Octopussy (756)
Door Jan Portein.
Nee, nee. Het echtelijk duo dat via een wipcursus in Florence Hill niet verder kwam dan het blote hijgen na de exercitie van manlief op de schoot van zijn vrouwtje vormde niet de enige reden voor de massieve justitiële aanval op Ronnie Galjaard, zijn gezin en zijn bezittingen in 1994. Maar zeer waarschijnlijk wel de aanleiding. Want wat was er in de chaos na de verdwijning van de dure schoenen van het Haagse stel gebeurd? Nou, er was naar Florence Hill gebeld vanaf een privénummer in Den Haag. En dat nummer hoorde bij een meneer die toevallig in dezelfde straat woonde als het onfortuinlijke stel en heel toevallig ooit tot secretaris-generaal van justitie was gejorist. Met enige kwaaie wil zou je dus kunnen zeggen dat de hoogste baas van de twee wipcursisten even poolshoogte nam. Niet lang daarna volgde dus de gewelddadige aanval. Inclusief enig onnodig vuurwerk. De in Spanje verblijvende Ronnie werd in zijn villa gearresteerd en op pan en aqua gezet in een benauwd hokje. Dat was even wat anders dan de Cubaanse sigaren en zijn verzameling exquise slokjes die tijdens zijn gedwongen afwezigheid verdwenen. Moet een gezellig feestje zijn geweest. De officiële beschuldigingen luidden ondermeer exploitatie van illegale dames. Was volgens de uitbater gelul van zo'n 100 strekkende meter. Verder zou naar de mening van de betrokken secretaris-generaal en zijn volgelingen de boekhouding een zootje zijn. En dat terwijl alles keurig geboekstaafd was volgens Ronnie en zijn maatje bij Bureau Berenschot. Nog gekker: het pand waarin Florence Hill gevestigd was werd na enige tijd met de grond gelijk gemaakt. Alsof daarmee kaboutertjes, credit cards, pianorecitals etcetera van hoge heren uit Den Haag en van de Utrechtse heuvelrug voorgoed werden weggepoetst. Ronnie was des duivels. Maar hallelujah, hij had de jongens en meisjes van de FIOD en Justitie alleen maar van kopieën voorzien uit zijn omvangrijke verzameling film- en fotomateriaal, boekhoudkundige gegevens, dagboeken en speciale wipgegevens van de cliëntèle. En wat onverhoopt toch aan data verloren was gegaan werd opnieuw verzameld bij het vroegere personeel. Daarbij geassisteerd door collega's Hokke en Van der Meer (1). Zo ontstond een zeer ludieke lijst van prominenten waarmee Ronnie zich vervoegde bij ons aller Fredje Teeven. Een lijst die bij ons een plekje vond in de serie “Teeven's List”. Resultaat: De Nederlandse blauwe brievenbrigade liet alle beschuldigingen tegen hem vallen, het stulpje in Spanje werd weer vrijgegeven, Ronnie en zijn gezin kregen een ruim bedrag aan schadevergoeding en noch hij, noch zijn vroegere, bij ons ook niet onbekende compagnon Henk van de Meene (2) zouden in de toekomst als getuigen worden opgeroepen in het onderzoek naar de IRT-affaire (3). Met dat laatste was het hoofdstuk FEMIS in wezen ook meteen afgesloten (4). Of een wip of een poging daartoe ook belangrijk kan zijn.Vind je niet in geschiedenisboeken. Stay tuned.
(1) Beide heren zijn in deze serie terug te vinden.
(2) Wij zijn ooit met Henk (rip) fors in de slag geweest. Zie voor hem ondermeer de series “Skenes achter de coulissen”,“Octopussy” en “Tussen premies en piraten”.
(3) Meer over de actieve betrokkenheid van de overheid bij de invoer van jolige en minder jolige drugs is her en der bij ons terug te vinden.
(4) Ook over de FEMIS-bank is een fraai boeket in onze eerdere publicaties terug te vinden. Voor de liefhebbers.
