Fecundo à la Schorsy (010)
woensdag 6 april-2005
Binnen het circuit schijnt deze serie flinke emotionele explosies te veroorzaken. Menigeen wordt niet goed en is pissig op de schrijver van al dit moois, die overigens nooit de bedoeling heeft gehad dat het naar buiten kwam. De volgende episode gaat over de JMH maatschap van adviseurs. Schorsy:
Zoals op de eerste paginas omschreven liep de samenwerking tussen JMH en ons bedrijf niet soepel. Dit kwam aan het licht toen F. bij ons in dienst trad, juli 2002, als boekhouder. Maar uitgesproken was al dat wij als bedrijf ontevreden waren over de prestaties van JMH zodat er al spanningen waren. F. ontdekte dat zelfs de meest rudimentaire grondslagen voor het voeren van een adequate boekhouding met voeten waren getreden. Slechte loonadministratie met niet-kloppende loonstroken, niet-kloppende kantineregistraties, smoesverhalen over bijtellingen voor bijvoorbeeld autos, nooit een antwoord op vragen. Het enige dat wel klopte was de betaling van rendementen aan inleggers, maar daar hielden wij zelf de gegevens van bij.
De heren hielden drie posities binnen ons bedrijf: JMH als boekhouder; Via Stichting Derdenbelangen penningmeester binnen Stichting Vicus; Persoonlijk, als (nogmaals niet-geformaliseerde) aandeelhouder.
Door hun absolute wanprestaties als boekhouder en juridisch onderbouwer wilden wij graag afscheid van hen nemen en tot onze verbazing zijn zij daar ook bereid toe, onder voorwaarden natuurlijk.
Op hun voorspraak heeft TNA geïnvesteerd in een tweetal kantoorpanden in Barendrecht, in het nieuw aan te leggen Vaanpark. Het eerste gebouw werd opgeleverd december 2001, het tweede september 2002. De aankoopkosten waren 4 miljoen gulden per stuk, per twee 3,6 miljoen. Een hypotheek moest hiervoor verstrekt worden met een aanbetaling van 1,1 miljoen dollar. De heren claimden dat het geld voor deze aankoop uit het buitenland moest komen om belastingtechnische redenen. Vanuit Costa Rica heb ik toen 1,1 miljoen dollar overgemaakt op rekening van een makelaar in Barendrecht (1,1 miljoen dollar toen is 1,3 miljoen euro nu).
JMH heeft een bedrijf opgericht om de panden te kunnen verhuren (3/8 aan henzelf) en de titel van de panden op naam van het nieuwe bedrijf gezet, Molto Domus BV. Vooruitlopende op het afscheid is echter Molto Domus op naam gezet van JMH, hetgeen bleek bij de afscheidsgesprekken.
Als afscheidsbonus of dividend eisen de heren dat de panden aan hen geschonken worden onder de volgende motivatie: de gronden in Costa Rica hebben een waardestijging gekend van ruim 2 miljoen euro, dus daar zou de helft van hen bij zijn. Om de opbouw van ons bedrijf niet te verstoren echter willen zij liever de panden, waarvan de aanbetaling ongeveer overeenkomt met de overwaarde van de grond. Wat hierbij vergeten wordt is dat zowel land als gebouwen niet van het bedrijf zijn maar van de investeerders. Ons bedrijf moet over een investering 10 procent rente per jaar vergoeden en is verantwoordelijk voor het terugbetalen van de investering na de looptijd. In totaal kost het afscheid nemen van JMH dus 1.3 miljoen plus 20 jaar rendement 2.6 miljoen en terugbetaling 1.3 miljoen = 5.2 miljoen euro. Voor drie jaar onderpresteren. Op dit moment gebruikt JMH zijn positie binnen Vicus om de storting van gelden te traineren en ons onder druk te zetten met de deal akkoord te gaan.
Molto, molto dom om allerlei hebberige types een entrée te bezorgen in je bedrijf, want je komt er nou eenmaal moeilijk vanaf. En voor je het weet klopt er dan ongevraagd weer iemand bij je aan die je wel wil helpen bij het uitruimen van de stal. Zoals in Schorsys geval een sportschoolhouder cq. financier uit Maastricht: Ottie Roethof. Meer over hem in de volgende aflevering. Stay tuned.