Kernenergie: Frankrijk is om, nu Nederland nog

Onlangs heeft Frankrijk besloten, en dat is zelfs in wetgeving vastgelegd, geen hoog radio-actief afval meer ondergronds op te slaan. Knap in een land zonder milieubeweging. In Nederland-gidsland is de strijd tegen kernenergie uiteraard al lang gestreden, verleden tijd en gewonnen. Immers, de centrales gaan dicht. De milieubeweging is daarom zelfgenoegzaam achteroverleunend in slaap gevallen, zonder een vaste machtsbasis op te bouwen. Daarmee lijkt ze als twee druppels water op de vredesbeweging en op de anti-militaristen, maar allez.

In Nederland is alles goed geregeld. We zeuren niet over transporten en bovengrondse opslag; we noemen dat veilig.
We merken niet dat we in internationaal verband meewerken en -betalen aan ondergrondse opslag in Duitsland. Er is zelfs nog geen seconde stilgestaan bij het via ESA meewerken aan een NASA project dat snel na 2012 moet leiden tot permanente maanbewoning. Lees: exploitatie van grondstoffen, zonne-energie (en dan down-beamen naar de aarde), én opslag van aards hoog radio-actief afval. Ook praten we niet over de dan waarschijnlijk kernaangedreven ruimteschepen. We zijn trots op de mogelijkheid om groene stroom te kopen. We zijn heel trots op die 0,0017% groene stroom; apetrots.

En à propos: geen atoomstroom in Nederland? We kopen Franse stroom. En dat is gelet op de 58 kerncentrales aldaar bijna pure atoomstroom (voor puntenslijpers: 78% van de Franse stroom is atoomstroom). En die Fransen, waar blijven die dan met hun hoog radio-actief afval? Geen zorgen, dat gaat niet naar ondergrondse opslag, maar naar laboratoria die uiteraard vanwege de veiligheid ondergronds liggen en ondergrondse magazijnen kennen. What's in a name; n'est pas?

Zand

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 350, 17 november 2000