Opgeruid staat netjes (001)

Lieve schooljeugd van Nederland. Voordat jullie zometeen de les verlaten om naar Den Haag te gaan: kijk nog effe het Kamerdebat over het klimaatakkoord van dinsdagavond terug. Twee uurtjes ervan, meer hoeft niet. Daarna weet je waarom je waarom demonstreren belangrijker is dan op school zitten. En ik garandeer je, daarna weet je ook heel zeker waarom je niet weer in die bank gaat zitten, vanmiddag niet, morgen niet, maandag niet en nooit niet.

Kijk naar de Tweede Kamer en huiver. Daar op die buis voor je zie je het toppunt van cynisme en geborneerdheid. Ja, dat heet cynisme, doet er niet toe hoe die lui het zelf noemen: de wereldgeschiedenis heeft een term bedacht voor zoveel sadisme en wegkijkerij. ‘In de landen om ons heen staan ze te trappelen om ons model over te nemen. We gaan er nog aan verdienen!’ En ja, dat heet geborneerdheid, dat alleen kunnen spreken in cijfertjes en rekensommen: alsof je voor de grootste vragen in ons leven alleen maar een toverformule nodig hebt.

Die tien saaie mannetjes en die twee vrouwtjes zijn naar school geweest.

Ze zijn opgeleid tot wat ze nu zijn: dorre rekenmeesters met visie nul. Breindode tunnelkijkers.

Dat doet je school met je. Disciplineren noemen ze dat. Je leert er niet om te leven maar om het leven terug te brengen tot een rekensom. Zodra je straks eenentwintig bent, word jij ook een nummer. Tegen die tijd heb je geleerd om een baan te hebben zonder je nog af te vragen wat je in die baan doet. Dan knik je ja zodra je iets gevraagd wordt. Dan ben je bereid om je vriendjes van vroeger ‘dom’ of ‘asociaal’ of ‘abnormaal’ te vinden. Ja, in die niet al te verre toekomst ben je ook zo afgestorven dat je een uniform aantrekt en het geweer oppakt om een ‘groep’\, een ‘land’ en een lap stof te ‘verdedigen’, om ‘ze’ es een lesje te leren. Hetzelfde lesje dat jij hebt leren opdreunen.

Ga dus niet terug naar school, vanmiddag, of morgen, of maandag, of in welke toekomst dan ook. Leer je zelf lezen. Echt lezen. Dus niet over management of de secretaresse uithangen. Leer jezelf wat je niet wilt worden. De wereldliteratuur zit vol verhalen van mensen die op tijd nee hebben gezegd. Lees Der Mann ohne Eigenschaften,van Albert Müsil. Lees eruit voor aan je vriendjes en vriendinnetjes. Leer elkaar nee te zeggen. Tegen geweld, tegen dom werk, tegen domme ideeën. En ja, ook tegen die aardige oom die wat aan je wil laten zien. Leer elkaar vertrouwen. Leer elkaar om de ander te vertrouwen.

Vanmiddag, daar op dat gigantische Malieveld, ben je in de beste school die het leven te bieden heeft. De opruiingsschool, waarin je jezelf en je vriendjes tot grote hoogte kunt opstuwen, in de kunst van het nee zeggen tegen de verdommenis en ja tegen elkaar. Opruien is een ander woord voor vrijheid, vergeet dat niet vanmiddag. Leer dat het de opperste vrijheid is voor ons mensen om nee te zeggen tegen vernietiging en ja tegen elkaar. Opruien is een geuzendaad. Wees er trots op.

JoopFinland

  • Datum: .

Opgeruid staat netjes (002)

Lieve schooljeugd van Nederland!
Natuurlijk gaan jullie strakkies gewoon uit de les de straat op en de lanen in. Staken en spijbelen net als vorige week, omdat jullie je niet laten misleiden door Youth for Climate en de VVD. Jullie hebben geen club nodig en geen leiders. Met Rutte praten en dealtjes sluiten? Premier Lachebekje gaan jullie nog genoeg tegenkomen, in zijn echte rol, zonder zijn polderschaapskleren aan. Hij zal jullie gaan straffen. Daar wordt ie voor betaald. Daartoe is de VVD opgericht.

Jullie zijn niet dom, jullie hebben begrepen wat democratie werkelijk inhoudt. Jullie hebben begrepen dat we in werkelijkheid leven in een kleptocratie, geregeerd door kleptomanen. Een samenleving gebaseerd op diefstal. De partij die de kleptomane afwijking belichaamt is de VVD. Haar leden hebben zich vergrepen aan de pensioenen, de uitkeringen en de subsidies. De VVD heeft dikke bedrijven niks in de weg gelegd en het milieu naar de kloten geholpen. En de VVD is de kraamkamer van de autoritaire samenleving die Nederland aan het worden is.

Wisten jullie dat Rutte het politieke neefje van Wilders is? Jullie waren er nog niet toen Rutte met Wilders en ene Rita Verdonk streed om het leiderschap van de VVD. Rutte won omdat hij de kleptocratie het minst in de weg legde. Wilders en Verdonk wilden de grenzen sluiten en dat vonden banken en dikke firma’s geen prettig idee. Rutte was ook minder chantabel dan de twee concurrenten. Verdonk had een links verleden en Wilders zijn roots lagen in het buitenland. Dan klinkt het niet prettig wanneer je van leer trekt tegen links en tegen buitenlanders.

Rutte introduceerde nog een cratie, de ballocratie. Lachebekje heeft zijn immer opgewekte natuur gestaald in het corps. De Minerva’s en Vindicats waren vijftig jaar geleden allemaal dood, net als de adel. Maar in de jaren negentig van de vorige eeuw werden de ballen weer ballen en sindsdien is de hele bestuurslaag van het land weer met de aardappel in de keel geboren en vertoont ze zich het liefst in een kokerrokje en met een clubdas.

Zoals ik vorige week al schreef, je zult nooit een VVDer tegenkomen totdat je nee zegt. Zolang je meeloopt en geld verdient ben je OK maar uit de pas lopen en in de bres springen voor wat anders dan wat zij van waarde vinden, beantwoorden ze met geweld. Eerst regels, boetes en deurwaarders, en als dat niet helpt monddood maken, opsluiting en -mocht je familie drie generaties geleden vanuit een buitenland de polder zijn binnengekomen- verbanning.

Hoe je opstaat tegen hun waarden? Door die niet te accepteren als de jouwe. Ze geilen op geld en ander bezit. Dus bezit niks. Heb geen eigendom. Huur een huis, huur een auto, ga niet bij een baas aan het werk. Doe niet mee aan hun geldspelletje. En eigen je toe wat van jou en je naasten is. Ga met een tas met dubbele bodem de buurtsuper in omdat je weigert om voor de woekerwinst van de winkelier het driedubbele te betalen vanwat een product waard is. Dat heet proletarisch winkelen. Rij zwart in tram, bus en trein, bezet kruispunten en rotondes en verniel het asfalt. Bezet de landingsbanen bij Schiphol, kraak leegstaande of alleen maar voor toerisme gebruikte panden en kantoorruimtes. Sloop gevangenissen en douanekantoren. Sloop de infrastructuur van het geld.

Heb niks, het maakt je onkwetsbaar en onomkoopbaar.  Ik wens jullie heel veel leerzame uurtjes op straat vandaag en we spreken elkaar volgende week donderdag weer…

(JoopFinland)

  • Datum: .

Opgeruid staat netjes (003)

Lieve schooljeugd van Nederland en België! Hoe is het met jullie Duits? Of kun je tegenwoordig beter vragen: ‘How is your German?’ Ik wilde jullie vanmorgen, voordat jullie weer lekker gaat spijbelen en actievoeren, bijpraten over de RAF. Nee, niet de Royal dit en dat van die Britten, maar de Rote Armee Fraktion, da’s zo Duits als Duits maar zijn kan.
Ik was van jullie leeftijd toen de RAF het nieuws bepaalde, niet alleen bij de buren maar ook bij ons luitjes van de gestampte pot. Sterker nog: er was zelfs een Nederlander lid van de RAF. Kijk maar es op dit mooie filmpje in YouTube. Het is alweer uit 2003 maar zeg nou zelf en eens heel eerlijk: zou je niet zo’n meneer met zo’n verhaal als leraar gehad willen hebben? In plaats van die droogkloot in dat snelle pak die elke week bij komt klussen in jouw klas met een ‘college’ over geld beleggen?
Er staan meer filmpjes over de RAF, of de Baader-Meinhofgroep zoals de club ook wel werd genoemd online en er zijn ook goeie boeken over verschenen. Jutta Ditfurth schreef hét standaardwerk over Ulrike Meinhof, Gerd Koenen dat over de achtergrond van de andere vrouw op de voorgrond in de beweging, Gudrun Ennslin. En ook een heel dik en heel gek boek over die tijd en die jeugd, met de prachtige titel Die Erfindung der RAF durch einen manisch-depressiven Teenager im Sommer 1969.
OK, de RAF was wel heel erg Duits en ook heel erg van die tijd. Wie toen zeventien was en in Beieren of Hamburg geboren, die was flink in de aap gelogeerd. Met alleen maar voetbal op de televisie en slagermuziek (ja echt, zo noemen ze daar hoempa en carnavalsdeuntjes!) op de radio. Goeie films werden toen in Frankrijk en Italië gemaakt en er was nog geen Duitser die Frans sprak, laat staan.. juist. Goeie wiet kon je alleen maar in Amsterdam scoren en daar moest je ook naar toe voor een abortus. Voeg bij dat alles nog een pa en ma die als half- of hele wees uit de oorlog waren gekomen en het moge je duidelijk zijn dat Sweet sixteen voor je Duitse lotgenoot van Damalsniet opging.
Het gekke met die RAF is: eigenlijk waren de leden van die eerste generatie zoals ze later zijn gaan heten, maar heel even aktief. Daarna hebben ze vooral vastgezeten. Ook dat ze zoals ze zelf zeiden ondergronds gingen, komt op ons van 2019 vreemd over. Moet je je 1970 voorstellen: een wereld zonder internet, zonder bewakingscamera’s, zonder huisnummers in de oude, weggebombardeerde Duitse binnensteden. Daarin was het toch niet zo moeilijk om foetsie te wezen als tegenwoordig. Die lui beroofden banken om aan geld te komen en ragden de hele dag rond in gestolen auto’s. Dat is voor jullie niet meer weggelegd.
Maar goed: waar ik het vanmorgen met jullie over wil hebben is een ideetje dat ik kreeg bij het lezen over de RAF. Een idee dat ze uitvoerden en dat jullie vandaag ook weer zouden kunnen uitvoeren. Het is afkomstig van die Ulrike Meinhof, en ik vind het zelf geniaal. Meinhof wilde dat de mensen in de RAF hun eigen leeftijdgenoten gingen bevrijden. Net als nu zat toen wie er echt geen zin in had om ja te knikken niet op school maar in een inrichting. Onaangepaste jeugd, kinderen die niet willen deugen, werkschuw tuig, het is van alle tijden en is altijd opgesloten geweest. Dus Meinhof trok de gekkenhuizen en de antiverslavingsklinieken in, als het moest verkleed als pillendraaier, en maakte die gasten klaar voor de strijd tegen degenen die ze hadden gediagnosticeerd en opgesloten. Voor die kids werden adresjes georganiseerd -Meinhof had er zelf een stuk of zeven in huis- en eten en drinken, en ze kregen een rol in de beweging, zoals de RAF zich noemde. Vrijheid dus.
Kijk, dat vind ik nou een mooie taak voor jullie strakkies. Ga gewoon es zo’n bos in waar ze kids als jullie vasthouden, en gekken in het algemeen en TBS-ers in het bijzonder. Een goeie koevoet en een nijptang mee en let them fly over the cuckoo’s nest (1)!
Even een tussenstandje: in Groningen en Nijmegen zijn studenten vandaag in staking, in Amsterdam lopen een paar scholen om 12 uur leeg. Het gaat goed dus ook al blijft het in de kutmedia gaan over wie is de mol en kunnen we straks nog wel met pensioen. Op naar de tiende maart wanneer men massaal voor het klimaat gaat demonstreren! Veel plezier met elkaar en wij treffen elkaar hier volgende week weer.

JoopFinland

(1) naam van een bioscoopfilm uit 1975, met voor het eerst de rollen in de inrichting omgedraaid.

  • Datum: .

Opgeruid staat netjes (004)

Goedemorgen lieve schooljeugd van Nederland en omstreken, en een speciaal welkom voor jullie collega’s van het ds. Pierson College in Den Bosch. Da’s bij mij hier om de hoek! Ik heb iets speciaals met jullie. Da’s niet alleen omdat ik jullie dagelijks bij de buurtsuper voor de schappen met de kanoos zie staan chillen. Jullie hebben ook ooit iets met mij samen gedaan. Vrijwilligerswerk. Twee jaar geleden alweer. In de buurttuin. Ik heb geen idee of en hoe die dag in jullie geheugen is blijven steken maar ik heb er destijds een stukje over geschreven, voor de weg-is-weg en op-is-opkrant. En de buurtkrant nam die weer over. Staat nog steeds in het internet, die spreekbeurt van me. Ga maar kijken.
Jullie halen ook wel es de serieuzere bladen. Ik bedoel, het Brabo Dagblad beschouwt zichzelf als veul meer dan die weggooikrantjes en het was dit fameuze blad dat over jullie schreef begin deze maand. Ga maar weer kijken voor wie het destijds niet gezien heeft. Kun je ook aan opa en oma laten zien desnoods.
Jullie mogen dus niet klimaatstaken. Scholieren mogen sowieso niet staken, vindt jullie rector. Want dat kost tijd en die tijd gaat ten koste van onderwijstijd, is ongeveer de redenering. Hmmm. Hoe zat dat dan op die mooie lentedag in 2017, in onze gezamenlijke tuinhappening? Was dat alleen maar leren, leren, leren voor jelui en zo ja of zo nee, onder welk motto en wie werd daar beter van? Die dag op die groenheuvel werd georganiseerd in het kader van een nationale vrijwilligersdag. En de naam van de organisator van die dag staan nog steeds op een shirtje dat hier bij ons in de wasmand ligt.
Ik wou dat shirtje toen niet aantrekken. Waarom niet? Lees maar mee: op de rug ervan gaat het van Vraag maar raak, onder het woord Organisatie. Maar op de borst gaat het van klitsklatsklandere: NLdoet, wij doen mee, uitroepteken, op een oranje ondergrond. En daaronder: Oranje Fonds, voor sociale initiatieven, brengt ons bij elkaar. Hmmm tja. Moet ik bij jullie Oranje en alles wat daarmee te maken heeft introduceren? Mij dunkt van niet. Jullie zijn oud en wijs genoeg om te weten dat de Oranjes een zeventiende-eeuws fenomeen vertegenwoordigen waarvoor menigeen in NL niets nada wil doen of laten. Niet buigen, niet betalen, en ook niet een dag van school wegblijven.
Want kijk lieve meisjes en jongens, het is in dit leven met alles van kiezen of delen en de medaille heeft twee kanten. Waarom mogen jullie straks eind april niet naar school, omdat die koning zijn verjaardag viert? Dat is toch bij uitstek weg van jullie onderwijstijd? Dus ik zou jullie willen voorstellen: stap straks de klas uit, haal bij de super een extra zak chips en ga daarmee met een mooi klimaatspandoek op de Bossche markt tussen het carnavalsgespuis staan. En komt vrijdag de rector aan met van dit en dat en straf en zo, dan beloven jullie plechtig en hand-erop dat jullie op 27 april de verloren tijd komt inhalen, als het moet met een uurtje extra.
Wedden dat jullie dan weer het Brabo Dagblad halen?
JoopFinland

  • Datum: .

Opgeruid staat netjes (005)

Een hele goeie ochtend deze keer voor een hele speciale groep scholieren in dit fantastische land! Vandaag gaat de bal eerst naar de basisscholieren, de ukkies zoals sommigen van ons jullie noemen. Groep zus tot groep zoveel, maakt niet uit, jullie zijn ook onderhand al oud en wijs genoeg om in te zien dat de aardkloot naar zijn mallemoeren gaat en dat degenen die jullie ukkelen daar niks niemandal tegen doen. Dus ook jullie vanochtend de breuken de breuken gelaten en ook het verplicht engels overgeslagen. Straks jasje en pukkeltje weer om de schouders en de straat op.
Vanwaar deze extra aandacht voor jullie? Jullie zitten met een probleem dat veel lijkt op dat van de Bossche scholieren die hier vorige keer de revue passeerden. Die kregen van hun rector te horen dat staken voor het klimaat ten koste gaat van het onderwijs en daarom niet zou mogen. Waarop ik de vraag stelde hoe het dan komt dat ze niet naar school mogen als de koning jarig is, terwijl lang niet iedereen in dit land die koning ziet zitten. Voor jullie van de basisschool ligt het probleem zo: jullie mogen strakkies niet spijbelen voor een heel goeie zaak, maar jullie juffen en meneren mogen dat wel! Morgen gaan er weer tienduizenden basischolen een dag dicht omdat juf en meneer gaan staken. Niet voor het klimaat maar voor hun eigen. Zij willen meer poen voor wat ze doen. Nou vind ik dat wel een terechte eis en ik hoop dat julie het met me eens zijn. Want kijk, normaal zeg ik, zoals in deeltje 1 van deze serie, weg met school en met juffen en meneren die jou gaan vertellen wat je moet doen en denken. Maar ik ben vandaag in een mildere bui. Vandaag zeg ik dat jullie juf en jullie meneer dan misschien wel het verkeerde beroep hebben gekozen, maar dat ze wel veel minder fout zitten dan de juffen en meneren die geen ukkies begeleiden maar politieagentje spelen, of erger nog: soldaatje zijn, of het allerallerallerergst: politicus willen wezen, die bepaalt waar zo’n agentje en dat soldaatje wel of niet moet gaan vechten en tegen wie. Je kunt van jullie juf en meneer allerlei ergs vertellen en dat doen jullie op het schoolplein en in instagram ook, maar… het had erger met ze gekund. In wezen vormen jullie de reden dat zij, die volwassenen die zich juf en meneer laten noemen, niet helemaal uit de bocht vliegen en niet voor nog meer overlast zorgen!
Dus nu aan het begrip over en weer, in een variatie op het verhaal van twee weken terug. Geven en nemen heet dat. Jullie nemen straks juf of meneer niet te grazen wanneer ze jullie verbieden om de klas uit te lopen, neen, jullie bieden ze iets aan. Jullie gaan nu de straat op, en in ruil daarvoor gaan jullie morgen als juf of meneer gaat staken niet naar huis of -wat inderdaad veel leuker is- naar Kees Kroket, maar samen met juf of meneer de straat op om ook voor hen te demonstreren! Zij blij want dan heeft zo’n demo veel meer porum en dan kunnen ze ook een beetje een oogje in het zeil houden bij wat jullie uitvreten. En jullie blij want dan mogen jullie straks ook de straat op voor behoud van de wereldbol en dan staat wanneer die staking van hullie resulteert in hogere lonen die juf en meneer van jullie strakkies ook wat relaxter voor de klas. Gesnopen? Water bij de wijn dus. En dan straks toch lekker tipsy de straat op.

Tot zover mijn milde luim. We zijn nog niet klaar voor vandaag. Naar jullie iets oudere kornuiten zeg ik van het is toch gotferdegotfer en van hier tot gunder en ook nog es te klagen. Wat dan? Nou, jullie weten ook dat morgen, vrijdag, internationaal, dus in zeventig landen, scholen dicht en de straat op gaan, niet voor meer poen voor de leraar zoals in dit boekhouderslandje, maar voor het klimaat. De grootste demo tot nu toe! En hiero is dat niet eens uitgeruild tegen vandaag, twee uitroeptekens. Dus voor jullie geldt: straks opnieuw naar buiten, en morgen ook, maar dan niet voor samen met meester Pielemans en juf Ank en niet voor hun zieleheil en portemonnee maar voor het klimaat en tegen de klimaatontkenners. Ik zou zeggen: laat die laatsten vandaag en morgen maar eens een extra poepje ruiken. Zoek het kantoor of de hoogste pief van het Forum voor Democratie bij jou in de buurt en hou er een feestje voor de deur. Was hun ramen met wat klinkers en zet hun sprinkler aan, dan kunnen ze eraan wennen dat ze met knielaarzen aan en een zuidwester op hun hitlerpraatjes moeten verkopen. Of: wellicht staan ze op de markt te flyeren want het is verkiezingen volgende week dus ze komen voor een keertje naar buiten. Ga lekker dicht om ze heen staan daar, maar niet met een paraplu. Houden ze niet van, voelen ze zich bedreigd. Vertel ze dan dat jij elke dag bedreigd wordt door hun praatjes voor de vaak en dat pianospel van die clown die voor ze in de Kamer rondloopt. Dat de wereld en de problemen van de wereld serieus genomen moeten worden en niet belachelijk gemaakt door een gelobotomiseerde corpsbal. Kijk, dat helpt, want ook voor hullie is de jeugd de toekomst. Daarna tevreden terug naar het schoolplein, maar niet zonder een pakkie shag en een ijzerschaar. Want je hebt waarschijnlijk wel opgevangen dat ze nu het roken ook op het schoolplein willen gaan verbieden. Dat plein mag daartoe bewaakt gaan worden door weer zo’n randdebiel in een pakkie. En dat plein bestaat dus niet als het hek eromheen verdwijnt... Gesnopen, vraag ik nu ook aan jullie. Do the right thing, boys and girls! Jullie zijn een groeiend probleem. De kijkcijfers van die kutserie De Luizenmoeder kelderen, maar klimaatspijbelaars zijn er steeds meer…
JoopFinland

  • Datum: .

Opgeruid staat netjes (006)

Goedemorgen allerallerbeste kinderen in heel dit gave land! Beginnen we deze spijbeldag met een vraagje. Lezen jullie wel es een boek? Nee, niet dat boek waarover Thierry Baudet het gisteravond had, maar een echt boek, van een echte schrijver. En in het Nederlands, alstublieft. En met meer dan vijftig bladzijden? En zonder plaatjes? Nou, in zo’n boek was ik afgelopen maandag aan het lezen. In een echte dikke pil dus. Nee, dat is dus een andere pil als waar jullie huiswerkcoach bij jullie mee aankomt. Dertienhonderd bladzijden. Kan ik aanraden. Verwen jezelf es daarmee. Haal de batterij uit je debieltje, zeg tegen je vriendje dat je geen zin meer hebt om porno te kijken voordat jullie het gaan doen, en tegen je andere vriendje dat altijd tegen je aanjammert over zijn diagnose dat ie zich nu maar es echt moet gaan ophangen. Ergo: schep rust om je heen, zet een doos truffels naast je neer en sla je pil open.
Het boek waarin ik maandag aan het lezen was heet Kwaadschiks, en het is geschreven door A. F. Th. Van der Heijden. Da’s waarschijnlijk teveel om te onthouden maar gelukkig voor jou is A. F. Th. zoals ie zich ook wel noemt, of Arie zoals ie voor zijn vrouw heet, de enige echte levende schrijver in dit land en in deze taal. Nog niet zo lang geleden had je nog De Grote Drie maar nu is er dus nog maar eentje. Arie beunt niet bij zoals al die anderen. En Arie heeft een heus oeuvre geschreven, da’s duits voor een heleboel werken. Arie schreef al toen ik van jullie leeftijd was, en hij is er nooit meer mee opgehouden. De kern van Arie’s oeuvre is een serie pillen die samen De Tandeloze Tijd heten. Daarmee doelt de schrijver op zijn streven om in zijn verhaal de tijd stil te zetten. Arie denkt graag na, en wil zijn lezers laten delen in dat gepeins, daar komt het op neer.
Is dat nadenken van die Arie dertienhonderd bladzijden het delen waard, hoor ik je nu al verzuchten. Er zijn een paar dingen aan Arie waaraan je even moet wennen. Arie drinkt. Nou ja, Arie drinkt veel, heel veel. En hij schrijft daarover veel. Arie mag graag uitweiden over wat ie allemaal drinkt. Da’s vervelend, niet alleen voor Arie en voor zijn vrouw, maar ook voor zijn lezers. Want kijk, ik lust best een biertje op zijn tijd maar dat komt dan wel uit de buurtsuper en wordt aangeschaft van het statiegeld. Maar Arie haalt zijn drank bij een echte slijter en mengt van alles door elkaar. Van wodka tot whiskey, en van wijn tot water, Arie mixt het doormekaar en schrijft er bladzijden over vol. En dat doe je niet gratis. Arie verdrinkt graag voor een klein fortuin.
Arie is dus niet onbemiddeld. Daar komen we op de tweede specifieke trend in Arie’s oeuvre. Arie komt oorspronkelijk uit de omgeving van Eindhoven, en daar ligt het geld niet voor het oprapen. Arie’s boeken spelen dan ook bijna allemaal in Amsterdam. Maar da’s niet het Amsterdam dat je kent wanneer je in de Bijlmer bent geboren, of in Slotermeer. Arie’s boeken voeren de lezer naar het buurtje achter het Concertgebouw, naar de Jordaan, en naar Badhoevedorp en Amstelveen en zo. De personages in zijn boeken laten het zelden bij een flesje Grolsch, en zitten nooit in de tram maar laten zich in een taxi van slijterij naar kroeg scheuren.
Ik verklap dit alvast omdat de hoofdpersoon in Kwaadschiks een typische Arie van der Heijden is. De kerel, een veertiger met de naam Dorlas, drinkt zich een slag in de rondte en rijdt onder invloed in een BMW door de hoofdstad. Hij werkt in de reclamewereld, die helaas voor velen onder ons een afdruk van de echte wereld is, zoals jij ook onderhand wel doorhebt. Dorlas bedenkt slogans en drinkt, en drinkt en bedenkt slogans. Tevens naait hij er op los. Hij is een womanizer zoals dat heet omdat we er geen goeie term in het nederlands voor hebben. Paait vrouwen, meestal met zijn geld en zijn patserige auto. Die vrouw moet dan een tijdje zijn gezuip aanzien en daarna zijn klappen incasseren, waarna zij in een blijf-van-mijn-lijf-huis verdwijnt en Dorlas weer es op zoek gaat naar een volgende prooi. Als hij een hoertje onder bedreiging van een geladen revolver verkracht, wordt hij gepakt maar door zijn advokaat -een eveneens aan drank en geld verslaafde figuur die in andere boeken van Arie ook een rol heeft- vrijgepraat.
Op dat punt in Arie’s boek was ik afgelopen maandagochtend. Rond bladzijde driehonderd rijdt Dorlas bezopen van zijn werk naar huis, wordt aangehouden en raakt zijn BMW en rijbewijs kwijt. Thuis op de bank gaat ie nog es vol overtuiging aan de wodka en merkt ternauwernood dat zijn vriendin haar koffers pakt om hem te verlaten. De kerel gaat terug naar het politiebureau waar ze hem hebben opgeschreven en jat zijn rijbewijs en zijn BMW mee. Rond bladzijde vierhonderd slingert Dorlas naar Amstelveen waar ie op een trapveldje zijn gewezen schoonbroer en de nieuwe vriend van zijn ex bedreigt met een pistool. Die slaan op de vlucht waarna Dorlas door de voordeur van zijn gewezen schoonouders schiet.
Ik ben dan op bladzij vijfhonderd en luister effe naar de radio. Die meldt dat er in een tram in Utrecht misschien geschoten is. Hoe zou dat aflopen, denk ik, en begin snel weer te lezen.
Dorlas slingert door de stad, merkt dat ie achtervolgd wordt en vuurt bij aankomst voor zijn woning onmiddelijk op een vrouw die uit het autootje stapt waarin zij de BMW heeft achtervolgd. Komt de mooiste passage in het boek, waarin Dorlas zich in zijn huis verschanst en in zijn steeds maar toenemende roes probeert voor te stellen wie die vrouw wel mag zijn geweest en waarom ze op straat blijft liggen. Honderden bladzijden verder is de kerel er van overtuigd dat ie op zijn ex heeft geschoten.
Ik luister weer effe naar de radio, en ook in Utrecht is het onzekerheid troef. Is er geschoten, en zo ja door wie, en waarom? Gauw verder lezen, dan weet ik het eerder dan Lara Rensen…
Dorlas denkt dat hij de zoon van zijn ex gijzelt. Voor zijn huis heeft men de gewonde ontdekt en afgevoerd en verzamelt zich alle mogelijke soorten politie en zo. Zijn advokaat biedt aan om met Dorlas te onderhandelen en gaat met de vermeende gijzelnemer aan de jajem. We zijn op de helft van het boek wanneer de zoon van de ex niet in het huis blijkt te zitten maar zich in de straat bij de politie meldt. Dat wordt aan Dorlas natuurlijk niet verteld en de aandacht van de lezer verschuift langzaam van de steeds onhandiger denkende Dorlas naar de poging van de massa politie en media om greep te krijgen op de situatie. Wie is eigenlijk de gewonde vrouw?
Rond bladzijde achthonderd luister ik weer even naar ‘Utrecht’: Rutte noemt de schietpartij een aanslag en de verkiezingskampanje wordt opgeschort. Zo gaat dat in 2019, en zo ging het ook in 2008, het jaar waarin Kwaadschiks speelt. De familie van de ex zit in het ziekenhuis en krijgt te horen dat hun dochter, moeder, zus en vriendin is overleden. Maar pa en broer wacht een verrassing: zij stellen zich beschikbaar om het lijk te identificeren maar weten niet wie ze zien. Schrijver slaagt er vervolgens in om ons nog honderd bladzijden in spanning te houden over wie daar dan wel beschoten en bezweken is.
Zo lang duurt het niet in Utrecht. Daar wordt de vluchtauto gevonden en het signalement van de dader verspreid. Buurtbewoners in Lombok weten meteen om wie het gaat, een vrouw die door hem verkracht is noemt hem een psychopaat.
Dorlas wordt door een commando op zijn bed aangetroffen en hoort onderweg naar het politiebureau dat de vrouw die hij heeft beschoten en gewond heeft laten liggen overleden is, denkt ook nog steeds dat het hier zijn ex betreft en probeert bij aankomst op het bureau de hand aan zichzelf te slaan. Tevergeefs. We zijn op bladzij duizend en daar blijkt het slachtoffer de vrouwelijke agent die een paar uur daarvoor Dorlas zijn rijbewijs heeft afgenomen.
Het wordt avond. Het boek is bijna uit. Dorlas krijgt levenslang en zijn advokaat begint een relatie met de ex. Van de politiemensen waarmee we in de dertienhonderd bladzijden kennis hebben gemaakt maakt bijna iedereen promotie. Niemand vraagt zich af hoe Dorlas zijn rijbewijs uit hun bureau kon terugnemen en zich bijna van kant kon maken met een extra revolver terwijl hij al gearresteerd was. Ook Arie, onze schrijver van al dit moois, lijkt zich dat niet af te vragen.
Rond ‘Utrecht’ heeft de hype zich mogen uitbreiden tot onmogelijke proporties. De rampzalige overwinning van het Forum in de verkiezingen is een rechtstreeks gevolg van de beziging van de term ‘aanslag’ waar er sprake is geweest van een ‘schietpartij’. Morgenavond is er een stille tocht, zondag zal in menige kerk weer gebeden worden voor het heil van ‘onze hulpverleners’. Het gekke in Nederland is, lieve kinderen, dat het er geel ziet van de hesjes maar die behoren toe aan de knuppelaars en spreejers, niet aan demonstranten.
Ga straks weer naar buiten, kids,en dwing het af, een echt klimaatbeleid. Gaat het niet goedschiks, dan maar… juist. (JoopFinland)

  • Datum: .

Opgeruid staat netjes (007)

Een hele goedemorgen voor iedereen in de leer’plichtige’ leeftijd! Vandaag wil ik jullie niet de leer’plicht’ laten verzaken zonder een lesje gechiedenis. Ik heb geen idee over in hoevere die lullo van wereldoriëntatie jullie voorgelicht heeft maar er is de afgelopen week een naam in het nieuws opgedoken die velen onder jullie niet meteen zullen kunnen plaatsen, is het alleen al omdat jullie nog niet bestonden toen die naam in Nederland en ook daarbuiten op ieders lippen lag.
Het gaat om die van Pim Fortuyn. Da’s geen nickname, zoals de grapjassen onder jullie zullen denken. Het is de naam van een martelaar. Over Pim Fortuyn zou deze week niemand het hebben gehad als ie in 2002 niet was doodgeschoten. Fortuyn was toentertijd een soort van Thierry Baudet light. Een week na zijn dood werden er verkiezingen gehouden waarin de kerel vanuit het niets misschien de meeste stemmen zou hebben gekregen. Dus vandaar dat iedereen die destijds deze Fortuyn op een parkeerplaats in Hilversum heeft zien liggen kreperen deze week in een kramp schoot omdat ook Baudet bedreigd zou zijn geworden.
Ik noem Fortuyn een aangelengde vorm van Baudet omdat ie een veel te groot ego had: Fortuyn deed zijn ding alleen voor zichzelf. Baudet is veel gevaarlijker, omdat ie zijn beweging bouwt op gedachtengoed dat in een periode van de geschiedenis het gedachtengoed van velen is geweest, en ook nu weer door steeds meer mensen wordt omhelsd. Dat gedachtengoed noemen we fascisme. Fascisme gaat er van uit dat dingen als democratie en vrijheid en individueel recht de mensen alleen maar verdeeld houdt. Een fascist onderwerpt zich graag aan een leider, en aan het recht van de sterkste. Een fascist wil geen mietje zijn, daar komt het in feite op neer.
Pim Fortuyn dacht dat ie iedereen om zijn vingers kon winden, en hij werd beledigd als ie niet meer aandacht dan anderen kreeg. Een narcist dus. En een enge. Ik heb hem ooit geinterviewd, ver voordat ie zich met politiek bezighield. Hij deed als hoge ambtenaar iets met OV-chipkaarten voor studenten of zo. Ik moest nog dertig worden en hij viel op mij. Vond het vreselijk dat ik niet op zijn avances inging. Begon af te geven op mijn familie en vrienden en vriendin en zo. Zei dat ik een proleet was die zijn attenties niet verdiende. Een creep.
Tien jaar later, als aanstormend politicus, had de kerel het de hele tijd over ‘gewone mensen in het land’. Maar toen gaf hij hoog op over proleten. Hij oreerde over een elite die niet naar gewone mensen luisterde en niet wist wat die gewone man of vrouw wilde. Hij. Fortuyn, wist dat wel: de gewone burger wilde geen buitenlander als buurman en geen wachtlijsten in de zorg. Daarop kwam het fortuynisme in feite neer. Wie meer wilde weten over waar Fortuyn naar toe wilde als ie macht zou krijgen, kreeg te horen dat ie zijn boeken maar moest lezen…
Professor Pim, zoals ie zich graag liet noemen, en de gewone mensen, dat was wat. En dat is het ook gebleven. In feite is het steeds meer geworden, in de loop van de tijd. Fortuyn stond in een lange traditie van vooral hersenweke sociaaldemocraten en verlichte gristenen die het voor de gewone man opnamen. Je hebt nu natuurlijk premier Lachebekje die te pas en te onpas aankomt met zijn normaalriedel. Maar ook SP-ers moeten het daarvan nog steeds hebben. Hebben jullie die in de klas? Van die folderaars? Die van die clan van Marijnissen en de Jasper van Dijken? Wel eens in Oss verdwaald geweest? Dan weet je waarom hun gedachtengoed worstsocialisme wordt genoemd. Aanbrengers, verraders, verklikkers en Fordrijders zijn het, met hun gewoonheid. Pak ze maar es in de fietsenstalling, dan zul je merken dat ze niks terug doen maar meteen naar de rector lopen.
Geen mens is gewoon. ‘t Is een misdaad om je medemens gewoon te noemen. Het gewone mensen- gedoe is feitelijk het botvieren van superioriteitsgevoel. Een ander mens gewoon noemen betekent dat je blind bent voor de eigenschappen van die ander. Zo zijn we niet getrouwd, toch? Noem je een ander mens gewoon dan betekent dat dat je die andere mens niet hebt leren kennen. Ik ken een volwassen man -ook toevallig afkomstig uit Oss!- die zijn ouders gewone mensen noemt. Nou, mijn ouders waren verre van gewoon. Die hebben wel nooit in de krant gestaan maar toen ik ze over hun leven liet vertellen kreeg ik een heel verhaal dat ik nooit had kunnen verzinnen. Zo is het bij jullie thuis en in de klas ook, daar ben ik van overtuigd. Vriendschap, en liefde ook, zijn gebaseerd op ieders vermogen om de ander te leren kennen. Heb je dat vermogen niet, of ontken je dat dat vermogen ons in staat stelt om de ander aardig te vinden en te vertrouwen, ja zelfs verliefd op die ander te worden en te blijven, dan ben je een narcist van hier tot Heemstede, en een flink eind op weg om de nieuwe Fortuyn of Baudet te worden. Gratuliere…
Fortuyn voelde zich dus superieur aan iedereen -ook al beweerde hij het tegendeel- en het meest aan mensen die hij niet begreep. Hij noemde moslims achterlijk. Omdat hij niet begreep dat mensen gedreven kunnen worden door een geloof, en dat ook niet wilde leren begrijpen. Waar dat superioriteitsgevoel bij Fortuyn bleef steken in boude uitspraken en domme grappen, daar is het twintig jaar later bij Baudet ontwikkeld tot een gedachtengoed dat ook de lui met iets meer verstand aanspreekt. Baudet heeft het ook over moslims en over inferieure rassen, maar hij steekt vooral zijn aanhangers een veer in de reet. Bij Baudet gaat het niet meer over gewone mensen uit 010 maar over helden en ander dapper volk uit voorbije eeuwen. Baudet noemt de Westerse, kapitalistische samenleving de ‘onze’, en hij vindt die samenleving -dus ‘ons’- verreweg de meerdere van alles wat er in de geschiedenis geweest is.
Ja, slik maar even. Baudet stelt dus zonder met die door een teveel aan rode wijn wat waterige kijkers van hem te knipperen, dat de puinhoop, de rotzooi die van de aardbol gemaakt is -en waartegen jullie zeer tot mijn genoegen straks gaat protesteren- niet alleen prachtig is, maar ook nog eens door ‘ons’ bewerkstelligd! En ‘wij’ zijn dan in die waanvoorstelling de blanke jochies en meisjes, als afgezet tegen alle lui met een kleurtje. Een geloof zo oud als de blanke mens, zou je kunnen zeggen. Daarin beroept het kereltje zich op de ‘beschavingen’ die lang voor de ‘onze’ in Europa ‘bloeiden’. Daarom lult ie dus grieks en latijn. Maar vooral uit zijn nek. Want dat hele geloof, die overtuiging dat de ene beschaving superieur zou zijn aan de andere is natuurlijk lariekoek. Kennen wij een beschaving niet -omdat we bijvoorbeeld de taal die daar gesproken wordt niet kennen en het schrift niet kunnen lezen- dan zegt dat iets over onze onkunde, niet over het gebrek van kunde van die anderen.
Zo overtreft Baudet de publiekslieveling Fortuyn in superioriteitsdenken. Waar het toe moet leiden? Tot oorlog en vernietiging, nog meer oorlog en vernietiging. Een fascist leeft alleen bij wapengekletter. Die vindt vrede maar niets. Da’s niet mannelijk, in zijn opvatting. Dus: blijf niet met de handen over elkaar in de klas zitten, want dan word je als jongen over vijf jaar opgetuigd met een geweertje om de buren te lijf te gaan. En dan kun je als meisje je recht op abortus wel schudden en zit je over diezelfde vijf jaar thuis met acht koters om je heen. Dan gaat de aarde inderdaad over vijftien jaar kapot en geeft Baudet daarvan de schuld aan zwarten en moslims.
Moeten we niet hebben dus. Ik zou zeggen: pak vandaag es een kruispunt, gewoon de rotonde voor je school. Pak maar zo’n klaar-over-hesje uit de opslag, ja en neem ook maar dat spiegelei mee, daar kun je een mooie, korte leus op kwijt. Wat dacht je van: Geen Forum, wel zuurstof…?
JoopFinland

  • Datum: .

Opgeruid staat netjes (008)

Goedemorgen allemaal, een hele goede stakingsdag ook nu weer toegewenst aan alle schoolgaande jeugd in Nederland. Maar voordat jullie je rugzakjes weer oppakt en met een welgemeend tabee het onderwijzend en ondersteunend personeel in de deuropening laat staan, eerst een overweging.
Er wordt een beroep op jullie gedaan. Of jullie meester of juf, of liefst natuurlijk allebei, willen aanbrengen. Wattaaa… toch niet weer over dat het nummer van Juliette in de telefoon van meester staat? Want daar zijn we laatst al over doorgezaagd… Neeneenee, dit keer gaat het over iets anders. Over iets dat zo anders is dat het enige uitleg behoeft. Niet over van dattum dus…
Deze aanmelding gaat over politiek. Linkse politiek. Jullie moeten het doorgeven wanneer meester of juf een links verhaal ophangt. Wanneer jullie worden geindoctrineerd, zo heet dat op zijn oud-grieks. Wattaaa… Wat is linkse politiek en zo ja wat heeft dat met ons van doen? Enne, wat krijgen we voor dat aangeven…?
Precies, dat dacht ik al: jullie zijn zo gewend aan linkse praat voor de klas dat jullie het niet eens herkennen. Het aanmeldpunt bedoelt met links dat lullo of kullo van wereldoriëntatie alles goedpraten van na 1968. Wattaaa… Jaja, rustig, ik leg het uit, ik leg het uit…
Jullie hebben opa’s en oma’s en over die hun tijd gaat het. 1968. Jullie pa en ma waren er toen nog niet en die leraren hebben het ook maar van horen zeggen, maar in en rond 1968 gebeurde er iets vreselijks. De wereld ging op de schop. Sindsdien is het niets meer geworden…
Niets was na 1968 meer zoals het duizenden jaren was geweest. Vrouwen waren geen vrouwen meer, mannen geen mannen. Kinderen ook niet. Iedereen moest zijn haren laten groeien en stoned worden. Iedereen deed het met elkaar, het liefst in de berm of in de etalage van de Hema. De muziek werd afgeschaft en daarvoor in de plaats kwam gegil en gekrijs van baardapen, manwijven en nikkers. De televisie werd uitgevonden en het verhaal werd de wereld ingeholpen dat de aardbol niet plat maar rond zou zijn…
Ik hoor niks meer uit jullie midden. Heb ik het fout of zijn jullie geheel en al flabbergasted? Jullie hebben nooit van dat al gehoord? Sterker nog: jullie denken dat ik nu maar een verhaal verzin om jullie bezig te houden? Maar het is echt waar gebeurd hoor: dit was de revolutie van 1968.
Waar is die dan gebleven, vragen jullie? Waarom is daarvan niets meer zichtbaar? Hoe kun je het nou over een revolutie hebben terwijl er niks niemandal van over is? Van de Franse Revolutie staat er tenminste nog een oud gebouw in Parijs. En de revolutie in Rusland van 1917 is daar laatst nog gevierd geworden. Maar van 1968 hebben we toch helemaal niks meer? Mannen die geen, en vrouwen die geen… Jullie papa wast op zaterdag de auto zoals dat sinds de steentijd is gebeurd, en jullie mama beunt dan bij in de Jumbo zoals haar moeder dat al deed bij De Gruyter. Blowen en de beest uithangen? Er komt een rookverbod tot aan de hoek van de wijk en laatst hield er iemand een spreekbeurt over dat zelfs abortus fout is. En op het schoolfeest worden geen rapteksten meer voorgelezen…
Jullie hebben groot gelijk. En jullie hebben het door. Van wat er al in 1968 heeft plaatsgevonden is vrijwel niets meer over. Museumstuf. Gaan jullie nou maar lekker met een stoot adrenaline in je donder de straat op. Enne… we hebben elke week een special place to go, en vandaag is dat de anti-abortusdemonstratie. Googel maar effe waar er eentje is en ga er dan met zijn allen naar toe om die verontruste gristenhonden een poepje te laten ruiken. Mijn zegen hebben jullie…
(JoopFinland)

  • Datum: .

Opgeruid staat netjes (009)

Een hele goeie spijbelsessie toegewenst aan alle stakingsbereide scholieren, en deze donderdag steken we speciaal jullie vriendjes en viendinnetjes van het Cornelius Haga College in Amsterdam een hart onder de riem.
Ik las een reportage in het NRC over jullie school en moest daarbij meteen denken aan het bezoek dat ik een jaartje terug bracht aan mijn vroegere basisschool.
Jullie kwamen er goed vanaf, in het NRC. Feitelijk voel je als lezer tussen de regels door dat de schrijvers ervan van tevoren iets heel anders verwacht hadden. Ze zijn positief verrast, zeg maar, na alle ketelmuziek die er uit het orgel van inlichtingendienst en stadsbestuur was gekomen. Jullie gaan gescheiden naar de gymles, daar kwam het in het stuk op neer, maar voor de rest zijn jullie doodnormaal.
Ik heb ook nooit gemengd gegymd, ook niet na de basisschool, op havo en atheneum. Is dus louter een kwestie van gebrek aan historisch benul om dat van jullie raar te vinden. Kom ik zo op terug, maar eerst even vertellen waarom ik die basisschool van mij bezocht. Was niet zomaar nostalgie. Mijn protestants-christelijke schooltje is dertig jaar geleden veranderd in een islamitisch schooltje. Heette vroeger naar prins Bernhard, en dat staat nog steeds op de gevel. Lachen!
Eind 2017 stond bij een bezoek aan mijn geboorteplaats de deur van het gebouw gastvrij open en die kans liet ik me niet ontnemen. Want ik was ook nog nooit in een islamitische ruimte geweest. Nee, ook niet tijdens een vakantie. Ik ben niet zo iemand die in zijn zwembroek en op teenslippers effe gaat kijken hoe ‘die moslims’ bidden.
Daar was alles dat ik me van vijftig jaar her herinnerde: trappenhuis, lokalen, de kastruimte waarin mijn bovenmeester zich tussen de lessen in terugtrok. En nog steeds het uitzicht op de middeleeuwse vestingmuur waartegen de school gebouwd is.
In alles nog steeds een school. Met een groepje van jullie leeftijd in een overblijflokaal, dachten dat wij ze kwamen berispen omdat ze net daarvoor vuurwerk op het schoolplein hadden gegooid. Gingen van de opluchting thee voor ons maken, heerlijk.
Alleen de geur van krijt ontbrak. En het portret van Bernhard en Juliana, dat was vervangen door een grote Turkse vlag.
Nu even over die geschiedenis. Die hetze tegen jullie doet me op een of andere manier denken aan de Koude Oorlog. Da’s een periode die jullie alleen maar van horen zeggen hebben, maar ik zat op die basisschool toen ie op zijn hoogtepunt was, die oorlog.
Europa was toen verdeeld, in Oost en West. Of eigenlijk in West en Oost, want in alles kwam het Westen, waar ‘wij’ leefden, op de eerste plaats, en het Oosten, waar ‘zij’ leefden (‘in onvrijheid, armoede en barbarij’, zoals wij op dat schooltje leerden) ver daarachter op de tweede.
Nu viel het met die armoe wel mee, zag ik bij een bezoek aan Berlijn, vroeg in de jaren zeventig. Berlijn was toen ook verdeeld in west en oost, maar ik zag rond ons hotel in west net zoveel armoe als in het oosten van de stad.
Onvrijheid en barbarij, dat zag ik wel degelijk, al was het pas weer een aantal jaren nadien, toen ik door Rusland reisde. Dat noemden ze toen Sovjet Unie en moest een socialistisch land heten. Maar mij viel er vooral op hoe bang de mensen er voor elkaar waren. De Sovjet Unie was een verklikkersmaatschappij. Met ontzettend veel mensen met een of ander uniform aan en een zwaailicht op hun autootje. Niemand sprak er met elkaar. Men vermeed elkaar letterlijk in de straten. Echt waanzinnig stiekum allemaal.
En dat hebben we hier naar toe gehaald, denk ik dan. Nederland, West-Europa anno 2019 is een verklikkersmaatschappij zoals ik die destijds in het oosten gezien heb. Met al die camera’s in de openbare ruimte. Met al die sneue boa’s en terreinknechten op straat en in gebouwen. En met die oproepen als waarover ik hier vorige week schreef: de oproep om je buurman te verlinken.
Oost-Europa is niet bevrijd, het is naar het westen toe uitgebreid!
Maar er is wel één heel groot verschil tussen nu en de Koude Oorlog. De vluchtelingen van toen, uit Polen, Hongarije en noem maar op, werden in de watten gelegd. Die waren heel erg welkom. Niet, zoals nu, op de vlag van een groepje vrijwilligers, maar in het echie, op feesten en partijen van de overheid. Iemand uit het Oostblok zoals het toen heette, had zwaar geleden en was dapper en verdiende ons aller respect. Dus zo iemand bleef niet op een bootje ronddobberen of in een kamp zitten. En aan zo iemand werd niet gevraagd of ie thuis ook misschien kampbewaker was geweest of zijn buurman had aangebracht. Moet je je voorstellen: Polen en Bulgaren die hier niet op een camping wonen en die we niet verwijten dat ze van de duizend euro die ze verdiend hebben met een tachtigurige werkweek in een smerig magazijn vakantie gaan houden, maar die we thuis uitnodigen om aan onze vrienden te laten zien en die Nederlands kampioen schaken mogen worden! Jullie en vooral jullie ouders zouden maar wat graag met die koude oorlog-polen geruild hebben...

‘Een opgestoken middelvinger naar onze vrijheid’, zo hoorde ik iemand jullie van het Haga noemen. Heerlijk, heerlijk, voor mij mogen jullie, juist vanwege jullie afwijzing van wat jullie verkeerd vinden in ‘onze’ samenleving. Opgestoken middelvingers, die hebben we nu des te harder nodig!
Dus ook jullie naar buiten allemaal, en organiseer voor mijn part een gebedsdienst op dat kruispunt voor je school. Allemaal knielen en liggen in de richting van Mekka en boven het geloei van de file Allah aanroepen. Maar ga dan wel in die file rond met zo’n ouderwetse stinkende collectezak. Want dat vinden die kaaskoppen integreren… (JoopFinland)

  • Datum: .

Opgeruid staat netjes (010)

Goedemorgen mijn allerliefste spijbelaars. Je suis Kees Koning,da’s de kakelverse leus voor deze oproep om ook deze donderdag de brand te steken in de schooldag. Zo, dat zijn een heleboel ezelsbruggetjes. Laten we maar es beginnen met zuiderbuur Fransje.
Wat een krokodilletranen deze week, geplengd vanwege die kerktoren in Parijs, vinden jullie ook niet? Twee weken terug moest er aan de oevers van de Seine nog deur-aan-deur toiletpapier verkocht worden om die verbouwing die al decennia voortsleept eindelijk es voor Frans te krijgen. Komt pas geld los zodra zo’n bouwvakker een sleets petroleumkacheltje aan laat staan!
En dan heb ik het nog niet over die lui die die kerk en die brand als symbool voor hel en verdoemenis zien. Macron natuurlijk, die het met dat scheuterige stemmetje van hem over grandeur heeft, da’s frans voor een stijve. Maar helemaal het apezuur krijg ik van die dinsdagmiddagadventisten, die gelegenheidsgristenen die die kerk uitroepen tot symbool van ‘ons’, en daarmee bedoelen ze dan ‘ons’ gristendom, afgezet tegen ‘hullie’ hun andere dommen. Bijkans elk kerkgebouw is door ‘ons’ omgeturnd tot pretpark of dikkelippenstudiootje, maar als het laatste in de hens staat moeten ‘wij’ ons er verbonden mee voelen. Nomdesju, je zou als god zijnde bijna met een blikseminslag hier en een bosbrandje daar ook de laatste verbindingen tussen jut en juul opblazen!
Maar Kees Koning… Aan hem hebben we de naam van dit serietje te danken. Zonder die taalgrap dan. Opgeruimd staat netjes noemde Koning de actie waarbij hij met een kloeke bijl en een dito voorhamer ‘onze’ militaire vliegvelden opwandelde en straaljagers en bommenwerpers te lijf ging. En landingsbaanlampen en zendmasten. Of hij nam een wat grotere nijptang of ijzerschaar en haalde daarmee de hekken rond zo’n basis open.
Kees Koning haalde het beste in zijn vijanden naar boven, zou je kunnen zeggen. Omdat hij priester was. En omdat hij geen geweld tegen mens of dier wilde grbruiken. Dus in de gristelijke hoek vond men hem een afvallige, en in de hoek waar men zo graag de oorlog verklaart aan de oorlog vond men dat hij daarbij in de weg liep. In beide hoeken vond men dat Koning het af moest leren door hem gevangen te zetten. De man zat dan ook jarenlang in de cel.
Goed voorbeeld doet goed volgen, zo heeft dit serietje als motto. Het is Witte Donderdag, dus nu als de gesmeerde bliksem de klas uit jullie, naar het hok van de portier voor tangen, scharen en een flinke hamer en hup, naar het dichtstbijzijnde vliegveld. Maakt niet uit of het militair is of niet. Jullie weten ook dat het vliegverkeer de grootste vervuiler is. Maak die start- en landingsbanen onveilig en ga te lijf wat daar aan glas en beton en staal staat. Doe het ter nagedachtenis van Kees Koning. En ga dan in zijn naam naar het dichtstbijzijnde voormalige kerkje en sla daar de huidige inventaris, of ie nou uit zonnebanken of uit alles voor de bergbeklimmer bestaat, kort en klein en in duizend mootjes. Dat wordt morgen met recht het vieren van een goede vrijdag!
(JoopFinland)

  • Datum: .

Opgeruid staat netjes (011)

Goedemorgen spijbelaars van school of werk of desnoods het leven zelve. Volgens de msm hebben jullie concurrentie gekregen: Extincton Rebellion. Ik ga straks in op dat concurreren. Eerst over die naam, en dan vooral het eerste woord daarin. Uitsterving. Vind ik goed gekozen. Klinkt zowel in het engels als bij ons dreigend. Donker en duister. Drukt goed uit hoe onze tegenstander zich voordoet.

Vriend Natuur is donker en dreigt. Vriend Natuur zal ons uitroeien en vrolijk fluitend verder evolueren. Vriend Natuur is ons al bijna vergeten. Natuur is dus niet te vangen door ons, en al helemaal niet in het woord vriend. Vriend is onze uitvinding, hier in het Westen. Iemand die we nog even niet de hersens inslaan noemen we een vriend. In Afrika noemen ze je familie.

Natuur is onze grootste tegenstander. Want we begrijpen haar niet. We kunnen niet met haar communiceren. Het is godgeklaagd: we maken foto’s van een zwart gat maar we begrijpen niet waarover die vogel het heeft. Na miljoenen jaren zijn we niet meer in staat om de andere dieren te verstaan. Uit arrogantie noemen we hen vriend. We weten niet eens hoe zij zich zelf noemen.

Vriend Natuur is in werkelijkheid onze vijand. Een vijand tegen wie we het afleggen. Altijd en overal. We hebben het al verloren, dat gevecht dat we nooit aan hadden moeten gaan. We doen er het beste aan ons alsnog over te geven. Met de witte vlag het oerwoud in en de kudde bizons tegemoet. Laten we om genade smeken. In een taal die voor Vijand Natuur te verstaan is.

Deze vijand staat niet tegenover ons in een ander uniformpje. Deze vijand kent geen overlopers. Op deze vijand krijgen we geen vat, ook niet als we hem opsluiten en martelen. Hij knijpt er dan gewoon tussen uit, door dood te gaan, zonder zich nog voortgeplant te hebben. Deze vijand streeft niet naar vrede maar naar onderwerping.

Laten we ons dus weer onderwerpen. Niet door de natuur vriend te noemen maar door in haar op te gaan. Gedwee en niet langer uit op gewin. We hebben niets gewonnen en hebben al bijna onszelf verloren. Nu kunnen we alleen nog rebelleren tegen ons uitsterven. Niet door Vijand Natuur te bestrijden en te onderwerpen, maar door ons neer te leggen. Als een hond in het zonlcht.

In de msm wordt verteld dat Extinction Rebellion bestaat omdat jullie niet zouden bestaan, opstandige en spijbelende jeugd. Ze zien het graag zo, in de kwaakkranten en op de kwekradio. Ze hebben het graag over concurrentie. Over machtsstrijd. Vertellen ellenlange verhalen over wie wie allemaal naar het leven staat in de polletiek.

Mispoes in het kwadraat. Die jongens en meisjes die zich aan elkaar verbinden met flinke platen ijzer hebben jullie nodig. Ga om ze heen staan en zitten. Keer je samen tegen de wout. En tegen de msm. Ook vandaag weer. Bevrijd een dier, en daardoor jezelf. Hup, allemaal naar De Efteling en de fik in die tent. En hop, naar de dierentuin en van het slot die kooien!

(JoopFinland)

  • Datum: .

Opgeruid staat netjes (012)

Goedemorgen spijbelaars en andere nietsnutten! Ik noem deze week altijd de Lijdensweek, met de grote l, niet vanwege Pasen of zo maar omdat ze ons zowel het gekut rond die koning brengt als het geteem rond bevrijding en verzet. Ik weet niet wat erger is: dat tenenkrommende geniks rond die corpsballen met hun aangeklede Barbies, of het collectieve klaarkomen over dat we onszelf destijds toch maar mooi bevrijd hebben.

Voor mijn part gaaan jullie zaterdagavond om acht uur de straat op met een ghettoblaster en wat dan ook aan andere geluidsattributen om het feestje van de zelfuitgeroepen helden te verzieken. Maar ik heb deze keer ook nog iets anders voor jelui in petto. Huiswerk. Ja echt. Echt huiswerk. Lonend huiswerk. Voor het vak geschiedenis, of hoe dat tegenwoordig op jullie op een baan en een karrejerre voorbereidend en vast en zeker met de termen economisch en administratief gelardeerd onderwijspretpark ook mag heten.

Ik wil dat jullie de echte geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog gaan onderzoeken, opschrijven en onderwijzen aan je eigen kids. Dus zwaar afwijkend van wat er nu ligt en waaruit dezer dagen weer zonder stop op de mond geciteerd wordt. Eigenlijk gaat het om de geschiedenis van vlak na 1945. Over wat er nu werkelijk gebeurde toen er in naam van Duitsland gecapituleerd werd en diverse zogenaamd democratische overheden en instituties hersteld werden. Wat er met het verzet gebeurde. En met verraders.

Nee, we gaan niet zo maar weer in het wilde weg Jan Terlouw lezen, of Lou de Jong. Daarmee schieten we niks op. Nee, we kunnen ons onderzoek laten beginnen vanuit een boek dat ik aan het lezen ben. Of eigenlijk twee boeken. Of nog mooier: feitelijk gaan we het derde boek schrijven. Het boek dat er nooit gekomen is. Het derde boek in de serie dat de schrijver wel aangekondigd heeft maar dat dus nooit het licht zag, waarschijnlijk omdat de auteur voortijdig overleed.

Het gaat om het werk ...alias Teixeira Geschreven door een geboren Vlaming, A.V.F. van der Gouw. Het is al weer uit 1968 dus jullie moeten het ergens uit een rommelzolder opduikelen en in ieder geval in het exemplaar dat ik heb ontbreken er bladzijden. Maar voor een Vlaming schrijft Van der Gouw verrassend soepel en het relaas van de kerel is zo meeslepend dat je na zevenhonderd bladzijden je een ander mens voelt. Wens ik jullie allemaal toe.

Wat er zo goed aan is en waarom ik het voor jullie zo geschikt vind? Van der Gouw was toen de oorlog voorbij was van jullie leeftijd. En Van der Gouw was fout. En niet zo’n beetje. Hij begint zijn verhaal zo: ‘Ik ben een landverrader, een oorlogsmisdadiger, en politiek delinquent. De volgorde van deze begrippen heeft geen betekenis.’ Hier hebben we dus niet te maken met de zoveelste lullo die beweert dat ie het allemaal niet zo bedoeld heeft of gesnopen. Van der Gouw plengt geen krokodilletranen: ‘Ik heb geen excuus voor mijn oorlogsverleden. Ik had voor de Bijzondere Rechtbank geen verdediging en heb ook nu nog geen verklaring.’

In zijn Verantwoording neemt Van der Gouw ons in duizelingwekkende vaart mee in het Nederland en Duitsland van tussen 1945 en 1952. In het laatste jaar is hij net de vijfentwintig gepasseerd en heeft iets ontdekt. Hij is in die zeven jaar niet op zoek geweest naar hoe hij zich vrij kan pleiten, maar heeft door met honderden mensen te praten een beeld gekregen van wat er werkelijk gebeurt. Het is niet prettig wat hij dan ziet.

In 1952 worden de twee laatste doodvonnissen op Nederlandse bodem voltrokken. Van der Gouw: ‘Beiden hadden zonder meer de dood verdiend. Maar niet op grond van het gezochte motief waarvoor zij doodgeschoten waren. Zij waren de laatste gedetineerden die een gevaar betekenden voor de verradersring die buiten gevangenissen en kampen nog steeds bestond.’ De twee over wie hij het heeft, had Van der Gouw zo graag nog aan de praat gekregen. In deel 1 en deel 2 a gaat hij met wat hij heeft losgepeuterd wel aan de gang en zet hij de hele geschiedschrijving van de eerste helft van de twintigste eeuw op zijn kop.

Maar aan deeltje 2 b is de man dus niet toegekomen en dat is toch doodzonde nietwaar? We kunnen toch de waarheid over 1900-1950 en over de tentakels van die tijd tot op de dag van vandaag niet op een rommelzolder laten liggen? Dus aan de slag zometeen. Op naar de dichtstbijzijnde ramsj en daarna naar Den Haag, de archieven in. Neem meneer en juf maar mee. Kunnen die er ook nog wat van opsteken…
(JoopFinland)

  • Datum: .

Opgeruid staat netjes (013)

Een hele goedemorgen voor al het schoolvolk van Nederland en België! Wij begrijpen uit de sms dat jullie op heden iets anders aan het koppie hebt dan spijbelen ten gunste van een beter kliimaat. Examens. Jullie worden geacht bloed, zweet en tranen te plengen voor weer een stapje in de tredmolen die karjerre heet.

Ook gelezen hoe het onderwijssysteem op de schop moet. Dat lees ik al een halve eeuw. Sinds ik lezen kan, dus. Jullie zijn niet dom, en begrijpen ook wel dat er een hele volksstam rein geld verdient met het uitdenken van plannetjes, ook voor het onderwijs. Het ene plannetje is nog niet een stille dood gestorven of het volgende wordt al opgeblazen tot een ballon die dan ook weer paf! zegt.

Meanwhile lach ik me dood om de nieuwste hype in onderwijsland. De bollebozen (die jullie nooit op je school te zien krijgen, want de echte pennelikkende en grensoverschrijdende plannenambtenaartjes zitten in Den Haag) hebben bedacht dat het beste onderwijs uit Finland komt. Yes, count your blessings. Het land van de duizend meren en muggen is het moderne schoolvoorbeeld.

Ik blijf er bijna in.

Waar zoiets vandaan komt? Ik heb het volblazen van die griezelcondoom vanaf het prille begin medegemaakt. Werd toen jullie nog in de luiers lagen benaderd door het overigens meestal voortreffelijke VPRO televisieprogramma Tegenlicht. Ik was correspondent voor die omroep in Finland en of ik een school wist waar men een docu over het Fins onderwijssysteem zou kunnen maken.

Ik heb de VPRO altijd zien zitten en ze hebben ook altijd wat aan me gehad dus ik zei dat ik op een Finse school had gewerkt en ze aan interviews en dergelijke kon helpen. Niet gevraagd dus naar de insteek van de beoogde documentaire en dat had ik beter wel kunnen doen… Want pas terwijl de crew al met alle lampen en gedoe in de weer was, bleek mij dat ze op de verkeerde missie waren.

Tegenlicht ging het Finse onderwijs neerzetten als ‘het meest innovatieve ter wereld’. New speak uit die kantoorbubbel in Den Haag die om een of andere reden de VPRO-mensen had besmet. Ik ben de naam van de kerel vergeten maar er was zo’n plannenzeiker die aan dezelfde Finse school als ik had gewerkt en daar werkelijk versteld had gestaan van dat ‘innovatieve’ vermogen, aan hem geopenbaard.

Ik loyaal aan ‘mijn’ omroep en dus adressen en telefoonnumers gegeven maar wel gevraagd om mij op geen enkele wijze in hun docu te betrekken. Ik beschreef kort mijn ervaringen met het ‘innovatieve’ Finse onderwijssysteem en nam afscheid van ze. Het relaas heb ik toen ook online gezet: leest en huivert leest en huivert.

Heb ik bijna twintig jaar lang me afgevraagd of ik nou de enige was die door die hype heen prikte, totdat ik een week of wat terug op de kwekradio een interview hoorde met een docente. Ik weet niet wat ze gaf of waar ze voor de klas stond maar zij was de eerste die bluspoeder op die Finse innovatiewoede gooide.

‘Ik ben op twee studiereizen naar Finland geweest’, zo vertelde ze aan Lara Rensen, ‘en wat ik heb gezien en gehoord deed me tot de overtuiging komen dat we met dat Finse onderwijs hier niet zoveel kunnen. Want dat Finse onderwijs wordt gegeven in Finland, aan Finnen. Die mensen daar zijn rustig en gedwee. Die hebben niet de mondigheid van ons Nederlanders.’

Ze deed het veel netter dan ik, maar dat vergeef ik haar graag. Einde hype dus. Ben benieuwd of die grappenmaker uit die VPRO-docu nog steeds grof geld verdient met zijn nep-informatie. Dus ik zou zeggen jongelui: laat je huiswerk vandaag maar maken door die door je pa en ma betaalde bijlesboer en googel voor mijn lol even op naam en adres van die kerel.

Gevonden? Schuif dan iets innovatiefs in zijn brievenbus. Mag ook digitaal…

(JoopFinland)

  • Datum: .

Opgeruid staat netjes (014)

Een hele goeiemorgen lieve spijbelende schooljeugd van Nederland. Vandaag gaan we racen en boksen. Jazeker, tegelijk en in één persoon belichaamd. In Jos Verstappen, wie kent hem niet? De vader van, en heeft zelf ook in een bolide zitten scheuren. Maar tevens begenadigd mishandelaar. Tot twee keer toe vervolgd voor het in elkaar slaan van toevallige passanten in het bronsgroen eikenhout waarin ie geboren is en waar ie prat op gaat.

Daaraan wil us Joskeniet graag herinnerd worden, maar wij noemen zijn slagvaardigheid in één adem met zijn snelheid omdat er op Zandvoort weer geformuleerd gaat worden. Terwijl formuleren vijfendertig jaar geleden in de ban ging, in Nederland. En met reden natuurlijk. Niet alleen veroorzaakte de GP van Zandvoort met alles daaromheen toen al onafzienbare opstoppingen, ook was men toen nog van afschuw vervuld door de racesport. Die eiste doden, en niet alleen op de aanvoerwegen.

Ik weet het nog als de dag van gister, ook al was ik van jullie leeftijd, toen zo’n brokkenpiloot levend verbrandde achter de Hollandse duinen. Ik kan me ook nog herinneren dat de Oostenrijker Niki Lauda de helft van zijn gezicht verloor tijdens een race. Niet op Zandvoort, maar wel live op televisie. Daarna volgden onder anderen Ayrton Senna, en Jonkheer Gijs van Lennep, de laatste weer in de Tarzanbocht. Ergens in de loop van deze trieste opsomming ging formula in ons landje op slot, werd niet meer op televisie getoond, niet meer uitgebreid in de kranten beschreven.

Niet alleen racen trof dat lot. Ook dat boksen, het mekaar in elkaar slaan voor geld, ging toen in de ban. Totdat ene Regilio Tuur -later veroordeeld en uit beeld verdwenen omdat ie ook op straat klappen uitdeelde en vrouwen verkrachtte- weer voor Nederland aantrad op de Olympische Spelen, was er geen boksen te zien op onze TV, en werd je meewarig aangekeken wanneer je het er over had. Boksen was geen sport, zo was men het in die mooie dagen eens, maar het perverse verlengstuk van perverse dingen als oorlog en de dienstplicht.

Formuleren is natuurlijk ook geen sport. Zo’n raceauto is een rijdende computer, zo’n race is een slaapverwekkende vertoning, de racewereld een voorbije wereld, van alpha-mannetjes die het in de stallen doen met hete meisjes en zelfs ‘s winters als het racen stil ligt, niet rustig thuis kunnen zitten met een goed boek. Zegt de naam Schumacher jullie iets? Won een keer of tien achter elkaar het wereldkampioenschap rondjes rijden maar moest zichzelf ook zo nodig bewijzen op de ski’s. Zag die boom niet staan en ligt nu volgens insiders nog in een donkere ruimte naar die boom te kijken. Maar zijn zoon is zojuist gedebuteerd in de GP, dus er is werkelijk nog meer leed op deze wereld dan wij op een donderdagmorgen kunnen verstouwen.

Jonkheer Gijs van Lennep… Jullie hebben toch wel meegekregen dat de heropening van Zandvoort voor het supersmerige doodrijcircus vooral het ‘werk’ is van de broer van? Nee, niet die van de jonkheer maar van Dikke Billy, ons gekroonde waterhoofd. Bernhard junior die net zo schuinsmajorig uit zijn ogen kijkt als senior destijds, is de lobbyist achter de Zandvoortse GP 2.0. Huisjesmelker en lawaaivogel: jullie vragen je terecht af waarom die provo’s van destijds, waarover jullie allerlei heldhaftige verhalen moeten aanhoren, niet gewoon op een nacht romanovje hebben gedaan achter Soest.

Wat gaan we er nu wel aan doen, aan het apocalyptische geweldsscenario in ons laatste restje natuur? Die Tarzanbocht bezetten? Ik raad het jullie ten stelligste af. Stel dat zo’n behelmde debiel al op tijd merkt dat er gewone mensen op de rijweg lopen, dan nog is het gevaar levensgroot aanwezig dat jullie de meute op de tribune tegen je krijgt. Kijk naar wat er recent op De Efteling gebeurde met actievoerders tegen paardenmishandeling, en hoe in Boxtel deze week de gelijkgeschakelde pers met demonstranten tegen dierenmoord omging. Ik vrees dat de getatoeeerde massa zich op jullie zal storten en dat al die gewapende boa’s dan even de andere kant op kijken.

Nee, je moet dat soort dingen in de kern aanpakken. Zo’n bolide, al die scheurkanonnen, staan dus stil zodra de compu stilstaat. Geen beweging meer in te krijgen, hoeveel fuck, fuck, fuck zo’n Maxje V ook in de boordradio jelt. Hacken dus die hap. Gewoon vanaf je zolderkamertje. Hoef je niet eens voor in de file te staan of tussen die zwetende Amsterdammers in de trein te zitten. Noem je mooie en nuttige actie maar ‘De Wraak van Jonkheer Van Lennep’, dan verwijs je ook nog knap naar de geschiedenis...

(JoopFinland)

  • Datum: .

Opgeruid staat netjes (015)

Zo bruin heeft zelfs George Orwell ze niet gebakken, lieve spijbelaartjes van me. Kennen jullie toch wel, Orwell? Of komt die op een boreale school niet meer op de verplichte leeslijst? Schreef in 1948 over 1984 en had het precies bij het juiste eind, die George. Vond in dat boek de term New Speak uit, het taalgebruik dat volledig doorgedraaide dictators hadden bedacht om moord, marteling en zo nog wat heel onprettige dingen prettiger te laten klinken. Maar zelfs Orwell dus heeft nooit kunnen bedenken wat een woordvoerder van de Bossche politie vanochtend in het Brabants Dagblad liet afdrukken. Leest, huivert en zegt het voort…

We zijn in deze aflevering van onze weldadige serie in Den Bosch en bij het voetbal. Een thuiswedstrijd voor mij, zogezegd. Als Bosschenaar en als voetballiefhebber. Houden jullie daar ook van, van ‘het spelletje’? Ik vind het stadion een soms mooie, soms griezelige afpiegeling van de samenleving. Met veel opgeschroefde ego’s en gesmeerd met een enorme hoeveelheid geld. Maar ook met prachtige emoties bij spelers en publiek, en met een enorme portie drama. Tragiek, in alle kleuren van dat woord. Zoals gisteravond bij een thuiswedstrijd van de FC Den Bosch. Ging om promotie naar de hoogste divisie, en in de laatste minuut verloren.

Balen dus, en sommige mensen staan dan zo stijf van de adrenaline dat je ze op dat moment niet voor de voeten moet gaan lopen. Jullie kennen dat vast wel van thuis, of uit de klas. Het domste wat je dan kunt doen is zo iemand uitdagen. Zieken. Sucken.Juist, wordt ie alleen maar opgefokter van en voor je het weet vliegt er wat door de lucht of landt er een vuist in jouw gezicht of dat van de buurman. Ieder kind weet dat, en snapt dat. Wat doe je dus niet met een paar duizend fans die al tig jaar elke thuis- en uitwedstrijd van hun kluppie bezoeken en tien jaar hebben moeten wachten op een wedstrijd zoals gister, waarin het echt om iets gaat? Smeris voor ze neer zetten.

De wedstrijd was nog niet afgelopen of iemand stak in zijn verdriet een heg in de fik. Je leest het goed: struikgewas, van dat magere dat rond betonnen voetbalstadions op een nog betonniger bedrijventerrein pleegt te groeien. Een heggetje eigenlijk. Boodschap van die supporter duidelijk: na een overwinning gaat er vuurwerk de lucht in, na zo’n nederlaag steek ik zo’n zielige hooistengel in de hens. Niemand keek er van op, iedereen wilde teleurgesteld naar huis, die zieltogende graspolletjes omzomen de voornaamste parkeerplaats van het stadion. Niemand dus die aan zag komen wat er kwam… Politie te paard. In volle galop.

In mum van tijd was de rel geboren waarvoor de Bossche politie gekomen was. Anders kan ik het niet zien, en op de kreten die uit het publiek geslaakt werden te beoordelen ook niemand anders van de zevenduizend mensen. Uitgelokt geweld. Stenen, dranghekken en fietsen door de lucht, mensen in paniek hun auto in om die en zichzelf in veiligheid te brengen. Bereden politie en een peloton ME ingezet tegen ongewapende burgers. Ik zag iemand hardhandig gearresteerd worden omdat ie een boomtak tegen een gepanserde bus van die wouten gooide. Een boomtak, waarschijnlijk de enige tussen het stadion en Rosmalen…

Hoe ver kun je gaan als je voor het minimumloon bereid bent om mensen in elkaar te slaan?

Heel ver dus. En de woordvoerder van het zooitje legde vanmorgen uit waarom. In de plaatselijke sufferd zei de man of vrouw na de vrijlating van de arrestanten dat zij zullen worden aangeklaagd wegens het ‘aanvallen van hulpverleners’.

Jullie zult het met me eens zijn, beste spijbelaars, mijn hoop voor de toekomst, dat dit de New Speak van Orwell verre te boven gaat. Hulpverleners gewapend met een knuppel en traangasgranaten… Ik verdenk die Brabokrant er al van dat ze in de oorlog de kampbewakers van het ‘Bossche’ concentratiekamp Vught braaf hulpverleners noemde… Zeg me dat het nooit zal gebeuren maar ik zie de dag al in het verschiet liggen waarop een beul, iemand die de trekker overhaalt in een vuurpeloton of op de knop drukt bij een executie, hulpverlener zal worden genoemd. En dat iedereen dat voor zoete koek zal slikken.

Voorkom die wereld voor jullie zelf en voor mij, lieve kids. Laat die laatste proef op school morgen de laatste proef, ga naar het dichtstbijzijnde politiebureau en laat er geen steen van op de andere staan. Jullie hoeven alleen maar extra-voorzichtigheid te betrachten bij het bevrijden van die paarden van ze. Want die hebben er niet om gevraagd…

(JoopFinland)

  • Datum: .

Opgeruid staat netjes (016)

Vrije dag genomen morgen na de vrije dag van vandaag, lief spijbelgespuis van me? Nog een vraagje: hebben jullie een apart lokaal voor de lessen engels op jullie school, en zo ja, zouden jullie dat lokaal als volgend actie-object kunnen kiezen? En met actie bedoel ik leuke actie. Dus kliederen en klooien naar hartelust, op de wanden en vloeren van het ding. Vergeet niet om rotte eieren mee te nemen. En vergeet vooral niet om er de vlag van de USA in de fik te steken.
Reden voor dit verzoek? Mij gewerd dat de ambassade van de US niet meer is wat ie geweest is. Wat dat dan was? Een heel fris en fruitig object. Aan het Museumplein in Amsterdam, tegenover het Concertgebouw. Het allerleukst was het wachthokje, een lullig hondeonderkoomsel op zo’n tien meter voor de betonnen muur die het ambassadeterrein omgaf. Daar gebeurde het, decennia achtereen. Men kon er kiezen, wat een rijkdom: of die vlag naar beneden en in de hens, of dat hokje ondersteboven.
Kan dus niet meer, tegenwoordig moet je je eieren kwijt in een Mac of in zo’n jeans shop. Of in jullie klaslokaal dus.
Directe aanleiding voor dit verzoek? Trump komt eraan. Of niet natuurlijk, maar dan staat zijn komst tenminste een hele zomer in de aandacht van de media die er niet toe doen. The Donald is uitgenodigd door Fat Willy. De dikste klimaatontkenner over een rode loper naar ‘onze’ koning en ‘onze’premier. Dat trekken we toch niet? De laatste US-president die hier de boel kwam opvrolijken was alweer ouwe Bush, na de eerste Golfoorlog. Toen bestond dat wachthokje dus nog.
Jullie zijn opgegroeid met het debiele zoontje van ouwe Bush en met Barack Hussein Obama. Die zijn hier niet geweest, de laatste stuurde alleen maar zijn vrouw, vanwege haar memmen. Bush junior was die van die einstürzende Neubauten in New York, Obama hebben jullie een high five zien geven toen ie de zogenaamde dader van die Neubauten, Osama bin-Laden, in koelen bloede liet vermoorden. Osama was op zijn beurt weer ingehuurd door Clinton. Clinton maakte ons niet lekker met memmen maar met een sigaar. Vraag je ouders-verzorgers maar es naar de details.
Waarschijnlijk moesten jullie van die ouders-verzorgers weglopen met Obama? De thirty percentsneger die kon praten en denken, was verre te verkiezen boven de wildebras Bush junior uit Texas, aan wie we nog steeds de waanzinnige veiligheidscontroles op Schiphol hebben te danken wanneer we naar zijn land vliegen.

Heb ik nooit gedaan en zal ik wel nooit doen, naar het land van de Bushen en de memmen vliegen. Ik weet niet hoe het met jullie is, lieve kids, maar ik heb altijd het gevoel dat ik het al gezien heb, die US of A, zonder dat ik er echt ben geweest. Ga maar na: zet de tv aan of surf over het internet en je bent daaro. Wij kennen het stratenpatroon van Los Angeles of Chicago beter dan dat van Rotterdam-West! Is dat vreemd of is dat vreemd? Het is een soort psychische kolonisatie, die de verenigde staters bij ons hier en ook in Azie en grote delen van Afrika hebben doorgevoerd.
Met het junkfood en hun Hollywoodgedoe hebben we ook hullie hun politieke systeem overgenomen. In de VS was het altijd al normaal dat minder dan de helft van de mensen gaat stemmen, nu is dat hier ook ingeburgerd. ‘De democratie won de Europese verkiezingen’, kopte een krant afgelopen week. Omdat vijftig procent van het stemvolk de moeite nam. En heb je het gedoe rond Jesse Klaver en GL gevolgd? Klaver met die Bassie en Adriaankop van hem in beeld en maar schudden dat het vreselijk van hem Klaver was om die jongen met die vage achtergrond de laan uit te sturen. Dat ruikt toch naar die sigaar van Clinton?

That’s America…

Ik las een goed boek over de VS. Een aanrader nu het zomer wordt en je nog een keertje met ouder-verzorger mee moet naar die afgebrande Notre Dame of een leuke achterstandswijk in Rio. ‘Een Amerikaanse oorlog’ heet het boek en het is geschreven door Omar el-Akkad. Gaat over een tweede burgeroorlog in de VS, over een jaar of honderd. De helft van het continent ligt dan onder water en oorlogen worden beslecht door een dodelijk virus te verspreiden. Dikke pil maar een pageturner.Omdat je al vanaf de kennismaking met de naam van de schrijver het vermoeden hebt dat hij de lezer op de hoogte gaat brengen van een ongemakkelijke waarheid. Die oorlog bestaat al, vandaag. In het Midden-Oosten waarvandaan el-Akkad komt, zijn de kampen en de gevangenissen die hij minutieus beschrijft, al aanwezig. En daar is de eindeloze aaneenschakeling van wraakacties die de leidraad van het boek vormen, al decennia in volle gang. Een asgrauw beeld van wat ons te wachten staat de komende eeuw. Een goedgeschreven en vertaalde reminder van het feit dat we hier en in de VS op een terp leven, midden in een wereld die voor velen niet onderdoet voor de hel...

(JoopFinland)

  • Datum: .

Opgeruid staat netjes (017)

Ha die spijbelkids en aanverwant gespuis, in Nederland en Vlaanderen. Wij moeten gaan uplevelen.Ja, ik val maar meteen met de deur in huis, met een moeilijke term. We doen iets verkeerd, we moeten het andeers gaan doen. Onze overlevingsstrijd. Kijken we naar Duitsland en Engeland en zo, dan is het allemaal maar noppes dat wij hier doen. Bovendien borrelen er uit oze eigen gelederen steeds meer geluiden op dat we te soft zijn.

Nou zijn ze daar in die grote buurlanden van ons met een paar miljoen meer -op een zonnige dag merk je dat ook in Zandvoort, moet ik zeggen- en is het voor hullie dus niet zoveel moeite om honderdduizend spijbelaars de straat op te brengen. Maar succes als van Rezo de tjoeber maakt toch wel jaloers. Rezo, uit Aken, dus net om de hoek bij Vaals. Zette met een fillempje en een deuntje de hele ouwe meuk die zich in Duitsland Politik noemt schaakmat en buitenspel, voor en tijdens de Europese verkiezingen. Riep op om niet christelijk, democratisch, sociaal of hoe het zooitje zich ook maar mag noemen te gaan stemmen, en kreeg daarmee zelfs de kersverse gristendemocratische partijleidster in tranen. En de vroegere, die Merkel in haar overgooiertje, tot de bekentenis dat er elke vrijdag honderdduizenden bondskinderen de straat opgaan, en dat niet omdat het daar zo leuk is.

Dat hebben wij hier niet. Hier hebben we op wat wilde acties in Amsterdam na die de msm niet halen, en de marsen in Brussel en Luik die uitdunnen, feitelijk nog niks. Een krant kon er niet omheen de oorzaak daarvan op te schrijven: we denken tot nu toe dat het allemaal leuk en aardig moet zijn. Maar dat zet dus geen zoden aan de dijk. De zee sterft leeg en de woestijn slaat om zich heen, begin juni zuchten we dit jaar al onder de droogte en om de andere dag houdt een storm huis die je vroeger alleen in Soerabaja had – en wij zitten nog steeds te luisteren naar debatten tussen oude kerels met een drankkegel en onder de gouwen kettingen en zwaluweparfum bezwijkende dito wijven te luisteren. Of naar van die halvegare wiz kids die het allemaal techneutisch willen oplossen.

‘Het speelkwartier is voorbij’, klonk het een decennium of wat geleden verfrissend in blaadjes als deze. En zo is het. Van de andere kant hebben ze in ieder geval meer haast, zo las ik in diezelfde krant. Het gezag is al begonnen om in de klimaatbeweging -dat zijn wij dus- politie-informanten uit te zetten. Voor degenen onder jullie die vers zijn in dit metier: een informant heeft bezoek gehad van een aardige meneer of mevrouw of is die zomaar tegengekomen in de gymzaal of de fietsenstalling en die meneer of mevrouw heeft allerlei lekkers aangeboden als die informant af en toe wat lekkers wil vertellen over klasgenoten, vrienden of die ene goser die altijd zijn fiets dwars voor de uitgang neerzet. Dat lekkers dat er verteld moet worden gaat dan in de richting van met wie vriendje of etterbak nog meer omgaat, of wat voor hobbies die heeft of wie zijn ouders-verzorgers zijn. Dat lekkers dat aangeboden wordt gaat van gratis brommers -ja echt, ze hebben wat te schuiven daar bij het gezag- tot een paar maanden met het hele gezin naar Madeira zonder dat de school er van hoeft te weten...

Tot zover over informanten, die dus door de gezagsfreaks in jullie kringen gezocht worden. Je hebt ook nog mollen. Een mol is een sneue figuur die zelfs niet deugt voor de stadswacht of de klaar-overs en die zich ergens zo onopvallend mogelijk ophoudt, om diezelfde info van daarnet te vergaren. Ik heb er hier in het altijd zwoele Den Bosch net eentje aan mijn draad gekregen. Zit in de plaatselijke bieb, waar ik ook veel placht te komen. Neust naar wat iemand leest en leent, met wie ie een woordje wisselt af en toe. Gaat als ie beet denkt te hebben, iemand benaderen. Vraagt wat dingen, speelt de verloren onschuld, nodigt zich bij je uit en nodigt je bij hem uit. Leuk allemaal, totdat er dingen niet kloppen. Mijn mol gaf zichzelf ook voor journalist uit maar er was nergens en nooit iets journalistieks van hem te vinden. Bij hem thuis uitgenodigd kreeg ik het gevoel dat hijzelf ook voor het eerst in die woning was. Iemand die bij hem in de buurt zou moeten wonen schrok zich het apelazerus toen hij haar zijn naam noemde, die dus waarschijnlijk fake was. Dat soort dingen dus.

Men is er dus aan de andere kant al klaar voor, wil ik maar zeggen. Voor de harde konfrontatie. Dus jongens en meisjes, nu de glimlachen, de grijnzen en de ludieke acties maar in de kast gelaten, het gaat erop of eronder en daaronder is het niet prettig, dat weten we allemaal. Laten we vanaf nu elke week een leuk object uitkiezen, om ons onbehagen en ons gevoel van urgentie op te botvieren. Deze week bijvoorbeeld Tata Steel, de ouwe Hoogovens, in Wijk aan Zee. Staalfabriek die godbetert grafiet en nog wat ander gif laat neerregenen op de arme onbeschermde koppies van die Wijkers, en die geld toekrijgt van de overheid -van ons dus- om de maximum CO2-uitstoot met twintig procent te mogen overschrijden. Waarschijnlijk omdat de fabriek ook ‘strategisch belangrijk’ is, een ander woord voor wapenleverancier. “Onze hele aardbol drijft op staal’, hoorde ik zojuist de opperste ijzerboer van Tata Steel zeggen op de radio, als excuus voor het aan zijn laars lappen van regels en wetten. ‘Onze hele aardbol is gebaat bij hard verzet’, zou ik zeggen en jullie daarmee willen oproepen om vanavond naar de vergadering van Tata Steel met de Wijkbewoners te gaan en -omdat het misschien nu voor vergaderen al te laat is- in het pinksterweekeinde iets te ondernemen daar bij die fabriek in de duinen. Googel maar es op wat er in de loop van de decennia is gebeurd daaro, je mag hints aan het Kleintje sturen dan zorgen wij wel dat ze verspreid worden. Doe, doe, doe en doe het zo hard mogelijk…

(JoopFinland)

  • Datum: .

Opgeruid staat netjes (018)

Hoe nu verder met het gevecht tegen de uitsterving, na de actie van Extinction Rebellion van gisteren? Was het optreden in de Tweede Kamer zinvol? Vatbaar voor herhaling?

We zien ze niet zoveel in onze nationale praatzaal, mensen die het te gortig wordt en er zich roeren. Je had die gek een tijdje geleden, die zich van de publieke tribune naar beneden wierp. Hij overleefde het en niemand herinnert zich waarom ie het deed, dus verdient het geen navolging. Je had Bingel vroeg in de jaren tachtig, sprong ook maar dan op de regeringstafel en slaagde erin wat te roepen tegen -ook toen al- de uitkleding van het onderwijs. Resultaat? Bingel zelf ging daarna bij de Bhagwan en onderwijs werd synoniem met management.

Rond dezelfde tijd deed ik mee aan een actie die veel weg had van die van vandaag. We waren met ons drietjes en we noemden ons dus Minderheidsbond. Het lukte ons om met tassen vol stencils naar de publieke tribune te klimmen. En we slaagden er ook in om zolang te blijven zitten totdat we op een onbewaakt moment die tassen konden omkeren boven de paar overgebleven volksvertegenwoordigers. Daarna renden we het reeds donkere Den Haag in. Over de papierregen werd de volgende dag alleen bericht in het in de Zaanstreek verschijnende dagblad De Typhoon.

Waar het in het veel te lange verhaal op onze stencils over ging? Er waren veertig jaar geleden veel dingen tegelijk aan de hand. De invoering van de vrije markt, die inhield dat de solidariteit tussen mensen en groepen van mensen werd afgebroken. De kernbewapening, zichtbaar geworden in de plaatsing van steeds meer atoomwapens aan weerszijden van het IJzeren Gordijn. De terugkeer van het fascisme, met krachtige bruine bewegingen in Belgie en Frankrijk, en de opkomst van de clubs van Janmaat in Nederland.

Veel dingen, en het verband tussen die dingen was niet iedereen meer duidelijk te maken. Aan het eind van dat decennium was de diffusiteit compleet, met het verdwijnen van de Grote Verhalen, over klassebewustzijn, internationale solidariteit, ontwapening. Die naam van ons, Minderheidsbond, was niet eens zo gek gekozen. De vigerende premier, Lubbers, had vlak daarvoor standpunten tegen het ieder-voor-zich en het afbreken van sociale voorzieningen ‘minderheidsstandpunten’ genoemd.

Is het nog zo diffuus, dacht ik na het zien van de weggesleepte ER-ers. Of hebben we met onze strijd tegen de uitsterving niets meer te kiezen? En dus ook niets meer te verliezen? Hoe nu verder? Een actie als van gisteren leverde genoeg aandacht op, dat is waar en dat is winst. Maar moeten we nog eens bij de klimaattwijfelaars op de koffie? Moeten we onze pijlen niet gaan richten op de platte ontkenners en wegkijkers? Of nog beter wellicht: is het niet tijd geworden om de arrogante profiteurs van het nietsdoen te treffen? Is het nu niet tijd om bedrijven als Shell, Tata Steel, Akzo met alle middelen te lijf te gaan?

We kregen eind jaren tachtig de SHV en Shell uit het door blanken gediktatuurde Zuid-Afrika door hun handeltje in de as te leggen. Multiverdieners luisteren alleen naar afnemende winsten. Dat is wat we toen leerden. Een wijze les…

(JoopFinland)

  • Datum: .

Opgeruid staat netjes (019)

Leestijd twee minuten, zo stelt ons het NRC gerust wanneer we hullie hun column van Maarten Boudry openslaan (papieren NRC van 15 juni jongstleden). Maar ik heb wel wat meer tijd nodig om Boudry tot mij te nemen.

Zo verwijl ik even bij de afbeelding van de columnist, gekiekt tot aan de heup, in een vlot jasje, met een ondeugende oogopslag. Een foto die niet helemaal spoort met wat we over Boudry te weten komen aan het eind van zijn stuk. Hij is filosoof, aan de uni van Gent, en hij vervangt iemand.
Klimaatactivisten geven niet om het klimaat,valt Boudry met de deur in huis. Volgens hem gaat de klimaatactivist in het echie het kapitalisme te lijf. Het klimaat dient vooral als breekijzer om datgene te bereiken waar hun harten echt van opspringen: radicale en allesomvattende systeemverandering. Het klimaat is een stok om de hond te slaan en de hond luistert naar de naam ‘kapitalisme’. Of preciezer: het huidige industriële, kapitalistische, neoliberale, op groei gerichte, westerse samenlevingsmodel.

Wie heeft er ooit iets anders beweerd? Een beetje activist weet immers dat je een probleem moet aanpakken waar het ontstaat. En de problemen waarvoor we nu gesteld worden zijn veroorzaakt door de ecologische voetafdruk van een klein deel van de mensheid.

Wat mij opvalt in de dijkhofiaanse tirade van Boudry (hij heeft het onder meer over Naomi Klein als iemand ‘die een aantal jaren geleden op de klimaatkar sprong’ en stelt: Hier schuilt ook de verklaring waarom veel klimaatactivisten zich blijven verzetten tegen technologieën die werkelijk ons klimaatprobleem kunnen oplossen, zoals kernenergie en koolstofcaptatie)is dat hij klimaatactivisten een geheime agenda verwijt. Nog eens: geen verstandig mens gaat er van uit dat de Westerse levensstijl niet de oorzaak is van het probleem.

Maar waarom hier jochie Boudry aangehaald? Omdat in diezelfde NRC een andere column stond, geschreven door een iets oudere waarnemer. Jeroen Geurts is neurowetenschapper in Amsterdam en schrijft een column omdat hij weer tijd heeft om ‘s avonds voor zijn lol weer in de collegebanken te schuiven.

Geurts’ column trok mijn aandacht niet vanwege de titel Stressende jeugd heeft het te druk voor genotmaar vanwege de zin: Jongeren maken zich zorgen dat ze de boot van het leven missen Geurts beschrijft wat hij ziet, ‘s avonds:

In de koffiepauze leer ik dat de meeste studenten twee masterprogramma’s volgen. Buiten ons programma nog een ander dus, zoals neurowetenschappen of rechten of geneeskunde. „Waarom dan?” vraag ik. „Goed voor mijn cv”, zeggen ze. Niemand zegt: puur voor de lol. Dat boeit me. Was ik twintig jaar geleden toen ik voor het eerst studeerde ook zo? Ik was natuurlijk ook wel bezig met mijn toekomst. Maar het leven was simpeler toen. Het was duidelijker wat me te doen stond. Er waren minder keuzes. Minder studies. Minder studenten.

Ik zie naast die koffieautomaat Maarten Boudry staan. U ook? Maarten in zijn vlotte jasje en met zijn ondeugende bril. Maarten denkt en voelt en hijgt meer en meer en meer en nog es meer. En van al het hijgen en haasten wordt Maarten zijn koffie koud en dat zal Maarten depressief maken. Fear of missing out (FOMO), zoals Maartens diagnose luidt, maakt al zoveel slachtoffers onder de jeugd dat Geurts waarschuwt:

We weten nog lang niet wat voor problematiek en van welke omvang hier op ons afkomt

Nog een column, om het af te leren. Van de hand van zo’n FOMO-lijder: Sid Lukkassen. Dr Sid zoals hij zich ook wel noemt, mag zich zolangzamerhand een van de meest geciteerde alt righters in Nederland en Vlaanderen noemen. In zijn bijdrages op The Post Online neemt hij ons ook af en toe mee in zijn persoonlijke leven. Dat is voorwaar geen pretje. Recent zat Sid met een vriend van hem in de bus:

‘Er zaten twee vrouwen bij ons in de bus. Ze waren Zuid-Amerikaans, waarschijnlijk ergens in de veertig. “Spreek ze aan!” zei hij koortsachtig. “Ik zie hoe ze naar je kijken!” Ik wierp een blik richting de vrouwen maar kon er niets bijzonders aan ontdekken. Opnieuw wees hij naar het tweetal. “Ik weet zeker dat ze ons zien zitten. Want wij zijn jong – wij vormen voor hen het onbereikbare. En met ons kunnen ze een avontuur beleven, ver weg van alles.” Ik glimlachte zwakjes. “Dat is niet hoe het zou gaan” zei ik. “Hoe het werkelijk zou gaan is als volgt. Wij maken een praatje met ze, glimlachen wat en wisselen blikken uit. Daar blijft het dan ook bij. Hoewel ze even met de gedachte zullen spelen, zal het ze uiteindelijk toch te ver gaan.” “Dat is wat versiercoaches noemen een self-limiting belief!” beet hij me toe. “Oh ja? Nou vooruit, je kent me” zei ik. “Niets is me te dol, ik ben overal voor in. Als jij graag een praatje met hen wil maken dan zal ik het contact leggen.”“Ik ben op vakantie voor mezelf” antwoordde hij op bitse toon. “Ik ben nu ontspannen en dat heb ik verdiend. Op dit moment heb ik geen noden – ik ben helemaal Zen en heb er geen behoefte aan mijn gemoedsrust afhankelijk te maken van hoe een ander op mij reageert.”

Zen zijn op zijn avondlands. Maakt U er speelgoed van dan doe ik het ook, maar waar het mij om gaat is de houding van het tweetal naar die vrouwen toe. En nu doel ik niet alleen op het feit dat die wellicht de twee fomo’s helemaal niet opgemerkt hebben omdat ze gewoon op weg waren naar een leuke film of een uitbehandelde neef van ze. Nee, het gaat hier vooral om de zeg maar meerwaarde die de geile jochies veronderstellen in het leven van de twee vrouwen te planten, en dan wel letterlijk. Een reine omkering van de zegswijze waarmee ikzelf nog ben opgevoed: op een ouwe fiets moet je het leren.

Wat waren wij bescheiden, vroeger…

(JoopFinland)

  • Datum: .

Kleintje Muurkrant - Postbus 703 - 5201 AS - 's-Hertogenbosch