Rondje nieuwe wereld orde van de zaak (003)
zaterdag 4 september-2010
In Turkije zit nauwelijks olie in de grond, met als gevolg dat de benzine er schier onbetaalbaar is, wat je niet direct zou verwachten van een land op de grens met het Midden Oosten. Maar kijk even in oostelijke richting en de olie spuit je bij wijze van spreken om de oren. Zoals in de Kaspische Zee voor de kust van Azerbeidzjan. Om het westen daarvan mee te laten genieten is de Bakoe-Tblisi-Ceyhan pijpleiding aangelegd. Belangrijk landje dus, Azerbeidzjan, dat door etnische Turken wordt bevolkt en op zeer precaire voet staat met buurland Armenië. Weten ze in de VS ook allemaal. Dus moest er een gedegen Amerikaanse vertegenwoordiger gestationeerd worden. Geen eenvoudige klus om iemand te vinden kennelijk, want het duurde een jaar voordat men er uit was. Maar toen was hij er dan eindelijk, Matthew Bryza, sinds twee maanden de nieuwe Amerikaanse ambassadeur in Azerbeidzjan. Jonge knaap nog, maar een neocon in hart en nieren. En met een interessante echtgenote. Zeyno Baran heet ze en ze is van Turkse komaf, wat in Armenië niet echt als geslaagd zal zijn ervaren. Zeyno kan het prima vinden met neocons als Richard Perle en Douglas Feith. Voorheen werkte ze voor het Hudson Institute. Naast het American Enterprise Instititute en het Washington Institute for Near East Policies is dat een van de Amerikaanse denktanks waar men erg gesteld is op de Ulusalcis, de Turkse neonationalisten in Turkije die geassocieerd worden met het op staatsgrepen beluste Ergenekon.
De vraag hoe Bryza en Baran elkaar leerden kennen beantwoordde de Turkse energie minister Hilmi Guler. Daar was het Bakoe-Tblisi-Ceyhan project verantwoordelijk voor. In 2007 traden Bryza en Baran in het huwelijk. Met een feestje in Istanbul dat erg veel liras moet hebben gekost en daardoor tot menig speculatie leidde. Direct kon al geconstateerd worden dat de club waar het festijn plaatsvond toebehoort aan de eigenaar van de voetbalclub Galatasaray, waarvan bekend is dat hij het goed met de Turkse maffia kan vinden. Maar wie had er verder de knip opengetrokken? Twee journalisten uit Azerbeidzjan gingen op onderzoek uit, waarbij zij een spoor in de richting van de intens corrupte regering in Bakoe volgden. De nieuwsgierigheid van de twee journalisten werd hen niet in dank afgenomen. Een van hen belandde in Azerbeidzjan achter de bouten, terwijl de ander het land moest ontvluchten. Zo gaat dat als je je neus te diep in neocon zaken steekt, zelfs als het om iets als een trouwpartij gaat.
