Sinterklaasverhaal (003)

woensdag 24 oktober-2007
Het is een beetje vroeg misschien, maar de wind waait alweer flink door de bomen en het is koud. Het eerste verhaal dateert van 12 november 2005. Ging over Alcolac. Een bedrijfje dat in de tweede helft van de jaren tachtig zowel Saddammeke als de Iraanse Raad van Elf-baarden pakketjes met chemische strooigoed had geleverd. Om elkaars soldaten in het veld cq. eigen bevolkingsgroepen een laatste verrassing te bezorgen. Het bedrijfje was in handen van Carlyle. Een investeringsclub met onder andere de ouwe Bush en George Soros in de gelederen. Respectievelijk de vader van de patient in het Witte Huis en het latere baasje van prinses Wippe Smit aka de Marmot.
Goed, de tijd verstreek. Saddammeke had zijn overgebleven strooigoed teruggestuurd en zat in een geallieerde dwangbuis. Maar hij was nog wel de eigenaar van een paar olieputjes en daarom moest ie helemaal van het toneel verdwijnen. Moest een beetje sneaky gebeuren, dus probeerden de Carlyle-Sinten in 2002 een vers pakketje chemisch strooigoed in Saddammeke's mik te schuiven via een paar goeie relaties in Turkije. Om later te kunnen bewijzen dat ie het had. En dat was dan weer een van de zwaarwegende redenen om Saddammeke op te hangen.
Maar dat plannetje raakte in Turkije in de berm. Notabene door een CIA-agente: Valerie Plame. Die was daar met een ploegje zonnebrillen bezig om een louche netwerk vol gretige grissers te ontrafelen, dat er een sport van maakte nucleaire en biochemische teringzooi richting Baghdad en Teheran te transporteren. Ook de Carlyle-Sinten, met hun connecties tot in het Witte Huis, behoorden tot dat netwerk. En die waren niet blij dat Valerie hun Iraakse business versjteerde. Erger nog, ze was ook bezig hun Iraanse plannetje om zeep te helpen. Want na de piece of cake in Baghdad stond het klusje in Teheran op het programma.
Dit keer via de nuke-gambiet. Je levert bijvoorbeeld via Heerhugowaard onder toeziend oog van Nederlandse gleufhoeden nucleaire rotzooi aan Khomeyni's discipelen. Om later te kunnen bewijzen dat ze het hebben. En dat is dan weer een zwaarwegende reden om die baarden op te hangen. Maar Valerie fietste daar met de Operatie Merlin dwars doorheen en leverde Teheran onder die paraplu ondermeer bouwtekeningen voor een nucleair orgel, die ooit ook waren geleverd aan de heer A.Q. Khan in Pakistan. Met een restrictie: er zaten dit keer foutjes in de bouwtekeningen. Dat zou het Iraanse project ernstig vertragen. Ware het niet dat Valerie op het grasveld van het Witte Huis te drogen werd gehangen door de zetbazen van Carlyle. Mede omdat Valerie's echtgenoot een wijsneus bleek te zijn, die het bewijs voor een gele cakebestelling van Saddammeke in Niger naar de Filistijnen hielp. Want wie met zijn poten aan de business komt krijgt van de Carlyle-Sinten de roe. Of wordt omgebakken in de ovens van de Rotterdamse vuilverbranding. Mooi verhaal he? Brengt je echt in de sfeer. Stay tuned.