robbedoes liet ons dat alsvolgt weten:

“Op uw website heeft u de tussen ons uitgewisselde e-mail correct en integraal doorgegeven. Mijn dank daarvoor. Echter, uw interpretatie is onjuist. Het korte “snuffelen” deed ik aan het NCW-project, niet aan Dutchbird. Vrijwel onmiddellijk nadat mij duidelijk werd dat het hier (NCW dus) toch op zijn zachtst gezegd een niet geheel heldere affaire betrof heb ik er volstrekt afstand van genomen. Met alle vergaderingen en mij overigens voorts onbekende stichting Fecundo ben ik niet op de hoogte. Dat ik nog recentelijk mede via Rofuda S.A.L. als redder in de nood zou zijn geëtaleerd verneem ik thans voor het eerst en is pertinent onjuist. Nimmer is door mij een vergadering in dit verband bijgewoond. Ook de door u genoemde Geurt Roos is mij volslagen onbekend. Ik zal mij hieromtrent laten informeren, desnodig kom ik hier nog op terug. Wellicht had ik eerder van het bestaan van uw site moeten weten, doch mijn reukvermogen is geheel intact.
Dutchbird is een ander verhaal. Sinds april van dit jaar eis ik (en niet Rofuda) middels een juridische procedure nakomst van een overeenkomst tot levering van de aandelen in die luchtvaartmaatschappij. Ik reken op uw begrip dat ik hierover geen verdere mededelingen kan doen zolang deze zaak onder de rechter berust, hoezeer ik dat ook zou willen. In ieder geval is uw conclusie “dat wij die zaak (Dutchbird) niet zien zitten” absoluut onjuist. De acquisitie past in de overige luchtvaartbelangen van de groep. Helaas kan ik over dit punt thans geen nadere mededelingen doen. Ik meende u bovenstaande nadere uitleg niet te moeten onthouden.
Met vriendelijke groet,
Robert van de Rhee”.

Hoe het nou precies zit met de samen met advocatenkantoor Houtsmuller-Boitelle ingestelde bodemprocedure versus Dutchbird, dat onlangs op de valreep nog een overname door de zogenaamd linkse hemelbestormer Eric de Vlieger zag afketsen, horen we nog wel eens. Maar wat vriend Rob debiteert over zijn gesnuffel aan NCW en Fedunco staat in schril contrast met wat Japie de Bode zijn leden voorschotelde in zijn herderlijk schrijven van 13 september jl., dat wij in extenso hebben vermeld in aflevering 119.
Daarin stond bijvoorbeeld dat het Fecundobestuur zich in arren moede had gewend tot een kapitaalkrachtige onderneming uit Beirut om de zaak in Costa Rica op poten te houden. Binnen dat kader werden per 1 september de bestuurlijke bevoegdheden van de stichting Mars, stichting Fura, stichting Waarborg Furia en Parque Guell S.A. overgedragen aan Rofuda. Er moest nog wel wat due dilligence gepleegd worden en er moesten nog wat sinaasappelen worden gemonsterd in Costa Rica maar de leden zouden toch in oktober zo’n beetje horen hoe de vlag erbij stond. Oh, en by the way, mocht de overname stranden dan zou vriend Rob er niet voor terugdeinzen om een claim van 100.000 euri neer te leggen bij bovengenoemde stichtingen of hun bestuurderen persoonlijk. Wegens gemaakte kosten en de tijd die Rob in het project had gestoken. De betrokken bestuurderen zagen ineens water branden en verlieten daarop bliksemsnel het schip.
In ieder geval van juli tot en met september van dit jaar trokken Van Rhee en De Bode samen op. Dat Robbie nu zegt dat Fecundo hem onbekend is gek. En dat hij abusievelijk als redder in de nood werd gezien nog gekker. Wij komen zeker op de kwestie-Van de Rhee terug. Inclusief de geldperikelen van de vertegenwoordiger van het “kapitaalkrachtige” Rofuda in Beirut. Stay tuned.

Octopussy (127)

woensdag 10 november 2004
Op 4 november jl. ontvingen wij een mailtje van een verontwaardigde Manuel Suurs. De penningmeester a.i. van Jaap de Bode’s investeerdersclub Fecundo. Door de stortvloed aan informatie in deze affaire zijn we tot nu toe niet toegekomen aan Manuel’s weeklacht. Dus nu dan maar. Hij schreef het volgende:

“Wat een kul en wat een onzin. Wat een roddelrubriek. Het lijken wel een stel oude wijven.
Ik zal bij uitzondering een kort bericht toevoegen aan deze kul. Ik woon nu nog officieel in Griekenland. Ben geen Griek maar gewoon Nederlander. Ik heb geen bezittingen en ik ben een arme donder. België isverleden tijd. Ik vertoef bij tijd en wijle in een gehuurd appartement in Den Bosch. Bedrijfsnaam is Elsuvest BV en staat normaal in de KvK. Dit is een franchise onderneming en de franchisers zijn allemaal Nederlanders en altijd bereikbaar. Ik heb geen belastingschuld en ik ben nimmer met Justitie in aanraking geweest. Spijtig genoeg zaken gedaan met NWC in het verleden. Spijtig genoeg noodgedwongen in kontakt gekomen met ene J de B. Animator van vereniging Fecundo.
Geschorste penningmeester van Fecundo na onmin met J de B. Jammer maar helaas. Voorvechter voor investeerders van NWP. Indien u nog meer wil weten en het is niet persoonlijk en kwetsend dan zal ik antwoorden”.

Nou wilden we ons net aan een zalvend antwoord gaan wijden op Manuel’s hier en daar wat cryptische mailtje toen we werden verrast met de volgende oekaze van zijn hand aan L.K., secretaris a.i. van Fecundo, en een aantal andere belanghebbenden:

“Inmiddels is er weer heel wat water door de zee gegaan met betrekking tot de afwikkeling van het NWC-probleem.
Zoals bekend is de voorzitter van Fecundo naar Costa Rica geweest om het voor alle investeerders te regelen. Echter de afspraken zoals die gemaakt werden binnen het bestuur van Fecundo zijn daar niet conform uitgevoerd. Wat is het geval?
Rofuda NV, een partij die de voorzitter binnengeloodst heeft, zou alles gaan regelen, waarna bevoegdheden zouden worden overgedragen aan de investeerders, met name het nieuwe bestuur. Aan te wijzen door de leden van Fecundo. Bijvoorbeeld 3 à 5 “wijze” onpartijdige derden (waaronder advocatuur). DIT IS NIET GEBEURD!!!!
Het bestuur van Fecundo heeft zich tot op dit moment niet aan haar woord gehouden. Ik ben als penningmeester en bestuurslid op het verkeerde been gezet. Kortom tot op heden voor de gek gehouden. Een eerder voorstel inzake verdeling van eigendommen anders dan naar de investeerders werd door mij gepareerd.

Echter vanaf dat moment heb ik de knip op de portemonnee gehouden omdat er aanwijzingen waren dat niet meer aan de voorwaarden van afspraken werd voldaan. Men is voortgegaan met besturen en vergaderen zonder mij. Ik weerleg ook alle genomen beslissingen in die periode. Ook zijn er geen notulen overhandigd. Derhalve was ik volslagen verrast over o.a. het onderwerp met betrekking tot de polissen en niet de verkrijging van eigendommen. Voorts de 6% die betaald moest worden.

Het zal u niet zijn ontgaan dat tijdens de vergadering van 25 oktober 2004 door mij gezwegen werd. Ik wacht op de notulen en zal daar mijn kommentaar op geven inzake de onregelmatigheden. Die zullen eerst moeten worden gepresenteerd. Dus nog even wachten voordat...

Als de bezittingen naar elders gaan is het risico van de stopzetting (beslissing eigenaar) van rente of huurpenningen weer levensgroot aanwezig. Let wel: denk goed na alvorens u tekent voor uw polis en de voortzetting van uw rechten !!!!! Zo die er tenminste zijn. Of dat u kiest voor eigendomsrechten. In beide gevallen vraagt Fecundo 6% bijdrage. Waarvoor????

Ik laat mijn investering alleen via de notaris regelen !!!! Het wordt dan ... objectief gecontroleerd. De situatie wordt dan ook bij de notaris duidelijk of een en ander wel kan”.

Voor ons zijn sommige passages misschien abacadabra, duidelijk is wel dat de penningmeester al een tijd geen inzage meer heeft gehad in het financiële goochelwerk van Jaap en de zijnen. Dat was uiteindelijk de aanleiding tot bovenstaand schrijven. Uit de wandelgangen hebben wij vernomen dat Suurs afgelopen maandag zich als bestuurslid van Fecundo heeft laten schrappen bij de KvK. Suurs neemt afstand, Van de Rhee neemt afstand*, Geurt Roos waart rond. Zijn die investeerders nou op hun achtersinaasappel gevallen of niet?

* Zie de vorige aflevering.

Octopussy (128)

donderdag 11 november 2004
Surprise. Wij ontvingen gisteravond van het geroyeerde en toch weer niet geroyeerde Fecundolid Aart Stroober de volgende, nog redelijk verse e-mail van Jaap de Bode:

“Geachte intermediairs en/of betrokkenen,

Sinds het laatste intermediairoverleg van 4 november jl. en de bij mij niet bekend zijnde ledenvergadering van afgelopen zaterdag 6 november, georganiseerd door deels het bestuur van Fecundo en een aantal intermediairs, is het mij duidelijk geworden dat het door mij gewenste vertrouwen in mij als persoon niet langer aanwezig is.
Zowel mijn mede-bestuursleden als een meerderheid van de betrokken intermediairs als een groot aantal investeerders heeft mij de kennis gegeven geen verder geloofte hebben inzake het behalen van een goede afloop onder mijn regie.
Van mijn zijde kan ik u berichten dat de wijze van handelen van verschillende personen ook een weloverwogen reden is geweest voor mijn besluit.
Ik heb dan ook heden doen besluiten om alle activiteiten voor Fecundo te staken. Mij als persoon per direct te doen terug te trekken als voorzitter van de vereniging Fecundo.
Alle taken en de daarbij behorende bescheiden welke de functie van voorzitter met zich meebrachten te doen overdragen aan het bestuur.
Voor eventuele vragen kunt u zich richten tot de heren Suurs en K.
Met vriendelijke groet,
Jaap de Bode”.

Zo. Jaap dus exit. Aan het nieuwe bestuur nu de taak om orde te scheppen in de vooral financiële chaos. May the force be with them.
Wat ons betreft: wij hebben nog een paar interessante losse eindjes en die zouden wij nog graag in de nabije toekomst een plekje willen geven. Stay tuned.

Octopussy (129)

maandag 15 november 2004
Voor een nieuwe episode uit het drama rond New World Products moeten we terug naar aflevering 103. Een lange mail van een geïnteresseerde en goed geïnformeerde lezer dd. 13 juli 2004. Daarin stond ondermeer het volgende:

“ ... Bovendien bevindt New World Products zich juist mede door de heer De Bode en Hans van der Lande in zwaar weer”.

Bedoeld wordt de oh zo dynamische Rotterdamse havenbaron Hans van de Lande. Primus interpares op het Duitse vliegveld Laarbruch, waarover wij ooit in de serie IJ, IJ nog zo gevoelig hebben uitgepakt in verband met Willem Endstra*. Wat had de in het rustiekeBelgische Kalmthout wonende Hansepans te maken met de NWP? Nou, volgens onze onvolprezen bronnen zou hij in ieder geval nog voor een slordige half miljoen euro in het krijt staan bij de erven van de gekapseisde onderneming. Die poen zou hij in het vroege voorjaar van 2003 hebben geleend en nooit hebben terugbetaald. Tijd voor een mailtje aan de baron via zijn bedrijf Ridderhaven Container Terminal in Ridderkerk.

“Geachte heer Van de Lande,

Ons is ter ore gekomen dat u in 2003 een bedrag van 500.000 euro zou hebben geleend van het inmiddels gefailleerde New World Products. De erven van deze onderneming zouden in de afgelopen maanden vergeefs bij u hebben aangeklopt voor terugbetaling. Wij zouden graag ter wille van een stukje geschiedschrijving in de serie Octopussy op onze website van u willen vernemen in hoeverre u destijds bemoeienissen had met het reilen en zeilen van NWP en of onze informatie betreffende genoemde lening correct is”.

Af en toe is het hartverwarmend om curatortje te spelen. Stay tuned.

* Zie de serie IJ, IJartikelen.

Octopussy (130)

dinsdag 16 november 2004
Nee, nog niks gehoord van havenbaron en vliegveldmarkies Hans van de Lande. Nou staan wij bekend als een wat ongeduldig zootje ongeregeld, dus zijn we om die reputatie waar te maken alvast maar verder gegaan op de ingeslagen weg. Wij vonden uit dat een deel van de half miljoen euro die de magnaat uit Kalmthout had geleend van NWP besteed was aan een Triqual 65. Dat is een luxe jacht dat een paar geleden op de markt is gezet door Zijlmans Jachtbouw BV in Drimmelen.

Lekker schuitje. Het ploegt volgens de folder ongestoord voort bij windkracht acht en golven vanvier meter dankzij het vermogen van 460 pk. Als al dat water om je heen je dertig vadem de strot uitkomt kan je lekker de luxe teevee aanzetten om naar Harry Mens te loeren, de beursberichten, iets bloots of andere horror. Mocht een meeuw je verrassen met een flink eindproduct van zijn stofwisseling geen nood. Je kan je bezwadderde kledij meteen in de luxe wasmachine proppen en na een rondje witte was ook nog in de luxe droger. En ergens in de middle of nowhere onverwachts stil komen te liggen is zeer onwaarschijnlijk met 3800 liter diesel aan boord. Verder is de droom van Zijlmans voorzien van een luxe barretje aan boord, een luxe L-vormige keuken compleet met luxe vaatwasser, vier luxe electrische kookpitten, een luxe oven, een luxe magnetron en ruime koelvoorzieningen voor de Moët en de kalfslapjes. Daarnaast beschikt de golvenkliever nog over drie luxe hutten waar je je hoofd te rusten kan leggen na weer een vermoeiende dag. Mag zo’n bootje kosten? 845.000 euro exclusief BTW. Een krats.

Op de meest recente lijst van verkochte occasions van Zijlmans staat één Triqual 65 uit het bouwjaar 2002/2003. Of dat het door Hansepans en zijn kornuiten als Triple A gedoopte exemplaar is weten we niet. Hebben we uiteraard wel gevraagd aan Zijlmans. Maar ook daar bleef het net zo stil als de Loosdrechtse plassen na zonsondergang.

Het is dus mogelijk dat de erven NWP onder wie Jaap de Bode inmiddels toch hun poen van Hans hebben gekregen. Maar andere, minder welvoeglijke scenario’s zijn natuurlijk ook nog denkbaar. Je zal je spaargeld in NWP hebben belegd. Zoals het er nu naar uitziet kan je zelfs een roeiboot wel op je buik schrijven. Stay tuned.

Octopussy (131)

donderdag 18 november 2004
Wij snappen het niet helemaal. Bij een paar eerdere gelegenheden beweerde Rob van de Rhee, de grote jongen achter de geheimzinnige Libanese onderneming Rofuda S.A.L., dat hij zich had teruggetrokken uit het Nederlands/Costaricaanse sinaasappelgebeuren. Het waarom was duidelijk als je Robbedoes geloven mag: Hij had er even aan gesnuffeld en rook iets rottigs. Maar over het hoe hebben we hem niet gehoord. Want dat moet toch ook ergens officieel zijn beslag hebben gekregen. Op papier. Wij beschikken namelijk sinds kort over de notulen van een vergadering die op 1 september jl. werd belegd in Den Haag. Daarbij zat het bestuurvan de stichtingen Mars, Furia en Waarborg Furia met vriend Robbie om de tafel. Aan het eind van die notulen staan de volgende roerende strofes:

“Vervolgens stelt de voorzitter aan de orde het aftreden per heden van alle huidige bestuurders van de stichting en de benoeming van Rofuda S.A.L. te Beiroet, Libanon, Ras Beirut Makdissi Street (postadres POB 13-5707) tot enige bestuurder van de stichting onder voorwaarde van volledige kwijting en decharge door de nieuw benoemde bestuurder van de stichting aan de aftredende bestuursleden voor hun gedragingen in hun functie van bestuurder van de stichting.

De voorzitter stelt vast dat alle bestuursleden instemmen met dit voorstel zodat dit voorstel met algemene stemmen is aangenomen en de thans zittende bestuursleden zijn afgetreden en Rofuda S.A.L. te Beiroet, Libanon is benoemd tot enig bestuurder van de stichting en dat voor deze optreedt de heer R.v.d.Rhee.

De voorzitter draagt het voorzitterschap over aan de heer Van de Rhee die formeel besluit het ontslag van de bestuursleden aan te nemen en hen volledig kwijting en decharge te verlenen voor hun gedragingen als bestuurder van de stichting.

De (nieuwe) voorzitter vraagt of iemand gebruik wil maken van de rondvraag; daar dit niet het geval blijkt te zijn sluit de voorzitter de vergadering”.

Daarmee was Rofuda i.c. Rob v.d. Rhee de baas geworden over het hele hebben en houden van de drie stichtingen. En dan kan je wel makkelijk zeggen dat je je teruggetrokken hebt, maar hoe dan? Tenzij Robbedoes Rofuda inmiddels stiekempjes voor een leuk bedragje heeft overgedaan aan andere geïnteresseerden. Noem eens wat: aan Jaap de Bode cs. Zullen we Robje toch eens vragen. Stay tuned.

Octopussy (132)

vrijdag 19 november 2004
Wat gaat het toch allemaal snel bij Fecundo. Op 25 october jl. stonden de kapitaalverstrekkers nog op de stoelen van het Nieuwegeins Business Centrum om hun nieuwe leider Jaap de Bode toe te juichen. Hij zou ze als een moderne uitgave van Mozes naar het beloofde land leiden. Voorspoed en geluk zouden hun deel zijn. En de sinaasappelen in hun Costaricaanse tuin van Eden zouden overvloedig uit de bomen rollen. Moesten ze nog wel even zes ton euro bij elkaar harken om aan de overkant van de plas de tuin binnenboord te houden.

Inmiddels heeft Moos de Bode alweeraan zijn stutten getrokken. Ruim twee weken na zijn triomfantelijke intocht. Ook de door hem ingehuurde tollenaar Robert van de Rhee verdween schielijk uit beeld. Ze lieten hun volgelingen en een Hilversums advocatenkantoor in lichte verwarring achter. En wat Jaap’s (en indertijd Klaas Bruinsma’s) strong man Geurt Roos verder heeft uitgespookt onttrekt zich even aan onze waarneming.

Wat is er gebeurd? Waar was al deze poespas voor nodig? Als we een paar ingewijden mogen geloven zat er zo’n zes ton euro in de kas van Fecundo. Om de zaak op korte termijn weer op de rails te krijgen. De kas is leeg en met een beetje goede wil kan de uitgave van één ton boekhoudkundig dichtgemetseld worden. De rest is foetsie. Wordt nog een hele klus voor curator Jan Wind om uit te vogelen wie wat achterover heeft gedrukt. Vooral omdat het wemelt van de kwijtingen. Oftewel iedereen die eventueel heeft lopen te graaien is afgedekt voor de mogelijk kwalijke gevolgen daarvan.

Bovendien heeft vriend Wind nog steeds niet de beschikking over een groot deel van de boekhouding uit de voorafgaande jaren toen New World Products nog onder leiding stond van Jan Schorsy. In die periode zou een bedrag van ruwweg 13 à 15 miljoen zijn weggeraakt.

Als wij de kapitaalverstrekkers een goede raad mogen geven: nooit meer op stoelen gaan staan om volksverlakkers toe te juichen. Je komt van een koud Business Centrum thuis. Stay tuned.

Octopussy (133)

donderdag 25 november 2004
Kent u “De zwarte hand”? Nee, wij ook niet. Maar op 22 november jl. kregen wij een geheimzinnig mailtje van die club. Dat had betrekking op de Umwelt van Jaap de Bode. Nou zijn wij voorzichtig met stories van onbekende herkomst. Dus checkten we hier en daar of het ijs dik genoeg was. Leek ons van wel. Dus willen wij u de inhoud van het mailtje dat hier en daar een wat Kameleon-achtig karakter draagt, niet onthouden:
“Een fantastisch verhaal wat jullie schrijven. Dat dit nog in Nederland kan plaatsvinden. Door jullie toedoen zijn we met enkele vrienden aan het rechercherengegaan en zijn tot waanzinnige ontdekkingen gekomen. Het begon allemaal toen wij een keer in Werkhoven een ruzie op straat zagen. Een meneer in een grote Mercedes stond op straat te schreeuwen tegen een meneer in een mooie snelle Audi 6. De Audi-meneer schreeuwde tegen de Mercedes-meneer “als je zo doorgaat krijg je geen rooie cent meer van mij”. De Mercedes-meneer zwaaide met een pistool en zei “dat zullen wij nog wel eens zien”. Nu werkt mijn vader bij de politie en wij kwamen erachter dat de Mercedes-meneer uit Bosch en Duin kwam. De heer Maurits.

Nu heb ik een neefje die daar ook woont en die kwam erachter dat die meneer heel veel geld heeft en een beetje zigeunerachtig is. De meneer in Werkhoven woont samen met mevrouw De Vries en daar woont meneer De Bode ook. Heel toevallig ben ik op jullie site een keer gekomen doordat wij een artikel over misdaadbestrijding moesten maken op school. Door meneer Endstra kwamen we meneer De Bode tegen en zodoende zijn wij gaan rechercheren en alle artikeltjes van jullie houden wij in de gaten.

Al lezende kwamen wij erachter dat meneer De Bode niet zo goed in zijn spelling is en wij verwonderden ons dat hij toch iedere keer zo slim kon zijn om zoveel geld van zakenmensen te krijgen. Om zoiets te doen moet je toch wel over geld beschikken. Hoe komt hij daaraan? Dit hebben wij ontdekt. Het gaat volgens ons alsvolgt. Die meneer Maurits geeft iedere keer geld aan die meneer De Bode om zijn plannetjes te betalen. Maar wie verzint toch elke keer de plannetjes? Nou daar zijn wij ook achter gekomen.

Heel vaak ziet mijn neefje in Bosch en Duin een andere meneer bij die meneer Maurits. Door zijn auto zijn we erachter gekomen dat hij advocaat is in Hilversum. Misschien weet u het nu ook. Pas geleden schreef u over meneer Van de Rhee van Dutchbird. Deze heeft een advocaat en dat is meneer Boitelle. Het zijn gewoon allemaal dikke vrienden. Alleen meneer Maurits is volgens mij niet een echte vriend van meneer De Bode.

Die meneer Boitelle kan heel goed plannen verzinnen en brieven schrijven. Dat kunnen advocaten zegt mijn vader. Meneer De Bode niet. Dus volgens ons is meneer Boitelle de baas van meneer De Bode. En meneer Maurits schiet meneer De Bode geld voor vorde plannen van meneer Boitelle”.

Of de conclusie van “De zwarte hand” correct is kunnen we (nog) niet helemaal beamen. Maar alle namen waarmee de hand hierboven strooit komen inderdaad voor in onze Fecundo-files. Het einde is dus nog lang niet in zicht. Stay tuned.

Octopussy (134)

donderdag 2 december 2004
Hoe merkwaardig er is omgesprongen met het geld dat investeerders belegd meenden te hebben in een stel sinaasappelgaarden in Costa Rica moge blijken uit een rondschrijven van voormalig Fecundo-hotemetoot Manuel Suurs dd. 28 november jl. Manuel schrijft:

“Hierbij een uitleg van mij Manuel Suurs inzake de gebeurtenissen zoals die zich de afgelopen maanden hebben afgespeeld m.b.t. de pogingen uw investering bij de NWC veilig te stellen. Ik zal zo kort en duidelijk mogelijk een toelichting geven op e.e.a. zodat er geen misverstanden of andere roddelpraatjes de wereld in worden geschreven.

Maand mei: Door mij werd actie ingeluid en gevraagd aan alle investeerdersom 3500 euro te lenen aan FECUNDO voor reddingsactie te financieren. De financiering was nodig om, middels een overeenkomst aangegaan door Fecundo (waarvoor ik gemachtigd was) en VenF Insurance (Jaap de Bode), alles van NWC “schoon” in eigendom te verkrijgen. Dus zonder beslagen, crediteuren etc. etc. Met deze 3500 euro zou ca. 2,3 miljoen euro opgehaald kunnen worden. Er moest betaald worden aan de heer mr. V. Boitelle van advocatenkantoor Houtsmuller Boitelle te Hilversum op diens derdenrekening. Van die rekening zou betaald worden aan betrokkenen voor onze reddingsoperatie. Echter, vele investeerders en ook intermediairs gaven geen gehoor aan deze actie. Vanuit dit gegeven dreigde de overdracht van alle bezittingen van NWC te Costa Rica uit onze handen te glippen. Voorts had ik inmiddels een rekening geopend in Costa Rica via mevrouw mr. Carmen Bolanos om direct geld daar te deponeren voor de eerste behoeften. Dit was niet de bedoeling zei VenF. Vanaf dat moment was er argwaan naar de oprechtheid van VenF. Immers, het geld was toch voor Costa Rica bestemd voor...

Mevrouw Carmen Bolanos heeft 105.000 euro op de rekening gehad en deze benut voor directe kosten van TNA in verband met de doorstart. Hiervoor kan zij verantwoording afleggen middels een leningovereenkomst met TNA.”

Nou klinkt allemaal niet onredelijk, maar dan gaat Manuel verder:

“Maand juni/juli: Omdat de opgehaalde gelden niet voldoende bleken om de overeenkomst met VenF volledig te kunnen afwikkelen (men zou gefragmenteerd zaken aanleveren zoals openstaande vorderingen en o.a. een hypotheek etc. etc.) kwam ik op zekere dag medio juni via Frank Rasenberg in contact met Karel Timmermans. Met deze persoon, nadat ik e.e.a. geverifieerd had bij o.a. Justitie, en nadat Frank mij vertelde dat deze persoon zijn integriteit in orde was vroeg deze om een lening. Deze lening zou beloond worden met een verdubbeling van de lening en verkrijging van een crediet van 2,8 miljoen dollar tegen een zeer lage rente.
Met de gelden van deze lening moest er zaken gedaan worden in Londen waaruit genoemde Karel Timmermans (bemiddelaar in valuta) de kwestie voor Fecundo kon financieren”.

Dat zag er aanlokkelijk uit en Manuel leende dan ook 2 ton euro aan Karel, waarvan er 174.500 daadwerkelijk werd opgenomen. En wat denk je wat? Die poen is tot op de dag van vandaag niet uit Londen teruggekomen. Ook niet na wat stevig aandringen. Laat staan dat Fecundo ooit heeft kunnen profiteren van de haringen die Timmermans voor de neus van de vroegere penningmeester liet bengelen. En daarmee liep de deal met VenF ook op de klippen.

Soms kan een muis een olifant op gang brengen. Stay tuned.

Octopussy (135)

zaterdag 4 december 2004
Onze vorige aflevering beëindigden wij met de volzin: “Soms kan een muis een olifant op gang brengen". Of het nou die muis is geweest of die olifant is niet helemaal duidelijk, maar een investeerder van het eerste uur klom boos in zijn digitale piano en schreef ons de volgende mail:

“Tegen onze gewoonte in om deze roddelrubriek te vullen toch een kleine reactie. Jammer dat de voetnoot van de redactionist weer een foute veronderstelling neerlegt (zie 134). Zoals zoveel foutieve veronderstellingen, wat dit muurkrantje tot een waardeloze infobron nivelleert.

Als ik het team van bestuurders mag geloven is alles(met name de centjes) onder controle. Mogelijk spreken wij toch van een geluk bij een wat ongelukkig aflopende actie die vanuit een te goeder trouw ondernomen inzet is voortgekomen. Geweldige druk wordt er nu gelegd om toch maar over dit geld te kunnen beschikken. De gieren komen op de buit af. Geen middel wordt onbenut gelaten. De eieren worden bewaakt met eigen leven. Alles wat er is, is en blijft van de investeerders.

Het geld wat mr. Boitelle op derdenrekening gestort heeft gekregen t.b.v. actie voor het leveren van de bezittingen van de heren Schorsy en Ansems aan de investeerders is door mr. V. Boitelle nog steeds niet verantwoord aan de stichting Fecundo. Inmiddels is hier al diverse malen om gevraagd. De heer Boitelle wordt dus ook verantwoordelijk gehouden. Er moet nu maar eens overlegd worden wat hij met dit geld van de investeerders heeft gedaan !!! Op dit moment blijft hij ernstig in gebreke !!! De bedragen die in Costa Rica zijn betaald van de derdenrekening zijn keurig verantwoord uitgegeven voor o.a. salarissen om o.a. TNA van een faillissement af te houden.

Inmiddels is/was de heer K. (voor zover bekend) de laatste penningmeester van Fecundo en derhalve is het aan hem om de boeken aan het einde van het jaar in orde te maken. Ik begrijp dat Manuel Suurs de staf al had overgedragen aan hem. Volgens de huidige inschrijving is de voorzitter, secretaris en penningmeester nemen zij deze verantwoordelijke taak nu op zich. Voorlopig zal het gereserveerde kapitaal of teruggaan naar de investeerders of wordt het direct naar Costa Rica overgemaakt omdat het feitelijk daar thuishoort. Dit alles in overleg met de investeerders. De huidige bestuurspersonen van Fecundo zijn nu nog NN.

Voor wat de investeerders betreft : “Eerst leveren en betalen bij de notaris”. Niemand kan dat betwisten !!! Alle overige roddels en kwaadsprekerij zijn niet relevant”.

Deze hartekreet was ondertekend met “een investeerder van het eerste uur. HIPO”. Maar de mail was verstuurd vanaf het adres manuel@elsuvest.nl. Nou zijn wij een waardeloze roddelrubriek, maar dat is wel het adres van Manuel Suurs. De voormalige penningmeester van Fecundo, die zonder twijfel met zeer goede bedoelingen maar zonder overleg met de investeerders van ruim 1 ½ ton zo’n 3 ½ ton probeerde te maken via een valutahandelaar in Londen. Plus nog wat andere leuke emolumenten. Bovendien is er als we goed zijn geïnformeerd nog sprake van een Ghanees avontuur, maar wij willen ook graag even de benen strekken in het weekend, dus volgende week meer daarover. Stay tuned.

Octopussy (136)

dinsdag 7 december 2004
Opnieuw wordt er een poging ondernomen Fecundo uit de sinaasappelenpulp te trekken. Veel enthousiasme hebben de initiatiefnemers niet aangetroffen bij de investeerders. Maar na de zeperds van de Jaap de Bode cs. is dat natuurlijk wel begrijpelijk. Aan iemand zijn giegel kan je niet zien of ie betrouwbaar is. Maar goed, de nieuwe Fecundo-leiding zocht onze hulp als intermediair via de volgende mail:

(Soest 7-12-2004)

Geachte lezer,

Ik heb met verbazing de laatste maand de verschillende reacties gelezen in uw media. Ik vind het nu tijd dat bekend gemaakt mag worden wie er de afgelopen maand alle inspanning heeft verricht om medede belangen van de investeerders veilig te stellen. Inderdaad waren er voldoende gieren boven het lijk en elke keer is er een flinke hap uit het lijk gevreten. Onze organisatie heeft de opdracht van een handvol investeerders aanvaard te onderzoeken hoe dit heeft kunnen plaats vinden. Welnu, de bijdrage die een deel van de investeerders heeft gedaan is op zeer onverantwoorde wijze besteed. Met name speculatie, depotstellingen aan Boitelle en transacties die niet het doel hadden de investeerder uitzicht te bieden op resultaat. Als organisatie hebben wij de afgelopen maand volledig in de anonimiteit kunnen werken aan het herverkrijgen van de posities in Costa Rica. Wat voor de volle 100% is gelukt binnen twee weken, te weten met ingang van 22 november 2004.
Wij hebben echter gemeend de overige investeerders in de gelegenheid te stellen zich aan te sluiten bij onze acties. Dat is ons zwaar tegengevallen vandaar dat wij ook het bestuur van Fecundo hebben overgenomen om de belangen van de investeerders te kunnen behartigen. Echter, tot op de dag van vandaag is het kassaldo Fecundo 100 euro en het bank saldo 1200 euro's. Onze opdrachtgevers hebben gemeend dat wij een heilloze strijd aan het voeren zijn het lijk te reanimeren. Na voldoende studie is gebleken dat de positie in Costa Rica ruim voldoende perspectieven bied om de zaak te reanimeren. Ik heb voldoende aanwijzingen dat het met de volledige achterban van de vereninging 100% haalbaar is de stuctuur weer rendement vol te herplaatsen bij alle belanghebbenden. Maar zonder steun van alle belanghebbenden kan het eenvoudigweg niet zo zijn dat iedereen meelift op het resultaat dat wij nu hebben bereikt. Vandaar dat ik nu een oproep plaatst in dit medium om een ieder die het belangrijk vindt belang te hebben bij haar investering dit ook daadwerkelijk uitvoert overeenkomstig de gemaakte afspraken. Wij hebben voldoende aanwijzingen om een ieder die zich tijdens haar bestuursperiode van Fecundo onverantwoord heeft opgesteld aansprakelijk te houden voor mismanagement.
Alle andere acties die wij als organisatie zullen ondernemen om gelden die in het verleden verdwenen zijn, houden wij liever nog voor ons. Wij zullen u via dit medium publiekelijk op de hoogte houden en de leden van Fecundo kunnen via de website informatie verkijgen. Voor dit moment vinden wij het voldoende u met deze informatie te voorzien.

Hoogachtend,

St Furia,
St Mars,
St Waarborg Furia,
St Fecundo.

B. J. Koole (bestuurder).

Ja, je weet het niet. Het kan vriezen, het kan dooien. Net als buiten. Het enige dat we kunnen doen is de vinger aan de navel houden. Vooral om te zien of de bad guys inderdaad de rekening krijgen gepresenteerd. Stay tuned.

Octopussy (137)

woensdag 8 december 2004
Vanaf het moment dat de ploeg van de met Willem Endstra cs. verbonden Jaap de Bode zich triomfantelijk een weg baande naar de hoogste posities bij investeerdersvereniging Fecundo boterde het niet echt met penningmeester Manuel Suurs. Dat moge bijvoorbeeld blijken uit een mailtje waarmee secretaris L.K. op 10 augustus van dit jaar Manuel verraste en waarin ondermeer Londen en het raadselachtige Ghana werden opgevoerd *.
Een paar citaten daaruit:

“Beste Manuel,
Afgelopen zondag stuur je mij een sms-bericht dat Ghana en Londen weer op de rit staan.

Van Danny begrijp ik dat vandaag pas de via hem in Ghana bekende advocaat de zaak in behandeling heeft genomen. Die zaak heeft hij gisteren pas in handen gekregen.

Daarnaast blijkt een aantal personen -ons verder ook bekend- dat de heer Karel Timmermans aan de hand van door jou in jouw hoedanigheid van penningmeester van Fecundo verstrekte informatie “geld aan het lenen is” op basis van “het reddingsplan NWC e.o.”.

Op basis van de aan de heer Timmermans (ik citeer) “toekomende, gegarandeerde gelden, bekend bij de heer E. Suurs” wordt nu dus geld geleend, wat wij conform een afspraak van 4 augustus jl. binnen het bestuur van Fecundo niet meer zouden doen”

Op 16 augustus doet K. er nog een schepje bovenop:

“ ... Jij hebt nooit de interesse gehad om de gelden van de heer Timmermans volledig te gebruiken voor alle leden/intermediairs. Alleen degenen die jou zouden helpen. Ik wil je wijzen op de gelden die jij vanuit Fecundo hebt gebruikt voor deze constructie met Timmermans en de toezegging dat dit geld terug zou komen op 6 augustus staat ook. Die laatste datum is nu voorbij en jij moet een oplossing vinden.

Ik zal het voormalige bestuur eveneens vragen of zij jouw verhaal in Ghana en Londen met de heer Karel Timmermans als oplossing zagen en of daarover een afspraak binnen het bestuur aanwezig was”.

Inmiddels weten we dat het Londense en ook dus het Ghanese zwaard in begin deze maand nog steeds boven het hoofd van Manuel Suurs bengelden. We vragen ons nu toch in gerede af wie nou eigenlijk die Timmermans is en wie met Fecundo-poen grote sigaren heeft opgestoken in Londen en Ghana of all places. Stay tuned.

* Zie ook aflevering 134 dd. 2/12/04

Octopussy (138 )

vrijdag 24 december 2004
Nieuwe bezems hebben de eigenschap schoon te vegen. Wordt gezegd. Dat geldt blijkbaar ook voor B.J. Koole. De nieuwe Lord of Fecundo, die zich al eens eerder tot ons heeft gewend (zie aflevering 136 dd. 7/12/04). Kortgeleden ontvingen wij opnieuw een gespierde e-mail met de suggestie die in onze kolommen op te nemen. Nou daar gaat ie dan:

"Geachte lezer,

Als bestuurder heb ik in de week voor mijn vertrek naar Costa Rica twee stukken ingezonden naar Stelling.nl. echter deze zijn niet verschenen (misschien niet zo spannend).
Ik ben 17-12-2004 teruggekomen uit Costa Rica met het aandelenbezit en de gespecificeerde bescheidenvan de plantages in Costa Rica en Nicaragua, groot 22 hectare. Al deze bescheiden zijn op naam gesteld van B.J. Koole per datum 15-12-2004 bij de notaris Munjos te Costa Rica. Derhalve kunnen we spreken van een goed resultaat.
Deze gehele operatie heeft niet meer dan zeven weken geduurt en heeft minder gekost dan de gelden die ene Manuel Suurs en Hr. De Bode hebben meegenomen. Deze boodschap is nu persoonlijk aan Manuel Suurs en openlijk gericht. Manuel je hebt je niet aan je afspraak gehouden om de 470.000 euro terug te storten en nu kom ik ze halen. Ik ga jou alles afnemen zoals ik je heb toegezegd. Derhalve start ik de zaak nu op en dit is geen waarschuwing maar een belofte. Ik zou beginnen een uitkering aan te vragen want als ik met je klaar bent heb je deze nodig en de tijd die je nodig hebt om een uitkering te krijgen is gemiddeld tien weken. En weet ik werk snel dus ik kom en haal terug. Jij bent de eerste in de rij. Ik spreek je snel.
Zo, nu weet een ieder die met zijn vingers in de suikerkom heeft gezeten wat hem of haar te wachten staat. Ik haal terug wat u heeft onttrokken aan alle investeerders.

Hoogachtend B.J. Koole
Bestuurder en aandeelhouder."

Het lijkt erop dat onze Manuel een probleempje heeft. Ook al omdat de door hem in de arm genomen financier Karel Timmermans een internationale oplichter is die zo’n anderhalf jaar geleden in hoger beroep drie jaar cel voor zijn mik kreeg en zich sindsdien buiten de greep van de Nederlandse Justitie heeft gehouden. Het Fecundo-drama is misschien ooit op redelijk
niveau van start gegaan, maar is vooral de laatste tijd op een piste terechtgekomen waar voortdurend lawines, wolven en ijsberen dreigen. Stay tuned.

Octopussy (139)

maandag 10 januari 2005
Het is al een tijdje stil rond Fecundo. De club van mensen die wel wat zag in het beleggen van het surplus in hun knip in sinaasappelenbomen in Costa Rica. Na een klein jaar vol turbulentie waarin avontuurlijk ondernemer Jaap de Bode de boventoon voerde, de internationale oplichter Karel Timmermans voorbijkwam en zelfs Geurt Roos, de voormalige strong arm van Klaas Bruinsma, nadrukkelijk zijn neus aan het venster drukte. Tegen het einde van het vorig jaar leken deze heren uit het milieu de vlag te hebben gestreken en hun namen te kunnen worden bijgeschreven in het lijstje van voormalige Fecundo-coryfeeën.Onder wie Jan Schorsy uit Middelburg, wiens naam eveneens te vinden is in eerdere afleveringen van deze serie.
Er bleek plotseling een nieuwe leider te zijn opgestaan. De zich ingenieur noemende Bastiaan Koole uit Soest, die zich eveneens in onze kolommen manifesteerde. Gekozen door een ledenvergadering? Nee, nee, via een soort Latijnsamerikaanse coup die kennelijk nu ook in Nederland voorzichtig wortel heeft geschoten. Onder het credo: genoeg geluld, we gaan ertegenaan. Nou, dat deed onze Bas. Hij reisde op eigen houtje af naar Costa Rica en kocht de hele papierwinkel op, inclusief de aandelen. Daarna riep hij alle belanghebbenden op zich achter hem aaneen te scharen en hem te voorzien van nieuwe credieten om alsnog op termijn de buit binnen te halen aan de overkant van de plas. Wie had lopen te stelen binnen de club moest de poen terugbetalen en niet op termijn maar rapido. Zo niet dan kwam hij het halen. Was Basje een nieuwe ruwe bezem? Op het oog wel, maar de vraag is van wie. Zo leeft bij ons bijvoorbeeld de vraag waar de poen vandaan kwam waarmee hij naar de overkant van de plas trok en binnen twee weken de boel overnam. Is onze vriend uit Soest zelf kapitaalkrachtig genoeg voor een dergelijk kunststukje? Lijkt ons niet. Zijn naam is weliswaar verbonden met een paar eenmanszaakjes in Nederland en Engeland maar die maken niet de indruk kapitalen te genereren. Bovendien maakt Hassebas in zijn schrijfsels gebruik van de term “wij” en het gebruik van de pluralis majestatis lijkt in dit verband wat overdreven. Onze “ingenieur” uit Soest treedt dus op namens anderen en die anderen deinzen er kennelijk niet voor terug gespierde taal te gebruiken als dat nodig is. En aan wie denk je dan meteen? Juist, aan Geurt.
Dat laatste sluit naadloos aan op het gerucht binnen Fecundo-contreien dat deze gerenommeerde ex-capo van een van de meest prominente figuren uit het fotoalbum van prinses Mabel met Bas is meegeweest op diens Costaricaanse expeditie. Daarnaast zouden ook Jaap de Bode en Jan Schorsy zich nog in de slagschaduw van ir. Koole ophouden. Je zal toch ooit gedacht hebben je sinaasappeltje voor de dorst te laten groeien in plantages waarin achter elke boom wel een voetangel of een klem verborgen lijkt te zijn. Klaar ben je ermee.
Stay cautiously tuned.

Octopussy (139)

maandag 10 januari 2005
Het is al een tijdje stil rond Fecundo. De club van mensen die wel wat zag in het beleggen van het surplus in hun knip in sinaasappelenbomen in Costa Rica. Na een klein jaar vol turbulentie waarin avontuurlijk ondernemer Jaap de Bode de boventoon voerde, de internationale oplichter Karel Timmermans voorbijkwam en zelfs Geurt Roos, de voormalige strong arm van Klaas Bruinsma, nadrukkelijk zijn neus aan het venster drukte. Tegen het einde van het vorig jaar leken deze heren uit het milieu de vlag te hebben gestreken en hun namen te kunnen worden bijgeschreven in het lijstje van voormaligeFecundo-coryfeeën. Onder wie Jan Schorsy uit Middelburg, wiens naam eveneens te vinden is in eerdere afleveringen van deze serie.

Er bleek plotseling een nieuwe leider te zijn opgestaan. De zich ingenieur noemende Bastiaan Koole uit Soest, die zich eveneens in onze kolommen manifesteerde. Gekozen door een ledenvergadering? Nee, nee, via een soort Latijnsamerikaanse coup die kennelijk nu ook in Nederland voorzichtig wortel heeft geschoten. Onder het credo: genoeg geluld, we gaan ertegenaan. Nou, dat deed onze Bas. Hij reisde op eigen houtje af naar Costa Rica en kocht de hele papierwinkel op, inclusief de aandelen. Daarna riep hij alle belanghebbenden op zich achter hem aaneen te scharen en hem te voorzien van nieuwe credieten om alsnog op termijn de buit binnen te halen aan de overkant van de plas. Wie had lopen te stelen binnen de club moest de poen terugbetalen en niet op termijn maar rapido. Zo niet dan kwam hij het halen. Was Basje een nieuwe ruwe bezem? Op het oog wel, maar de vraag is van wie. Zo leeft bij ons bijvoorbeeld de vraag waar de poen vandaan kwam waarmee hij naar de overkant van de plas trok en binnen twee weken de boel overnam. Is onze vriend uit Soest zelf kapitaalkrachtig genoeg voor een dergelijk kunststukje? Lijkt ons niet. Zijn naam is weliswaar verbonden met een paar eenmanszaakjes in Nederland en Engeland maar die maken niet de indruk kapitalen te genereren. Bovendien maakt Hassebas in zijn schrijfsels gebruik van de term „wij‰ en het gebruik van de pluralis majestatis lijkt in dit verband wat overdreven. Onze „ingenieur‰ uit Soest treedt dus op namens anderen en die anderen deinzen er kennelijk niet voor terug gespierde taal te gebruiken als dat nodig is. En aan wie denk je dan meteen? Juist, aan Geurt.

Dat laatste sluit naadloos aan op het gerucht binnen Fecundo-contreien dat deze gerenommeerde ex-capo van een van de meest prominente figuren uit het fotoalbum van prinses Mabel met Bas is meegeweest op diens Costaricaanse expeditie. Daarnaast zouden ook Jaap de Bode en Jan Schorsy zich nog in de slagschaduw van ir. Koole ophouden. Je zal toch ooit gedacht hebben je sinaasappeltje voor de dorst te laten groeien in plantages waarin achter elke boom wel een voetangel of een klem verborgen lijkt te zijn. Klaar ben je ermee.

Stay cautiously tuned.

Octopussy (140)

dinsdag 11 januari 2005
Bas Koole, de nieuwe schipper van het Fecundovlot, kon onze laatste bijdrage in deze serie maar matig waarderen. Daarom klom hij in zijn digitale piano en zond ons een ontroerende eye-opener. En die luidde aldus:

“Leuk weer wat nieuws te horen en te lezen. Maar nu gaat het toch wel een beetje de kant op die ik niet voor ogen had. Ik ben op kosten van een aantal mensen naar Costa Rica gegaan om de aandelen over te schrijven. Een aantal van deze mensen zijn de heer O. & Bleyenberg en anderen. Ik heb daar geen list en bedrog voor nodiggehad en zie ook de noodzaak hier niet van in. Over mijn ondernemingen zoals Promabo, Roba srl., Koole Holding, sc Reverse, Fashion House cv. het navolgende.

Promabo: project management bouw, status eenmanszaak, omzet tot 2002 enkele tonnen.

Roba srl.: project ontwikkeling Hongarije, Roemenië, omzet ongeveer 250 woningen per jaar.

Sc Reverse: transportonderneming oostblok, nationaal en internationaal, 25 eenheden plus vastgoed, 500.000 ha. Bosbouw, verhuur woningen en horeca in oostbloklanden, omzet ruim voldoende.

Roba Trans srl.: Transport over water, leasing, verhuur landbouwgrond, stalhouderij, veeteelt.

Fashion House cv. : modewinkels in het hoge segment, zelfstandige importeur en dealer van diverse merken. Versace, Cavalli, Lori Bleu, Prada en vele andere met vestigingen in Nederland en voormalig oostblok.

Koole Holding srl.: scheepvaart, transport, bouw, horeca, luchtvaart.

Ten eerste ben ik geen verlengstuk van de heren de Bode of Roos. Ik heb in het verleden met deze mensen zakelijk over Costa Rica gesproken. Maar daar houdt ook elke relatie mee op.

Voort heb ik geen enkele financiële binding met welke persoon dan ook. Ik heb voldoende bagage om de zaken zoals zij er nu voor staan zelfstandig op te lossen. En over mijn schrijfwijze het volgende: niemand is perfect en daarbij heb ik een ruime tijd in het oostblok gewoond en daar andere talen eigen moeten maken. Over mijn spelling kan ik kort zijn, die is niet in orde. Maar mijn zakelijk inzicht is dat wel. Vandaar dat we er nu wel in zijn geslaagd de problemen op te lossen. En dan maar zonder de juiste spelling.

Het ondernemer zijn heeft niets te maken met heldhaftige taal maar het is wel zo dat we het hier over geld hebben wat door investeerders beschikbaar is gesteld om een reddingsplan te financieren. Een ruime hoeveelheid goedlachse weldoeners hebben zich dit tot hun kunnen nemen, maar we vergeten wel even te doen wat we zouden doen.

Ik vind het prima hoe men over mij denkt maar er is niemand die kan zeggen dat ik ook maar 1 euro voor mijn werk tot op heden heb gekregen. Natuurlijk ben ik geen weldoener, maar ik hou mijn woord. Ik maak af waar ik aan begin.

Welnu mijne heren, ik heb u een kijkje in de keuken gegeven over mijn persoonlijke situatie en hier houdt het mee op tot de volgende mail.

B.J. Koole.”

Bas is dus helemaal geen kleine scharrelaar, maar een grootondernemer die al in een vroeg stadium zijn imperium oostwaarts heeft uitgebreid. Wij zullen zonder twijfel daar nog het nodige over horen. Nastrovje and stay tuned.

Octopussy (141)

donderdag 13 januari 2005
Wij kregen op het exposé van ir. Bas Koole over zijn zakenimperium in aflevering 140 van deze serie twee min of meer gelijkluidende reacties. De ene is te vinden in het lopend discussieforum op onze hoofdsite, de andere volgt hieronder. Die is afkomstig van Manuel Suurs, oud-bestuurslid van Fecundo en -enigszins begrijpelijk- geen vriend van de ondernemende ingenieur. Manuel schreef de volgende liefdesverklaring:

“Best Muurkrantje,

Even een reactie op zielige Bassie zijn betoog.
Ach, ach, wat zielig nou dat niemand achter hem aanloopt om zijn coupje te volgen.
Beste Bas, het is zo eenvoudig !!! De investeerderswillen alleen hun geld terug of de voorwaarden ingevuld zien. Zorg daar dan voor !!! Als je zo’n ondernemer bent, laat dan eens zien wat je kunt.
Er staat zelfs een team van mensen voor je klaar om je te ondersteunen, maar ... Je zegt dit! Je hebt dat! Je bezit alles!!! Wel even laten zien en opsturen naar onze advocaat ter controle. Zodat we niet weer bedot worden. Ik, en met mij vele anderen, geloven niet dat je de bezittingen hebt. Misschien wel de bestuurlijke bevoegdheid, maar niet de bezittingen.
Als blijkt dat je de bezittingen hebt, dan gaan we gauw aan tafel zitten, want dan is er snel aan te pakken. Maar dat zielige gedoe...

Manuel”.

Niet dat we geloven dat het ooit nog iets wordt tussen die twee, maar de vraag van Manuel klinkt ons niet onredelijk in de oren. Eerst je knikkers laten zien en dan gaan we pas buiten spelen. Zal ons benieuwen of Bassie daar op ingaat.

Effe een bakkie. Stay tuned.

Octopussy (142)

vrijdag 14 januari 2005
De wedstrijd Rob van de Rhee versus Frits Kemp (zie de serie "Olla vogela") is een landdag van theetrutten vergeleken met die van ir. Bas Koole en Manuel Suurs in deze reeks. De stukken vliegen je om de zeiloren. Suurs laat nog niet weten dat ie best wil meewerken aan het vlottrekken van Fecundo maar dan eerst de knikkers van Koole te willen zien of de ingenieur dient van repliek. En niet zo zuinig. Hij schreef het volgende:

"Geachte redactie,

Alhoewel het zeker niet in ons voornemen ligt om u te verzoeken om te bemiddelen in correspondentie met betrekking tot de zaakNew World Companies dienen wij onze houding tegenover dhr. Manuel Suurs te bepalen.
Uit het door u gepubliceerde schrijven van zijn hand (Octopussy 141) filteren wij de volgende, voor ons ter zake doende informatie:

• 1. Er staat een team van mensen klaar. Hieruit leiden wij af dat de heer Suurs een aantal deskundigen om zich heen verzameld heeft.
  
• 2. Hij heeft een advocaat aangesteld. Dit juichen wij toe gezien de op handen zijnde juridische acties.
  
• 3. Er is sprake van vele anderen. Ook dit is belangrijk, immers hieruit blijkt dat Suurs een aantal mensen heeft kunnen overtuigen van bovenstaande.
  
• 4. Als blijkt dat je bezittingen hebt, dan gaan we gauw om de tafel zitten. Fantastisch! Waarom dan niet eerder actie ondernomen?
  

Octopussy (143)

maandag 17 januari 2005
Fecundoleider ir. Bastiaan Koole roert zich. En niet met omfloerste trom. Zo bikkelt hij er in ons lopend discussieforum stevig op los tegen een paar ongelovige Thomassen die twijfelen aan zijn status, zijn goede bedoelingen en het waarheidsgehalte van zijn uitspraken. Maar hij reageerde ook in vloeiende stijl op ons commentaar in de vorige aflevering met de volgende e-mail:

“Geachte redactie,

Het ligt geheel niet in de bedoeling om ons bij uitsluiting te richten op de avonturen van Manuel Suurs. Het zij verre van ons. Manuel is een arme misleide ziel, die zich al vanaf eerste instantie, zoals ons onderzoek uitwijst, meteen behoorlijke mate van misbaar als campionissimo van de investeerders opgeworpen heeft. Een goede reactie, ware het niet dat zijn oplossing bestond uit het vervangen van het gehele management van NewWorld Companies door vrindjes van hem, met in het bestuur van het geheel een koninklijke positie voor hemzelf. La ambición es toda.

De bemoeienissen van Jaap de Bode met het bedrijf, met in zijn slipstream Geurt Roos èn Robert van de Rhee, zijn eindig gebleken. Potvissen vreten Octopussies. Klaar.

De identiteiten van de veroorzakers van de problemen bij NewWorld Companies zijn voor ons zonneklaar. Manuel is met hen vergeleken slechts een gup. Mijn onderzoek wijst uit dat de problemen veroorzaakt werden door een verstoorde arbeidsrelatie tussen de aandeelhouders van NewWorld Products BV., de Nederlandse vertegenwoordiging van het geheel.

De rol van de bestuursleden van de stichtingen Wiedus en Vicus (tevens aandeelhouders van NWP) is een studie waard. In de rechtszaak die in voorbereiding is zullen gerechtelijke bekken meermalen openvallen. Het zal ons niet verbazen als bevoegde instanties het hoofdstuk “Controle op Stichtingen” in het wetboek een volledig nieuwe invulling gaan geven, met deze casus als uitgangspunt.

Ook is gebleken dat er door de aandeelhouders nogal royaal is omgesprongen met onroerend goed. Zo is er (natuurlijk bewijsbaar, Manuel) sprake van kantoorpanden in Barendrecht (twee maar liefst) en huizen in België en Marokko of all places. Gefinancierd door winsten die het bedrijf maakte of gefinancierd door de investeerders?

What price success? De oplossing voor investeerders wordt in de weg gestaan door randverschijnselen. Niets meer of minder. Op dit moment ben ik zover dat de randverschijnselen van buiten het bedrijf verdwenen zijn. Nu de randverschijnselen van binnen het bedrijf nog. De (gewezen) aandeelhouders van het geheel, het bestuur van de stichtingen, verscheidene intermediairs, maakt u de dubieuze borsten maar drijfnat.

Ik kies voor het gerechtstraject, echt niet de minste advocaat, en het dossier dat ik nù al tot mijn beschikking heb belooft juridische repercussies van mondiale proporties.

Zoals eerder gezegd: ik ben in Costa Rica geweest. Ik heb het bedrijf, het kantoor en de plantages gezien en ik ben onder de indruk. Een goed plan, goed uitgevoerd, goede mensen en een belofte voor de toekomst. Ik walg van de hebzucht, oneerlijkheid en vooral ook van de domheid die ik in de dossiers tegenkom. Bah.

Het maakt me alleen maar méér vastbesloten.

Vriendelijke groet

Bas Koole.”

Kloek. Zeer kloek, die Bas. Een man die zich manifesteert als de aanvoerder van een school potvissen die een octopussy als Geurt Roos moeiteloos opvreet heeft absoluut ballen. Tenzij... Oye el repicar furioso de castañuelas de Bassie y sigue con nosotros.

Octopussy (144)

dinsdag 18 januari 2005
Een paar dagen geleden al weer ontvingen wij een mailtje van ene Henk O. Dat mailtje had tot doel de positie van de nieuwe Fecundoridder ir. Bastiaan Koole te schragen en luidde aldus:

“Ik ben een van de investeerders die van de heer Koole het verzoek heeft gekregen om zijn reis naar Costa Rica mede te financieren. Na controle van zijn persoon en mogelijkheden heb ik besloten om daarop in te gaan. Als voorwaarde van mijn financiële bijdrage heb ik gesteld dat mij de eigendomspapieren zouden worden getoond. Na de terugkomst van de heer Koole vanuit Costa Rica heeft hij mijdirect gebeld voor een afspraak. Op zondag 19 december heeft hij mij de betreffende papieren getoond in het bijzijn van andere investeerders.

Met vriendelijke groet.

Henk O.”.

Als Henk al een investeerder is behoort hij in ieder geval niet tot de oude hap. Henk moet een nieuwe investeerder zijn. Als onze informatie juist is klopt dat. Hij zou namelijk na grootondernemer ir. Koole van 3500 euro te hebben voorzien voor diens trip naar Midden-Amerika in december ook nog 80 ruggen hebben geschokt bij een intermediair om zijn entree te kunnen maken bij Fecundo. Deze zou dat alleraardigste bedragje doorgestoten hebben naar bestuurslid Jan Schorsy. Die zou op zijn beurt dan weer een kwart van dat bedrag aan de betrokken intermediair hebben teruggegeven voor het afsluiten van een verzekering die aan het eind van de looptijd ook al 80 ruggen zou opleveren.

Maar de ondeugende intermediair in kwestie zou het geld van Henk O. dat via Schorsy tot hem was gekomen in zijn eigen z(a)ak hebben gestoken. Normaliter zou bij een dergelijk gebeuren het aanroepen van een koddebeier voor de hand liggen, maar Henk zou de voorkeur hebben gegeven aan een persoonlijke benadering om zijn twintig ruggen van de rakker terug te krijgen. Vraag is of dat geschied is om Fecundo niet nog meer in opspraak te brengen dan het al is of dat een andere reden valide kan zijn. Dat laatste temeer omdat Henk bij tijd en wijle al dan niet telefonisch gecontacteerd zou worden door Geurt Roos. De octopussy die blijkbaar door de school potvissen van Koole over het hoofd is gezien. Stay fishingly tuned.

Octopussy (145)

donderdag 20 januari 2005
Naar aanleiding van onze revelatie in de vorige aflevering over wat financiële perikelen rond Henk O., een nieuwkomer in het Fecundo-milieu, ontvingen wij een pissig mailtje van de daarbij betrokken intermediair. Hij schreef:

“De held die de loze beschuldigingen aan het adres van de genoemde intermediair zend moet zich eerst eens vervoegen bij de intermediair om te horen hoe de kwestie in werkelijkheid is in plaats van loze beschuldigingen te doen die niet op waarheid berusten. De heer O. wilde zelf dat de polis niet via NWC werd gesloten en heeft later na veel wikken en wegen besloten om de polisalsnog niet af te sluiten en het geld gewoon teruggekregen. Dus trek niet zomaar mensen door het slijk en pak de mensen aan die gelden hebben lopen te pikken en daardoor het vertrouwen van de mensen hebben misbruikt”.

Waarvan acte. Dus als we het allemaal goed begrijpen is het zo gegaan: Henk O. maakt zijn entree bij Fecundo met 80 ruggen. Daar krijgt hij ingefluisterd dat er een leuke verzekering is af te sluiten die na verloop van tijd 20 ruggen verandert in 80. Al dan niet via het met Fecundo gelieerde NWC, maar in beide gevallen liefdevol verzorgd door de intermediair die nu zo pissig is. Henk wikt en weegt, ziet er uiteindelijk helemaal van af en krijgt zonder enig gekissebis zijn poen terug. Daaruit maken wij op dat die twintig ruggen al wel bij de intermediair lagen, maar dat O. bij nader inzien besloot geen poot onder de polis te zetten. Om welke reden dan ook. Correct us if we’re wrong.

Wij zijn niet vies van een gezond robbertje moddervechten. Daarom hopen wij bijna op een reactie. Van de “held” of zo. Gaat uw liefde ook uit naar rondvliegende kluiten? Dan moet u tuned stayen.

Octopussy (146)

dinsdag 25 januari 2005
Wij herinneren ons nog als de dag van gisteren of eergisteren dat ir. Bas Koole, de nieuwe leider van de Fecundo-tribe, als een potvis de lastige octopussies van zich had afgeschud. Onder wie de nog immer vervaarlijke Geurt Roos, de ex-luitenant van prinses Mabel’s dominee. Bas was ermee klaar. Zei hij toen. Maar was dat echt zo? Wij zonden hem de volgende mail:

“Geachte heer Koole,

Via via en weer via hebben wij vernomen dat u vrij recentelijk bezoek zou hebben gehad van een paar vertegenwoordigers van een incassobureau onder leiding van de heer Roos. Als dat juist is kunt u onsdan duidelijk maken op welke gronden die poging tot incasso werd gedaan en namens welke schuldeiser?

Verder zouden wij graag willen weten of het ging om een wettig gedeponeerd incassobureau, of de methodiek van de betrokken heren strookte met de normale omgangsvormen die van een dergelijk instituut verwacht mogen worden en zo niet of u in dat geval aangifte heeft gedaan bij de lokale bromsnorren?”.

Het antwoord liet niet lang op zich wachten. Bas schreef:

“Uit mij moverende overwegingen kan ik hier nog niet op ingaan, maar er zijn inderdaad aangiftes gedaan bij de lokale bromsnorren. Ik zal u als wij in rustiger vaarwater zijn gekomen volledig informeren. De veiligheid van personen is belangrijker”.

Snappen we. Maar tussen de regels door geeft Bas toe dat hij op Geurt’s lijstje van collectors items stond en dat ie daarvoor aan de deur is geweest. Waardoor Bas zich weer geroepen voelde om de bromsnorren in de arm te nemen. Zal wel moeilijk zijn geweest want die anticiperen nu al op de order van Donner elke volgeling van Mohammed die ze in het snotje krijgen op zijn hoofd zetten om te zien of er een briefje van Osama uitvalt. Maar het is Bas toch gelukt. Vragen we ons nog wel af namens wie Geurt optrad. Namens zichzelf en/of nog andere belanghebbenden die nog iets tegoed menen te hebben uit de ruif van Fecundo of zich alsnog van een warm plekje binnen de club willen verzekeren nu Bas en zijn compagnon Jan Schorsy de hele boel naar zich hebben toegetrokken? Dat plekje is echt wel de moeite waard. Want iedereen mag dan wel denken dat het alleen maar om de sinaasappelen gaat, het gaat eigenlijk meer om de meloenen. Euro. En dat is wel een incasso waard. Stay tuned.

Octopussy (147)

woensdag 26 januari 2005
Hoe was het ook weer? Ir. Bas Koole, de ondernemer die zijn carrière ooit op gang bracht in het oostblok, zou als een potvis de octopussies uit de Fecundogelederen hebben geslingerd. Een van hen was Geurt Roos, die namens een paar ons onbekende investeerders en zichzelf in het veld was om hun belangen veilig te stellen. Roos ging daarbij zelfs zo ver om letterlijk bij Koole aan te kloppen voor een incasso. Volgens Bassie tevergeefs. Hij zou op zijn beurt Geurt tot dimmen hebben gemaand door een stel Slavisch sprekende somberlingen naar de vroegere sterke man van Klaas Bruinsma testuren. Dat zou het gewenste effect hebben gehad. Een hoop heisa met op het oog weinig wol. Maar dat laatste valt erg mee. De hele sinaasappelenmenagerie in Costa Rica zou namelijk zo’n 18 miljoen dollar waard zijn en sinds kort zijn ondergebracht bij Heimdaal SA. Een onderneming waarvan de aandelen broederlijk zouden zijn verdeeld tussen ir. Bas en Jan Schorsy, een van de mannen van het eerste uur.

In hoeverre de oorspronkelijke beleggers van Fecundo en de andere betrokken clubs nog in het stuk voorkomen is onduidelijk. Bassie en Jan zouden in ieder geval zonder enig vooroverleg met hen het plan hebben opgevat om een hypotheek van 1 miljoen euro af te sluiten op naam van Heimdaal. Die feestelijke gebeurtenis zou volgens onze bronnen 29 januari a.s. zijn beslag krijgen. Tenzij iemand uit de speurneuzensfeer dat toch al te bar vindt worden. Maar die mag zich dan wel haasten, want de tijd dringt. Stay tuned.*

* zie ook de ingezonden brief over deze materie van de heer A. Stroober dd. 25 januari op ons lopend discussieforum.

Octopussy (148)

vrijdag 28 januari 2005
Deze serie begint steeds meer te lijken op een pingpongtafel. Was aflevering 147 woensdag een ping in de richting van ir. Bas Koole, gisteren sloeg hij een wat trage pong terug. Gezien het grimmige karakter van de match komt langzamerhand zelfs een pang in zicht, maar laten we hopen dat iedereen cool blijft. Bas mailde het volgende:

“Niet zo snel deze keer maar als er wordt gesproken over een Slavische connectie bedoelen de opponenten misschien mijn vrouw en kind daarmee. Dat zijn de enigen die deze taal machtig zijn.
Over het incassotraject doe ik geen mededelingen meer want er zijn regelmatigpersonen die denken mij hierin te kunnen bijstaan voor een ruim honorarium.
Ook hebben we last gehad van enige parasieten maar deze hebben we met een ruime dosis achterban zoals zij dat zelf noemden laten wederkeren tot schepsel der ongedierte. Hier zullen wij de komende tijd niet veel meer van horen. Zij het misschien via dit medium, maar dat is leuk voor de lezer.

Het valt mij wel op dat Sint Manuel [Suurs, red.] heel rustig is. Ik herinner mij nog goed zijn oproep aan mij om aan te tonen dat ik werkelijk over de stukken beschik, waarop ik hem heb uitgenodigd voor diner bij kaarslicht. Maar de kaarsen zijn op en Sint Manuel is niet verschenen. Misschien ook in rook opgegaan zoals de 47.000 flappen die hij heeft geïnvesteerd bij de Westduitse vensterbank. Ballen in je taal is gemakkelijk via via, maar ballen hebben om te reageren is lastig. Maar ja. Ik ben niet de dupe van jouw handelen Manuel, maar jouw klanten en de investeerders die wel voldaan hebben. Ik stuur ze tegenwoordig maar door naar jou. Als bestuurder geven wij naam, adres en telefoonnummer.

Er zitten lieden bij die hun tanden laten zien en behoorlijk in de buidel gaan tasten om Sint Manuel de oren te wassen. En ik beschik nog wel over een leuke pot zeep.

Verder moeten de heren met de diepe zakken zich voorbereiden op bezoek van bussen vol met bezoekers die allemaal dezelfde vraag hebben: waar is onze oorlogskas?

Ik zal uitzien naar mijn troepen en deze aanvoeren als een generaal en aanwijzingen geven hoe de vijand verslagen kan worden”.

Bloemrijk van Bas. Heel bloemrijk. Maar wel oude Suurswijn in nieuwe zakken. Bovendien is het opvallend dat ie nergens ingaat op de vermelding in aflevering 147 van het nakende afsluiten van een hypotheekovereenkomst in Costa Rica ter waarde van 1 miljoen dollar. Op eigen houtje. Ten behoeve van Heimdal, het vehikel van Koole en Schorsy. Ons is ingefluisterd dat na de vreugdevolle ondertekening volgens de Costaricaanse rechtsregels de oorspronkelijke investeerders volledig zijn overgeleverd aan de bestuurlijke driften van beide initiatiefrijke heren. Of dat tot achter de komma voldoet aan de Nederlandse rechtsregels is weer een andere kwestie. We zullen er nog van horen. Stay tuned.

Octopussy (149)

maandag 31 januari 2005
Niet dat onze aanvankelijke berichtgeving daarop doelde, maar naast de gezinsleden van ir. Bas Koole blijkt er inderdaad nog een Slavische connectie te bestaan binnen de Heimdal-contreien. In een ironische coming out erkende Jan Schorsy tegenover ons dat een van zijn voorvaderen in de achttiende eeuw besloot om uit Wit-Rusland naar Nederland te verhuizen. Die ondernemende man kwam uit het dorpje Shchorsy en de rest begrijpt u wel. Wij houden wel van dit soort luim.
Maar daar liet Jan het niet bij zitten. Hij schreef ook nog het volgende:

“ ... Een paar dingen die u wellicht kunt meenemen:

• U refereert op verschillendeplaatsen aan aangiftes, bromsnorren (al dan niet lokale), speurneuzen die al dan niet zouden moeten ingrijpen enzovoort. Op 26 februari 2004 heb ik uitgebreid (en aangetekend) aangifte gedaan aan een mijns inziens aangewezen instantie: het Landelijk Parket te Rotterdam, ter attentie van Officier van Justitie mr. Fred Teeven. Degene die belast is met de afdeling Zware Criminaliteit. Tot mijn eeuwigdurende verrassing (en laat ik eerlijk zijn: mateloze irritatie) heeft deze heer noch één van de heren onder zijn jurisdictie het opportuun gevonden om enige actie te ondernemen. Er kon zelfs geen ontvangstbewijs vanaf. Had ik er een jus van Jihad en terrorisme over moeten gooien om aandacht te krijgen?
  
• Mr. J. Wind werd door de rechtbank in Middelburg op 26 juni 2004 aangesteld als curator in het faillissement van NewWorld Products BV. Ik denk te mogen stellen dat in zo’n geval de curator dan fluks contact zoekt met de bestuurders van de onderneming. Niets van dit alles. Krijgshaftige taal in kranten als de Provinciale Zeeuwse Courant en het Brabants Nieuwsblad, interviews bij VARA’s Kassa en Omroep Zeeland, maar ìk heb hem nooit gesproken. Wel klagen dat er zo weinig investeerders contact met hem opnemen. Vraag dan aan mij of ik hem het investeerdersbestand wil leveren, dan kan hij zelf contact met ze opnemen. Speelt op de een of andere manier het feit dat er in NWP een waarde zit van circa 1 miljoen euro tegenover slechts 100.000 euro aan schulden een rol?
  
• De FIOD/ECD heeft medio april de administratie en de server in beslag genomen bij NewWorld Products BV. En ik ben gehoord als verdachte. Van april tot heden, 10 maanden, nog helemaal niets gehoord, terwijl ik daar ook het een en ander verklaard heb. Met namen, toenamen en pseudoniemen.
  
• In uw artikelen tendeert u naar een ironische ondertoon, soms zelfs naar een sarcastische. Begrijpelijk vanuit uw positie, want daaraan en aan het aanwakkeren van smeulende warmtebronnen ontleent u uw bestaansrecht. Neemt u echter van mij aan dat het niet louter boeven zijn die om NWP/ Fecundo heencirkelen. Jammer genoeg het merendeel wel, maar er zijn ook mensen die proberen te doen wat ooit is toegezegd aan de investeerders en die ook nu nog deze mensen niet in de steek laten. Als er zakelijke beslissingen genomen dienen te worden, dan worden die genomen. Niet uit eigen belang, maar om de zaak in Costa Rica overeind te houden terwijl het onweer in Nederland langzaam voorbijtrekt. Trouwens, een hypotheek in Costa Rica? Onzin.
  
• Er zijn plenty quasi-deskundigen aan het woord geweest in uw rubrieken maar, heel onbescheiden, mijn Nederlandse gelijke op het gebied van Costaricaans recht werkt hooguit op de Costaricaanse ambassade in Den Haag. Anders was De Bode er in het verleden al lang in geslaagd de eigendommen op zijn naam te krijgen.
  
• Ten laatste: de hele herrie ontstond in november 2003 en per medio december van dat jaar deelden wij de investeerders mee dat er geen rendement meer zou worden uitgekeerd. Dacht u dat een bestuurder die een béétje knip voor zijn neus waard is en malversaties in gedachten had niet al in augustus 2003 zijn biezen had gepakt om in Costaricaanse zon eindeloos te kunnen rondtoeren in een Mack of Peterbilt over in totaal 2013 hectaren, volkomen ongestraft? Om dan bij een te hoge temperatuur te kunnen uitrusten in het koelcellencomplex van 9600 m3? Geloof me, ik vind dat ik wel een knip voor de neus waard ben en daarom ben ik er nog steeds. Voor uw informatie: mijn paspoort werd pas in maart 2004 ingenomen door curator Buijs van Heimdal Nederland, dus ik had tijd genoeg tijd om te verdwijnen. De curator (saillant detail) kwam pas op het idee van die paspoortinname na een bezoek van niemand minder dan ... de heilige Manuel [Suurs, red.] van Griekenland. Een gesprek dat volgens de declaratie van de curator (die lui moeten ook eten) liefst 75 minuten duurde.

Octopussy (150)

dinsdag 1 februari 2005
We zijn langzamerhand toe aan de apotheose van de slag om de Costaricaanse sinaasappelenboomgaard. Gisteren roerde de met Witrussische genen toegeruste Jan Schorsy zich al heftig in deze kolommen. Een vastberaden Middelburger, die naast zijn voordeur een kindvriendelijke afbeelding heeft bevestigd van een vuist met een pistool en de tekst: “Pas op voor de eigenaar. Vergeet de hond maar. Hier waak ik. Betreden op eigen risico”. Je zal de huisarts wezen.

Hoe dan ook, Jan kreeg veel lof voor zijn ontboezemingen van ir. Bas Koole. Zijn maatje bij Heimdal, als we het goed begrepen hebben. Basje schreef het volgende:

“Mooie woorden Jan.Nu eens even zien of de landelijke bromsnorren echt wat tegen je hebben of gewoon maar wat zitten te zwammen en luisteren naar zangvogels als De Bode en Suurs.

Mijne heren, ook voor u geldt als u geen zaak heeft probeer er dan ook niet een te verzinnen. Elke juridische aktie van uw kant zien we met vertrouwen tegemoet. Mind your steps. De komende week zal ik voor veel opschudding zorgen door zeer gevoelige informatie over een aantal heren via dit medium openbaar te maken, welke ik reeds bij de snuffelaars van de FIOD en de ECD heb laten bezorgen. Het zal zeer onrustig worden in den lande.

De volgende akties zijn door mij uitgevoerd:

• J.J. de Bode. 2,2 miljoen euro onttrokken aan diverse rekeningen. Aangifte gedaan wegens oplichting en verduistering, valse facturen, BTW-fraude, ten tijde van de wet schuldsanering natuurlijke personen handelingen verricht op persoonlijke titel. Kan dadelijk genieten van San Quentin in plaats van San José.
  
• M. Suurs. 470.000 euro verduisterd van Fecundogelden. Aangifte gedaan wegens valse voorlichting, bestuurdersaansprakelijkheid. Kan lekker genieten van de zonsopgang in De Schie.
  
• L.K. 5000 euro aansprakelijkheid, valsheid in geschrifte in samenwerking met J. J. de Bode. BTW-fraude.
  
• P. v.d. Toren. 1,9 miljoen euro. Oplichting en verduistering. Heeft leuke Ferrari’s staan. Ik weet nog wel een leuke opkoper van oudroest.
  
• Stichting Wiedus en Vicus. 4 miljoen 160.000 euro. Onrechtmatig handelen met investeerdersgelden, contractbreuk en zich voordoen als gemachtigde. Heren hebben een leuk pandje. Steen voor steen afbreken die handel.
  
• JMH. 1 miljoen euro. Beroepsaansprakelijkheid, contractbreuk, wanprestatie. De heren hebben zeker geen papier kunnen kopen van de voorschotten.
  
• H. van de Lande. 500.000 euro. Lening voor een klomp en een zeiltje niet op tijd terugbetaald. Kapitein zonder pet.
  
• Notaris Groeneveld. 1 miljoen euro. Beroepsaansprakelijkheid. Vergeten te vragen naar de naam van een begunstigde. Foutje, bedankt.
  
• Sontrop & Hommerson. 1,1 miljoen euro. Oplichting en fraude. Aangifte gedaan bij de bromsnorren. Zoals bij zoveel verzekeringsboeren wel premie betalen maar alle truken uit de kast als het op betalen aankomt. Ik zou het een groot genoegen vinden als ze de kast ingingen.
  
• En het beste houden we voor het laatst: Ben Ansems. Belastingfraude, verzwijgen van inkomsten, ook in België oplichting van aandeelhouders en het niet opgeven van onkostenvergoedingen tot het leuke bedragje van 1 miljoen euro, huisje bij de Bels en in Marokko. Het zal wel een paar jaar een flatje worden in de Bijlmer.
  

Octopussy (151)

donderdag 3 februari 2005
Hoppa, de Fecundobeer is los. Wij ontvingen vandaag de eerste aflevering van naar wij hopen een lange reeks van onthullingen die ons bij een eerdere gelegenheid is beloofd door onze eigen Nostradamus, ir. Bas Koole. Hij schreef het volgende:

“Ik heb u medegedeeld dat er veel gaat gebeuren. Wij hebben het volgende vonnis binnengekregen dat de Stichting Vicus heel stil probeert te houden. En ik weet waarom.

Het kasteel Barendrecht brokkelt langzaam af. De eerste rechtzaak over de vraag of ze aan een investeerder moesten terugbetalen of niet hebben ze verloren.

Het vonnis luidt:
Onzorgvuldig handelen en onvoldoende onderbouwde verklaringen.

Ernstige tekortkomingenin het nakomen van haar verplichtingen.

Dit betekent dat de Stichting Vicus de door haar ontvangen gelden ten bedrage van 150.000 euro aan eiseres zal dienen terug te betalen. Vermeerderd met de wettelijke rente. Tevens dient zij als de in het ongelijk gestelde partij in de proceskosten te worden veroordeeld.

Totaal dus: 150.000 (hoofdsom) + 2895 (griffiekosten) + 538,79 (overige verschotten) + 4974 (salaris procureur) = 158407,79 euro. Vonnis uitvoerbaar bij voorraad.

Kassa!!!!! Kassa!!!!!

Alle investeerders kunnen via Fecundo de titel van dit vonnis verkrijgen en wij zullen verder verwijzen. Er komen nog veel meer van deze opstekers. Het rode leger is in opmars richting Barendrecht (Vicus), Den Bosch (M. Suurs), Kalmthout (B. Ansems) en Werkhoven (J.J. de Bode). Aan alle heren die gelden vrijwillig willen terugbetalen aan de investeerders geef ik hierbij de mogelijkheid om met mij een dialoog om er zonder al teveel kleerscheuren vanaf te komen.

Bas Koole”.

Schroeiende taal, die haast on-Nederlands aandoet. Bas hanteert de knoet en dat moet een siddering teweeg brengen onder degenen die de boel bij Fecundo het moeras in hebben geholpen. Wij wachten de verdere gebeurtenissen met gepaste eerbied af. Stay tuned.

Octopussy (152)

vrijdag 4 februari 2005
Naar aanleiding van het geroffel van ir. Bas Koole op zijn eigen in de sportschool gestaalde borst kregen we vanuit Fecundo-gelederen wel enig commentaar. Ir. Bas zou pronken met veren die hem niet toekwamen en bovendien rijkelijk belegen waren. Het vonnis waarmee Bassie gisteren kwam aandragen dateerde namelijk al van 24 november 2004 en was gepubliceerd op 16 december van hetzelfde jaar. En dat die mevrouw uit Bloemendaal inderdaad haar euro’s terugkrijgt is de vraag, want hoewel we daar niks over hebben vernomen kan de Stichting Vicus in hoger beroep zijn gegaan.

De juridische procedure was bovendien al aangespannen lang voordatir. Bas zijn hoofd boven het maaiveld verhief. Kortom, hij had er eigenlijk geen malle moer mee te maken gehad. Dat hij blij “Kassa, kassa” riep is best begrijpelijk, maar enige bescheidenheid zou hem wellicht sieren. Hoewel het ook onderdeel kan zijn van een psychologische oorlogsvoering om de schuldenaren te bewegen over de brug te komen voor hij echt, zoals beloofd, aan (dure) gerechtelijke procedures tegen ze moet beginnen of (dure) jongens van een welbekend incassoburo op hun dak moet sturen. Stay tuned.

Octopussy (153)

dinsdag 8 februari 2005
Oeps. Slordig. Vergeten aandacht te besteden aan een buitengemeen interessante inside-mail van Jan Schorsy, de man zonder hond. Hij schreef op 3 februari het volgende:

“De gebeurtenissen van de voorbije dagen wijzen erop dat uw website invloed uitoefent tot in de hoogste kringen, hetgeen uw bestaansrecht maar weer eens bevestigt. Wat blijkt? De heren speurders van de FIOD/ECD zijn verdachten aan het horen. Lieden die op enigerlei wijze in de zaak NWC verwikkeld zitten of zaten. Naar zeggen zijn zij vooral uitermate geïnteresseerd in de volgende delen van de Sinaasappelsaga:

• De avonturen van J.J. de Bode in Costa Citrus
  
• Vicus in vreemdevaluta verwikkelingen
  
• Alleen op de rekening (vrij naar Hector Malot)
  

Octopussy (154)

zaterdag 12 februari 2005
Een van de luitjes die door de onverveerde Fecundopresident a.i. Bastiaan Koole langs juridische weg bij het strottenhoofd zal worden gegrepen is ook al een man van het eerste uur: Ben Ansems *. Er zou zo’n anderhalf miljoen euro uit Ben geperst moeten worden, alleen weten we niet exact hoe Bassie aan dat bedrag is gekomen en waar dat bedrag vandaan komt. Duidelijk is wel dat in ieder geval een deel van dat bedrag gerelateerd is aan onze ouwe vertrouwde sunseeker Jaap de Bode. Die heeft Ben namelijk in 2003 een leninkje van in totaal 400.000 euro bezorgd.Waar die poen vandaan kwam is nog eventjes de vraag.

Japie is in de loop der jaren uitgegroeid tot een vermaard illusionist, maar dan wel een die nogal slordig met zijn cq. andermans geld placht om te gaan. Daardoor raakte hij uiteraard van tijd tot tijd wel eens in betalingsmoeilijkheden.

Zo stond hij bijvoorbeeld op een stormachtige dag in 2004 in zijn woonplaats Werkhoven ineens oog in oog met een niet te onderschatten schuldeiser: de heer R. A. Maurits uit Bosch en Duin. Die zwaaide zelfs met een pistool om zijn eisen kracht bij te zetten. Tenminste als we het verhaal van “De zwarte hand” uit aflevering 133 mogen geloven. Mogelijk dat Jaap na die showdown een doos eieren voor zijn geld heeft gekozen, want in mei 2004 bleek hij voornoemde lening te hebben gecedeerd aan de heer R.A. Maurits. Of liever aan diens holding RAM BV.

Logisch dus dat Ben Ansems, die zowel in het Marokkaanse Harhoura als in het Belgische Kalmthout een adresje deelt met zijn gade, ineens geconfronteerd werd met de heer Maurits, die gaarne even 4 ton euro wilde zien. Nou wordt de friet niet zo heet gegeten als ie in de zak wordt gefrommeld. Er rolde dus een overeenkomst uit waarbij Ansems zich verplichtte op uiterlijk 27 mei 2007 de lening, die inclusief allerlei administratieve kosten werd opgetrokken tot 410.000 euro, terug te hebben betaald. Plus een jaarlijkse rente van vijf procent. Als zekerstelling diende een hypotheek van 440.000 euro op Ansem’s hutje in Kalmthout.

Dat was overigens een tweede hypotheek. De eerste ten bedrage van 245.000 euro was al eens afgesloten bij de KBC, een bank in België die nog niet zo heel lang geleden een tsunami van witwasbeschuldigingen over zich heen kreeg. Het antwoord op de vraag of Ben dat allemaal tijdig kan ophoesten moeten we u schuldig blijven. En dat geldt eveneens voor de claim van 1,5 meloen die Bassie zegt te gaan indienen. Donker weer daar in Kalmthout.

* Zie de lijst van kwaaie pieren die Bassie op 10 febuari in zijn neuwsbrief heeft gezet op ons discussieforum bij Kleintje Muurkrant.

Octopussy (155)

dinsdag 22 februari 2005
Het aftellen bij Fecundo is begonnen. De leden die zich op 28 februari nog niet juichend achter voorzitter a.i. Koole hebben geschaard kunnen wat hem betreft de sinaasappelboom in. Wie niet mee wil of kan (want je moet wel een bedragje schokken om in te mogen stappen) wordt rücksichtlos achtergelaten. Bassie’s karavaan trekt verder. Desnoods uitgedund.
En dat het de sabelkletterende Fecundo-leider menens is moge blijken uit zijn behandeling van brutale dissidenten. Zo had Manuel Suurs, de Bossche ondernemer en oud-bestuurslid van Fecundo ten tijde van het De Bode-regime, zich nog niet tot de leden gewend met een oproep totverzamelen om Bassie tot overleg te dwingen of de leider sloeg luidruchtig terug. Hij deed aangifte van de wandaden die Suurs volgens hem had gepleegd (zoals oplichting, valsheid in geschrifte en verduistering) en stelde de leden daarvan ferm toeterend op de hoogte.
In totaal zou het daarbij gaan om een sommetje dat tegen de 5 ton euro aanligt. Daartoe zouden ook de 179.000 euro behoren die als derdegelden waren gestald bij de Hilversumse advocaat Victor Boitelle, die ze op zijn beurt weer zou hebben doorgestoten naar Jaap de Bode, onze momenteel achter de einder verdwenen sunseeker.
Kwaaie tongen beweren dat Bassie zoveel kabaal maakt omdat hij wel tachtig procent van de leden achter zich moet zien te verzamelen om een beetje knappies allerlei gerechtelijke procedures te kunnen voeren en de boel in Costa Rica op de rails te houden. Dat gaat pakembeet zo’n 35.000 euro per maand kosten en de bodem van de Fecundo-kas is in zijn geheel zichtbaar. Dus de bijdrages van de leden zijn hard nodig, desnoods als pindakaas uitgesmeerd over de komende jaren.
In hoeverre Bassie bezig is met een mission impossible moet in de nabije toekomst blijken.
Vooral de situatie in Costa Rica is volgens insiders niet om over a la casa te schrijven. Toen daar alles nog botertje tot de boom leek zouden er een kleine 200 man aan de slag zijn geweest om de natuur een halt toe te roepen. Daar zouden er nog achttien van over zijn en die zouden met het ook al gedecimeerde hulpmiddelenpark een vergeefse strijd voeren tegen het oprukkende onkruid. Vandaar misschien het gerucht dat onze ingenieur uit Soest binnenkort voor twee weken naar Costa Rica vertrekt om opnieuw het slagveld te overzien. Onderwijl tikt de klok. Stay tuned.

Octopussy (156)

donderdag 17 maart 2005
In deze serie zijn al heel wat luitjes voorbijgekomen met een wat schimmig verleden. Zo ook ir. Bas Koole, die momenteel als een missionaris het land doorklieft om Fecundo-beleggers te bewegen het geloof in de Costaricaanse sinaasappelmammon opnieuw te omhelzen. En offers te brengen. Om daarvoor later rijkelijk te worden beloond.

Wat heeft Bassie zowel vocaal als schriftelijk allemaal onthuld over zijn verleden?

Dat hij ingenieur is.

Dat hij vloeiend Hongaars en Roemeens spreekt.

Dat hij zeventien jaar achter het voormalig ijzeren gordijn heeft gewoond en gewerkt.

Dat hij bij P Varriel te Godolo de studie bouwkunde heeft afgerond op 32-jarige leeftijd.

Dat hij daarna nog 2 jaar economie en 3 jaar rechten heeft gestudeerd.

Dat hij in 1996 zijn ondernemingen heft uitgebreid en in 1999 deels heeft verkocht.

Dat hij zich in 2002 permanent in Nederland heeft gevestigd.

Dat hij nu een aantal kleine ondernemingen heeft, waaronder een kledingzaak.

Dat hij in Hongarije/Roemenië de zaak Roba srl. had/heeft die 250 woningen per jaar aflevert.

Dat hij in Hongarije/Roemenië de zaak Sc Reverse had/heeft die mag beschikken over ca. een half miljoen hectare bosbouw.

Dat hij nu nog 10 tot 15 bedrijven heeft (waarvan hij desgevraagd op een gezellig samenzijn in Ridderkerk 5 à 6 namen oplepelde).

Is dat imposant of is dat imposant? Maar wat zegt zijn Roemeense ex Rozalia Harkel met wie Bassemans tussen 1990 en 2002 getrouwd is geweest? Het volgende:

Bas is in Vlaardingen geboren. Hij is daar zijn carrière begonnen als stoffeerder en heeft later een meubelzaakje gehad. Dat ging op de fles en hij verhuisde rond 1996 naar het adres Pluutstraat 66 in Elburg. Samen met zijn Rozalia.

In dat rustieke plaatsje aan de boorden van het armzalige restant van de Zuiderzee woonde het echtpaar Koole een kleine vier jaar. Bas had een onduidelijk firmaatje onder de naam Kukoma en werkte voor een bedrijf in Nunspeet. Bijna huisje, beestje, boompje. Bijna, want het echtpaar Koole uit de Pluutstraat werd regelmatig bedreigd en er vlogen zelfs stenen door de ramen.

Dan moet er toch iets aan de hand zijn geweest zou je zeggen. Klopt. Volgens Rozalia had Bas een paar inwoners van Elburg gedupeerd. We mogen aannemen dat zij financieel gedupeerd bedoelt. Er zou zelfs ene Dan Aalders rondlopen die nog een paar tonnetjes van Bassie krijgt. Maar waar die Aalders uithing wist ze niet meer.

Najaar 1999 besloot Bas dat het tijd was om te vertrekken. Met de noorderzon naar Friesland. Zonder zich te laten uitschrijven zodat de huidige bewoners van het pand in Elburg nog steeds verrast worden met aanmaningen, bekeuringen uit Friesland, brieven van incassobureaus, van de ABN Amro, enzovoort enzovoort.

Het verblijf in Friesland duurde niet al te lang. December 1999 trok het echtpaar Koole om veiligheidsredenen spoorslags naar Roemenië, het geboorteland van Rozalia. Een soort onderduikactie volgens haar. Een truc die Bas in 1990 ook al zou hebben uitgehaald na de scheiding van zijn eerste vrouw. Toen zou Bas voor zo’n drie à vier maanden de poten hebben genomen naar Hongarije.

Daar zou hij voor hij Rozalia leerde kennen ook nog een andere dame hebben gepraaid. Zij zou samen met haar broer de eigenaar zijn van Roba srl. Een eenmanszaak die zich staande houdt met kleinschalig vervoer. Die oplevering van 250 woningen per jaar moet waarschijnlijk als een dichterlijke vrijheid van Bassie worden gezien.

Dat geldt eveneens voor Sc Reverse. Daar schuilt een kleine discotheek onder maar zeker geen half miljoen hectare bosbouw. Over slok op een borrel gesproken. En die kledingzaak, Catwalk, is eigenlijk van zijn huidige echtgenote, maar is wel op zijn naam gezet.

Studie? Ingenieur? Kolder, raast Rozalia verder. Vloeiend Hongaars en Roemeens? Hooguit “goeiemorgen”.

De Roemeense heeft alle reden om eens flink uit te pakken over haar voormalige echtgenoot.

Zij zit na haar scheiding in een tweekamer-woninkje zonder alimentatie of compensatie. En dat valt hier al niet mee, laat staan in Roemenië.

Al met al wordt het beeld van Bassie knap diffuus. Er lijkt binnen het toch al zo geplaagde Fecundo opnieuw een debacle op komst. En wij? Wij houden de thermometer in het daarvoor bestemde gat. Stay tuned.

Octopussy (157)

vrijdag 18 maart 2005
We zijn in de Fecundo-saga wel wat gewend, maar we zijn nu bij een episode terechtgekomen die een soapschrijver niet zo maar zou bedenken. Zelfs niet in Nederland.

Rozalia’s ontboezemingen in de laatste aflevering riepen namelijk de volgende emotionele reactie op bij voorzitter a.i. ingenieur Bas Koole:

“Leuk bericht is er verschenen over mij. Wel, het is toch heel erg als je in een tweekamer-woning woont [let wel met een zwembad van 15 bij 5 meter, 1,5 hectare tuin, diverse stukken grond, een nieuwe discotheek, diverse vrachtwagens, een BMW 318 voor je verjaardag, je zus Elizabeth, je man Youri en twee kinderen plus een pleegkind, mijn ex en ik, let wel allemaal op 2 kamers]. Effe nadenken!!!!! En je hebt nu niets meer. Hoe moet je dan verder met je leven?

Welnu je probeert 10.000 euro af te persen van je ex onder bedreiging dat je anders slechte informatie over hem zal verspreiden. Haar mail doe ik er even bij en mogelijk ook de aangifte wegens afpersing en smaad. Maar ja, dan heb ik geen geheimen. Dus ik laat me niet afpersen door mijn ex-vrouw.

In Friesland heb ik nooit gewoond. In Elburg wel en in Vlaardingen. Vanaf 1991 was ik getrouwd met R. Harkel in gemeenschap van goederen. Als zij vindt recht te hebben op allementatie, dan staat het haar vrij om de rechtbank op te zoeken en deze aan te vragen. Maarrrrrrrrrr, dan moet er ook nog even gedeeld worden in de boedel. Dus Roza, dat gaan we dan maar doen vind ik.

Toen ik voor werkzaamheden in Nederland was vond deze dame het normaal om haar man te belazeren. Dit alles vier jaar terug. Maar ze vergeet te vertellen dat de eigendommen wel op haar naam staan maar niet gedeeld zijn bij de scheiding [dit kan alsnog hoor]. Vijftig procent van de aandelen zijn van mij. Ro Ba, Roos en Bas.

Over dit alles zal ik kort zijn. Er komt nog wel een verregende zondagmiddag als Fecundo loopt, zodat ik er werk van kan maken deze dame de rekening te presenteren voor vijftig procent van het bezit.

Voor de rest is het geheel voor de lezers wat zij ervan vinden. Ik ga me niet verdedigen tegen dit soort onzin. Ik ga een sinaasappeltje stand by.

Jo esteed, Bas.”

Een beetje jammer dat onze Bas zich niet wenst te verdedigen tegen Rozalia’s onzin. Wij hadden bijvoorbeeld graag willen vernemen wie die geheimzinnige meneer Aalders is die nog een paar tonnetjes van de Fecundo-voorzitter tegoed zou zijn. Of Roba nou wel of niet 250 woningen per jaar aflevert. Wie en waarom er in Elburg stenen door de ramen keilden. Of Bas inderdaad de trotse eigenaar is van een slordige half miljoen hectare bosbouw. Zulke dingen dus. Maar goed, het is een keus.

Oh ja, wat schreef Rozalia eigenlijk in de door Bas genereus aan ons toegezonden mail van 10 maart jl.? Het volgende:

“Ik heb geen uitkering, geen werk. Als ik ook bij mijn scheiding was had je wel moeten betalen!!!! Niet zeiken lul. Je weet wat ik wil en je betaalt me wel. Ik wil dat je aan mijn naam via Western Union 10.000 euro overmaakt. Dat ik mijn leven hier op kan bouwen.
Het is geen grapje. Ik meen het. Als niet, dan doe ik alles uit de doeken over jou. En over de zaken die je niet hebt of had. En over je diploma dat je nooit hebt gehad. En over je carrière wat je zogenaamd hier hebt opgebouwd. Je hebt tot maandag uiterlijk de tijd om te betalen!!! Bas, ik meen het. Anders, je weet, je mooie wereldje van Fecundobeer gaat naar de kloten. Zie deze betaling als afrekening van 12 jaar huwelijk waar ik geen geld en carrière heb kunnen opbouwen.

De beste. En denk goed na wat is voor jou op dit moment belangrijker: tegenover mij verliezen of je bestaande wereldje, mijnheer de voorzittertje? Je hebt de tijd tot maandag!!!!

Doei.”

Je zal belegd hebben in Fecundo. Stay tuned.

Octopussy (158)

vrijdag 25 maart 2005
Wij ontvangen dagelijks heel wat bezorgde e-mails van het Fecundo-front. De een is bang voor spoken uit het verleden, de ander voor dezelfde verschijningen uit het heden. En recentelijk waren we zelfs nog getuige van een twist tussen twee voormalige echtelieden: de zich bij gelegenheid als bedrijvendokter presenterende ir. Bas Koole en zijn Roemeense ex Rozalia Harkel.
De huidige roerganger a.i. van Fecundo wenste zich niet te verdedigen tegen de aantijgingen van Rozalia en stelde haar tegelijkertijd een proces in het vooruitzicht. We beschikken over te weinig financiële middelen om precies uit te vlooien wie er gelijk heeft over wat. Maar sommige lezers blijkbaar wel en die springen dan in de touwen.
Zo kregen we gisteren een mail met wat gegevens van de Kamer van Koophandel over een paar van de 10 tot 15 bedrijven waarover de ingenieur naar eigen zeggen de scepter zwaait. Of heeft gezwaaid.
Bijvoorbeeld Kukoma, gevestigd in de Industriestraat in Elburg. Op 24/1/2001 door de KvK ontbonden en uitgeschreven.
Dan Pro.Ma.Bo. Een imposante onderneming die zich specialiseerde in projectmanagement, advies, toezicht , plancoördinatie, bedrijfsorganisatie en interimmanagement met één werknemer. In mei 2001 op de rails gezet op de Nachtegaallaan 14 in Baarn (let wel: een per adres) en vervolgens verhuisd via de Krugerlaan 14 in Baarn en de Birkstraat 36 in Soest naar de Korte Bergstraat 5 in Soest, waar Pro.Ma.Bo. op 24/1/2005 sneuvelde.
Op diezelfde datum verrees de eenmansonderneming Catwalk op het adres Riddergang 3 – 5 in Amersfoort met de bedrijfsomschrijving “beheer van winkelruimte”. Werkzame personen nul. Naar verluidt zou deze winkelruimte vorige week zijn dichtgegaan cq. zijn dichtgetimmerd.
En dan is er nog Fashionhouse. Dat huis verkeert in staat van faillissement. De curator zetelt bij het advocatenkantoor Marree en Dijxhoorn in Amersfoort, telefoon 033 – 4221900.
Een wat magere oogst voor een bedrijvendokter. Tenzij de bewuste arts zonder bul door het leven struint. Stay tuned.

Octopussy (159)

zaterdag 26 maart 2005
Wat denk je wat? Horen we gisteren na onze publicatie over het afbrokkelende zakenimperium van ingenieur Koole nog een paar sappige details die we u niet willen onthouden.
Zoals we al meldden trad Bassie op als beheerder van winkelruimte op het adres Riddergang 3–5 in Amersfoort. Het ging om de shop van zijn huidige levensgezel Olga Konovalova, een mevrouw uit Kazakstan.
Het pand was en is eigendom van Rodamco Amersfoort, dat eveneens in de Riddergang gevestigd is, en stond leeg tot Bassie daar unverfrohren zijn modewinkeltje in vestigde.
Nou is een goeie buur altijd beter dan een verre vriend, maar Rodamco had daar blijkbaar andere ideeën over en sleepte de Fecundo-leider voor de kadi. Die vond dat onze Bas moest retireren en aldus geschiedde.
De beheerder van winkelruimte en sinaasappelen zou volgens een getuige op zaterdag 12 maart jl. zijn begonnen met de door de rechter opgelegde ontruiming, de dag des Heren hebben gebruikt voor contemplatie en de twee dagen daarna zijn werk hebben voltooid. Daartoe behoorde in zijn opvatting kennelijk ook het rigoureus vernielen van het nodige glaswerk en de sprenklerinstallatie met een honkbalknuppel. Volgens Rodamco een schadepostje van pak-em-beet 50.000 euro, waarvan direct aangifte zou zijn gedaan.
Wat de ingenieur dreef tot deze onbesuisde actie is ons niet helemaal duidelijk. We vragen ons nu wel af of hij zijn profetieën ten aanzien van de luitjes die bij Fecundo hebben lopen graaien waar zal maken. En dan bedoelen wij niet via de rechter, maar via het hardhandig bij de ballen grijpen. Want één ding is duidelijk: het is een zeer speciale voorzitter, die Bas. Stay tuned.

Octopussy (160)

woensdag 30 maart 2005
Ingenieur Bas Koole was niet erg ingenomen met ons laatste artikel over zijn exercitie in de Amersfoortse Riddergang. Hij schreef daarover ondermeer het volgende:

“Deze persoonlijke mail schrijf ik als B.J. Koole en niet als voorzitter van Fecundo.
Weer een leuk verhaal maar toch bezijden de waarheid.
Ten eerste ben ik of was ik geen huurder van deze lokatie maar investeerder.
Ten tweede heb ik mijn bezittingen uit het pand gehaald want deze waren door mij betaald. Ook de sprinkler-installatie was door mij aangelegd en dus mijn eigendom. De gevelkozijnen idem.
Ten derde is het zo dat ik Rodamco heb voorgesteld de bouwkundige zaken zoals verdiepingvloer, airco, beveiliging, trap, gevels, pantry en toiletgroep, sprinkler etc. voor overname aan te bieden aan een volgende huurder. Rodamco liet echter pas acht uur voor oplevering weten geen gebruik te willen maken van dit voorstel (gelukkig zijn hierover enige faxen richting Rodamco gezonden met vele telefoontjes daaropvolgend). Mogelijk had Rodamco het idee de zaken zonder overname in handen te krijgen.
Er is geen huurachterstand, dus ik ben ook niet voor de kadi gesleept.
Het betreft hier een normaal faillissement van een onderdeel van Fashionhouse CV en dan wordt de huurovereenkomst ontbonden. Niet anders.
Verder, als er al aangifte gedaan zou zijn, hoor ik hier wel van. Maar volgens mijn bescheiden mening is het niet strafbaar om mijn eigendommen beschadigd achter te laten. Maar ja, beschadigen is iets wat wel gebeurt als je geen hoor en wederhoor toepast.
Overigens, wat heeft het te maken met mijn functie binnen Fecundo. Ik geloof niet dat ik iemand hierin ook maar enige schade heb toegebracht of niet goed zou functioneren. Het tegendeel moge toch bewezen zijn. Geen De Bode, geen G. Roos, geen Ansems, geen Suurs, die allen de kassa hebben benadeeld. Of heb ik het mis mijne dames en heren? Maar ik krijg er de balen van om mij via dit medium voor schut te laten zetten door een stelletje onwetende krotenkokers die zelf bij naam of toenaam niet hier durven te schrijven. Maar het zij zo. Het maakt mij nu nog strijdbaarder om door te gaan tot ik het genoeg vind. Dus aan alle lezers de groeten”.

Aldus de visie van de heer Koole, die wel wat verwarrend is op het punt van diens status. Want er was geen huurachterstand, terwijl hij geen huurder was maar investeerder. Hoe dit ook zij, voor wij als anonieme krotenkokers ook de groeten doen aan onze lezers zouden wij toch nog graag nog even willen verwijzen naar wat aanvullende informatie over de gebeurtenissen in de Riddergang. Respectievelijk afkomstig uit de databank van de Utrechtse rechtbank en het Utrechts Nieuwsblad*. De groeten. Stay tuned.

• op 02 maart 2005 inzake F.05/111 FASHIONHOUSE C.V., vest.adr. Korte Bergstraat 5, 3761 DR Soest, KvK Amersfoort, 32098558, hodn FASHIONHOUSE. Cur: mr. E.E.A. Dijxhoorn, Postbus 1214, 3800 BE Amersfoort, tel. 033-4221900. RC: mr. M.P.P.M. van Vonderen.
• op 02 maart 2005 inzake F.05/113 EMERALD ROCK EUROPE LIMITED, vest.adr. 2 Varne Court The Riviera Sandgate Folkestone Kent CT20 3SU, KvK Oxford House Amsterdam, 04833213. Cur: mr. E.E.A. Dijxhoorn, Postbus 1214, 3800 BE Amersfoort, tel. 033-4221900. RC: mr. M.P.P.M. van Vonderen.

Octopussy (161)

zondag 10 april 2005
Kent u meneer J.W. Bouman? Wij ook niet. Maar we hebben wel een beetje medelijden met hem. Want hij is curator van Jaap de Bode’s failliete boedel. Nou, daar word je niet vrolijk van. Wij herinneren ons nog levendig de vervaarlijke uitspraken van Fecundo-voorzitter a.i. ingenieur Bas Koole. Die zou De Bode ook even benaderen om rapido met poen over de brug te komen. Maar vraag is wat dat voor nut heeft. Want Jaap is een kale kip en of die nou al tokkelend over de brug kuiert of niet, het resultaat blijft hetzelfde. Dat valt op te maken uit een openbaar verslag van meneer Bouman van 14 december 2004. Aan de kant van de activa staan bedragen die bij elkaar opgeteld net voldoende zijn om voor de crediteuren een busreis naar Lourdes te organiseren. Aan de kant van de passiva vinden we een bedragje terug van ruim 46,5 miljoen euro met wellicht more to come. Wilt u meer details, dan kunt u zich uitleven als u hier even klikt. Prettige zondag nog. Stay tuned.

Octopussy (161)

vrijdag 15 april 2005
Gisteravond Zembla gezien? Of zat u naar de Alkmaarse victorie van Co Adriaanse te loeren?
In dat laatste geval heeft u wat gemist, want de docu “Fout Vastgoed” zat prima in elkaar en trok onderandere de beruchte Kurhaus-deal weer voor het voetlicht. Tussen ING Real Estate en Wefora, een Zwitsers investeringsvehikel. Wij hebben daar indertijd veel aandacht aan besteed, omdat een aantal lieden uit de slipstream van good old Willem Endstra bij die deal actief waren aan de Zwitserse kant. Zoals de Swarovski-kloon Benedict Höss en de advocaat met ruime blik Peter Iten (1).
Zembla liet gisteren zien dat onder Wefora een hele reeks BV’s bungelde, waaronder America Harbour Warehousing. Dat bedrijfje was tot 1997 gewoon eigendom van Willem, daarna kwam het via wat husselen in de trukendoos in “Zwitserse” handen. Datzelfde America Harbour Warehousing kwam voor in een zeer fors XTC-dossier uit 1992 waarin ook een paar onverwachte doden waren te betreuren. Hè, da’s effe schrikken.
Nou had de gemeente Den Haag ook nog wat te zeggen, alleen al vanwege de 27 miljoen euro die zij had besteed om het Kurhaus spic en span te houden. En burrie Deetman behoort niet tot de rekkelijken. Maar volgens het snuffelteam van ING Real Estate was er niks aan de hand met Wefora. Allemaal keurig. En toen er geruchten in de pers verschenen (houden we van) zou Wefora opnieuw binnenste buiten zijn gekeerd. Weer niks. Brullen.
Zagen we gisteren weer beelden van de toen nog alive and kicking zijnde Willem waarin hij openlijk toegaf dat hij in het voorcircuit van de deal had gezeten, maar het Kurhaus niet gekocht had. Dat voorcircuit liep onder andere langs de pitsstop van het Méridien Apollo waar Willem en de inmiddels vervroegd stil levende Real Estate-baas Jan Doets een paar vorkjes prikten. Wij twijfelen niet aan de kwaliteit van het snuffelteam, dus moeten andere belangen hebben geprevaleerd binnen ING Real Estate.
Hoe dit ook zij, de gemeente Den Haag wilde naar aanleiding van de geruchten ook graag hom of kuit. Zat het nou wel of niet snor met Wefora? Morgen het antwoord van ING. Let wel: verbatim. Dus stay tuned.

(1) Voer de term “Kurhaus” in op onze zoekmachine, klik even en u ziet de hele rataplan voorbijkomen.

Octopussy (162)

zaterdag 16 april 2005
Zoals gezegd, de gemeente Den Haag wilde graag van ING Real Estate weten wie de koper en diens achtergronden waren. De projectontwikkelaar liet Deetman cs. het volgende weten:

“Donderdag 12 februari 2004 heeft overdracht plaatsgevonden van het Kurhaus aan Wefora. Zoals gebruikelijk bij dergelijke transacties heeft ING Real Estate vooraf onderzoek gedaan naar identiteit en achtergrond van de kopende partij. Volgens de normale procedures is in dit onderzoek ook de notaris betrokken. In dit onderzoek zijn geen feiten naar voren gekomen die de transactie belemmerden. Vanwege de aanhoudende geruchten over mogelijke betrokkenheid van andere partijen bij de transactie is besloten aanvullend onderzoek te doen. Hierbij is gekeken of het onderzoek zoals gedaan voorafgaand aan de transactie adequaat is uitgevoerd. ING Real Estate heeft dit onderzoek afgerond. De in het voortraject getrokken conclusie blijft ook na dit vervolgonderzoek overeind staan”.

Ja, dat is heel leuk allemaal, maar de stad achter de duinen had graag inzage in dat onderzoek gehad. Noteert een ambtenaar:

“Desgevraagd is ING op grond van haar bedrijfsbeleid niet bereid het onderzoek aan het gemeentebestuur ter inzage te geven. Dit impliceert dat - zo de gemeente daar al reden toe zou hebben - de gemeente niet zelfstandig kan beoordelen of de door ING getrokken conclusies door het onderzoek worden geschraagd”.\

Deetman en zijn cluppie hadden dus maar te geloven wat ING Real Estate ze voorschotelde. Ten onrechte, bleek achteraf. Maar een geliefd gezegde luidt: achteraf kijk je een koe in zijn gerief.
Schrale troost: Jan Doets ruimde vroegtijdig het ING-veld. Wij dachten om een stil leven te gaan lijden, maar een nijvere lezer tikte ons op de knokkels. Janus is namelijk door Gerrit Zalm verzocht om het zogenaamde dokmodel in Amsterdam te gaan begeleiden. Oftewel de ringweg A 10 te voorzien van een overkapping die dan weer mooi gebruikt kan worden om er kantoren op te zetten.
Nou staat er al een zootje leeg, maar je moet er maar op vertrouwen dat de gemeente Amsterdam de haalbaarheid van het project heeft laten onderzoeken. Vooral wat de financiering betreft, want de gemeente hikt nu al aan tegen een tekort van 700 meloen euro. Maar gelukkig hebben VROM en VWS al aangekondigd dat ze 500 meloen extra in het megalomane project zullen steken. Mag Jan Doets voor de resterende 200 meloen zorgen. Heeft ie ook wat te doen en raakt ie niet in een sociaal isolement. Hij blijft zijn ouwe gabbertjes ontmoeten. Zeker in Amsterdam.
Bijvoorbeeld Ton Hooijmaijers, de voormalige VVD-wethouder van Economische Zaken die begin dit jaar zijn entree maakte bij Gedeputeerde Staten van Noord-Holland en onder meer Ruimtelijke Ordening, Financiën en Stedelijke Vernieuwing in zijn portefeuille heeft zitten. Volgens burgemeester Cohen is Ton een bestuurder “die de dingen graag bij de naam noemt”.
Komt goed uit. Hoe noemt Ton het volgende?
In augustus 2003 toen hij net als wethouder afscheid had genomen van het Amsterdamse college van B en W bracht hij samen met de illustere vastgoedhandelaar Bertus Lüske en diens advocaat Jos Fruytier een bezoekje aan het gekraakte ADM-terrein (1). Bertus aan het stuur van zijn Mercedes, Hooijmaijers op de achterbank.
Ton zou later verklaren dat hij op eigen houtje probeerde de impasse tussen Lüske en de krakers te doorbreken. In het belang van de stad. Net als Deetman in het geval van ING Real Estate kunnen wij niet bewijzen dat de verklaring van het geachte Statenlid Hooijmaijers juist is. Maar je krijgt er wel een kriebelig gevoel van.
Overigens werd in diezelfde maand augustus de impasse tussen Lüske en de ADM-krakers wel doorbroken. Bertus werd vermoord op de Middenweg. Het recherche-onderzoek heeft nog niets opgeleverd. Carry on.

(1). Zowel Lüske als Fruytier werden al eerder her en der op onze sites licht geschoren. Zie bijvoorbeeld het artikeltje “Honourable men” in deze rubriek dd. 2 juni 2003.

Octopussy (163)

maandag 18 april 2005
Wij maken merkwaardige dingen mee. Met name sinds wij in deze kolommen over het avontuurlijke wereldje zijn gaan schrijven en daarbij zowel man als paard noemen. Daarin kwam ondermeer John Mieremet voorbij. Samen met zijn gabber Sam Klepper het enforcer-duo Spic & Span, dat in vroeger tijden voor Klaas Bruinsma de nodige kooltjes uit het vuur had gehaald. Sam bereikte in 2000 onder invloed van een paar kogels onverwachts zijn stazione termini en twee jaar later was het bijna ook zo ver voor zijn collega John. Die werd voor de deur van huize Toenbreker (1) eveneens voor zijn klus geschoten maar overleefde de aanslag.
Kortom, de gezelligheid was eraf en sommigen wensten daarom op korte termijn hun her en der door vastgoedondernemer Willem Endstra belegde gelden terug. Zoals bijvoorbeeld Ria Eelbal, de partner van Johnny Mieremet. Zij had een slordige 50 miljoen zitten in de BV’s Heerfur en California Properties.
Of dat tijdig, dat wil zeggen voor het verscheiden van Willem Endstra in mei 2004, in der minne geschikt is, weten we helaas niet. Maar dat zij bij sommigen nog in een kladboekje staat is zeker. Dat moge blijken uit een merkwaardig mailtje dat wij vanmiddag ontvingen uit Duitsland van ene Marvin Rummens van Global Inv. (Global Investments, Global Investigations?). Het luidde alsvolgt:

“I am trying to locate an address or telephone number of mrs. Ria Eelzak, of the firm Heerfur BV or California Properties BV in the Netherlands. Would it be possible to help me contact one of these firms or mrs. Eelzak? Thank you for your time”.

Wij vroegen Marvin wie hij representeerde en of het oké was dat wij zijn noodoproep publiceerden, omdat wij nou eenmaal niet over alle adressen en telefoonnummers van BN-ers beschikten.
Antwoord:

“ Yes, please do. I represent myself and wish to speak with mrs. Eelzak regarding contacting mr. John Mieremet. I am here in Germany and will enclose my telephone number. It is mobile and I can be reached at any time.
Sincerely M. Rummens.
Tel. 0049 171 6055 428“

Nou vort dan maar. Per slot fungeren we toch al heel vaak als doorgeefluik voor vogels van verschillende pluimage. Dit kan er nog wel bij. En je weet maar nooit wat we hiermee weer opdelven uit de geheime krochten van het avontuurlijke wereldje. Stay tuned.

1. zoek op "toenbreker" in onze rappe geheel gemoderniseerde zoekmachine elders op de kleintjemuurkrant internetpagina's

Octopussy (164)

woensdag 20 april 2005
Hebben we nog niet geschreven dat Evert Tweehuizen voor een paar maanden binnen de hekken is geparkeerd en dat ie sinds zijn terugkeer naar Amsterdam gelieerd was met Etienne Urka of wat gebeurt er? Schrijft Het Parool dat Etienne gezocht wordt door de belastingdienst. Wegens een openstaand postje over één of meerdere fiscale jaren. De belastingdienst kan Eutje nergens vinden en zijn advocaat weet nergens van.
Wat voor directe consequenties zo’n dwangbevel in het luchtledige heeft voor de ex-luitenant van Klaas Bruinsma is ons niet helemaal duidelijk. Maar we nemen toch maar aan dat Urka meteen op het vestje wordt gespuugd als hij vanuit Parijs zijn rentrée maakt in Nederland.
Wat het een met het ander heeft te maken? Tsja, weten we eigenlijk niet. Maar toeval ... juist, bestaat niet.

Octopussy (165)

maandag 25 april 2005
Je verzint het niet. Is Evert Hingst alweer achter het gaas gegaan. De fiscalist uit huize Toenbreker die ervan werd verdacht als consigliere te zijn opgetreden van alleraardigste gasten als Stanley Hillis, Mink Kok en John Mieremet en geld van deze heren een sopje te hebben gegeven. En weet u waar hij werd opgepakt? In een wasserette in de Amsterdamse Lange Leidsedwarsstraat. En weet u hoe die wasserette heet? De Schoonheid! Is dat effe symbolisch of niet?
Oh, en weet u wie de eigenaar is van die wasserette? Ene meneer Tuna. Naar het schijnt een heer van Turkse afkomst die bij tijd en wijle zou optreden als bodyguard van Willem Holleeder. Toeval? Bestaat niet.
Vorig jaar ging het om een justitieel onderzoek in Den Bosch. Nu gaat het om een Amsterdams onderzoek. De verdenking is hetzelfde: witwassen. Gaat ie natuurlijk weer roepen dat de informatie afkomstig is van iemand die van de pot is gerukt (1). Maar onderhand wordt dat een wat beschimmeld verhaal. Kijken of hij er nu weer zonder kleerscheuren van afkomt. Stay tuned.

(1). Zie aflevering 70 van deze serie op onze followupsite. Meer over Evert kunt u via onze eigen zoekmachine terugvinden.

Octopussy (163)

zondag 1 mei 2005
In onze vorige aflevering voerden wij het huidige Statenlid van Noord-Holland voor de VVD Ton Hooijmaijers al ten tonele. Druk baasje hoor, die Ton. Hij squasht, hij kookt, hij presideert, vice-presideert, hangt de ambassadeur uit, de commissaris, de portefeuillehouder, is hier en daar gewoon lid van en vindt daarnaast nog tijd om bij de ene vastgoedondernemer achter in de auto te kruipen of met de ander een tête à tête te hebben.
Wat dat laatste betreft hoorden wij nog een alleraardigst nieuwtje, waarover wij Antonie Martinus Cornelis Alfred meteen maar het volgende mailtje hebben gestuurd:

“Geachte heer Hooijmaijers,

Wij vernamen dat u ten tijde van uw wethouderschap een interessante tête à tête heeft gehad met een Amsterdamse vastgoedondernemer. Tijdens dat gesprek vertelde u namelijk min of meer vertrouwelijk het nodige over een affaire waarbij een woningbouwcorporatie met een flinke portefeuille in de binnenstad betrokken was. Een van de bestuursleden van voornoemde corporatie zou volgens u in de eerste helft van de jaren negentig samen met een delegatie van Nederlandse vastgoedondernemingen in Sint Petersburg zijn geweest. Hij kwam tijdens dat bezoek in aanraking met Russische zakenlieden die speculeerden in buitenlandse valuta. Weliswaar zat de corporatie ook toen al ruim in de financiële middelen, maar men zag daar een goede mogelijkheid om langs die weg de financiële basis nog verder te versterken en lieerde zich daartoe met deze zakenlieden.
De deal met de Russen kwam echter aan het licht bij het IRT-onderzoek van de Commissie Van Traa. De gemeente Amsterdam werd confidentieel ingelicht en het stadsbestuur floot de woningcorporatie terug, wat een fors boekverlies opleverde. Een en ander werd “entre nous” afgehandeld om de schade niet groter te maken dan hij al was.
Zou u ons kunnen zeggen of de weergave van uw gesprek met eerder genoemde vastgoedondernemer correct is weergegeven, om welke bedragen het bij de deal ging en welke maatregelen door het stadsbestuur zijn genomen om in het vervolg dit soort avonturen te voorkomen?”.

Nou, als dat geen leuk onderwerp is om de maand mee te beginnen dan weten we het niet meer. Smullen gewoon. Stay tuned.

Octopussy (166)

woensdag 11 mei 2005
Oh, u dacht misschien dat we het vergeten waren. No way. Als wij aan iemand iets vragen willen we graag antwoord. Zeker als het om bestuurders gaat als Ton Hooijmaijers, lid van Gedeputeerde Staten van Noord-Holland voor de VVD.
Wij vroegen hem op 1 mei jl. naar details uit het intieme gesprek dat hij had gehad met een Amsterdamse vastgoedondernemer toen hij nog wethouder was in de Amstelstad. Tijdens die tête-à-tête reveleerde Ton ondermeer aan een zakelijke deal die de top van een lokale woningbouwcorporatie in de eerste helft van de jaren negentig had gesloten met een paar Russische zakenlui. Het ging daarbij om de handel in buitenlandse valuta. Toen de commissie-Van Traa de deal in het snotje kreeg werd de boel stilletjes opgeruimd. Overigens zonder bestuurlijke gevolgen bij de desbetreffende corporatie voor zover wij weten.
Naar aanleiding van onze mail kregen we op 2 mei antwoord van Manon Overgaauw, “bestuurssecretaresse van gedeputeerde Ton Hooijmaijers”. Bleek haar chef op vakantie te zijn en pas na 10 mei onze vragen te kunnen beantwoorden. Kan gebeuren. Iedereen heeft recht op zijn eigen verbrandingsgraad. Maar daarna roept de arbeid. We zitten er klaar voor Ton. Stay tuned.

(1) Zie vorige aflevering

Octopussy (167)

woensdag 11 mei 2005
Uit een politietap van een telefoongesprekje tussen twee onverlaten:
Nummer een: “En de wapens?”
Nummer twee: “Die liggen veilig bij Evert”.
De Evert die ze bedoelden was de fiscalist Evert Hingst en zoals we al schreven in aflevering 165 werd hij kortgeleden gearresteerd in de Amsterdamse Lange Leidsedwarsstraat. In wasserette “De Schoonheid” van de Turkse meneer Tuna, die af en toe als bodyguard van Willem Holleeder zou figureren.
Nou was die telefoontap niet de enige reden voor de speurdienders om Hingst achterover te trekken. De slimmerikken hadden namelijk naar verluidt niet alleen het hele advocatenkantoor Toenbreker, waar Evert de kost verdient, volgehangen met afluistergadgets, maar ook Evert’s woning en zijn auto. En aangezien de fiscalist nogal overtuigd was van zijn eigen onaantastbaarheid liep hij kinderlijk eenvoudig in de fuik.
De rubberzolen stuitten bij hun inval bij Toenbreker op de drie wapens waaraan in de tap werd gerefereerd in een for-Evert’s-eyes-only ruimte, tesamen met een bult los geld. De deken der advocaten in de hoofdstad, die bij het evenement aanwezig was, werd even niet goed bij het aanschouwen van al die door de fiscalist in consignatie gehouden shit.
Vandaag werd bekend dat Hingst in ieder geval nog dertig dagen langer achter het gaas wordt gehouden, met een optie voor nog meer. Wasserettehouder Tuna heeft meteen al negentig dagen voor zijn mik gekregen, omdat ie als vluchtgevaarlijk wordt beschouwd.
Nu maar eens kijken of Evertje ook zangkwaliteiten heeft. En of mr. A.E. Toenbreker binnenkort de deur van zijn kantoor, die zoveel faam verwierf in de Mieremet-affaire, definitief achter zich kan sluiten. Stay tuned.

Octopussy (168)

vrijdag 13 mei 2005
Is die Ton Hooijmaijers net terug van weggeweest krijgt zijn nasmeulende vakantiegevoel meteen een opsodemieter. Moet ie als een dumdumkogel aan de bak om samen met czardasfürstin Geert Dales (1) te proberen te redden wat er te redden was van de reputatie van Frits Huffnagel, de populaire wethouder van Financiën in Amsterdam.
Geert en Ton vonden het een schande wat Frits werd aangedaan. Twintig roodjes niet opgegeven aan de belasting? Is dat alles? Foutje. Kan toch?
Nou begrijpen wij best dat Tonnie zich druk maakt om Fritsie. Maar wij zitten nog steeds te wachten op de beantwoording van onze e-mail. En die gaat toch ook niet over niks. Kan de geachte gedeputeerde Hooijmaijers ons mededelen hoe het nou zit met die deal tussen woningbouwcorporatie Het Oosten en die Russische valutahandelaren in de eerste helft van de jaren negentig? U bij voorbaat hartelijk dankend, Kleintje Muurkrant. Stay impatiently tuned.

(1). Zie de serie “Een recht, een averecht” van april 2003 over Geert’s al dan niet gedwongen vertrek uit Boedapest in de jaren tachtig.

Octopussy (169)

zondag 22 mei 2005
Net als pacha’s van Gedeputeerde Staten van Noord-Holland gaan leden van ons kleine team soms ook op reces. Niet zo lang als genoemde pacha’s maar lang genoeg om de batterij een beetje op te laden. In de tussentijd verwachten we natuurlijk wel dat bijvoorbeeld een per saldo door onze belastingbijdrages in redelijke luxe levend Statenlid als Ton Hooijmaaijers onze e-mails beantwoordt. Vooral gezien zijn ontroerend sociaal gevoel in het recente verleden. Want kroop hij indertijd niet welwillend achter in de voiture van de inmiddels ruw van ons weggenomen Bertus Lüske voor een bezoek aan diens ADM-terrein? Om een oplossing te zoeken voor het conflict tussen de vastgoedhandelaar en de krakers van het terrein. En dat alles in het belang van zijn stad Amsterdam, terwijl onze Ton notabene al geen wethouder meer was! Waar vind je nog zo’n nobele volksvertegenwoordiger?
En hoe roerend was het niet te zien hoe het edele Statenlid zich samen met zijn ex-collega Geert Dales, populair van Budapest tot Leeuwarden, op de barricades verhief om de teloorgang van Icarus Huffnagel een halt toe te roepen?
Maar nee, nog steeds geen antwoord op onze vragen over de interessante liaison tussen woningbouwcorporatie Het Oosten en een stel Russische valutahandelaren in de eerste helft van de jaren negentig. Terwijl hij dat verhaal nog niet zo heel erg lang geleden toch zo bloemrijk neerzette tijdens een entre-nous met een collega van de toen nog alive and kicking zijnde Lüske.
Waarom niet? Is dat niet in het belang van de stad Amsterdam? Is het schadelijk voor de naam en faam van Het Oosten? Zoals ons in een gloedvolle mail-wisseling met een van de leidinggevende hotemetoten al eens duidelijk werd gemaakt. Kom op Ton, wie squasht kan de bal verwachten. Wij slaan hem wel terug.

Octopussy (170)

dinsdag 24 mei 2005
Noppes. Slechts stilzwijgen is ons deel. Statengod van Noord-Holland Ton Hooijmaijers verwaardigt zich wel om bij Bertus Lüske in de voiture te stappen, maar ons vanaf de Haarlemse Olympus een antwoord sturen op onze deemoedige e-mail, ho maar.
Hoe anders reageerde Frank Bijdendijk, de directeur van woningbouwvereniging Het Oosten, in december 2002. Wij bereidden hem toen een leuke surprise met ondermeer de vraag of hij namens zijn toko in de jaren negentig betrokken was geweest bij de handel in vreemde valuta samen met wat Russische jongens van de toendra. En of het juist was dat de Commissie Van Traa daar een stokje voor had gestoken.
Frank schreef op 17 december ondermeer:

“Wij hebben uw e-mail ontvangen. De inhoud is complete nonsens. Als u dergelijke onzin gaat publiceren houden wij u verantwoordelijk voor de schadelijke gevolgen daarvan”.

Daaruit leerden wij de les dat ook complete nonsens schadelijk kunnen zijn voor een woningbouwvereniging. Opvallend was wel dat Frank graag het adres van schrijver dezes wilde weten om hem het jaarverslag van Het Oosten te bezorgen. Zagen we niet zo zitten. Voor je het weet verandert je leven in een goelach archipel.
Wij wezen Frank er wel op dat het onzinnige verhaal afkomstig was uit welingelichte kringen.
Nog niet wetend dat het om wijnverzamelaar Hooijmaijers ging. Maar de directeur van Het Oosten bleef volharden. Het was onzin.
Zitten we toch met een patstelling: Hooijmaijers vertelt het verhaal (inclusief het ingrijpen van de Commissie Van Traa en zoiets verzin je niet gauw) aan een Amsterdamse vastgoed-boy en Bijdendijk zegt dat het flauwekul is maar wel schadelijk als het wordt gepubliceerd.
Kan iemand even de deur open doen?

Octopussy (171)

woensdag 25 mei 2005
Actie is reactie. Woningbouwcorporatie Het Oosten heeft na onze publicaties over de door Ton Hooijmaijers naar buiten getilde liaison met die Russische valutahandelaren meteen haar tanden laten zien. Nee, nee, geen schadeclaim. Maar de club van Frank Bijdendijk heeft wel haar abonnement op ons maandblad opgezegd. Verder niks.
Ook een haast oosterse stilte van de zijde van de toch niet voor de poes zijnde gedeputeerde, Hooijmaijers, die in het recente verleden bijvoorbeeld bij een affaire op het Amsterdamse Rapenburg er blijk van gaf buitengewoon giftig te kunnen reageren als ie op zijn staart wordt gestampt.
Zal wat dat betreft mogelijk iets hebben bijgeleerd in de jaren toen hij als president-commissaris fungeerde van de vanuit Bejing bestierde Leyard Europe Displays BV. En niet te vergeten als huidige commissaris van Tamalone Oil & Gas BV die op 6 april 2001 samen met Boskalis en HSI een Memorandum of Understanding heeft ondertekend met de Noordkoreaanse Natural Gas Research Society. Dat memorandum gaf het Nederlandse consortium het exclusieve recht voor de aanleg van het Noordkoreaanse gedeelte van een pijplijn die tussen het Russische gasveld op Sakharin naar Zuidkorea moet gaan lopen. Inclusief twee door gas aangedreven krachtcentrales.
Pyong Yang verwacht tevens van Ton en zijn maatjes dat ze zorgen voor promotie van het project bij Exxon Mobile, het Japanse bedrijfsleven en Zuidkoreaanse gasboeren. Een project dus waarvoor oosters geduld haast een conditio sine qua non is.
Hoe het er nu voor staat weten we niet, maar dat Ton zich niet bemoeit met een futiliteit in de achtertuin van de Nederlandse journalistiek wordt daarmee wel enigszins begrijpelijk. Waar hebben we het over, niet waar?

Octopussy (172)

maandag 30 mei 2005
Op 14 juni aanstaande staat de lang verbijde eerste ontmoeting op het programma van het steekspel tussen het OM en de voormalige Amsterdamse advocaten Henk Rieske en Abraham Zeegers. Over de vermeende betrokkenheid der beide ex-beffen bij een witwasoperatie van ondeugende gelden op het traject Curacao-Liechtenstein vice versa.
De poen zou afkomstig zijn uit Campo Alegre, een glijhuisimperium dat ooit door de Amsterdamse ondernemer Frans Vlietman een professioneel verfje kreeg en later werd uitgebaat door Giovanni van Ierland. Deze laatste verdween in 2002 voor 12 jaar achter het gaas. Ondanks de briljante verdediging van Brammetje Moszkowicz, ondermeer bekend geraakt als RTL Boulevardster en stallinghouder van Willem Holleeder’s gepantserde voiture en opgevoerde brommer.
Over Rieske hebben we in de loop van de jaren weinig intrigerends naar boven kunnen tillen. Over Zeegers destemeer. Onder andere over zijn rol binnen een uiterst interessante BV als Solid State Trust (met haar verbindingen naar de in mei 2001 vermoorde gebroeders Driesen en in het verdedigen van imposante Joego’s gespecialiseerde Zwitserse advocatenkantoor van Jiri Mischa Mensik). En niet te vergeten Zeegers’ WBH Communications (inclusief haar liaison met het advocatenkantoor Vrisekoop, Majoor, Van Spaendonck, Brainich en Jankovich en haar onverbloemde propaganda voor het gebruik van wiet).
Kan dus tot een buitengewoon gezellig proces uitgroeien dat zonder twijfel door onze grote broers zal worden gecovered. Maar voor alle zekerheid kijken we toch maar mee vanuit het schellinkje. Misschien laten ze hier en daar wel wat leuke details liggen. Stay tuned.

Octopussy (173)

dinsdag 31 mei 2005
Wij hebben al eens eerder onze verbazing uitgesproken over de reactie van de Noordhollandse gedeputeerde Ton Hooijmaijers op onze berichtgeving inzake de valutahandel van woningbouwcorporatie Het Oosten in de jaren negentig. Of liever het uitblijven van een reactie. Want meestal is Ton niet zo. In dat verband wezen wij in het voorbijgaan al eens op zijn uiterst pissige gedrag naar aanleiding van de Rapenburg-affaire die een paar jaar geleden van start ging en nog steeds de meet niet heeft bereikt.
Grosso modo gaat die affaire over de op zijn zachtst gezegd merkwaardige gebeurtenissen op het Amsterdamse stadhuis rond de sloopvergunning van twee oude panden op Rapenburg die op de nominatie stonden om tot de status van beschermd gemeentelijk monument te worden verheven. De gemeente liet echter potjandorie de termijn verlopen en projectontwikkelaar F. van Dalen was er als de racekippen bij om een sloopvergunning aan te vragen. Gevolgd door een verzoek om een vergunning voor de bouw van een gezellig appartementencomplexje. Voor dat laatste moesten B & W wel nog wat vrijstellinkjes verlenen vanwege het bestemmingsplan, maar dat kon toch niet al te moeilijk zijn.
De (buurt)bewoners zagen de bui hangen en zochten juridische bijstand bij mr. Henri Sarolea van Amstel Advocaten. En omdat Van Dalen zich juridisch ook niet onbetuigd liet was er al spoedig sprake van een ouderwets strijdtoneel.
Op donderdag 28 maart 2002 was de behandeling gepland van een civiele bodemprocedure die de projecthandelaar was gestart tegen een van de bewoners. Een paar dagen daarvoor hadden B & W een besluit genomen over diens bezwaarschrift tegen voornoemde vrijstellingen en dat besluit was uiteraard van vitaal belang in de strijd rond de bodemprocedure. Wat bleek?
Op woensdag 27 maart was Van Dalen toevallig even op het stadhuis en goh, wat fijn, hij stuitte ergens in het pand op de nog niet gepubliceerde besluitenlijst van B & W met ... jawel de afwijzing van het bezwaarschrift. Hij faxte het lijstje hop hop naar zijn advocaat en die kon er de volgende dag tijdens de zitting dan ook vrolijk mee wapperen. De tegenpartij stond met lege handen. Die kreeg pas later een copie.
Copie of niet, de fax bleek verstuurd te zijn met het apparaat van wethouder Hooijmaijers. Waar lijkt dat op? Ja, vinden wij ook. Gevoegd bij het feit dat Van Dalen ook optrad als campagneleider voor Hooijmaijers bij gemeentelijke en landelijke verkiezingen en je hoort in de verte het deuntje van de Godfather I.
Het Parool en HP stortten zich op de story en mr. Sarolea werd ook naar zijn mening gevraagd. Die bleef netjes en had het over de schijn van belangenverstrengeling tussen Van Dalen en Hooijmaijers. Die laatste ging in de touwen en eiste van Sarolea de publieke uitspraak dat Hooijmaijers’ integriteit niet in het geding was. Dat zag de advocaat niet zitten. Die wilde (en wil nog steeds) een officieel onderzoek naar de affaire. En guess what? Gedeputeerde Ton trekt Sarolea voor de kadi. De zaak staat op de rol voor 20 juni aanstaande! Drie jaar na dato!
Mogen we dan zeggen dat het haast a-naturel is dat Ton ons verder geen toelichting wil geven op zijn revelaties over de valutahandel van Het Oosten? Of -nog leuker- het hele verhaal gewoon ontkent? Ja, dat mogen we. Stay tuned.

Octopussy (174)

donderdag 2 juni 2005
Werden wij toch even flink op de kootjes geramd. Projectontwikkelaar Van Dalen stuurde de fax met het voor hem goede nieuws niet een dag nà de vergadering van de Amsterdamse B & W naar zijn advocaat maar een dag ervóór. Dus op maandag 25 maart (1). Het ging namelijk om een voorlopige besluitenlijst. De lijst van voorgebakken B & W-produkten. En zoals gezegd, verzonden via het faxapparaat van wethouder Ton Hooijmaijers. Toen die connectie tussen Van Dalen en Hooijmaijers via de Volkskrant naar buiten kwam, inclusief een foto van de beide heren waarop ze stonden afgebeeld met de inmiddels van de politieke wagen gevallen Melkert en Dijkstal waren de Rapen gaar.
Ton verklaarde eerst dat hij op het stadhuis niet over een fax met zijn voorgeprogrammeerde naam beschikte. Moest ie onder druk van de omstandigheden inslikken. Verder verklaarde hij met zijn hand op het hart dat ie met zijn campagneleider Van Dalen nooit over diens bouwplannen op Rapenburg had gesproken. Hoefde hij niet in te slikken, want het was niet te bewijzen.
Toen mr. Sarolea de handschoen opnam en publiekelijk verzocht om een onderzoek naar de "Rapenburg-affaire” kwam Hooijmaijers direct in het geweer. Met een terminologie die voor geen meter past bij de status die hij zichzelf toedicht dreigde Tonnemans een klacht te zullen indienen tegen zowel Sarolea als diens kantoorgenoten. Later ging hij zelfs zo ver om aan te kondigen dat hij ook de moeder van Sarolea zou laten vervolgen, “ ... zij heeft u geproduceerd”. Ook goeiemorgen.
En dit alles om de advocaat te dwingen tot de uitspraak dat hij Hooijmaijers’ integriteit niet in twijfel trok. Maar Sarolea bakte niet en daarom moet hij op 20 juni voor de kadi verschijnen.
Wij herhalen het nog maar even, maar de reactie van de huidige Noordhollandse Gedeputeerde in deze affaire toont aan dat ie echt de Edammer niet van zijn brood laat grissen. Zelfs als ie geen honger heeft. In dat licht blijft het uiterst merkwaardig dat hij geen vin verroert als hem de vraag wordt voorgelegd of hij zijn verhaal over de valutahandel van woningbouwcorporatie Het Oosten nader wil toelichten. Gek hè?

(1). Zie de vorige aflevering dd. 31 mei 2005

Octopussy (175)

zaterdag 11 juni 2005
Voor wie ons discussieforum niet dagelijks bijhoudt maken we hier nog even melding van het volgende:
Op woensdag 20 april jl. verwezen wij in Octopussy 164 naar een artikel in Het Parool dat Etienne Urka gezocht werd door de belastingdienst. Er zouden nog wat postjes openstaan van een stel fiscale jaren. Maar de belastingdienst kon Eutje niet vinden en zijn advocaat wist nergens van. Kregen we het volgende mailtje:

“Als de belastingdienst hem niet kan vinden, waarom bellen ze dan niet eens aan op het volgende adres in Antwerpen: Van Schonebekestraat 148? Of kijk eens in het digitale telefoonboek van de Belgische telefoonmaatschappij Belgacom. Op dat adres vind je twee telefoonnummers op naam van Urka E.. Navraag bij Belgacom leert dat het gaat om, jawel, Urka Etienne”.

Wij even kijken. Klopte. Als je de weg weet is het niet moeilijk.

Octopussy (176)

donderdag 16 juni 2005
Op 11 juni maakten wij er melding van dat Eutje Urka, de vroegere rechterhand van prinses Mabel’s platonische lieveling, in de Antwerpse Van Schoonbekestraat woonde. Op nummer 148. Het blijkt om een statig herenhuis te gaan, op naam van een niet nader gespecificeerde Nederlandse zakenman. Inmiddels staat het pand weer in de verkoop. Kan de FIOD opnieuw aan de slag.
Deze nieuwe gegevens putten wij uit een e-mail die integraal is te vinden op ons discussieforum en die ondermeer een bericht bevat over deze materie uit het Belgische dagblad Het Laatste Nieuws van gisteren. Kennelijk worden wij ook door de Belgische pers nauwlettend in de gaten gehouden. Doet ons deugd.

Octopussy (177)

maandag 27 juni 2005
Nou, nou, nou. Wat een revelaties de afgelopen week over het een jaar geleden ruw uiteengevallen odd couple Endstra- Holleeder. Eerst citeerde Nieuwe Revu uit het dagboek van Willem I dat hij na enige aandrang vele meloenen had geschokt aan Willem II en meteen daarop reageerde een concurrerende ufoloog op de buis met de mededeling dat Willem I ook wel eens tegen een redelijke vergoeding een ruimingsopdracht had verstrekt.
Naar aanleiding van deze heuglijke tijdingen ontvingen wij verschillende reacties uit kringen die enige weet hebben van dit soort zaken. En die willen wij u niet onthouden. Zo zou het totaal aantal meloenen dat uit de Nieuwe Revu kwam rollen de 25 ruim zijn overschreden. Onvoorstelbaar voor mensen die niet eens meer een knoop hebben om in Balkenbende’s kerkenzakje te deponeren, maar in de Octopussy-wereld hooguit een bedrag waarmee je een paar weekjes langer op het strand van Marbella, Dubai, Monte Carlo of Costa Esmeralda kan blijven liggen.
Verder zou Endstra voor zowel familieleden als luitjes uit zijn kennissenkring investeringen hebben verzorgd in de game-galactica van Willem Smit. Tot die kennissen zouden zijn oude vriendin Sandra behoren en de weduwe Klepper. Daarnaast zou de Amsterdamse aannemer Willy Degen, die vele appartementen voor Willem heeft verbouwd, gebruik hebben gemaakt van diens know-how en financiële power om voor drie ton aandelen in Smit’s game-world aan te schaffen. Tegen wat zekerheden.
Degen zou vrij recentelijk ook zelf veel geld hebben gestoken in een paar verbouwingen, zij het dat die betrekking hadden op de vormgeving van een dame die Willy had “overgenomen” van Gijs van Dam senior, een oude bekende uit de wereld van roesmiddelen en harddravers.
Zoals al vaker betoogd, het Amsterdamse wereldje is haast incestueus klein. Des te verwonderlijker is het dat de hoofdstedelijke politie nog steeds geen vinger heeft kunnen krijgen achter al de ruimingen die de afgelopen vijf à zes jaar erin hebben plaatsgevonden. Maar dat is een ander chapiter. Dus stay tuned.

Octopussy (178)

woensdag 29 juni 2005
Het ziet er naar uit dat de geruchtenstroom over het vorig jaar rigoureus gescheiden duo Endstra – Holleeder in een versnelling terecht is gekomen. Zo hoorden wij een dezer dagen van een uiterst degelijke bron weer iets dat ons aanzette tot verdere sondering. En jawel ook andere beproefde bronnen op dit terrein bleken ervan op de hoogte te zijn. Dus wendden wij ons met de volgende mail tot de steradvocaat en BN-er mr. Abraham Moszkowicz:

“Maître,

Is het juist dat geruime tijd geleden de heer W. Endstra door u of een van uw kantoorgenoten werd uitgenodigd voor een goed gesprek op uw kantoor aan de Herengracht?
Was de heer Endstra vantevoren ervan op de hoogte dat ook uw cliënt de heer W. Holleeder bij dat gesprek aanwezig zou zijn?
Had dat gesprek een financieel karakter?
Is het juist dat tijdens dat gesprek de heer Holleeder een wapen op het hoofd van de heer Endstra zette om zijn woorden kracht bij te zetten?
Was u of een van uw kantoorgenoten aanwezig bij dat gesprek?
Is het juist dat het OM i.c. de heer Teeven op de hoogte is van dit evenement?”.

Want je kan wel lekker duf gaan zitten te wachten tot de Nieuwe Revu weer iets citeert uit Endstra’s dagboek, maar dat schiet niet op. Stay tuned.

Octopussy (179)

donderdag 30 juni 2005
In onze kolommen is bij verschillende gelegenheden Hisko Baas voorbijgepeddeld. Zo dook hij op in de story rond de Kurhausdeal van Willem Endstra, omdat de stroman van de laatste
(Benedikt Hoess) in Zwitserland net als Hisko van tijd tot tijd gebruikmaakte van de diensten van Peter A. Iten. Een onderknuppel van het vermaarde befkantoor van Urs Kohler.
Verder stipten wij kortgeleden in de serie “Skenes van achter de coulissen” ook nog Hisko’s rol aan bij de “geheime” fusie tussen de twee Zwitserse hijglijnen Teleplus AG (van de Skenes) en Translite AG (van Henk van de Meene en Johan Verhoek).
Hisko Baas plukt graag bloemen die over de rand bloeien. Daardoor is hij al eens in Nederland achter het gaas gegaan wegens ondeugende valutahandel. Maar dat werd met gezwinde spoed weer opengeknipt. Zoals met dit soort witte boordenzaken wel vaker gebeurt, er was geen doorslaggevend bewijs. Daarnaast zal het feit dat Hisko de zoon is van een Nederlandse VVD-senator ook wel een onsje meer in de schaal hebben gelegd. Om met Van Kooten en De Bie te spreken: het mag niet maar het werkt wel.
Hisko’s directeur Nederland bij bovengenoemde handel was ene Frans Boot. De heren maakten daarbij gebruik van een heel BV-circus dat door de AFM na schouwing in zijn geheel op de zwarte lijst werd gedeponeerd. Pech onderweg.
Maar de schoorsteen moet blijven roken en zo ging Fransje in het teakhout. Hij werd de initiatiefnemer van Terra Vitalis BV, dat zo nijver reclame maakt bij het teeveeprogramma RTLZ, en leider van de verkooporganisatie P.B.M.G. (People Buy More Green) BV. Een van de grote geldschieters van Terra Vitalis? Henk van de Meene, de oude wasserettebaas van Johan Verhoek, alias de Hakkelaar.
Terra Vitalis maakte aanvankelijlk gebruik van een andere verkooporganisatie, HBS BV. Inmiddels in staat van faillissement. HBS opereerde vanuit een ruimte boven een snookercentrum aan de Haarlemse Wagenweg dat eigendom is van Bert Vos. Ook al een oude gabber van Hisko en tegenwoordig naar het schijnt actief in de verkoop van voze IPO’s in Spanje.
Allemaal dus jongens van de gestampte pot. Opmerkelijk was daarom de aanwezigheid van Jan Hovers binnen deze club. Je verwacht een lid van de raad van commissarissen van de Nederlandse Bank niet als bestuursvoorzitter van de stichting Terra Vitalis. Toch was Janus dat wel degelijk. Tot naar verluidt Frans Boot wat oneigenlijke druk op hem begon uit te oefenen in een poging de tent over te nemen. Toen trok Jan aan zijn keurige stutten.
Vraag blijft wel waarom hij ooit is ingestapt bij dit niet al te frisse gezelschap, maar ook de wegen van een commissaris van Nout zijn soms ondoorgrondelijk. Sta tuned.

Octopussy (180)

zaterdag 2 juli 2005
De stichting MKB Vastgoed Initiatief brengt volgens haar eigen website variatie terug in winkelcentra. Want het is maar een verschraald zootje tegenwoordig. En dat komt omdat de zelfstandige ondernemers voor lulletje lampenpit staan bij de verdeling van het onroerend goed in bestaande winkelgebieden. De grootwinkelbedrijven zijn de baas. Zeggen de Midden en Klein Bedrijf-boys.
Daar moet verandering in komen. En daarbij weten de boys zich gesteund door een motie in de Tweede Kamer van D’66-er mr. J. Van Walsem, die tussen 1994 en 2002 tot onze parlementaire crème behoorde. Hm? J. van Walsem? Is dat niet ...?
Ja dat is dezelfde Van Walsem die lid van het bestuur van MKB Vastgoed Initiatief is. Samen met de heer H.E. Portheine (oud-directeur van NS Vastgoed) en de heer Henk van de Meene (oud bestuurslid BAM, oude gabber van Johan “Hakkelaar” Verhoek en telepornoboer).
En dan nog als klapper van de week: MKB Vastgoed Initiatief, dat met zoveel liefde bovengenoemde breedschalige problematiek het hoofd probeert te bieden, kent als plaatsvervangend voorzitter dr. Janus C.M. Hovers. Een commissaris van de Nederlandse Bank, die ook al zo ruimhartig samenwerkte met onze Henk binnen de Terra Vitalis-setting (1).
De voorzitterszetel is even leeg, maar dat hoeft niet lang te duren. Gewoon even snorren in Henk’s relatiesfeer. Zou Ronnie van de Putte niks zijn? Weet veel van winkelcentra en woont net als Henk in Knokke. Lekker makkelijk. Stay tuned.

(1). Zie onze vorige aflevering dd. 30 juni

Octopussy (181)

maandag 4 juli 2005
De door ons afgelopen zaterdag voor het voetlicht getrokken stichting MKB Vastgoed Initiatief met de illustere heren Hovers, Van Walsem, Portheine en Van de Meene in het bestuur kent als adres Stationsstraat 80 in Apeldoorn. Op datzelfde adres is ook een ander vehikel gevestigd: Mobilly BV. Een dochter van de gelijknamige NV die sinds 11 januari 1999 is gevestigd op het vertrouwenwekkende Curacao. Een onderneming die zich heeft gespecialiseerd in de handel in een bonte verzameling koffers in alle soorten en maten, etuis (idem), tassen (idem), parapluus, parasols, organizers, computers, laptops en mobieltjes.
Het bestuur van Mobilly NV is in handen van het wereldwijde trustkantoor Amicorp, Joannes Coenrades Maria (zeg maar Janus) Hovers uit Blaricum en ene Rene Ado(!) Oscar Bours uit Den Haag.
Een van hun paradepaardjes is een compact koffertje op twee wieltjes met een uitschuifbaar handvat. Niet zo’n ordinair geval waar heel Schiphol inmiddels van vergeven is, maar een sophisticated koffertje. De naam van het nieuwe product? Henk.
Hoe Hovers cs. aan die oer-Hollandse naam zijn gekomen vind je op de door de Lost Boys in elkaar gehangen site "www.henk.com". Ene Henk was ooit op het idee gekomen van het solide en lichtgewicht koffertje op wielen toen hij op een kerstavond door de sneeuw in New York baggerde met een koffer van 12 kilo. Thank you Jesus. Hij liet het geval verder ontwikkelen door een meneer Hartmut Esslinger, een design-goeroe uit Californië, en tatatatatataaaa daar was ie: de Henk.
Leuke story, maar wie die in godesnaam die Henk is geweest die op kerstavond die brainwave kreeg, mag Hovers weten. Laten we eens raden: Henk van de Meene, de gabber van de commissaris van de Nederlandse Bank Hovers en van de Hakkelaar. Nooit geschoten, nooit een gat in je koffer. Stay tuned.

Octopussy (182)

dinsdag 5 juli 2005
Gelukkig hebben we onze lezers nog. De suggestie uit de vorige aflevering dat de super de luxe koffer “Henk” waarmee de heren Hovers (commissaris van de Nederlandse Bank) en Bours (anybody?) via hun Mobilly’s in Apeldoorn en Curacao de wereldmarkt bestormen waarschijnlijk zijn naam dankt aan de avontuurlijke zakenman Van de Meene, werd direct van twee kanten bevestigd. Zowel het exclusieve Amerikaanse zakenblad Forbes als het Nederlandse aftreksel Quote blijken aandacht te hebben besteed aan de perceptie van de koffer op eerste kerstdag in New York en de verdere ontwikkeling tot dure wannahave.
Op 9 november van het vorig jaar werd de toen 58-jarige Henk van de Meene in Forbes in persona ten tonele gevoerd. Een kruising tussen Ernest Borgnine en Victor Mature (filmsterren uit het pleistoceen) met een vleugje Michael Caine (ook niet al te piep meer), die zijn fortuin had gemaakt in de stenenhandel in Nederland, België, Duitsland en de Verenigde Staten.
Nee, geen syllabe over Henk's arrestatie in 1996 in verband met zijn zakelijke connectie met de steevast als "drugsbaron" aangeduide Johan Verhoek (alias “de Hakkelaar”). En niks over zijn activiteiten als pornoboer met valutagoochelaar Hisko Baas. Wel een hoop geronk over die Rolls Royce onder de koffers die je kan kopen voor 20.000 dollar. Leuk als ie op Schiphol tussen de andere koffers wordt gemieterd en met een paar forse krassen of ontbrekende onderdelen op de plaats van bestemming arriveert. Maar dat is een doemscenario. Met een Henk scoor je natuurlijk wel.
In het artikel van Forbes kwam vanzelfsprekend ook nog die dag van het wonder voorbij. De dag waarop Henk tijdens een tweedaagse zakentrip naar New York op La Guardia vertwijfeld met zijn zware koffer door de sneeuw baggerde en plotseling het licht zag. Dat was veertien jaar geleden. Veertien jaar geleden? Toen waren Henk van de Meene, Johan en Hisko nog ruim en breed bezig met hun schone kunsten. Vragen wij ons toch af, wat Henk in New York moest doen terwijl iedereen onder de boom zat met een stol. Is er misschien een lezer die ons dat uit de doeken kan doen? Fred misschien? Iemand van de DEA? Bij voorbaat. Stay tuned.

Octopussy (183)

zondag 7 augustus 2005
Het lijkt al weer lichtjaren geleden dat wij in deze serie aandacht besteedden aan de niet onbelangrijke liaison tussen de verleden jaar plotseling van ons weggerukte Willem Endstra en de geheimzinnige Zwitser Benedikt (ook wel Benno) Höss.
Benno was betrokken bij twee van Willem’s laatste grote illusionistische vastgoedtrucs. De verkoop van het Amsterdamse Confectiecentrum en de aankoop van het Kurhaus (1).
Verder was vriend Höss gelieerd met de Zwitserse advocaat Peter A. Iten, die administratief eveneens in de weer was voor Hisko Baas, een klaverjasser met valuta’s annex een met de keurige zakenlieden Henk van de Meene en Johan Verhoek samenwerkende pornoboer.
Wij schonken Höss in die periode de boertige titel “glasbak” omdat hij volgens onze informatie innig verbonden was met een product uit de Swarovski-stal. Dankzij een recente mail van een geïnteresseerde lezer weten we daarover nu wat meer. Die mail luidde alsvolgt:

“Er wordt gerefereerd aan Benno Höss. Hij is de vriend van Marina Giori. Zij is voor dertien procent aandeelhoudster van Swarovski. Een dus niet onbemiddelde vriendin. Höss heeft een eigen vennootschap op Curacao (Horsham United). Zijn eigen vennootschap gebruikt hij ook nog wel eens om middelen naar zich toe te trekken. De basis voor Wefora is het vermogen (en de garanties) van mevrouw Giori.
Al vanuit een ver verleden heeft de heer Höss (hij mag spelen met onroerend goed van mevrouw Giori in Nederland) vrienden in het vastgoed die in de categorie snelle vastgoedboys thuishoren. Bijvoorbeeld Moeskops (2), Endstra, Streefkerk (voormalig directeur van Vastned) (3), Ooiman, Westermeijer en anderen.
Höss heeft het goed voor elkaar. Hij is de vriend van een rijke vriendin. Hij zorgt dat hij bij de vastgoed vennootschappen niet ingeschreven staat in de KvK, hij tekent geen documenten. Lekker op de achtergrond meedraaien en vervolgens de bestuurders van de OG-vennootschappen het werk laten opknappen”.

Wel, wel, wel. Benno blijkt dus het liefst een beetje anoniem te opereren. Meestal ligt er dan in de naaste omgeving iets te stinken. Nou kan het in dit geval geitenkaas zijn, maar gemakshalve nemen we maar aan dat een bult poen de geur verspreidt. Zou zo’n Marina zoiets nou weten? Dat niet al die zakenvrienden van haar Benno salonfähig zijn. Of is ze er na al die jaren gewend aan geraakt? Wij denken het laatste. Erg hè, voor zo’n vrouwtje? Stay tuned.

1. Zie de afleveringen 55 t/m 58, 94 en 161/162 van deze serie op de Followup-site.
2. Zie voor Vastned en de verbinding met de avontuurlijke familie Ter Haak aflevering 54.
3. Zie aflevering 16.

Octopussy (184)

zaterdag 3 september 2005
Pardon reeds. Wat een commotie weer gisteren bij RTL Boulevard. Bram Moszkowicz was pisnijdig op het Openbaar Ministerie. Dat had volgens hem aan Het Parool het nodige laten lekken over een gesprek dat ooit zou hebben plaatsgevonden op zijn kantoor. Tussen Willem Endstra en Willem Holleeder. Daarbij zou Holleeder een gun tegen het hoofd van Endstra hebben gehouden om een flink aantal meloenen te scoren. In het gezelschap van drie sombere Joegoslaven. Maar daar was volgens Bram geen ruk van waar. Nou ja, van dat gesprek wel.
De rest was kul. En hij zou samen met Holleeder uitvogelen of en welke stappen ze tegen deze berichtgeving zouden kunnen ondernemen.
Wat zurig hobbelde AT 5 achter de gebeurtenissen aan en meldde tussen neus en lippen dat het verhaal al sedert eind juni op een website staat. “Deze website is echter deels gestoeld op complottheorieën”, aldus AT 5.
Die jongens en meisjes van die geweldige zender bedoelden Kleintje Muurkrant maar konden dat kennelijk niet door de strot krijgen. Geeft niet hoor. We worden wel vaker voor ufologen uitgemaakt. Maar wees eerlijk, dit staaltje complottheorie was zo gek nog niet.
Want wij benaderden inderdaad op 29 juni jl. maître Moszkowicz schriftelijk met de vraag of bovenstaande gebeurtenissen juist waren (1). Nooit antwoord op gehad, terwijl wij toch een ruime mogelijkheid bieden om ons de oren te wassen op ons welbekende discussieforum.
Nou ja, volgende keer beter. Toch wel een leuk succesje. Hm? Stay tuned.

(1) zie aflevering 178

Octopussy (185)

vrijdag 7 oktober 2005
Even een opfrissertje. In deze roemruchte serie trok in mei en begin juni van dit jaar Ton Hooijmaijers voorbij. De voormalig wethouder van Economische Zaken in Amsterdam en tegenwoordig Gedeputeerde in de Staten van Noord-Holland op het terrein van Ruimtelijke Ordening, Financiën en Stedelijke Vernieuwing.
Wij benaderden hem per e-mail om wat meer aan de weet te komen over een story die hij entre-nous had verteld aan een bekende Amsterdamse vastgoedondernemer. Die story ging over een avontuurlijk initiatief van Frank Bijdendijk, topbestuurder van de redelijk imposante Amsterdamse woningbouwcorporatie Het Oosten. Frank zou zich in de jaren negentig samen met een paar niet al te koshere Russische partners in de valutahandel hebben begeven om zo de financiële basis van zijn stenenclub nog sterker te maken dan hij al was. Maar dat zou - nog altijd volgens Ton’s story - zijn ontdekt door het zogenaamde Van Traa-team van het hoofdstedelijke bromsnorrencorps. En dat betekende voor de inventieve Frank einde verhaal. Wat dit betreft tenminste. Want later zou hij opnieuw tegen het Van Traa-team opblunderen, nadat hij Het Oosten in een samenwerkingsverband had gemanouvreerd met de Haagse V en H-groep bij de financiering van de aankoop van een stel panden op de Wallen. Er waren twijfels over de herkomst van de V en H-poen, dus floot de gemeente de transactie af (1).
Hoe dit ook allemaal zij, Ton gaf geen antwoord op onze e-mail. Eerst omdat ie op vakantie was, daarna waarschijnlijk omdat ie het druk had. Meestal leggen wij ons hoofd dan niet meteen op onze gulp maar snuffelen we nog even verder, indachtig de bijbelse slogan “zoekt en gij zult vinden”. En wij vonden.
Zo had Ton bijvoorbeeld in zijn post-wethouderlijke periode alsnog een poging gedaan om de impasse rond het ADM-terrein te doorbreken door samen met de vorig jaar ruw van ons weggenomen eigenaar Bertus Lüske en diens advocaat Jos Fruytier (2) een bezoekje af te leggen aan het krakersbolwerk. In Bertus’ voiture. De poging was misschien loffelijk, maar mislukte jammerlijk.
Verder besteedden wij aandacht aan een affaire rond een paar panden aan het Rapenburg (3).
En laten we nou juist daarover gisteren toch een reactie van de geachte gedeputeerde Hooijmaijers krijgen. Lees en huiver.
Leuk hè? Alleen in wezen wéér niks over de story waarmee het allemaal begon: Het Oosten en de Ruskies. Het blijft bij een obligaat breedtepassje richting stofzuiger Stadig. Nou willen we Ton’s suggestie best opvolgen, maar we worden zonder enige twijfel door Duco de Russische toendra ingestuurd. Zonder troika en een paar liter wodka. Maar toch nastrovje Ton. Hik. Stay intoxicatedly tuned.

(1) Zie de serie “Schimmen achter Pim” aflevering 8 op de “Followup”-site.
(2) Zie voor hem “Honourable men” dd. 2 juni 2003 en het artikel “Terp van Tijn” op de site van “De Morgenster”.
(3) Zie aflevering 173 en 174 van deze serie.

Octopussy (186)

dinsdag 11 oktober 2005
Wij houden van zowel hom als kuit. Zeker als het gaat om een leuke story. Bijvoorbeeld of het verhaal over “Het Oosten goes Russia” dat het huidige Statenlid Ton Hooijmaijers heeft verteld aan een bekende Amsterdamse vastgoedondernemer nou juist is of niet. Ton zelf gaf daar geen uitsluitsel over en verwees ons naar de Amsterdamse wethouder Duco Stadig, die ondermeer Volkshuisvesting in zijn portefullie heeft. Wij weten een goede suggestie best te waarderen, dus schreven wij de volgende mail naar Duco:

“Geachte heer Stadig,

Op aanraden van uw voormalige collega Ton Hooijmaijers kloppen wij bij u aan met de vraag of het waar is dat woningbouwcorporatie Het Oosten zich ooit samen met twijfelachtige Russische partners heeft ingelaten met valutahandel ter versterking van de kas. Een initiatief dat door het Van Traa-team ontdekt zou zijn en onmiddellijk tot maatregelen zou hebben geleid.
Dit verhaal is aan het rollen gebracht door de heer Hooijmaijers zelf tijdens een tête à tête met een bekende Amsterdamse vastgoedondernemer. Desgevraagd heeft hij een en ander niet expliciet ontkend maar ons voor deze kwestie naar u doorverwezen, omdat volgens hem het onderwerp onder uw verantwoordelijkheid regardeerde.
Wij hebben over deze kwestie al het nodige gepubliceerd in de serie “Octopussy”, wat u kunt terugvinden in de afleveringen 163, 166, 168 t.m. 171 en 185 op onze website followup.
U bij voorbaat hartelijk dankend voor uw medewerking...”

Hom? Kuit? We just love it! Stay tuned.

Octopussy (187)

woensdag 12 oktober 2005
Er moet sprake zijn van een wereldrecord. Op het terrein van bestuurder beantwoordt vragen van burgers. Binnen een paar uur nadat wij gisteren ons mailtje stuurden aan de Amsterdamse wethouder Duco Stadig hadden we zijn reactie al binnen. Die luidde alsvolgt:

“Bij mijn weten heeft Het Oosten zich nooit ingelaten met twijfelachtige Russische partners en al evenmin met valutahandel”.

Dan zitten we dus met een dilemma. Onze bron (de Amsterdamse vastgoedondernemer) houdt stijf en strak vol dat hij het verhaal heeft opgedaan tijdens een tête à tête met de toen als wethouder figurerende Ton Hooijmaijers. Die hebben we in alle openheid gevraagd hoe het zat, maar die geeft daar in wezen geen antwoord op. Geheel volgens de zogenaamde regels die daarvoor gelden zijn we te rade gegaan bij Frank Bijdendijk, topdog van woningbouwcorporatie Het Oosten, en die ontkende mordicus. Sterker nog, hij dreigde met een kortgeding en een eventuele eis tot schadevergoeding.
Dat deed hij niet toen wij hem en zijn corporatie op 24 mei jl. voor het eerst in het licht zette. Hij liet wel meteen het abonnement op Kleintje Muurkrant cancellen. Pas op 11 oktober, gisteren dus, zo’n vier uurtjes na de missive van Duco arriveerde bij ons een herderlijk schrijven van mr. drs. S.J.M. Verhoeven dat wij onze trouwe lezers niet willen onthouden.
Dat liegt er dus niet om. Nou zijn wij niet al te schrikkerig van aard, maar gezien onze recente ervaringen en onze nog altijd niet echt rooskleurige financiële positie zullen we ons toch maar even in verbinding stellen met onze juridische adviseur. U hoort nog van ons. Stay tuned.

Octopussy (188)

woensdag 19 oktober 2005
Eind juni 2005 stuitten wij op de Stichting en de BV Terra Vitalis. Een club die in teakhout doet in ... jawel, Costa Rica. Initiatiefnemer was ene Frans Boot, ooit de zaakwaarnemer in Nederland van de vanuit Zwitserland opererende valutazwendelaar Hisko Baas, die op zijn beurt weer zakelijk gelieerd was met Henk van de Meene. De vroegere wasserettebaas van de fameuze Johan Verhoek, alias “de Hakkelaar”, die een flinke hap bijdroeg aan het startkapitaal van Terra Vitalis.
Om nou niet meteen potentiële beleggers gillend het teakbos in te jagen moest de etalage wat opgedirkt worden. Niet al te moeilijk want de boys hadden iemand in huis die geknipt was voor dat doel: Jan Hovers. Een van de commissarissen van de Nederlandse Bank. Hij werd benoemd tot bestuursvoorzitter (1). Netter kan haast niet, zou je zeggen. Maar de aanwezigheid van onze Jan in de top van de onderneming is geen garantie voor de totale afwezigheid van boa constrictors onder de terra. Dat blijkt uit een onderzoek uit oktober 2003.
Nou kan je bijvoorbeeld verstand hebben van valutahandel, sexlijnen of luxe koffers, maar kennis van het aanleggen van plantages komt je niet zomaar aanwaaien. Daarom riep de club van Frans, Hisko, Henk en Jan de hulp in van een paar gespecialiseerde bedrijven, waaronder Expomaderas.
Een vehikel van de Nederlandse ondernemer Richard Huizinga, die zijn weelderige expertise had opgebouwd als directeur van Flor y Fauna. Flor y Fauna? Was daar in het verleden ook niet wat geurigs mee? Zeker weten (2). Nou speelde zich dat af in de jaren negentig en je moet niet blijven emmeren over het verleden. Maar een trouwe lezer wees ons op wat recentere gebeurtenissen bij Flor y Fauna die toch weer een teiltje twijfel oproepen. Stay tuned.

(1) Zie aflevering 179 dd. 30 juni 2005.
(2) Zie de eerste vier afleveringen van “Hardhout met een luchtje” op de Followup-site.

Octopussy (189)

vrijdag 21 oktober 2005
Goed, Richard Huizinga van Flor y Fauna onderhoudt dus zakelijke relaties met Terra Vitalis, het door Henk van de Meene gestiekte en door Jan Hovers in het snotje gehouden “nieuwe” teakvehikel in Costa Rica. Prima natuurlijk. Je moet doen wat je niet laten kunt. Maar we ontvingen van een trouwe lezer een mailtje over Richard en zijn familie dat voor ons nou niet meteen aanleiding was om de carnaval een paar maanden te vervroegen. Hij schreef namelijk het volgende:

“Ruim twaalf jaar zijn we in zee gegaan met de familie Huizinga in het destijds zo hoog aangeprezen en “110 procent winstgevend project” van een teak-plantage in Costa Rica.
De verzekeringsmaatschappij OHRA investeerde direct 50 miljoen gulden en nog ongeveer 600 particuliere investeerders deden ook mee.
Nu blijkt dat de familie Huizinga kans heeft gezien een totaal van 60 tot 70 miljoen om te zetten in zware schulden of ...?
De investeerders hebben reeds te horen gekregen dat het er slecht voor staat met het project.
Men vraagt zich af waar al dat geld is gebleven, totdat men er achter komt dat dezelfde familie met zogenaamd eigen geld een strandproject in Costa Rica heeft gefinancierd (zie ecoplaya).
Een groep investeerders is er intussen achter gekomen dat er ook nog miljoenen zijn uitgegeven aan een project in Burgum.
Krantencitaat van 25 maart 2004:
Huizinga pakt groot uit met fabriek.
Ondernemer Huizinga uit Burgum heeft deze week flink uitgepakt op de Bedrijven Contact Dagen in Leeuwarden. De grote letters “Verwacht” sierden de stand waarmee de plannen voor een evenementenhal in de oude Frico-fabriek aan de Burgumerdaam in Burgum werden gelanceerd aan het zakelijk publiek.

Men vraagt zich af waar de fondsen vandaan komen terwijl het teak-project nog geen stuiver heeft opgebracht voor de investeerders? We mogen niet nalaten te verhelen dat meneer Richard Huizinga, directeur van Flor y Fauna, onlangs een kostbare sportauto importeerde in Costa Rica, waar import zeer zwaar belast is. Ook heeft Richard Huizinga begin van het jaar een 100.000 dollar kostende Cadillac Escalade gekocht !!!
Het spreekt vanzelf dat het ons (de particuliere investeerders) zeer welkom zou zijn als u deze zaak zou kunnen onderzoeken en de resultaten publiceert”.

Nou wordt de familie Huizinga niet voor het eerst in het Costaricaanse zonnetje gezet (1). Maar we zullen eens kijken of we nog meer boven water kunnen trekken. Hoewel we onderhand geen teak meer kunnen zien. Stay tuned.

(1) Zie daarvoor sicirec

Octopussy (190)

maandag 24 oktober 2005
Zou de liefde voor snelle bolides iets overdrachtelijks zijn? Zoiets als vogelgriep? Zou je bijna zeggen. Wij meldden bijvoorbeeld in onze vorige aflevering dat teakspecialist Richard Huizinga van de Costaricaanse onderneming Flor y Fauna een sportauto uit de wat duurdere prijsklasse had aangeschaft. Hoe komt zo’n jongen aan dat idee? Hebben we een theorie over ontwikkeld.
Zoals u weet is Richard niet zo lang geleden in zee gegaan met Terra Vitalis. Het teakvehikel van een groepje heren onder leiding van Jan Hovers (hotemetoot van de Nederlandse Bank) en Henk van de Meene (naast pornoboer en koffer-expert ook intimus van ex-autohandelaar en Afghanistan-connaisseur Johan “Hakkelaar” Verhoek). En van welke connectie doet dit Terra Vitalis sedert maart dit jaar op ronkende wijze kond? De connectie met Nederlandse racekanonnen als Albers, Doorenbos, Coronel, Huisman en die coryfeeën ook allemaal mogen heten. Via de nieuwe, frisse club “CO2 neutraal”. Leest u even mee?
Eenvoudig gezegd: Je kan nog in lengte van jaren zonder gêne genieten van de reuk van smeulend rubber, uitlaatgassen, pitspoezen en benzine (allemaal yin) als je maar een bosje teak aanschaft bij Terra Vitalis (volbloed yang) en een sticker op je bumper of je reet plakt.
Zo komt alles toch nog goed. Dankzij de boys van Terra Vitalis. Stay tuned.

Octopussy (191)

donderdag 27 oktober 2005
Tuurlijk. We hebben ons vaak kostelijk vermaakt met de avonturen van Jaap de Bode. Echt gelachen. Maar we mogen natuurlijk niet uit het oog verliezen dat ie heel wat goedgelovige luitjes her en der de boot heeft ingeholpen. En meneer Bouman waarschijnlijk tot wanhoop heeft gedreven. Meneer Bouman? Ja, de curator van Jaap’s ruïne.
Op 12 oktober jl. heeft hij maar weer eens een verslagje de wereld ingeschopt over zijn dwaaltocht door de talloze kerkers, spelonken en geheime gangen die het ingestorte bouwwerk langzaam maar zeker prijsgaf. Een wondere wereld vol Sunseekers, Maaspoorten, Butzbachen, etcetera, met hier en daar de naam van een bekende figuur uit deze kasteelroman. Zoals die van de wat enigmatische Hilversumse advocaat Victor Boitelle, of van een bekend begrip als RAM Holding van de soms rigoureus opererende ondernemer R.A. Maurits uit het rustieke Bosch en Duin (1). Als u nog eens wilt nagenieten, ga gerust uw gang.
Op 15 april 2006 mogen we de volgende editie van meneer Bouman’s “Quest for Jaap’s Holy Grail” verwachten. Wij zijn nu al vol blije verwachting. En het zal ons benieuwen wanneer er eindelijk eens een producent opduikt die van dit meesterwerk een film in elkaar hangt. Met aan het eind: “Stay tuned”.

(1) Zie voor een enerverende episode waarin beide heren figureren aflevering 133 van deze serie op de Followup-site.

Octopussy (192)

vrijdag 28 oktober 2005
Twee keer per jaar wordt de Jaarbeurs van Utrecht opgeschrikt door de zogenaamde second home international expo. Kunnen mensen die ondanks alle shit die Zalm in de loop der tijd heeft bedacht toch nog wat spaarcentjes over hebben een tweede huisje aanschaffen op een aangenaam plekje van deze aardkloot. En wat denk je wat er afgelopen voorjaar ook tussen de aanbiedingen zat? Hotel Hoheleye. Kon je een kamer kopen. In de folder stond dat november dit jaar de boel verbouwd wordt om de toekomstige kamerbezitters nog meer comfort te bieden. Een loffelijk initiatief van de eigenaar van het pand, de Dutch Investment Groep. Zelfs een novice van het vmbo-onderwijs zal een vraagteken zetten bij het woord “Groep” in plaats van “Group”, maar soit. Niet zeiken.
Een van de potentiële kopers was zo goochem om google op te snellen voor wat extra info over Hoheleye. En jawel, die vond hij. Bij ons. In deze serie. Bijvoorbeeld onder de nummertjes 99 en 101. Een drama waarin de Turkse ondernemer Dagistan Dalkiran de prikkels tegen de verzenen van onze vriend Jaap de Bode probeerde te slaan vanwege een niet ontvangen bedrag van drie tonnetjes. Ten lange leste zag Jaap geen andere mogelijkheid dan de Bude te verpatsen aan Herr Jürgen Neiniger, Wohnhaft Suite 14, Galeria Edificio Alfil 19, Avenido Ricardo in Marbella.
Nu is dus de vraag valide of die Jürgen een van boys achter de Dutch Investment Groep is. Of dat er toch sprake is geweest van een volwassen scam van Jaap om die eigenwijze Turk en andere schuldeisers het bos in te sturen. Zeg niet dat het niet kan. Dus een kamer kopen in Hoheleye? You’d better think twice. Stay tuned.

Octopussy (193)

vrijdag 4 november 2005
Merkwaardig. Toen John Mieremet in 2002 op nogal nadrukkelijke wijze zo’n vijftig meloenen terugvroeg aan de toen nog in leven zijnde Willem Endstra, bekwam hem dat slecht. Hij kreeg een paar kogels voor zijn klus na een bezoekje te hebben afgelegd aan zijn advocaat, Evert Hingst. Volgens Span (zijn maatje Sam Klepper was Spic) zou Evert de aanslag hebben geënsceneerd.
Recentelijk ontrolde zich een min of meer analoog scenario. Mieremet klopte tot tweemaal toe op de deur van de vastgoedonderneming Iduna Investments BV aan de Kennemerboulevard in IJmuiden. Een vastgoedonderneming van Haico Endstra, bij definitieve ontstentenis van zijn broer Willem. Span wilde naar verluidt graag rapido vijf meloenen zien. En wat gebeurt er? Johnny wordt geconfronteerd met een wel erg heftige tropische verrassing.
Alleen was deze surprise vrijwel zeker niet door Evert geënsceneerd. Die was kort tevoren zelf ruw uit het leven weggerukt vlak bij zijn woning in de Amsterdamse Gerrit van der Veenstraat.
Geinig detail: het pand waarin Evert woonde is eigendom van Iduna Investments. Dat wil zeggen, de eerste en de derde etage. Evert bewoonde de tweede en had die begin september 2001 gekocht voor ruim 5 ton euro. Met een hypo van zes ton tegen een rente van 5,2 procent, verleend door de ING Amersfoort. Een pittige aflossing per maand, maar Evert was ook een pittige advocaat. Wellicht met alleraardigste neveninkomsten. Want voor niks gaat de zon op, niet waar?
Ook geinig dat de ING weer eens om het hoekje komt kijken. Herinnert ons aan de good old days toen we nog zo’n lol hadden met Willem, Jan Doets, het wat vroeg uitgetreden baasje van ING Real Estate, Benno Hoess, Hanneke Baars en George Jautze. Those were the days. Stay tuned.

Octopussy (194)

donderdag 10 november 2005
Een zware jongen van een beetje allure maakt gebruik van meerdere advocaten om zijn zaken overeind te houden. Neem bijvoorbeeld die meneer Tuna van die wasserette in de Lange Leidsedwarsstraat. Die meneer geldt als een steunpilaar van Willem Holleeder en het is dus niet vreemd dat hij zijn belangen laat behartigen door Brammetje Moszkowicz. Want Willem doet dat ook zoals u weet. Maar de wasserettebaas (nee dit keer niet in overdrachtelijke zin) stapte ook wel eens naar de inmiddels vroegtijdig hemelwaarts getrokken Evert Hingst. Naar alle waarschijnlijkheid vanwege financiële klusjes die Brammetje even niet zag zitten.
Evert had namelijk een reputatie op dat terrein en zou zelfs ten behoeve van een zeer gemengd boeket van avontuurlijke lieden gelden hebben geïnvesteerd en beheerd aan de Spaanse Costa’s en verder olijk wat financiële middelen hebben rondgepompt.
Op 21 september vorig jaar gebeurde er iets minder prettigs. Een heel peloton bromsnorren trok zijn bureel op het kantoor van onze vriend E.A. Toenbreker binnen en trof in een achterafje een bult geld en een paar blaffers aan. Volgens Evert had ie die blaffers nog maar net even in bewaring genomen. Ze zouden afkomstig zijn uit het arsenaal van Mink Kok en zouden bij zijn moeder hebben gelegen in afwachting van diens nakende vrijlating. Maar helaas Mink werd out of the blue beschuldigd van het luidruchtig overlijden van Jaap van der Heiden in april 1993 en bleef achter het gaas. Dus konden die wapens beter verdwijnen uit moeders keukenkastje en achter Everts bef worden gehangen.
Een moeizaam verhaal, al was het alleen maar omdat Mink zijn moeder nooit zou opzadelen met het beheren van zijn ijzerwaren. Niettemin toont het wel degelijk aan dat Evert een zakelijk contact onderhield met de in de petoet zuchtende Mink Kok. En er is meer.
Een paar weken geleden vonden een paar koddebeiers van Meneer Welten’s keurkorps een strafdossier in de woning van Dino Soerel. Een avontuurlijk ondernemer van redelijk formaat die tot de armée des ombres van generaal Holleeder wordt gerekend. Niet zomaar een strafdossier, maar dat van Mink Kok. Inclusief de laatste ontwikkelingen in de zaak rond Van der Heiden. Een net afgebakken kopie dus van het originele dossier. En weet u nou wie - zij het tijdelijk - over dat originele dossier beschikte? Juist Evert.
Hingst was dus bezig met een adembenemende act op het slappe koord. Tot de adem hem definitief werd benomen. Stay tuned.

1. Meer interesse voor Evert? Onze bloedeigen zoekmachine is er goed voor.

Riool

zaterdag 19 november 2005
Weet u het nog? Nee? Wij wel. In de tweede helft van juli 2004 publiceerden wij in de serie "Octopussy" de inhoud van tapverslagen, die door een groepje gespecialiseerde bromsnorren waren gemaakt naar aanleiding van de moord op Sam Klepper op 10 oktober 2000 (1).
Een van de eersten die daar indertijd commentaar op gaf was de van rechercheur tot journalist omgekatte John van den Heuvel, bekend van Basisweg en Boulevard. Hij noemde onze handelwijze onverantwoord en journalistiek gezien knudde vanwege het ontbreken van een context.
Afgelopen donderdag was zijn nieuwe teevee-programma Bureau Misdaad bijna geheel gewijd aan Erik de Vlieger. De flamboyante stenenstapelaar, naaimachinist, brokkenpiloot, mediaman, kolommenvuller, you name it. Die had in de onderhand al eeuwen durende afpersingszaak rond de Israëliër Izhtak Meiri om persoonlijke redenen nooit de behoefte gehad om aangifte te doen of boute uitspraken. Drie keer raaien wat die persoonlijke redenen waren.
Wat doet Johnny-boy? Die arrangeert een gesprek tussen Dennis Panday en Erik de Vlieger in de Luxembourg, een etablissement aan het Spui. Net als Erik figureert Dennis in de dossiers van voornoemde zaak niet alleen als verdachte, maar ook als slachtoffer. De twee lotgenoten gaan lekker voor het raam zitten met een Coronaatje en het gesprek neemt een aanvang. De Vlieger weet niet dat Panday voorzien is van een microfoon en een cameraatje, dat er in de kroeg nog een camera snort en dat vanuit een gesloten wagen aan de overkant van de kroeg de Columbo van De Telegraaf ook de boel aflegt.
Een drama volgt. Wat De Vlieger tot dan toe angstvallig had vermeden, deed hij voor de camera’s van Bureau Misdaad. Hij pakte uit over de vier meloenen, die hij via een derdenrekening van de Hilversumse notaris M.F. le Coultre had overgemaakt aan Panday en die uiteindelijk terecht zouden zijn gekomen bij Meiri. En daar was het volgens Erik niet bij gebleven. Hij was het slachtoffer van grote jongens.
De hele boel werd donderdagavond aan den volke getoond. Dat was effetjes een partij genieten. En wat denkt u van de OM-beffen die zitten te stoeien met de zaak Meiri? Die vierden een klein feestje. Want de uitspraken van De Vlieger zullen zonder twijfel verderop in het proces een rol gaan spelen. In wezen zette Van den Heuvel met dit innovatief staaltje journalistiek De Vlieger tussen de rozen in een schiettent. En ook Panday kan zijn hemd opspelden, want John gaf hem unverfrohren weg als iemand die hem in het verleden altijd van betrouwbare informatie voorzag. Leuk om te weten voor de luitjes die nog iets met Dennis te verhapstukken hebben.
We zullen niet zeiken over een gebrek aan context, maar als wij vorig jaar onverantwoord bezig zijn geweest, hoe moet je dan de laatste uitzending van Bureau Misdaad kwalificeren?
Moorddadig?

1. Zie de afleveringen 87/89 en 91 van de serie "Octopussy" op onze "followup"-site.

Riool (2)

dinsdag 22 november 2005
In het artikel “Wie er te diep inzit, kan niet terug” van de kwaliteitskrant NRC dd. 12 november jl. kwam een intrigerende passage voor. Die luidde aldus:

“Afgelopen zomer werd een andere Amsterdamse advocaat aangehouden in het onderzoek naar de afpersing van vastgoedhandelaar Erik de Vlieger. Justitie verdenkt hem van witwassen en valsheid in geschrifte. Hij zou zijn derdenrekening beschikbaar hebben gesteld voor het doorsluizen van geld dat De Vlieger zou zijn afgeperst. Wanneer zijn zaak voorkomt is nog niet bekend.”

Nou was er wel een advocaat in zijn kraaglusje gepikt die directe banden onderhield met Meiri. Maar die had geen poen gesluisd. Wij hadden een andere naam in ons kladblok staan. Die van mr. M.F. Lecoultre uit Hilversum. Op onze bekende naïeve wijze sloegen wij op 14 november aan het hengelen in diens vijvertje. Verwijzend naar bovenstaand citaat uit de NRC. Inclusief de openstelling van zijn derdenrekening voor het sluizen van duistere poen.
Al na zes minuten denderde het antwoord uit Hilversum onze box binnen. Als we ook op maar enige wijze Le Coultre’s naam in verband zouden brengen met onoirbare praktijken, wij bij voorbaat al aansprakelijk zouden worden gesteld voor de schade.
Wij backten off, maar niet voor lang. De volgende dag, op 15 november dus, vroegen wij aan Le Coultre:

“Toch nog even met uw permissie. Wij vernamen dat Erik de Vlieger vier miljoen euro zou hebben betaald aan de heer Panday via uw rekening. Zou u kunnen zeggen of dat wel juist is en in hoeverre dat mogelijk verband hield met de affaire die in de NRC - zij het wat slordig – werd aangesneden?”

Een uurtje daarna arriveerde een al aanzienlijk gereserveerder antwoord:

“Tja dat wordt moeilijk. Ik heb dat gerucht eerder gehoord. Ik mag u daar echter geen antwoord op geven. Notarissen hebben namelijk een zwijgplicht en de stelregel is dat zelfs een ontkenning al iets zegt over cliënten en/of bepaalde transacties.”

Toen kwam op 17 november de inmiddels beruchte uitzending van John van den Heuvel’s Bureau Misdaad, waarin de als rechterhand van het OM acterende Columbo van de Basisweg Erik de Vlieger in de schiettent hing. Met gebruikmaking van middelen die door de rechter hier en daar expliciet verboden zijn.
Hoe dit zij, in het verhaal kwamen ook de vier meloenen voorbij die De Vlieger aan Panday had betaald via ... notaris Le Coultre. Om welke reden dan ook was Van den Heuvel heel voorzichtig met het onthullen van diens naam. We zagen één seconde het naambordje van de brave notaris voorbijschieten en dat was het. Geen joviale babbel tussen een met gadgets behangen Panday en Le Coultre. Of shots door het raam van het notariskantoor uit een gesloten wagen aan de overkant van de Soestdijkerstraatweg nummer 8. Zelfs geen telefoongesprekje met een meelopende teep.
Wij uiteraard de volgende dag in de touwen. Want het gerucht waaraan Le Coultre een paar dagen daarvóór nog zo luchtig had gerefereerd had ineens aanzienlijk aan gewicht gewonnen. Wij stuurden hem de volgende brandmail:

“Ik neem aan dat u gisteravond de uitzending van het programma Van John van den Heuvel heeft gevolgd. Daarin verklaarde de heer Panday dat hij vier miljoen euro van Erik de Vlieger heeft ontvangen via uw rekening, om dat bedrag vervolgens door te sluizen naar Izhtak Meiri.
Wist u op dat moment dat het om een geval van afpersing ging? Bent u van plan de heer Van den Heuvel aan te klagen wegens het feit, dat hij u in verband heeft gebracht met een indrukwekkend staaltje criminaliteit?”

De kaars bleek langzaam uit te gaan in Hilversum. Le Coultre:

“Wellicht wilt u mij informeren waar ik een klacht tegen RTL 5 en Van den Heuvel kan indienen. De Raad van de Journalistiek? Ik word immers volstrekt ten onrechte op deze wijze in verband gebracht met zware crminaliteit. Dat is mij al eens eerder gebeurd door deze heer en wellicht heb ik er onverstandig aan gedaan daarop niet terstond te reageren. Dat gaat nu dus wel gebeuren.
PS: Schrijft u zelf ook voor het Handelsblad? Dan kan ik u misschien helpen met het schrijven van een artikeltje over het Notariaat en de manier waarop wij functioneren.”

Wat dat laatste betreft hebben we hem uit de droom geholpen en hem verder veel wijsheid toegewenst bij het ondernemen van stappen tegen de boze buitenwereld.

Octopussy (195)

woensdag 23 november 2005
Soms hoor je dingen die zo bizar zijn dat je gaat twijfelen aan je maat schoenen. Neem dit nou eens. De in augustus 2003 voor de deur van zijn etablissement gesneefde stenenschuiver Bertus Lüske zou naast een fors aantal stukjes vastgoed in Amsterdam ook nog een lap grond in Argentinië hebben bezeten. Meer dan dat. Het zou zelfs gaan om een complete ranch ter grootte van Gelderland. Met koeien en gaucho’s en zo. Hoe komt zo’n man eraan vraag je je af.
Nou zou je verwachten dat de nazaten en eventuele andere belanghebbenden inmiddels de koeien bij de horens hebben gevat en Bertus’ voormalig bezit vrolijk fluitend hebben overgenomen. Schijnt niet zo makkelijk te liggen. De Argentijnse overheid zou dwars liggen.
Mocht dit waar zijn, dan kunnen wij een uitstekende kruiwagen aanbevelen om de zaak toch nog ten goede te laten keren. Schijnt ergens op een achterafje in Wassenaar te wonen. Als we het juiste adres weten komen we hier even op terug.

Riool (3)

woensdag 23 november 2005
Wees eerlijk. Had u ooit van Dennis Panday gehoord? De deep throat van kijkcijferjager John van den Heuvel? Wel? Dan bent u zeker goed thuis in het wereldje van stenenschuivers. Want Jan met pet kende Dennis voor geen strekkende meter. Tot ie zich vorige week liet beplakken met een microfoon en een cameraatje om Erik de Vlieger een ereplaats in de schiettent te bezorgen.
Vooral omdat de publieke reactie op de normloze uitzending van Bureau Misdaad van de zijde van De Vlieger praktisch uitbleef (1), leek de storm op een parkeerplaats terecht te zijn gekomen. En Dennis weer in de schaduw van de bijbehorende voetgangerstunnel naar het wegrestaurant.
Maar kennelijk houden onze lezers wel van een beetje wind. We kregen namelijk een mailtje met een verwijzing naar een publicatie uit de Gooi- en Eemlander van 12 augustus 2003. Dat ging over de toen ophanden zijnde openbare verkoop van het pand Wilhelminaplantsoen 17 in Bussum, dat eigendom was van Maxwel Mahabier Beheer BV uit Laren. De BV kon niet meer aan zijn financiële verplichtingen voldoen en in dat geval komt dan uiteindelijk de man met de hamer voorbij. En van wie was die BV? Van Dennis Maxwel Panday Mahabier. Jawel, dezelfde.
Blijkbaar ontbraken Dennis twee jaar geleden voldoende pegels om in het Bussumse Wilhelminaplantsoen zijn broek omhoog te houden. Of dat kwam omdat er net twee ton uit zijn zak was geklopt door een Israëlische consulent, vermeldt het artikel niet. Wel, dat de veiling zou worden geregeld door M.F. Le Coultre. Jawel, de notaris die gisteren tegenover ons verklaarde dat ie naar wegen zocht om Van den Heuvel bij de kladden te vatten. Omdat die hem in verband had gebracht met zware criminaliteit. Kleine wereld hè? ‘t Gooi. Stay tuned.

(1) buiten de site www.sterrenstek.nl

Riool (4)

vrijdag 25 november 2005
Prima stelregel: Schiet niet op de pianist. Maar wat nou, als de pianist vreselijk vals speelt? Neem bijvoorbeeld John van den Heuvel. De misdaadpianist van De Telegraaf, die af en toe wat meeschnabbelt bij Bunskoek en sinds kort zelfs een eigen pianobar runt op de teevee: Bureau Misdaad. Speelt gewoon vals. En niet zo’n beetje. Zoals vorige week bij zijn inmiddels berucht geworden optreden in de Luxembourg aan het Amsterdamse Spui. Maar dat was niet voor het eerst.
Al in de jaren negentig toen hij nog niet wereldberoemd was in Nederland zat hij er al stevig naast te rammen. Hij bleek deuntjes ten gehore te brengen van de avontuurlijke componist Etienne Urka. Een begenadigde leerling van Klaas Bruinsma, onder andere bekend van de Mabel-suite en zijn variaties op de Dreigroschenoper.
John hield samen met collega Joost de Haas informant “Eutje” uit de wind in ruil voor sappige informatie over de concurrentie. Bij het bedrijf waar de voormalige rechercheur in die periode exclusief voor werkte overigens geen uitzondering. Pakembeet, zo’n vijftien jaar daarvoor gebeurde bijvoorbeeld hetzelfde met het snelle duo Fagel & Van der Sluis. Alleen heette de pianist toen anders (1).
De goede verstandhouding tussen John en Eutje bracht OM-bef Irene Gozales en hoofdpiet Oscar Dros van het toenmalige Kernteam Randstad Noord en Midden er zelfs toe om in februari 1995 eens in de bank- en giro-afschriften en de belastingopgaves van John en Joost te neuzen. Ze verdachten de Telegraaf-entertainers er namelijk van dat ze bij Urka op de payroll stonden. Het leverde niks substantieels op, maar de toon was gezet.
Op 26 februari 2002 werd John Mieremet, ook al een gerenommeerde leerling uit de Bruinsma-school, op de stoep van advocatenkantoor A.E. Toenbreker voor zijn klus geschoten. Na een bezoekje aan de tot voornoemd kantoor behorende fiscalist Evert Hingst. Een beetje slordige aanslag, want Mieremet bleek een retourticket te hebben. Hij vermoedde dat hij de tijdelijke verhoging van het loodgehalte in zijn lijf te danken had aan de Willem II-combine (Endstra/Holleeder) en dat de uitnodiging van Hingst niets anders was geweest dan het klaarzetten van de guillotine. De reden? Mieremet had Endstra met enige aandrang verzocht 50 meloenen van zijn bij de vermaarde stenenschuiver gestalde kapitaaltje op korte termijn aan hem terug te bezorgen. En dat bleek niet zo makkelijk te zijn.
Nadat ie weer wat op krachten was gekomen, wendde het enig overgebleven lidmaat van het krachtdadige duo Spic & Span (lidmaat Klepper was al eerder door de Heer teruggeroepen) zich tot John van den Heuvel om zijn wraak op Willem II gestalte te geven.
Mieremet pakt flink uit en de Telegraaf-coryfee slaat het allemaal driftig op in het geheugen van zijn laptop. Een deel ervan gebruikt Van den Heuvel dan in augustus 2002 voor zijn magnus opus: het roemruchte artikel waarin Willem Endstra tot bankier van de onderwereld wordt verheven en Willem Holleeder als de cipier. En waarin “Span” nog even fijntjes laat weten in onderhandeling te zijn met de bromsnorrentop over het sluiten van een kroongetuige-deal. Of pre-deal, whatever.
Mieremet’s rijkelijk vroeg uitgevallen pakjesavond werd niet door iedereen geapprecieerd in Chicago aan het IJ. En niet alleen voor de kwaaie Sint, maar ook voor de pianist die zo enthousiast voor de mineurklanken had gezorgd, was het uitkijken geblazen. Diezelfde maand nog werd Van den Heuvel door het Amsterdamse koddebeiersgilde al gewaarschuwd dat een aanslag op zijn leven in voorbereiding was.
Zover kwam het niet, maar op 22 september werd er wel bij Van den Heuvel ingebroken. Het enige dat werd meegenomen was de laptop, waarin zijn gesprekken met Mieremet waren opgeslagen. Een toevalstreffer of een gerichte actie? Het laatste, zo werd ons verzekerd. En wie kon weet hebben van die laptop en het opgeslagen materiaal? Mieremet.
Waarom hij de boel liet terughalen is niet helemaal duidelijk. Vond hij het toch wat te riskant dat hij zoveel had verteld? Was zijn deal met de bromsnorren van de baan en besefte hij dat de info op de laptop minimaal opvraagbaar was? Speculaasjes. Maar onze bronnen gaven ons de verzekering dat het wel degelijk een van de boys van Mieremet was geweest, die een irregulier bezoekje aan Van den Heuvel’s woning had gebracht en de laptop had meegenomen.
Daarna zou, nog steeds volgens onze bronnen, een herenaccoord tot stand zijn gekomen tussen Mieremet en zijn pianist, waarbij werd overeengekomen dat de laatste altijd bij “Spam” kon aankloppen als daartoe aanleiding was. En dat deed ie. Tot op de dag waarop Mieremet in Thailand de laatste adem uitblies. Is het een wonder dat hij bij de uitvaart van zijn gouden informant nog even een speechje hield in de kerk? Niet als vriend hoor! Nee, nee. Als journalist, op verzoek van de weduwe. Tuurlijk (2).
Hoe dit ook zij, het was een zwaar verlies voor de broodpianist. Vooral omdat hij net bezig was met de première van zijn eerste teevee-show. Je moet nu eenmaal scoren cq. de concurrentie aftroeven. Dus schakelde hij ter wille van de kijkcijfers iemand van de tweede garnituur in, voorzag hem van een candid camera en een verborgen microfoon en joeg hem de Luxembourg in aan het Amsterdamse Spui. Banana Split. Maar dan wel een heel treurige aflevering. Om in de sfeer te blijven: Stay tuned.

1. Dat was Jaap Metz, die het later nog eens tot Kamerlid voor de VVD zou schoppen. Zie voor hem het artikel “Van oude koeien en troebel water” op de site van de Morgenster of Kleintje Muurkrant nummer 336.
1. Vgl. Peter R. de Vries, die in januari 2003 een afscheidsrede hield ter gelegenheid van het voortijdig heengaan van Cor van Hout, ooit een van de ontvoerders van Freddie Heerlijk Helder. De Vries was overigens wel eerlijk. Hij zag Cor als een van zijn vrienden. Wellicht zien wij ook deze misdaadverslaggever in de nabije toekomst in de Tweede Kamer opduiken.

Riool (5)

zondag 27 november 2005
Al doende vroegen we ons ineens af of Fonzy van Westerlo, de huidige baas van RTL, vantevoren op de hoogte is geweest van John van den Heuvel’s atonale concert in het Amsterdamse etablissement Luxembourg. Zal wel niet. Maar heeft de Fonz in wilde woede God aangeroepen na de voorstelling? Of houdt ie stiekem van zulke shock and awe oproepende staaltjes artisticiteit en gedoogt ze? Is Johnny-boy op het matje geroepen en uitgeveterd of heeft ie een bos rozen gekregen bij het afschminken? Weten we niet.
Hetzelfde geldt voor Johan Olde Kalter, de huidige baas van De Telegraaf. Was ie blij met de uitvoering van John’s Luxembourg-sonatine in D-mineur, waarvoor zijn krant toch mede-verantwoordelijk was gezien de triomfantelijke reclame-activiteiten in verband met het evenement? Of stemde het hem droevig om te zien met wat voor middelen een van zijn artiesten zijn weg meent te moeten banen naar het absolute sterrendom via de Luxembourg en het kwelbuissegment van de Fonz? Weten we ook niet.
Van den Heuvel’s regelmatige verwisselen van pet brengt ons overigens bij een andere kwestie. Dankzij Berlusconi’s manipulaties in de Italiaanse mediawereld is het iedereen inmiddels duidelijk geworden hoe fout het kan aflopen als een mediagroep gewoon zijn gang kan gaan. Wat dat betreft ligt iedereen wel te zeiken over het oude formats vretende Talpaard van John de Mol, maar let u ook even op de TMG (Telegraaf Media Group NV). Die is de laatste tijd driftig bezig zijn invloed in media-land uit te breiden om de dramatisch dalende winsten van de krant te compenseren.
Zo maakte de groep in september bekend in te zijn voor de overname van Murdoch’s Sky Radio (still pending) en nam in oktober een aandeel van 20 procent in SBS Groep, met het recht SBS of SBS Nederland over te nemen als de boel onverhoopt in de etalage wordt geduwd.
Nou mag de TMG in verband met de huidige mediawet in totaal maar éénderde deel van een ander mediavehikel overnemen. Maar er wordt door de buitengewoon Democratische Medya van der Laan cs. hard gewerkt om -nog voor de volgende verkiezingen alstublieft- die wet aan te passen aan de eisen van de geliberaliseerde samenleving. Oftewel voor de gretige grootgrissers van TMG etcetera.
Zolang het nog niet zover is blijft het modderen in de marge. Dus wat doe je? Je stuurt listig wat coryfeeën als de van Zandvoort tot Suriname bekende crime-buster John van den Heuvel en mode-hittepetit Fiona Hering met twee petten naar het teeveefront om alvast warm te lopen. En je priemt tegelijkertijd je middelvinger in de lucht naar de aangelijnde speurhonden van de NMa (Nederlandse Mededingings Autoriteit). Brussel? Heb je ook iemand zitten.
En nou we toch aan het liberaliseren zijn en de kijkcijfers net zo heilig als Johannes Paulus II in een tobbe wijwater, zetten we ook de journalistiek zelf maar op de helling met een zootje verborgen camera’s en microfoons. Zonder dat je er erg in hebt kijk je straks midden in een camera als je bij Febo een kroket uit de muur trekt, als je je een orgel staat te zweten in een pashokje van C & A, je hol afveegt in een stationstoilet of in de Luxembourg een Coronaatje nuttigt. Leuke trendsetter. Zien we straks bijvoorbeeld live een stel Haagse politici in de Geleenstraat rondhollen, Sybrand van Hulst een paar Kalashnikovs bezorgen aan Samir Azzouz, Johan Remkes in een roes liggen terwijl buiten de eitjes in het rondvliegen, Rita Verdonk een brandblusser kopen, Jan Peter Efteling uit zijn dak gaan in zijn eigen hotelsuite in Domburg, Fred Teeven opdracht geven een ondernemer met een grote smoel het zwijgen op te leggen, Ali Cyaan Kali op elf hoog een burka aantrekken enzovoort enzovoort. Wordt het eindelijk weer gezellig in de Nederlandse huiskamers. Stay tuned.

Octopussy (196)

maandag 28 november 2005
Sinds zijn dagen als voorzitter van de sinaasappelenclub Fecundo (1) is onze vaste vriend Jaap de Bode een echte liefhebber van groen gebladerte geworden. Dat lover hoeft niet persé te horen bij sappige gele jongens uit Costa Rica, maar het moet uiteraard wel een beetje de kassa laten rinkelen. Dus azalea’s, hortensia’s, ficussen, berkenboompjes, cypressen of meer van dat moois kunnen Jaap niet boeien. Naar verluidt verbond hij zich daarom na de bosbrand bij Fecundo met de commanditaire vennootschap “De groene vriend” in Almere. Volgens de KvK een “groothandel in irrigatie- en belichtingsystemen en voedingen ten behoeve van de agrarische sector”. Midden in Flevoland, agrarische sector. Moet snor zitten. Ja, bromsnor.
Jaap bleek zich namelijk bezig te houden met de kweek van Nederwiet. En zoals iedereen weet, mag verkoop van wiet wel, maar kweken niet. Een constructie die niemand begrijpt, maar Donnie blijft eraan vasthouden. Jaap werd een paar weken geleden dus opgehaald door een paar bromsnorren en ging achter de blauwe geraniums van een staatshotelletje. Of ie, nu hij er toch logeerde, door het vaste personeel en/of een OM-bef alleen maar werd ondervraagd over zijn groene vrienden is onduidelijk. Tenslotte weet Jaap uit het recente verleden het nodige van kastelen, speedboten, stenen schuiven, boekhoudkunstjes, bankieren bij de RABO en ander ongerief. Maar zeker is wel dat dit niet het laatste bericht over onze avontuurlijke natuurliefhebber zal zijn. Japie, hou je taai. Stay tuned.

1. Zie voor Jaap’s strapatsen bij deze beleggingsclub deze serie aflevering 102 en verder, op onze Followup-site.

Riool (6)

maandag 28 november 2005
Uit onze eerdere afleveringen zou u misschien abusievelijk kunnen opmaken dat crimebuster John van den Heuvel inhumaan van aard zou zijn. Alleen al uit het feit dat onze Luxembourg-artiest op verzoek van Ria Eelzak (de weduwe Mieremet) op ontroerende wijze afscheid nam van “Span” bleek het tegendeel. John heeft een warm gevoel voor de medemens. En nou kunnen er nog duizend Hells Angels door de straat rijden waar de Telegraaf-icoon woont om te laten zien dat ze het niet eens zijn met die stelling, wij blijven erbij.
Een ander voorbeeld. De ex-hushpup van een dorpsgenote van John uit Zandvoort had ergens in het vorige decennium hun wederzijdse spruit onverhoeds overgebracht naar zijn thuisland, Suriname. Moeders, naar verluidt ene Anja Jansen, in tranen. Zal je het zelf wezen.
Wat deed ridder John? Hij vloog met moeders naar onze voormalige kolonie en stelde zich in verbinding met zijn contacten bij het lokale OM-gebefte en het bromsnorrengilde. Die had John opgebouwd tijdens zijn nijvere onderzoeken naar de avontuurlijke lijntjes tussen Suriname en Nederland. De vader van Anja’s koter, ene Vincent Belle, zou nog van alles hebben geprobeerd om zijn vlees en bloed binnenboord te houden. Vergeefs. John en Anja reisden triomfantelijk en gelukkig met het kind terug naar Nederland.
Nou was dat kotertje misschien beter af bij moeders aan het Zandvoortse Stationsplein, want onze Vincent was niet voor de pussycato. Deed iets in mindbenders en toen ie wat later in verband daarmee oog in oog stond met een kadi in Nederland, schijnt hij een cadeautje te hebben gekregen waar hij acht jaar plezier van had.
Hoe dit zij, Anja blij. John wipt af en toe nog wel eens bij haar binnen om even bij te bomen.
Is dat humaan of is dat humaan? Dachten het wel. Stay lovingly tuned.

Riool (7)

dinsdag 29 november 2005
Of Zeus persoonlijk van de Olympus afkomt. Wij kregen een mail van John van den Heuvel! Jawel. Naar aanleiding van deze serie, die haar startpunt vond in het door John begeleide optreden van Dennis Panday van 13 oktober jl. in het Amsterdamse etablissement Luxembourg. John schreef het volgende:

“Met belangstelling lees ik jullie feuilleton Riool (1,2,3,etc.). Daar waar jullie in het algemeen goed geïnformeerd zijn, begeven jullie je nu op sommige punten erg op glad ijs. Enfin, dat is jullie eigen verantwoording, wie ben ik om daar iets over te zeggen nietwaar? Wel zou het prettig zijn als jullie de normale journalistieke regel van hoor en wederhoor toepassen. Ik ben in ieder geval bereid tot en beschikbaar voor een reactie. Met vriendelijke groet,
John van den Heuvel.”

Nou zijn wij van huis uit schaatsliefhebbers, dus houden wij wel van glad ijs. Maar als John bedoelt dat we een goeie kans maken onderuit te gaan op een portie vogelpoep of andere ongerechtigheden, dan zouden we graag van hem willen vernemen waar die liggen. Zoals ook John als fervente lezer van onze kolommen kan weten, is dit een open forum. Dus John, als je ergens commentaar hebt over onze rijstijl of de inhoud van dit feuilleton, ga gerust je gang. De deur staat open. Je reactie wordt integraal geplaatst. Dus zonder het vervelende knip- en plakwerk wat tegenwoordig zo in de mode is. Onderwijl gaan wij uiteraard gewoon verder met waar we gebleven waren. Dus stay tuned.

Riool (8)

woensdag 30 november 2005
In afwachting van de bijdrage van ijsmeester John van den Heuvel, concentreren we ons voor even op zijn betrouwbare informant cq. camera- en geluidsman Dennis Panday. Wij kregen over hem een bloemrijk schrijven binnen van een insider en dat willen wij u niet onthouden. Hij schreef het volgende:

“Als Dennis in zijn eerste leugen zou zijn gestikt, dan zou hij niet eens zijn eerste verjaardag hebben gehaald. Laat dat maar eerst gezegd zijn.
Welke vastgoedhandelaar heeft een lijfwacht nodig? Alleen iemand die als een oplichter en zwendelaar te werk gaat. Hij blijkbaar, want zijn manier van zaken doen en de mensen waarmee hij zaken deed brachten hem regelmatig in grote problemen.
Hij heeft deze lijfwacht nodig gehad om mensen waarmee hij een afspraak had gemaakt te bedreigen om onder de afspraken uit te komen.
Veel mensen waaronder Annet Molenaar (zijn ex-vriendin), Martin Perls (o.g.-handelaar uit Huizen), Ed Smit (uit Huizen), Jan Pouw (de Volkswagendealer), Erik de Vlieger, Hans Pluis, Jacques Walch (makelaar uit Huizen), Joep Gijlarth (architect), zijn door hem in de problemen gekomen. Men zou eens bij hen moeten gaan informeren.
Hij stuurde deze lijfwacht als zijn persoonlijke vertegenwoordiger en incasso-specialist als er voor hem problemen dreigden.
Voorbeeld: Hij spreekt af en maakt een overeenkomst met de eigenaar van een grote woning in Naarden. Panday kan niet afnemen en heeft ook nooit de tien procent neergelegd. Verkopende partij wil hem aan de afspraak houden. Itzak wordt door Panday even bij deze man langsgestuurd. Enige forse bedreigingen en de man is blij dat hij en zijn gezin er nog zo goed van afkomen, namelijk met niks. Er zijn meer voorbeelden, maar de betrokkenen willen maar liever zwijgen.
Ook het pand op het Wilhelminaplantsoen is nu weer aangeslagen op de veiling van 12 december a.s. Natuurlijk is Dennis bang voor Itzak. Panday heeft zich de rol van slachtoffer toegemeten, terwijl hij voor 100 procent mededader en opdrachtgever is. Zijn verklaringen (na drie dagen cel, dus hij heeft gezongen als de beste) staan haaks op die van Itzak en dat weet hij. Momenteel is hij een beetje in zaken met Vera Verwelius (inderdaad van de grote bouwfirma). Ben benieuwd wat het haar cq. de familie gaat kosten”.

Glad hè, dat ijs? Een rondje 35 moet haalbaar zijn. Stay tuned.

Riool (9)

vrijdag 2 december 2005
Nee, nog steeds niks gehoord van John van de Heuvel na onze vriendelijke uitnodiging om even aan te geven waar we ons op glad ijs hebben begeven in deze serie waarin hij een hoofdrol vervult. Dus moeten we maar blindvaren op informatie uit zijn directe omgeving.
Bijvoorbeeld over het herenaccoord tussen John vdH. en John M. dat na de inbraak op 22 september 2002 zou zijn gesloten (1). Wat is het effect van zo’n accoord? Dat er gegevens worden uitgewisseld (waarover cq. over wie moge duidelijk zijn). En dat je mekaar daarvoor van tijd tot tijd ontmoet of even belt, ook al zit de één in Zandvoort en de ander in Neerpelt of Pattaya.
In wezen hetzelfde plaatje als indertijd met Etienne Urka, dat aan barrels ging door een foute kop boven een artikel van John en collega Joost de Haas, waarin stond dat meneer Belasting Eutje had verrast met een navordering van 20 miljoen piek (2).
Dat bellen had uiteraard gevolgen, want Mieremet werd door de bromsnorren continu getapt, waardoor dus ook de gesprekken met de Telegraaf-artiest op teep terechtkwamen. Naar verluidt was de inhoud van die gesprekken, die bijvoorbeeld uitgebreid over de niet als buitengewoon gezellig bekend staande Amsterdamse Kinkerbuurtbende gingen, zo interessant dat Van den Heuvel ergens in 2004 van de snorrenafdeling Haarlem het vriendelijk verzoek ontving om eens even langs te komen. Een gebeurtenis waarover de nieuwbakken scenarist van Bureau Misdaad nooit erg mededeelzaam zou zijn geweest.
De BM-uitzending die aanleiding vormde tot deze serie zou op de burelen van De Telegraaf ook niet ongemerkt voorbij zijn gegaan. Zelfs de Raad van Bestuur zou via een U-bocht van haar gramschap blijk hebben gegeven en John’s conterfeitsel verdween van de hoofdsite van De Telegraaf op het internet. Opdat de verbinding tussen de krant en het teeveeprogramma wat minder evident zou worden.
Zo, nou zal het ons toch benieuwen of dit ijs zo geweldig glad is, dat John ons te hulp schiet om ons te corrigeren. Bij voorbaat, John. Stay tuned.

1. Zie aflevering 4.
2. Dat was op 8 maart 1995. Boven het artikel stond “Fiscus opent jacht op mafia-baas” en over dat laatste woord raakte Urka behoorlijk pissed-off.

Riool (10)

maandag 5 december 2005
Wij ontvingen van John van den H., te Z. naar aanleiding van eerdere afleveringen van deze serie de volgende mail:

“Geachte redactie,

Was ik eerst nog van plan in te gaan op jullie serie Riool (1,2,3 etc.) heb ik dit voornemen nu maar laten varen. Als jullie dit soort ongelooflijke onzin als in nr. 9 -maar ook in eerdere artikelen uit de serie- zomaar op jullie site zetten, dan heeft serieus reageren geen enkele zin.
Wat een krankzinnige kolder durven jullie te plaatsen. Over onverantwoorde journalistiek gesproken. De gekozen titel “Riool” getuigt in ieder geval wel erg van zelfreflectie, redactie.
Ik wens jullie heel veel sterkte met jullie verzinsels en beschadigingsactie.
Ik wijs er wel op dat ik jullie verantwoordelijk houd voor alle denkbare schade, die ondergetekende van jullie rioolpublicaties zou kunnen ondervinden”.

Nou, dat is duidelijk. Volgens John van den H. te Z. bedrijven wij riooljournalistiek. Dat mag ie vinden. Maar dan wel open riooljournalistiek. Iedereen kan ons in onze eigen kolommen om de oren slaan als we aanwijsbaar onzin uitkramen. Dus ook John van den H. te Z.. Maar wat doet ie? In wezen niks. Nergens zegt ie waar we in zijn optiek de baan uit zijn gegierd en hij beticht ons zelfs van een beschadigingsactie.
Vooral dat laatste werpt vragen op. Want hoe beschadigend was de door John van den H. te Z. geënsceneerde en door Dennis Panday zo voortreffelijk verzorgde candid camera-voorstelling vanuit de Luxembourg voor brokkenpiloot De Vlieger? De aanleiding tot deze serie.
De club van Donnie vroeg als een bullet het ruwe materiaal van de bewuste Bureau Misdaad-uitzending op. En dat was niet om het op dezelfde manier te ruimen als bijvoorbeeld het dossier van Abdul Qadeer Khan. Dus John, we horen alsnog graag van je. Doe maar na de verhuizing of zo. Als er weer een gaatje is. Stay tuned.

Riool (11)

dinsdag 6 december 2005
Wat we nou weer hoorden. Afgelopen donderdag stond er plotseling bij John van den H., te Z. een verhuiswagen van de firma Feitsma voor de deur. Om effe de dozen te brengen of zo. Het zou om een tijdelijke maatregel gaan en verband houden met bedreigingen aan het adres van de misdaadjournalist. Van welke zijde is ons helaas niet bekend, maar je wordt van zulke berichten niet vrolijk.
Buuf Anja van het aanpalende Stationsplein ook niet. Ze rijdt nu wat mistroostig met haar Hummer (de Anja 1) door het dorp en het uitzicht vanuit haar door een Helmondse maecenas aangeschaft appartement lijkt niet meer hetzelfde.
Bij de plaatselijke voetbalvereniging zou men wat genuanceerder tegen het vertrek van de Bureau Misdaad-scenarist aankijken. Een paar weken geleden zou zich namelijk een lichte controverse hebben afgespeeld in de kantine tussen John en een lid van de wereldwijde brommerclub Hells Angels. Deze laatste was het niet eens met de manier waarop John over zijn club had geschreven. Hells Angels een criminele organisatie? Our ass.
Zoals wij al eerder hebben gemeld was dat niet de eerste nog subtiele confrontatie tussen de Telegraaf-coryfee en leden van de brommerclub. Eerder dit jaar trokken zo’n tien à vijftien Angels met een zeer gematigd tempo door het zijn straat. Geen straat die deel uitmaakt van een toeristische route. Dus de boodschap was duidelijk voor één van de bewoners: John van den H. Nou kan je je middelvinger in de lucht priemen, maar dat is niet de verstandigste optie.
Mogelijk dat bovenstaande gebeurtenissen een rol hebben gespeeld bij John’s beslissing om even de zee de rug toe te keren. Je maakt wat mee als misdaadverslaggever. Stay tuned.

Riool (12)

woensdag 14 december 2005
Hij kwam heel even voorbij in de Luxembourg-operette van Bureau Misdaad op de avond van de 17e november, notaris Martijn Le Coultre. Dat wil zeggen, je zag zijn naambordje in een tuin. Dat was alles. Wat magertjes, want onze Martijn is geen onbeschreven blad. Al voor de berichten uit dat hij als tussenstation zou hebben gediend in de afpersingszaak rond Erik de Vlieger, was er al eerder een steen in zijn notariële vijver terechtgekomen.
Op 6 februari 1999 kreeg hij zowel thuis in Laren als op kantoor in Hilversum bezoek van een roedel FIOD-neuzen die de dossiers meenamen van een verdachte cliënt uit Blaricum. Een vastgoedondernemer met een officieel adres in Zuid-Afrika, tot 1996 een stek in ‘t Gooi en sinds 1996 in België. Volgens de jongens van de belasting had ie de zaak belazerd door met valse documenten hogere hypotheken los te wrikken bij Nederlandse geldzakken. En u voelt het al, die documenten zouden ”virtuoos” in elkaar zijn gehangen door Martijn.
Verder had de stenenschuiver ernstig geknoeid op fiscaal terrein en dat is in het land van Zalm, waar het terugdringen van de staatsschuld mythische vormen heeft aangenomen, een doodzonde.
Aan de inval was een jarenlang onderzoek voorafgegaan, want ook bij de FIOD houden ze van lang en lekker. Eind 1998 verzochten ze Martijn om even te mogen snuffelen in de dossiers van zijn cliënt. Nee, mocht niet van Martijn. Geheimhoudingsplicht hè. Maar omdat het OM de notaris als medeplichtige beschouwde aan het illegaal vissen in de kweekvijver van Zalm kregen de jongens van de FIOD toestemming voor hun verrassende gastoptreden in Hilversum en Laren.
Rapen gaar. Opeenvolgende rechtzaken. De ene hoofdbef oordeelde zus, de andere hoofdbef zo. Maar uiteindelijk werd Martijn eind 2003 vrijgesproken van onoirbare praktijken. Wel kreeg ie twee weken voorwaardelijk voor het wat al te nadrukkelijk opleggen van zwijgzaamheid bij zijn personeel. Zijn cliënt kreeg acht maanden en dat was net zo lang als zijn verblijf achter het voor-arrestelijk gaas. Dus konden de notaris en zijn Zuidafrikaans-Belgische uitbater op de stoep van het Hof een high five uitwisselen.
Tuurlijk had Le Coultre’s nering averij opgelopen en desgevraagd verzuchtte hij:
“Als ik vooraf had geweten wat er allemaal met deze ene cliënt gemoeid zou zijn, had ik hem vriendelijk gevraagd maar buiten te blijven”. Of Martijn diezelfde gevoelens heeft voor zijn cliënt die als candid camera- en geluidsman optrad voor voornoemde Luxembourg-operette?
Weten we niet, maar we denken wel dat God hem hoort brommen. Stay tuned.

Octopussy (197)

donderdag 15 december 2005
Op 6 december jl. ging Reinout Meier Mattern, een 53-jarige inwoner van het rustieke Schilde, achter het Vlaamse gaas. Op beschuldiging van het drijven van een wasserette en het grootscheeps belazeren van Pierre le Fisc (1).
Nou was dat niet voor het eerst. De van tijd tot tijd met een Zuidafrikaans paspoort wapperende Reinout heeft ook in Nederland de kwaliteit van staatshotelletjes mogen testen en werd daar niet echt bien van. Bijvoorbeeld die van de petoet in Almere in 2003. Wegens het ontplooien van ongeveer dezelfde activiteiten.
Reinout werd overigens al vanaf begin jaren negentig achter de vodden gezeten door gespecialiseerde bromsnorren, die hem samen met zijn medefirmant Robert Jan Doorn voor het luik probeerden te sjorren wegens wassen en strijken voor de avontuurlijke club van Johan Verhoek, alias de Hakkelaar (2). Gek, Reinout doet ons denken aan iemand die wij recentelijk ook al eens in het snotje hebben gehad. Ummmmm. Nou, komen we nog wel op.
Na zich in Schilde te hebben gevestigd ging Reinout grootscheeps aan de slag en investeerde links en rechts in vastgoed in België en Luxemburg. Toen hij door de Vlaamse bromsnorren naar binnen was getrokken protesteerde hij verontwaardigd. Hij kon alle euro’s in zijn boekhouding verantwoorden. Niet dat ie daar nog veel van over had, want hij was door gewiekste Nederlandse en Duitse oplichters bijna al zijn eigendommen ter waarde van een slordige 75 miljoen kwijtgeraakt. Dus moet zo’n Reinout alle dekzeilen bijzetten om de tent te redden. En dan word je door die domme snorren uit de roulatie gehaald. Zo gaat je hele business naar de Filistijnen. Erg hè?
En Reinout kan het weten,want het ging de vorige keer ook zo. Zit ie in de nor in Almere. Wat denk je? Gaat zijn hele Bude in Zwitserland naar de kloten. Hartstikke leuk bedrijf. NOVA AG in Uetingen. Deed wat in stenenschuiven, wat hotelletjes runnen, wat financierinkjes, wat adviesjes etcetera. Hoppa, allemaal pleite. Erg fijn voor de investeerders. En nou dit weer in België. Je wordt er niet goed van.
Zeg, nog even. Zou die Reinout soms dezelfde gozer zijn als die cliënt van Martijn le Coultre?
Uit die afpersingszaak van De Vlieger (3). Het zal toch niet waar wezen! Tsjieeee. Wat is ’t Gooi toch klein hè?

1. Zie het desbetreffende bericht in onze rubriek Gastenboek.
2. Zie ook het artikeltje “Bestseller (3)” dd. 19/4/2005 met onder meer een merkwaardig optreden van crimefighter Fred Teeven. Overigens is Johan momenteel een keurige zakenman en is ondermeer gelieerd met international Henk van de Meene (bekend van Unigro, BAM, teleporno, hardhout en een koffer).
3. Zie het artikeltje “Riool (12)” van gisteren.

Riool (13)

vrijdag 30 december 2005
We lijken soms net van die blaadjes die je wel eens in de supermarkt doorbladert om te zien welke onbekende BN-ers erin staan en waarom, maar ze voor geen prijs koopt. Maar we houden niet van losse eindjes. Zo meldden wij bijvoorbeeld op 6 december jongstleden dat de hoofdpersoon van deze kleurrijke serie op het punt zou staan om uit het straatbeeld van Zandvoort te verdwijnen. En dat klopt helemaal. Is verhuisd naar ... Laren. Je houdt het niet voor mogelijk.
Nou hopen we niet dat we net als in de case rond plaatsgenoot Robin de Vilder mails krijgen met de vraag “waar doet ie dat van?”. Want zo’n programma als Bureau Misdaad brengt natuurlijk heel wat extra pegels in het laatje. En wel zoveel, dat je je ook nog wel wat andere hebbedingen kan permitteren. Een nieuwe Volkswagen Touareg of zo. Met teevee achterin.
Wij misgunnen niemand wat, maar wij hebben af en toe toch ook crimineel nieuws en wat levert dat zegge en schrijve op? Noppes. Nog niet eens een tweedehands fiets met een wereldradiootje achterop. Een goeie reden om te blijven strijden voor gelijke rechten in de wereld. Of kijken we nu te diep in het glaasje bubbels? Stay tuned.

Riool (14)

zaterdag 31 december 2005
Goeie vraag op een dag als vandaag: Hoe lang hakken wij er al gezond op los? Zeg maar zo’n jaar of zes. Hoe vaak zijn we voor de kadi gesleept? Eén keer en die zaak verloren we. Hoe vaak hebben luitjes gedreigd ons voor de kadi te slepen, maar deden ze het niet? Ietsje vaker, maar relatief gezien viel dat net zo mee als de armoe in ons land.
Tot die laatste categorie behoorde ook Hans Melchers. Vond niet leuk wat we in de loop van de tijd over hem hebben geschreven. Maar maakte pas op de plaats. Zo niet versus De Telegraaf en Het Parool. Grote broers van ons die altijd keurig hoor en wederhoor toepassen en elk woord afwegen alsof het stofgoud is. Tuurlijk, ze hebben meer impact, maar toch.
De kasteelheer van ’t Onstein vond publicaties van de twee kranten die hem in verband brachten met drugshandel niet fijntjes en hij trok ze voor de Raad van de Journalistiek, het normen en waarden-fossiel uit de ouwe journalistieke doos. Die Raad gaf Melchers gisteren gelijk. Mogelijk leidt dat bij onze oudere familieleden tot een openlijk mea culpa ergens tussen de trivia die toch niemand leest. In wezen heeft onze bridge-nestor en handelaar in chemische hoogstandjes dus een Pyrrhus-overwinning behaald.
Dat gold bijvoorbeeld ook voor de inmiddels van ons weggerukte advocaat Evert Hingst. Evert trok De Telegraaf (i.c. John van den Heuvel) begin 2003 voor de RvdJ, omdat hij in een artikel dd. 26 februari 2002 een flinke portie schuld in de schoenen kreeg geschoven van de eerste aanslag op de inmiddels ook al in ijlere sferen rondwarende John Mieremet. Evert kreeg gelijk. Vooral ook omdat de pogingen van onze illustere collega om een wederwoord van Hingst te krijgen net zo overtuigend waren als Remkes bij een tsunami-herdenking (1).
En dat brengt ons in het heden. Want laat nou happy familyman Steve Brown ook een paar klachten hebben gedeponeerd. Bij zowel RTL-4 (i.c. John van den Heuvel) als de sites Hij cq. Zij Online (2). Vanwege het verspreiden van de suggestie dat er recentelijk een aanslag op hem zou zijn gepleegd. Hij schreef ons naar aanleiding van deze happening onderandere het volgende:

“Ik was voor die uitzending (vanuit het etablissement Luxembourg aan het Amsterdamse Spui, red.) al op Van den Heuvel en de overige zogenaamde misdaadjournalisten afgeknapt. Maar ik ben toen naar die uitzending van De Vlieger gaan kijken, omdat ik ooit in 1999 door De Vries in samenwerking met Sam, John en Bas van Hout ook te grazen ben genomen voor een verborgen camera met een sting-opzet van een maand of zes. Dus ik weet hoe erg het is om middels iemand die je denkt te kunnen vertrouwen verschut gezet te worden etcetera.
Ik ken De Vlieger niet en wie weet wat voor klootzak hij is of niet is. Maar ik had met hem te doen hoe hij erin werd geluisd door zeg maar “vieze” John en die Judas-vriend van De Vlieger.
P.S. Ik ben geen drugsbaron (meer). Ik heb alleen nog maar mijn spijkerbroek”.

Meer over de oekazes van de ex-baron in spijkerbroek aan het adres van voornoemde websites en RTL-4 bewaren we voor het nieuwe jaar. Moge alle knallen voortaan afkomstig zijn van bubbelflessen. Een beter nieuwjaar en stay tuned.

(1) Zie ook de serie Octopussy, aflevering 70 op onze Followup-site.
(2) Zie het bewuste artikel op Zij Online.

Riool (15)

maandag 2 januari 2006
Op 24 december jl. richtte Steve Brown zich voor het eerst tot de media die hem in zijn ogen willens en wetens als roos in een schiettent hadden neergezet met een publicatie waarin werd gesuggereerd, dat op de voormalige groothandelaar in mindbenders opnieuw een aanslag was gepleegd: Hij cq. Zij Online en RTL. Reactie bleef uit. Dat noopte Brown op 30 december half twee ‘smiddags onderandere tot het volgende schrijven aan een paar topdogs van de commerciële teeveezender (de heren Van Westerloo, Hofman en Taselaar) en het journalistieke paradepaardje van de Telegraaf annex Bureau Misdaad John van den Heuvel:

“Geachte heren,
Aangezien ik sinds 24 december 2005 u dringend doch beleefd om een reactie vraag en u daarop niet reageert, informeer ik u alsvolgt:
Omdat het hier handelt om een onware, levensbedreigende, zeer lasterlijke berichtgeving vraag ik u om mij nu binnen twee uur te berichten en uitsluitsel te geven.
Temeer o.a. omdat mijn bejaarde moeder (en anderen) echt denkt dat er een aanslag op mij is gepleegd en ik haar er niet van kan overtuigen dat er geen aanslag op mij gepleegd is. Zij is lichamelijk en geestelijk helemaal van streek daarvan en dus eis ik ten eerste een brief van uw kant (binnen twee uur) met daarin vermeld dat er geen aanslag op mij is gepleegd en dat de betreffende informatie onjuist is.
Daarnaast verwacht ik van u tevens dat u mij informeert wie (als dat echt gebeurd is) diegene is geweest die zogenaamd Van den Heuvel heeft gebeld, want die behoort aantoonbaar tot de Maffia-groep (of in een inrichting) die mij ECHT probeert te vermoorden.
Voor mij was het verbijsterend om te moeten vernemen dat Van den Heuvel zich druk maakt om zijn adres mbt. zijn kinderen, terwijl hij onderandere mijn moeder kapot maakt en dan zwijg ik maar over mijn kinderen (1). Hoe die het hebben ervaren om vanuit de media te moeten vernemen dat er weer een aanslag op hun vader is gepleegd, die volledig is verzonnen.
Tot slot: Als u mij niet binnen twee uur naar behoren bericht en informeert zal ik bij/middels RTL-4 persoonlijk een afspraak maken voor 1 of 2 januari 2006 met de hiervoor genoemde directieleden.
Deze brief zal ik tevens voegen bij mijn klacht bij de Raad voor de Journalistiek in deze. Tot over twee uur.

Met de vriendelijke groeten, S. Brown

Copie van deze e-mail gaat tevens naar het parket Amsterdam, waar ik te zijner tijd aangifte zal gaan doen tegen RTL-4 en Van den Heuvel wegens o.a. gevaarzetting, smaad en laster”.

Het is nu 2 januari. Voor zover onze kennis strekt is aan Brown’s eisen nog niet voldaan. Mogelijk door afwezigheid ivm. ski- en afterski-perikelen. Wij nemen niet aan dat het voormalige lid van de Nederlandse drugsadel daar veel boodschap aan heeft. Wij zullen er met zijn allen nog van horen. Dus stay tuned.

(1) Van den Heuvel tegenover de site Sterrenstek naar aanleiding van onze (gerectificeerde) publicatie van diens inmiddels voormalige Zandvoortse adres: “... Ik heb verdorie ook drie kinderen en deze breng je daarmee willen en wetens in gevaar. De man achter deze site is nog niet met me klaar”.

Riool (16)

dinsdag 3 januari 2006
De controverse tussen Steve Brown en RTL, die wij uit het schellinkje hebben getrokken blijft lekker doorsudderen. Volgens de RTL-leiding heeft crimefighter John van den Heuvel nooit gesuggereerd dat Steve Brown de drugsbaron was die recentelijk ontkwam aan een aanslag door werknemers van de heer M. Hein. Maar de voormalige baron blijft volhouden dat dat wel zo was. Om de impasse te doorbreken stuurde RTL gisteren de volgende mail naar Brown:

“Geachte heer Brown,
Op verzoek van u zullen wij u morgen een kopie van de betreffende uitzending van het programma Bureau Misdaad sturen naar het eerder door u genoemde adres in Amsterdam.”

Wat dat betreft ligt de bal nu weer in het doelgebied van Brown, maar inmiddels is ook aan het andere front de nodige beweging ontstaan via Rob Vuurens’ website Sterrenstek.nl. Hoofdredacteur Leo van Rooijen van Zij Online liet vanuit Thailand aan Sterrenstek weten, dat hij de informatie over het door ons aangehaalde artikel onder de kop “Vijfde aanslag! Poging tot liquidatie drugsbaron Steve Brown” had gekregen van een redactielid van een misdaadprogramma op de Nederlandse televisie (1). Hij wilde (nog) niet zeggen welk programma dat was, maar zelfs iemand met een IQ van een wandelende tak begrijpt om welk programma het gaat.
Kortom, er zit nog veel muziek in deze story. Dus stay tuned.

1. Zie noot 2 van aflevering 14

Riool (17)

woensdag 4 januari 2006
Zit je als baasje van een paar websites net lekker met je kont in de zon op een Thais strand en maak je je eigenlijk alleen maar even wat zorgen als zich in de branding een wat buitenmaatse golf meldt, krijg je een paar ernstige mailtjes uit Nederland. Zoals bijvoorbeeld deze:

“Beste Leo,
Het is al lang geleden dat wij elkaar hebben gesproken. De laatste keer was toen Bas van Hout in de Story bij Santegoed ook een dergelijk verhaal de wereld had ingeholpen. Leo, waarom laat je dit verhaal stug staan, nu je weet dat het niet waar is. En Leo, waarom laat je reclame voor Bas zijn vieze boek bij dit onzinnige verhaal staan? (1).
Is dat soms een onderdeel van de deal met Van Hout geweest om deze leugenachtige primeur te krijgen? Ten koste van mijn familie, want die zijn zich dood geschrokken. Ben je van plan om voorgoed in Thailand te blijven?”

Of wat dacht u van deze?:

“Leo,
Kan je het bericht er gelijk afhalen en die brief van Bureau Misdaad erop zetten als ik je persoonlijk zie (want daar begint het nu wel op te lijken, niet dan?).
Ik wacht nu nog tot a.s. maandag en dan ga ik schade verhalen op je adverteerders in Nederland en dat wordt nu per dag 1000 euro meer.
Vriendelijke groeten, Steve”.

Je kan in Thailand op verschillende manieren de dunne krijgen. Door het nuttigen van bacterievol voedsel of het ontvangen van minder aangename berichten uit het vaderland.
Nee, Leo van Rooijen zit daar niet lekker. Dat is zeker. Maar dat redactielid van Bureau Misdaad dat voor de gouden Brown-tip heeft gezorgd moet nu toch ook met onbestemde gevoelens achter de navel rondlopen. Smullen hè?. Smult u even mee? Stay tuned.

1. zie voor de afbeelding van het boek van Bas van Hout “Steve Brown. Beroep Supercrimineel” het artikel van Zij-Online in noot 2 van aflevering 14.

Riool (18)

donderdag 5 januari 2006
Nee, ze krijgen het bij RTL niet cadeau. Steve Brown blijft het omroepvehikel bestoken met mailtjes om erachter te komen hoe het bericht over een aanslag op hem in de ether terecht is gekomen. En de inhoud van die mailtjes willen wij u als rechtgeaarde rioolvorsers niet onthouden. Ze luidden aldus:

“Amsterdam, 3 januari 2006.
Geachte mevrouw Brom, Heden vernam ik op de website Stelling.nl inzake de onware openbaarmaking “Vijfde aanslag op drugsbaron” het volgende:
“Hoofdredacteur Leo van Rooijen van Zij Online liet vanuit Thailand aan Sterrenstek weten, dat hij de informatie over het door ons aangehaalde artikel onder de kop “Vijfde aanslag! Poging tot liquidatie drugsbaron Steve Brown” had gekregen van een redactielid van een misdaadprogramma op de Nederlandse televisie. Hij wilde (nog) niet zeggen welk programma dat was, maar zelfs iemand met een IQ van een wandelende tak begrijpt om welk programma het gaat”.

In het licht van hetgeen hiervoor is gesteld heb ik twee vragen. Wie bij de redactie/productiemaatschappij van het programma Bureau Misdaad heeft de door mij gelaakte, onware en opzettelijk levensbedreigende informatie jegens mij aan de heer Leo van Rooijen/Hij-Zij Online gegeven?
Is Bas van Hout (heeft namelijk een beloning van 500.000 gulden uitgeloofd voor de moord op mij) bij het programma Bureau Misdaad betrokken, aangezien bij dit valse bericht reclame wordt gemaakt voor zijn obscure, door mij gelaakte boek?
Verder verzoek ik u aan Hij/Zij Online te berichten dat hetgeen daar gesteld wordt inzake Bureau Misdaad en of John van den Heuvel niet waar is en mij daarvan een copie te doen toekomen”.

En daar bleef het niet bij. Mevrouw Brom werd gisteren verrast met het volgende mailtje:

“Hierbij doe ik u nogmaals mijn e-mail dd. 3 januari 2006 toekomen. Ik verzoek u nogmaals per omgaande te antwoorden.
Indien bijvoorbeeld Van Hout geen bemoeienissen heeft met dit geval en/of met Bureau Misdaad is dat dacht ik toch niet zo moeilijk om mij dit te laten weten.
Verder, indien Van den Heuvel te goeder trouw heeft gehandeld is het toch wederom een kleine moeite aan mijn verzoeken te voldoen.
Ik wijs u erop dat anders het adagium “wie zwijgt stemt toe” van toepassing is. Met vriendelijke groeten,
S.Brown.”

Nou, klinkt niet onredelijk allemaal. En als mevrouw Brom niet voldoende op de hoogte is van het hele gebeuren om aan Steve’s verzoeken te voldoen dan is eigenlijk het wachten op John van den Heuvel zelf. Als ie tenminste terug is van dat partijtje prikken in de sneeuw met Carolien Tensen en haar huidige vlam. Aaaah, daar is de koffie. Stay tuned.

Riool (19)

vrijdag 6 januari 2006
Steve Brown is boos. En dan gaat ie door roeien en ruiten. Zo kreeg de onderneming Kaartenhuis, een adverteerder op de site van Hij/Zij Online, gisteren de volgende e-mail voor haar mik:

“Naar aanleiding van uw advertentiecampagne op www.hijonline.nl bericht ik u alsvolgt: Medio december 2005 heeft ondergetekende geconstateerd dat Hijonline.nl zich middels de openbaarmaking van “Vijfde aanslag op drugsbaron Steve Brown” schuldig heeft gemaakt aan smaadschrift/laster, hetgeen een onrechtmatige daad oplevert alsmede een strafbaar feit.
Ondergetekende heeft dd. 24 december 2005 Hijonline.nl schriftelijk verzocht deze openbaarmaking te verwijderen en dit verzoek sindsdien diverse malen herhaald, waarop geen enkele reactie van Hijonline.
Ondergetekende heeft in kopie een brief van RTL-4 en Bureau Misdaad overlegd aan Hijonline.nl, waarin deze stelt dat hetgeen openbaar wordt gemaakt inzake Brown onwaar is (bijgevoegd).
Bovendien heeft ondergetekende bij herhaling verzocht om een vestigingsadres in Nederland van Hijonline.nl, waarop niet is gereageerd tot heden. Kennelijk heeft Hijonline.nl domicilie in Thailand en is dus buiten de rechtsbetrekking van Nederland.
Inmiddels heeft ondergetekende dd. 2 januari 2006 een klacht ingediend bij de Raad van de Journalistiek en komende week zal ondergetekende een klacht indienen jegens Hijonline.nl cq. de heer Leo van Rooyen bij het Parket Amsterdam, t.a.v. de Hoofdofficier van Justitie, de heer De Wit, op grond van opzettelijke gevaarzetting, lid criminele organisatie, smaadschrift/laster, uitlokken van moord, deelneming strafbare feiten, te weten de artikelen 47, 48, 51 (rechtspersonen) Sr., en 140 Sr., deelneming misdadige organisatie en verboden rechtspersonen, belediging, de artikelen 261, 262, 266 Sr.
Aangezien Hijonline.nl op herhaaldelijke schriftelijke verzoeken niet reageert en om duistere redenen zich gevestigd heeft met/bij de bekende Nederlandse penoze/georganiseerde misdaad aldaar kan Hijonline.nl niet normaal in rechte worden betrokken.
Derhalve heeft ondergetekende geen andere keus dan u te verzoeken mij te informeren hoeveel u betaalt aan Hijonline.nl en op welke bankrekening u deze betalingen doet.
Indien u geen gehoor geeft aan dit verzoek, gaat ondergetekende ervan uit dat ook u, nu u bent geïnformeerd, te kwader trouw handelt en zal u dan mede of alleen in rechte aanspreken in deze teneinde een derdenbeslag te doen als borg voor de komende procedures jegens Hijonline. In afwachting van uw antwoord,
Met de meeste hoogachting, S. Brown.”

Riool (20)

maandag 9 januari 2006
Dankzij een van onze attente lezers borrelde naar boven dat Hijonline is geregistreerd door een VOF. Nee, niet VOF De Kunst, maar de VOF Media Plus in Wezep. Dat blijkt volgens de openbare gegevens van de Kamer van Koophandel eveneens het adres te zijn van de zich ook al als misdaadjournalist afficherende Hendrik Jan Korterink. Is geen toeval. Hendrik Jan is bestuurder van het vehikel. En nog iets vrolijks: de nu door Steve Brown belaagde Leo van Rooyen van Hijonline bekleedde in dezelfde VOF tussen 1989 en 1998 ook een bestuursfunctie.
Hendrik Jan Korterink, die ons kortgeleden nog verblijdde met het boekwerk “Bom in de Laurierstraat” (1), behoorde volgens Brown in een eerder leven tot het team van Nederlands bekendste misdaadjournalist Kuifje R. de Vries en zou naar eigen zeggen goed bevriend zijn met Bas van Hout. Een op hetzelfde terrein actieve publicist, ooit de beschermeling van “Zwarte Joop” de Vries en om het zachtjes te zeggen geen vriend van Steve Brown.
Er is nog een intrigerende link in dit geheel. Dat is onderzoekjournalist Simon Vuyk, die nu bij Bureau Misdaad aan de slag is, maar vroeger net als Korterink in de kraamkamer van Kuifje R. zijn halfbruin verdiende.
In een eerder stadium verklaarde Van Rooyen al tegenover Sterrenstek.nl dat zijn gewraakte bericht over de recente aanslag op Steve Brown afkomstig was van een medewerker van Bureau Misdaad. Gezien bovenstaande connecties ligt het een beetje voor de hand dat de voormalige baron in spijkerbroek een conspiracy vermoedt, waarin hij voortdurend de zwartepiet in handen krijgt gedrukt. Voortdurend, want voordat deze affaire zich ontwikkelde had Brown al allerlei procedures op gang gebracht tegen kanonnen als De Vries en Parool-coryfee Bart Middelburg wegens stalking en in zijn ogen andere kwalijke praktijken. Inmiddels heeft hij bij het Parket in Amsterdam een klacht neergelegd tegen Korterink op grond van:

“opzettelijke gevaarzetting, uitlokking, dan wel aanzetten tot moord, opzettelijk smaad/laster/schrift, lid criminele rechtspersoon al dan niet in vereniging met B. Middelburg, P.R. de Vries, John van den Heuvel, Bas van Hout, L. van Rooyen. Al dan niet in hun hoedanigheid van CID-informant van de politie en/of Parket Amsterdam”.

Neemt u het zo mee, of moeten we het even inpakken?

1. Het boek van Korterink heeft betrekking op de aanslag op de kunstenaar Rob Scholte op 24/11/1994. Een aanzienlijk gedeelte wordt besteed aan de theorie dat de bom bestemd was voor advocaat Oscar Hammerstein. Overigens is een van de figuren, Max Hasfeld (ook wel Cannafield), na onderhandelingen vooraf van een andere naam voorzien. Zie voor Max het artikeltje “Connecties” dd. 25/11/2003 in deze kolommen en “Van oude koeien en troebel water” dd. 24/9/1999 op de site van de Morgenster en in de papieren versie van Kleintje Muurkrant nr. 336.

Riool (21)

dinsdag 10 januari 2006
Zo, we zijn weer thuis. Dankzij Leo van Rooijen weten we nu eindelijk wie de bron was voor zijn meesterstuk "Vijfde aanslag! Poging tot liquidatie drugsbaron Steve Brown” op de site van zijn Hij(Zij)Online. Leo schreef ons namelijk het volgende:

“Helaas, het verhaal over collega Korterink en de affaire hijonline/Steve Brown waarin op de site Stelling.nl van alles en nog wat wordt gesuggereerd, is minder spannend.
Op de dag van de uitzending van Bureau Misdaad dat onthulde dat er een vijfde aanslag op een topcrimineel had plaatsgevonden, is presentator John van den Heuvel geïnterviewd op Radio 538. Daarin vertelde hij dat het een voormalig drugscrimineel betrof die eerder in Amsterdam een jongerenorganisatie runde en op wie eerder een aanslag was gepleegd. Drie kenmerken waaraan Steve Brown voldoet. Zo is het ook door hijonline gepubliceerd.
Overigens heb ik tegenover Rob Vuurens van Sterrenstek.nl uitdrukkelijk - net als op hijonline – geen naam of programma genoemd van de bron.
Wat betreft de betrokkenheid bij hijonline van Hendrik Jan Korterink: die is niet anders dan dat Korterink een vriend van mij is en hij de namen (zij/hij/jijonline) heeft geregistreerd omdat ik in België woonachtig ben en dat administratief makkelijker was.
Helaas: geen inlichtingendiensten. Het spijt me.

Leo van Rooijen.”

Citaat uit een aan ons gerichte missive van Van den Heuvel in aflevering 7 van deze serie:

“...Wel zou het prettig zijn als jullie de normale journalistieke regel van hoor en wederhoor toepassen.”

Tussen Brown en de vermaarde crimefighter is geen enkel contact geweest aan de vooravond van de “aanslag”. Is dat leuk of is dat leuk? Stay tuned.

Riool (22)

woensdag 11 januari 2006
Laatste zin van de vorige aflevering: Is dat leuk of is dat leuk? Hartstikke leuk! Maar zo langzamerhand bekruipt je toch het gevoel dat je naar een B-crimi uit Beetsjoeanaland zit te loeren, zonder een zak chips. Want wat stuurt een fan ons toe? Een e-mail met inhoud. Lees mee en huiver:

“Al enige tijd volg ik met veel interesse jullie site. Mijn complimenten voor de redactie! Met name de onderwerpen Octopussy en Riool hebben mijn aandacht omdat ik - uit interesse - al jaren de situatie in met name de Amsterdamse onderwereld volg. Daarom wil ik graag even iets kwijt.
Op de bewuste donderdag 1 december (de dag van de Bureau Misdaad-uitzending over de vermeende aanslag op Steve Brown) was ik erg benieuwd wie het toen nog onbekende slachtoffer was van de vijfde liquidatie. Op internet ben ik gaan speuren en kwam erachter dat John van den Heuvel die ochtend door Edwin Evers was geïnterviewd in zijn programma op Radio 538. Dus ik snel op de site van 538 het bewuste gesprek teruggeluisterd.
Hierin gaf Van den Heuvel inderdaad tekst en uitleg over de situatie en vertelde dat de naam van het slachtoffer niet bekend gemaakt zou worden. Vervolgens kwam hij met een aantal opmerkingen over het slachtoffer en noemde hem toen een bekende Amsterdamse drugscrimineel die in de jaren negentig jaren vast had gezeten. Mijn vermoeden dat het om Brown zou gaan was al snel gerezen, maar werd niet direct bevestigd.
Van den Heuvel heeft volgens mij niet gezegd dat het ging om iemand die vroeger een jongerenorganisatie runde en eerder het slachtoffer was van een aanslag (zoals in Riool 21 door Leo van Rooijen wordt gemeld). Mocht Van den Heuvel dit wel hebben gezegd, dan had iedereen meteen geweten dat het slachtoffer Brown was.
Vandaag heb ik maar weer eens opnieuw het gesprek teruggeluisterd op deze plek. En volgens mij heeft Leo van Rooijen niet helemaal goed geluisterd. Met vriendelijke groet en ga zo door Kleintje! M.G.”

Zo, nu ligt de bal weer in het strafschopgebied van Leo van Rooijen. Er zijn een paar mogelijkheden: Leo’s gehoorapparaat moet een APK’tje hebben, Leo’s bron bij Bureau Misdaad heeft hem een kunstje geflikt, Leo’s bron bij Bureau Misdaad bestaat niet, Leo was onder invloed, Leo was stoned. Of is er nog iets dat we nog niet weten? Eenmaal, Leo nog iets?, andermaal, anyone?, verkocht... Toch?... Stay tuned.

Octopussy (198)

donderdag 12 januari 2006
We gaan terug naar aflevering 189 van deze serie, waarin de luisterrijke combinatie Flor y Fauna, Terra Vitalis, OHRA en de familie Huizinga uit de Friese metropool Burgum in het zonnetje wordt gezet (1). Een lijkbleek zonnetje, dat wel. Maar wat wil je met een combinatie, die naast een commissaris van de Nederlandsche Bank ook lieden in haar gelederen heeft die nummertjes witwassen, hijgporno en valutazwendel op hun conto hebben staan. Toegegeven, wij zijn geen specialisten in het omhoog krikken van boompjes tot ze de hemel ingroeien en onze kennis op financieel gebied is vergelijkbaar met die van Paulus de Boskabouter, maar er lijkt iets niet pluis te zijn met die teakplantages in Costa Rica. Ja, ja, daar hebben we het al vaker over gehad. Neemt niet weg, dat we elke keer weer opschrikken als we een mail ontvangen over dat onderwerp. Zoals nu weer van de Teak Investment Group:

“In aanvulling op onze beste wensen voor 2006 zouden wij u graag willen informeren over de laatste ontwikkelingen in de zaak rond Flor y Fauna/ Huizinga in Costa Rica.
Flor y Fauna biedt investeerders aandelen aan via de bekende intermediair Terra Vitalis.
Deze aandelen hebben voor een deel betrekking op de tien jaar oude plantage Teakwood VIII.
Deze plantage is het eigendom van OHRA/Delta Lloyd Verzekering en de familie Huizinga zelf.
Het is bekend dat de bomen lijden aan een ziekte die in Costa Rica bekend staat als het Teakhout Syndroom. De bomen zijn dood of groeien niet meer!
Als deze informatie aan de grote klok wordt gehangen zal dat voor iedereen, en met name voor OHRA en moederbedrijf Delta Lloyd, niet erg prettig zijn.”

Nou zijn wij maar een klein klokje, maar wie weet krijgen we hiermee een grotere broer zo gek om ook eens in de touwen te springen voor een spectaculaire bimbam. Stay tuned.

1. zie voor deze serie onze Followup-site.

Riool (23)

donderdag 12 januari 2006
Vanmorgen kregen we bericht dat de Raad van de Journalistiek de zaak Steve Brown versus Peter R. de Vries, Bart Middelburg (2x), John van den Heuvel en Hendrik Jan Korterink voor 17 februari a.s. op de agenda heeft gezet.

Brown:
“Centraal staat dat het hier gaat om de figuur “de Maffia-journalist” in Nederland en dus niet zo zeer om mijn persoonlijke klachten.
Medio februari/maart zal o.a. van mijn hand dan ook een publicatie verschijnen met de titel en/of onderwerp “De Nederlandse Maffia-journalist”. Opmerkelijk dat dit begrip tot heden niet in Nederland bekend of erkend is. Ik denk zelfs dat dit te maken heeft met pure angst van de meeste journalisten (o.a. voor John de Mol, De Vries en Van Hout) om zich uit te laten over dit onderwerp.
Op dit moment zullen om maar in de woorden te blijven van de hiervoor genoemde figuren acht personen in de publicatie “De Nederlandse Maffia-journalist” als zodanig worden ontmaskerd.
Hier alvast een aantal namen: Simon Vuyk, John van den Heuvel, Peter de Vries (voorloper en grondlegger van de figuur Maffia-journalist in Nederland), Bas van Hout (meester-leerling van De Vries), Bart Middelburg, Bert Voskuil en Hendrik Jan Korterink. Indien u aanvullende informatie heeft mbt. dit onderwerp verneem ik dat graag”.

Zal ons benieuwen hoe dat allemaal zal uitpakken voor de Raad en wat nou precies een maffia-journalist is. Moet toch wel enig spektakel opleveren zou je zeggen. Stay tuned.

Riool (24)

zondag 15 januari 2006
Ooit al eens geprobeerd aangifte te doen van een gevalletje bedreiging? Lijkt een eitje, valt niet mee. In een beetje stad moet je dat namelijk doen bij je eigen vertrouwde (?) wijksnorren. En die fietsen nogal eens driftig ergens anders rond als je ze nodig hebt.
Zo wilde een van onze redacteuren begin 2002 aangifte doen van telefonische bedreiging door Kees van Veen, de toenmalige manager van tennisbal Richard Krajicek. Aanleiding was het artikel “Game, set, match” op de site van de Morgenster.
De betrokken redacteur dient zich aan bij een Melkert-juf aan de balie van de wijkpost en zegt dat ie graag een klacht wil deponeren over een telefoontje, waarin ondermeer het bezoek van een paar sombere heren in het vooruitzicht werd gesteld. Zegt de Melkert-juf dat de heren bezig zijn met een paar onderzoeken en dat ze even geen tijd hebben om een peeveetje in elkaar te broddelen. Of de redacteur bereid was om zijn adres en telefoonnummer achter te laten, dan zou hij binnen twee dagen worden teruggebeld cq. bezocht. We zijn nu vier jaar verder en ... U begrijpt het.
Steve Brown had er behoefte aan om maandag (morgen dus) even langs te wippen bij RTL in Hilversum om helderheid te krijgen over de houding die de top van het bedrijf jegens hem had aangenomen in de affaire rond de vermeende aanslag op de voormalige baron, waarin mogelijk een medewerker van John van den Heuvel’s “Bureau Misdaad” een rol heeft gespeeld. Brown had zijn komst aangekondigd en dat veroorzaakte kennelijk enige deining.
Afgelopen vrijdag ergens na vieren werd hij verrast met een telefoontje van ene Peter. Bleek een koddebeier van de Criminele Inlichtingen Eenheid (CIE) te zijn. Peter zei dat ie benaderd was door John van den Heuvel. Ze waren bij RTL bang dat Brown maandag voor eilie zou zorgen. En dat konden ze even niet gebruiken, want dan waren ze bezig met opnames.
Kijk zo ligt het. De ene journalist wordt afgezeken door een Melkert-juf, de ander belt gewoon zijn gabber bij de CIE. Verschil moet er zijn zullen we maar zeggen.
Hoe dit ook zij, Brown ging even zwaar uit zijn dak. Koppen en rompen trokken zelfs voorbij, bloeddruk en adrenaline-gehalte schoten naar ongekende waardes. Kortom, het was even feest in huize Brown.
Quote uit het verslagje van het gesprek met Peter, dat hij ons na de happening mailde:

“ ... Waarom belt u eigenlijk? Is Van den Heuvel soms uw informant?” Ik ging verder: “Als Van den Heuvel bang is en zich bijvoorbeeld bedreigd voelt, moet hij gewoon aangifte doen bij de normale politie en niet zijn kennelijke runner Peter bij de CIE bellen”.
Antwoord van Peter: “Toch laat ik je weten, dat je heel voorzichtig moet zijn en niet meer tegen Van den Heuvel of RTL moet zeggen of schrijven dat je maandag of wanneer dan ook langs komt”.
Ik wees hem (Peter) er verder nog op dat uit zijn gedragingen blijkt, dat hij in strijd met de wet kennelijk ten behoeve van zijn informant mij moest bedreigen en/of intimideren. En als hij er zich toch mee wilde bemoeien het in dit geval meer in de lijn zou liggen, als hij als politieman optrad tegen de strafwaardige openbaarmaking jegens mij op Hij/Zijonline. In plaats van mij te bedreigen namens zijn informant Van de