Sinterklaasverhaal (001)

zaterdag 12 november-2005
Alcolac Incorported in Baltimore bestaat al lang niet meer. De reorganisatiehark is er flink doorheen gehaald en het bedrijf is overgenomen door Rhodia. Hoe dat Rhodia in mekaar zit is ons niet bekend, maar Alcolac was geen lentefris bedrijfje. Het bezorgde in de jaren tachtig gas aan zowel Irak en Iran om elkaar op het slagveld de zenuwen te bezorgen. Geheel conform de toenmalige buitenlandse politiek van het verfrissende duo Reagan/Bush. Toen de wind draaide werd Alcolac in 1989 voor de kadi gesleept, erkende schuldig te zijn en kwam ervan af met een geldboete. Dooien, verminkten, veteranen? Allemaal de ballen.
In het Irakese geval trad de Nederlandse zakenman Frans van Anraat (in de loop der tijd zonder twijfel informant van verschillende Nederlandse snuffelverenigingen) als intermediair des doods op tussen Alcolac en Saddammeke. Tegen een redelijke vergoeding.
Daarvoor lijkt hij nu alsnog voor het luik te gaan. Terecht, daar niet van. Maar net als Henk Slebos in de Pakistaanse atoombom-casus lijkt Van Anraat de zwartepiet te krijgen, terwijl de sinterklazen wuivend en minzaam glimlachend hun weg vervolgen.
Want het onderzoeksteam van Fredje Teeven heeft zich in Baltimore weliswaar anderhalf jaar lang het schompes gezocht om een piramide van bewijs tegen Van Anraat in elkaar te flansen, maar heeft vrijwel zeker geen erg gehad in het vrolijk wegklepperen van bovengenoemde bisschoppen van het laatste uur. Was trouwens Fred zijn opdracht ook niet.
De hoofdklazen van het wapperende gezelschap waren de baasjes van de in 1987 in het leven geroepen Carlyle. Een investeringsclub waartoe ondermeer de ouwe Bush en de dialoog-goeroe en democraat Soros, de werkgever van onze nijvere prinses Mabel, behoren. En wat kreeg Saddammeke van de Carlyle-Sinten in 1988 en 1989? Pakjes zenuwgas. Om eens lekker uit te delen aan de luitjes die hem niet leuk vonden.
Kort daarna raakte Saddammeke uit de gratie bij de Carlyle-Sinten en hun Pieten (1). Erger nog, hij moest al zijn speelgoed inleveren. Dat duurde even, maar uiteindelijk was alles met de witte vuilniswagens van de VN meegegeven of narrig opgeblazen.
Maar dat was blijkbaar niet voldoende. Saddammeke moest van de Carlyle-tabberds mee in de zak om tot pepernoten te worden verwerkt. Waarom? Hij zat op een oliebron, hij was van de dollar overgestapt op de euro en hij wist teveel uit het verleden van de tabberds. Er werd een list verzonnen.
Kort voor pakjesavond van 2002, in november, zouden Pieten vanuit Turkije stiekem een nieuw pakje met zenuwgas richting Bagdad sturen en het daar laten begraven. Om later te kunnen bewijzen dat Saddammeke wel degelijk over WMD’s beschikte. Maar helaas, speculaas, ijverige personeelsleden van een frontonderneming van de CIA staken daar een stokje voor. Een van die personeelsleden was Valerie Plame van de firma Brewster, Jennings & Associates. En wat er met hen is gebeurd weet u al uit eerdere vertellingen. Of vindt u terug via onze zoekmachine.
Leuk verhaal hè, nu het weer langzaamaan wat guurder wordt en 5 december nadert? Jaaaa, wij weten wel wat mooi is. Welterusten.

1. Oppersint Bush was president geworden. Het was dus zaak om bijdehante koters als Saddam en Noriega op te ruimen.

  • Datum: .

Sinterklaasverhaal (002)

donderdag 17 november-2005
De tabberds van de Carlylegroep lieten dus in 1988/1989 een leuk pakketje met zenuwgas door de schoorsteen van Saddammeke glijden (1). Kon ie die shiïtische rotjongens van Iran eens even flink van jetje geven. De een geeft zijn kinderen een sabeltje om zich op straat te kunnen manifesteren, de ander geeft wat zenuwgas. What’s the difference?
De verpakking van die zenuwentroep en de vriendelijke begeleidingsbriefjes van de tabberds werden na de inval van de Amerikanen teruggevonden in Al Quaa Quaa. De verpakking en de briefjes met de hartelijke groeten van de Carlyle-Sinterklazen kwamen keurig op een stel DVD’s terecht en worden nu bewaard in San Francisco. Om een beetje in de heiligensfeer te blijven.
Er lagen overigens in Al Quaa Quaa ook nog wat tonnetjes explosieven, maar die waren tijdig weggehaald bij de komst van de Angelsaksische troepen en worden nu onderandere gebruikt in die venijnige bommetjes langs de weg, die de lokale wegenwacht zoveel werk bezorgen.
Meestal gaat het om wat knullig in elkaar geflanste bommetjes, maar die Iraakse boefjes hebben ook de beschikking over zogenaamde kaasdozen, uitgevonden in de DDR zaliger. Die dingen kunnen langs electronische weg vaststellen of er een ezel, een kameel, Henk Kamp, een paard, een processie aankomt of een militair vehikel. In het laatste geval maakt dat vehikel een verrassingsvlucht.
En weten jullie nou hoe die dozen bij die Iraakse boefjes terecht zijn gekomen? Langs dezelfde smokkelroute die Israëlische, Turkse en Pakistaanse onverlaten en Henk Slebos gebruikten om de vader van de Islamitische atoombom en zijn Iraanse, Lybische en Noordkoreaanse volgelingen aan hun spulletjes te helpen.
Is dat geen leuk verhaal in afwachting van de komst van de echte Sint? Lekker om de kachel met een kop warme chocola. Heerlijk.

1. Zie de eerste aflevering dd. 12/11/2005 in deze rubriek.

  • Datum: .

Sinterklaasverhaal (003)

woensdag 24 oktober-2007
Het is een beetje vroeg misschien, maar de wind waait alweer flink door de bomen en het is koud. Het eerste verhaal dateert van 12 november 2005. Ging over Alcolac. Een bedrijfje dat in de tweede helft van de jaren tachtig zowel Saddammeke als de Iraanse Raad van Elf-baarden pakketjes met chemische strooigoed had geleverd. Om elkaars soldaten in het veld cq. eigen bevolkingsgroepen een laatste verrassing te bezorgen. Het bedrijfje was in handen van Carlyle. Een investeringsclub met onder andere de ouwe Bush en George Soros in de gelederen. Respectievelijk de vader van de patient in het Witte Huis en het latere baasje van prinses Wippe Smit aka de Marmot.
Goed, de tijd verstreek. Saddammeke had zijn overgebleven strooigoed teruggestuurd en zat in een geallieerde dwangbuis. Maar hij was nog wel de eigenaar van een paar olieputjes en daarom moest ie helemaal van het toneel verdwijnen. Moest een beetje sneaky gebeuren, dus probeerden de Carlyle-Sinten in 2002 een vers pakketje chemisch strooigoed in Saddammeke's mik te schuiven via een paar goeie relaties in Turkije. Om later te kunnen bewijzen dat ie het had. En dat was dan weer een van de zwaarwegende redenen om Saddammeke op te hangen.
Maar dat plannetje raakte in Turkije in de berm. Notabene door een CIA-agente: Valerie Plame. Die was daar met een ploegje zonnebrillen bezig om een louche netwerk vol gretige grissers te ontrafelen, dat er een sport van maakte nucleaire en biochemische teringzooi richting Baghdad en Teheran te transporteren. Ook de Carlyle-Sinten, met hun connecties tot in het Witte Huis, behoorden tot dat netwerk. En die waren niet blij dat Valerie hun Iraakse business versjteerde. Erger nog, ze was ook bezig hun Iraanse plannetje om zeep te helpen. Want na de piece of cake in Baghdad stond het klusje in Teheran op het programma.
Dit keer via de nuke-gambiet. Je levert bijvoorbeeld via Heerhugowaard onder toeziend oog van Nederlandse gleufhoeden nucleaire rotzooi aan Khomeyni's discipelen. Om later te kunnen bewijzen dat ze het hebben. En dat is dan weer een zwaarwegende reden om die baarden op te hangen. Maar Valerie fietste daar met de Operatie Merlin dwars doorheen en leverde Teheran onder die paraplu ondermeer bouwtekeningen voor een nucleair orgel, die ooit ook waren geleverd aan de heer A.Q. Khan in Pakistan. Met een restrictie: er zaten dit keer foutjes in de bouwtekeningen. Dat zou het Iraanse project ernstig vertragen. Ware het niet dat Valerie op het grasveld van het Witte Huis te drogen werd gehangen door de zetbazen van Carlyle. Mede omdat Valerie's echtgenoot een wijsneus bleek te zijn, die het bewijs voor een gele cakebestelling van Saddammeke in Niger naar de Filistijnen hielp. Want wie met zijn poten aan de business komt krijgt van de Carlyle-Sinten de roe. Of wordt omgebakken in de ovens van de Rotterdamse vuilverbranding. Mooi verhaal he? Brengt je echt in de sfeer. Stay tuned.

  • Datum: .

Kleintje Muurkrant - Postbus 703 - 5201 AS - 's-Hertogenbosch