Over Dè Bank, poeder en Al Queda

Recent meldde het brave gedeelte van de Nederlandse media dat in ons land twee bankrekeningen waren geblokkeerd die een Bin Laden-odeur zouden hebben verspreid. Welke bank de voorschriften uit het due dilligence-boekje aan zijn laars had gelapt werd er niet bij verteld. Laten we dus gokken: de ABN/AMRO.

door Jan Portein

Waarom? Allereerst omdat bijna sinds mensenheugenis Dè Bank een aandeel van veertig procent bezit in de Saoudi Hollandi Bank. Dit financiële bolwerk heeft geen onbelangrijke rol gespeeld bij de uitbouw van het industriële complex van de familie Bin Laden. Inclusief dat van de zogenaamd uit de familie gestoten Osama, die in de eerste helft van de jaren negentig tijdens zijn ballingschap in Soedan daar een bouwonderneming uit de grond stampte via rekeningen bij de in Khartoum gevestigde banken Shamal en Tadamon Islami. Die laatste instelling beschikte zelfs over een bescheiden aandelenpakket in de Saoudi Hollandi. Een en ander werd in februari jongstleden tegenover een Amerikaanse federale rechtbank uit de doeken gedaan door Jamal Ahmed al Fadl, de voormalige penningmeester van Al Queda. Ten tweede speelde een ABN/AMRO-filiaal in India een hoofdrol bij een maar net op tijd geaborteerde bomaanslag op de Amerikaanse ambassade in Delhi. Quote uit verklaring van hoge islamitische geestelijke Shamim Sarwar, deel uitmakend van een Al Queda-afdeling in India, tijdens een gerechtelijk verhoor. Rechter: "U schreef zelfs een brief naar Osama bin Laden". Sarwar: "Klopt. Ik heb die geschreven om de leiders te plezieren. Hij moest door Al Safani aan Bin Laden worden overgedragen om te laten zien dat alles volgens plan verliep." Rechter: "U opende een nieuwe bankrekening om het toegezegde geld te kunnen ontvangen". Sarwar: "Correct. Bij een filiaal van de ABN/AMRO in Kolkata". Vraag: "Wanneer was u van plan toe te slaan?" Sarwar: "Net na half augustus. Dan staat de security in Delhi op een laag pitje". Vraag: "Wat voor explosieven was u van plan te gebruiken?" Sarwar: "RDX, met een tijdmechanisme en een remote control". Nou kan je natuurlijk niet overal op letten, maar om te zeggen dat De Bank erg alert is geweest. Niet echt. Dus daarom gokken we erop dat de twee geblokkeerde rekeningen ook tot de voorraad van De Bank behoorden. Als het niet zo is, horen we het wel.

Volgens een recent Brits journalistiek onderzoek vestigde de Saoedische financiële wizard Khalis bin Mahfouz, de zwager en waarschijnlijke financier van diens Al Queda, in 1996 een nieuw investeringsvehikel op het Britse belastingparadijs Guernsey: the Middle East Capital Group (MECG). Bin Mahfouz was geen nieuwkomer in de duistere wereld van witwassen en wegsluizen. Tot 1991 was hij een van de grootste aandeelhouders van de beruchte Pakistaanse BCCI. In die hoedanigheid zou hij naar schatting 10 miljard dollar hebben laten wegsluizen naar onbekende doelen. Al Queda? Allah mag het weten. Om aan langdurige processen in de VS te ontkomen betaalde hij 225 miljoen dollar, snoot zijn neus en ging vrolijk verder met het aanleggen van geldtapinstallaties. Bijvoorbeeld bij zijn grootste privébank ter wereld: de Saoedische National Commercial Bank (NCB). Die bank was goed voor 21 miljard dollar. In 1999 bleek bij controle van de NCB-boeken 2 miljard dollar foetsie te zijn. Mahfouz moest zijn aandelen in de bank verkopen en zich terugtrekken uit de Saoedische financiële wereld. Maar dat was niet meer dan een staaltje windowdressing. De NCB kwam na het vertrek van Khalid namelijk onder leiding te staan van een van zijn familieleden, Mohammed bin Mahfouz. Daarnaast beschikt Khalid nog over de Pakistaanse Prime Commercial Bank en beheerst samen met zijn familie de Credit Libanaise. Een van de topmensen van het NCB-bestuur op Guernsey is Sami Baarama. Die zat daar al toen de 2 miljard dollar verdween. Een man die zowel van de hoed als de rand weet, die Baarama. Hij is adviseur van Mohammed bin Mahfouz, bestuursvoorzitter bij de Prime Commercial Bank en directeur van de Credit Libanaise. Bovendien heeft hij ook nog een strategisch plekje gevonden in de internationale adviesraad van de Carlyle Group. Het grootste Amerikaanse investeringsvehikel, waarin prominenten als Bush sr., James Baker III, Frank Carlucci en de Britse oud-premier John Major aan de touwtjes trekken (zie ook het artikel "Poeder" in het vorige Kleintje Muurkrant). Een andere topman bij de NCB op Guernsey is Henry Sarkissian. Hij is eveneens bestuurslid SBG. Het met de ABN/AMRO en Citigroep verbonden industriële concern van de familie Bin Laden, dat tot voor kort voor een leuk bedragje meedeed aan de activiteiten van de Carlyle Group. Achter de schermen van die groep wordt nu hard gewerkt om die lullige verbindingen met het "internationale terrorisme" te verhullen of langs een nieuwe route te laten verlopen. Zou De Grave dergelijke dingen nou ook onder ogen krijgen? Zal wel niet.

Dè Bank heeft deze maand zijn kwartaalcijfers bekendgemaakt. Dat was effe schrikken. De nettowinst was veertig procent lager dan de interne rekenbaasjes aanvankelijk hadden verwacht. Oorzaak: een hogere belastingdruk in Azië en een gat bij de corporate en investment banking door de 11 september-ramp in de VS. Tot zover begrijpelijk. Maar volgens berichten in de alternatieve Amerikaanse pers zou na lang aandringen de afdeling Internal Affairs van het Amerikaanse ministerie van Financiën recentelijk een hele bups rekeningen van de familie Bin Laden hebben bevroren. Die zouden ooit zijn geopend bij de ABN/AMRO (ook al comfortabel vertegenwoordigd in de Saoudi Hollandi Bank) en haar filiaal La Salle in de VS en goed zijn voor miljarden dollars. Aanvankelijk zou president Bush dat "kaltstellen" hebben geweigerd, omdat zijn familie en aanhang driftig zaken deden met de Bin Ladens. Onder andere binnen de door ons al vaker genoemde Carlyle Group. Maar toen bleek dat in ieder geval een deel van de familie Bin Laden nog steeds contacten onderhield met het zogenaamde zwarte schaap Osama, moest Bush wel door de knieën om zich niet helemaal ongeloofwaardig te maken. Kijk, bij het lezen van zulke verhalen heb je de neiging om zo'n bericht over de kwartaalcijfers van meneer Rijkman Groenink's baby toch weer even anders te lezen.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 362, 23 november 2001