Kort nieuws
stille werkers
Op zaterdag 25 november doet het gemeentebestuur van DenBosch wat terug voor alle vrijwilligersters van de stad. Een feestmiddag "voor de stille werkers, die zich belangeloos inzetten voor stad en bewoners". Volgens het organisatiebureau dat de opdracht heeft gekregen om dit feest "vrijwilligers in het zonnetje" vorm te geven (Reclame Communicatie Buro) zijn er zo'n twaalfduizend mensen in DenBosch actief zonder er iets voor terug te krijgen. Wanneer deze dag een succes wordt gaat het elk jaar plaatsvinden en wordt het verbonden aan een "vrijwilliger van het jaar"-verkiezing. Tsja, wat hier nu weer van te denken? Het staat wel ongelooflijk haaks op de tendens van werk, werk en nog eens werk. En dan werk in de betekenis van een betaalde baan. Elke dag nog ondervinden mensen die vrijwilligerswerk verrichten of willen gaan doen tegenwerking van de uitkerende instantie aangezien de norm 'betaald werk' is. "Werken met behoud van uitkering" is nog steeds een moeilijk voor elkaar te krijgen status voor de meesten die geen betaald werk nastreven. Het uitwisselen van meningen en standpunten omtrent zoiets wezenlijks als een basisinkomen voor iedereen is geheel naar de marge verdrongen in deze periode van arbeidskracht-tekorten. Nog maar een paar jaar geleden waren de arbeidskracht-overschotten (het arbeidsreserveleger) torenhoog, nu jubelt iedereen over de sterk gedaalde werkloosheidscijfers. Dat de hele boel als een kaartenhuis in elkaar lazert wanneer de economie ook maar enige schijn van hapering vertoont, daar heeft niemand het over, dat is een zorg voor later. Er wordt nu al over gesproken om bij het inflatie-cijfer de olieprijzen niet meer mee te tellen aangezien de inflatiecijfers anders veel te sterk stijgen en niet meer passen binnen de afspraken die de Europese Centrale Bank heeft gemaakt. Dan verander je gewoon de definitie van dat cijfer, net zo gemakkelijk. Dat er jarenlang geroepen wordt om die olieprijzen uit het inflatiecijfer te schrappen vanwege de aan het inflatiecijfer gekoppelde huurverhogingspercentage, daarover hoor je niemand meer. Zo zie je hoe labiel de economie functioneert. Het hangt van Eurosteunaankopen, rentestijgingen en oorlogs- en olieprijsdreigingen aan elkaar. Nu de werk, werk en werk-manie leidt tot grootschalige arbeidsongeschiktheid vanwege arbeidsdruk en grote tekorten aan vrijwilligers komt er eindelijk enige aandacht voor diezelfde vrijwilligers. Op zich dus zeer toe te juichen (kom zeker allemaal wat drinken in het Theater aan de parade op zaterdag 25 november aanstaande tussen 11 en 16 uur!) maar er hangt een treurig prijskaartje aan dit gemeentelijk cadeautje. De pressie op betaaldebaan-lozen is enorm en de uitstoot in de WAO is stijgende. de statistieken reppen van dalende werkloosheidscijfers maar stijgende arbeidsongeschikten waar heel veel leed en ellende achter schuilgaan.
Brabant Wonen
Bijna twee geleden is de in DenBosch opererende Woningbouwcorporatie Hertoghuizen (het voormalige Gemeentelijk Woning Bedrijf) gefuseerd met Woningbouwvereniging St. Willibrordus uit Oss. De nieuwe naam is Brabant Wonen geworden. Voor beide clubs was de fusie van zeer groot belang: Hertoghuizen heeft veel relatief slechte huizen en weinig geld, Willibrordus heeft heel veel geld en te weinig plek om nieuwbouw te realiseren. Deze fusie past in een landelijke trend van steeds grotere en steeds rijkere woningbouwcorporaties. In het novembernummer van het blad Woonbondig van de Nederlandse Woonbond staat een onthullend artikel over dit fenomeen en wat blijkt?: Brabant Wonen staat op de allerhoogste plaats van de allerrijkste woningbouwcorporaties! Met een "weerstandsvermogen" van bijna 38 duizend gulden per woning (!!) staat Brabant Wonen ver bovenaan. Dat "weerstandsvermogen" is een optelsom van het eigen vermogen (oftewel de Algemene Bedrijfs Reserve), de onderhoudsvoorziening (spaarpotje voor toekomstig onderhoud) en de egalisatierekening (een spaarpot die de corporaties hebben aangelegd bij de zogenoemde bruteringsoperatie, toen de rijkssubsidies in één keer werden weggestreept tegen de rijksleningen). We zijn benieuwd of de huurders van Brabant Wonen dit gaan merken aangezien ze jaren achtereen in DenBosch in vergelijking met de andere woningbouwcorporaties de hoogste huurverhogingen hebben moeten betalen. Het is echter zeer realistisch om te voorspelen dat dit niet het geval zal zijn: er zullen nog meer (relatief slechte) woningen worden verkocht, er zullen nog meer (relatief dure) woningen worden bijgebouwd en het steeds hoger optrekken van de huren zal gewoon doorgaan waardoor er langzamerhand een schreeuwend tekort aan het ontstaan is aan (relatief) goedkope woningen. Wanneer dadelijk de Euro, de aandelenbeurs of de hypotheekmarkt in elkaar lazert zal er een gigantische run ontstaan op die kleine markt van betaalbare woningen. Dan is het te laat. Dan zal de overheid weer moeten bijspringen om mensen in staat te stellen een dak boven hun hoofd te bouwen. Terwijl Brabant Wonen met haar vele, vele stille reserves en vele, vele opgepotte miljoenen gulden haar best zou moeten doen haar contingent betaalbare woningen uit te breiden in plaats van te verkopen en de huur continue op te drijven.
daklozenkranten en illegalenjacht
Wat een vreemd kopje zul je denken. Wat hebben daklozenkranten en de jacht op illegalen met elkaar van doen? Toch hebben we hier in het Kleintje al wel eens eerder melding van gemaakt. Zowel in DenHaag als in DenBosch verschenen er een tijd geleden vervelende stukjes in de lokale daklozenkranten met betrekking tot zogenoemde "illegale" verkopers van daklozenkranten. Zie bijvoorbeeld de Kleintjes 332 en 335. Deze affaire is nu door Eric Zwitser uit de doeken gedaan in een nieuwe aflevering (nummer 18) in de 'gebladerte'-brochure-reeks onder de titel "daklozenkranten en de illegalenjacht". Duidelijk wordt dat er een beangstigend breed draagvlak schijnt te bestaan voor de jacht op illegalen. Overigens is er nog een deeltje uitgekomen in deze serie brochures, namelijk onder de titel "solidair met Baskisch links-nationalisme", geschreven door diverse auteurs. De brochures kunnen worden besteld door 6,50 per brochure over te maken op giro 95225 tnv Stichting Gebladerte te Leiden ovv titel. Meer informatie over de reeks via 071.5127619 en/of
Straatacties Niet-Winkeldag
In veertien plaatsen in Nederland zijn de voorbereidingen begonnen voor ludieke straatacties op zaterdag 25 november, Internationale Niet-Winkeldag. De Niet-Winkeldag valt dit jaar vlak na de internationale klimaatconferentie in Den Haag, waar regeringsleiders zich het hoofd breken over het terugdringen van de uitstoot van broeikasgassen. De actievoerders op Niet-Winkeldag hebben een antwoord: minder consumptie! Een vrolijk meisje met lege handen is dit jaar het symbool van de campagne. "ik heb alles al" staat op haar T-shirt. De Niet-Winkeldag is een jaarlijkse protestdag tegen de westerse consumptiecultuur en staat in het teken van "consuminderen voor een schoner milieu en een eerlijker verdeling van de rijkdommen die de aarde biedt". Als alle wereldbewoners dezelfde leefstijl zouden hebben als westerlingen, dan zouden er drie aardbollen nodig zijn om de benodigde grondstoffen en energie te leveren. De internationale Niet-Winkeldag ('Buy Nothing Day') wordt gevierd in tientallen landen. De dag krijgt vorm door acties van plaatselijke groepen, zoals straattheater, een ruilkraam voor ooit-gekregen-maar-nooit-gebruikte Sinterklaascadootjes, of het bieden van alternatieven voor fun-shoppen. De Buy Nothing Day vindt zijn oorsprong in Canada. Omslag, Werkplaats voor Duurzame Ontwikkeling, introduceerde de Niet-Winkeldag in 1995 in Nederland. Omslag heeft een "Actiehandleiding" gemaakt voor plaatselijke groepen. Half november verschijnt de Consuminderkrant, waarin tien verschillende organisaties hun visie op consuminderen geven. Politiek tekenaar Olivier Rijcken (Oli4) ontwierp het logo. Op de website www.ddh.nl/nwd is actueel nieuws over de Niet-Winkeldag te vinden, alsmede een uitgebreid archief met achtergrondinformatie en verslagen van voorgaande jaren. Op deze website is ook de poster beschikbaar, die met een druk op de knop kan worden uitgeprint. Ook het logo van de campagne is hier te downloaden. De plaatsen waar nu al initiatiefnemers begonnen zijn met de voorbereidingen zijn: Amersfoort, Amsterdam, Arnhem, Bilthoven, Den Bosch, Eindhoven, Geldrop, Houten, Leiden, Nijmegen, Roermond, Roosendaal, Tilburg en Zutphen. Dagelijks komen daar nieuwe initiatieven bij. (Omslag, Werkplaats voor Duurzame Ontwikkeling, Postbus 81, 5600 AB Eindhoven (040.2910295)
Intifada
Over de huidige Intifada al-Istiqlal (opstand voor onafhankelijkheid) van Palestijnen in de Bezette Gebieden en in Israël tegen de Israëlische politiek van bezetting, discriminatie en vernedering heeft het Palestina Komitee een extra editie van haar blad 'Soemoed' uitgebracht. Soemoed is het Arabische woord voor vastberadenheid of standvastigheid. Een begrip dat in de Palestijnse gemeenschap wordt gebruikt om de strijd voor behoud van het land en voor terugkeer naar Palestina te karakteriseren. Deze uitgave staat vol met artikelen uit de internationale media over het "failliet van Oslo". Neem contact op met het Nederlands palestina Komitee, Postbus 10520, 1001 EM, Amsterdam (020.6246046)
vrijheid voor Palestina
Sinds 28 september voert Israël oorlog tegen het Palestijnse volk in de bezette gebieden en nu ook openlijk in Israël zelf. Israël heeft inmiddels bijna 200 Palestijnen doodgeschoten, van wie vijftig kinderen, en er duizenden gewond of voor het leven verminkt. Israël beschoot en bombardeerde Palestijnse woonwijken en maakt zich volgens Amnesty International schuldig aan oorlogsmisdaden. De Nederlandse politiek heeft na het onvermijdelijke steunen van VN-resolutie 1322 op geen enkele manier nog blijkgegeven van verontwaardiging over het optreden van het Israëlische leger en de politie. Zij onthield zichvan stemming toen de VN dit optreden opnieuw veroordeelde en ontving meerdere Israëlische hoogwaardigheidsbekleders. Voor de media lijkt het nieuws er een beetje af te zijn en is er meer de neiging om over te gaan tot de orde van de dag. Die dagorde is voor de Palestijnen onveranderd somber. De urgentie van de situatie in Palestina en de vaak vertekende wijze waarop die in de Nederlandse media wordt weergegeven zijn redenen voor een landelijke demonstratie en manifestatie. Bedoeling is de demonstratie en manifestatie op zaterdag 2 december te houden in Amsterdam, en dus vrijwel direct na de 'Dag van Internationale Solidariteit met het Palestijnse volk' die voor woensdag 29 november is uitgeroepen. Op die 2e december willen we uiting geven aan onze solidariteit met het Palestijnse volk, ons medeleven betonen met de vele slachtoffers tot nu toe van de Palestijnse vrijheidsstrijd en ervoor pleiten dat Nederland zich daadwerkelijk zal inzetten voor uitvoering van alle relevante VN-resoluties en zich zal inzetten voor afschaffing van de discriminatie van Palestijnen binnen Israël. Het succes van de beoogde actie hangt af van het aantal organisaties dat haar draagt. Wij roepen alle organisaties en individuen op de oproep voor 2 december te steunen en deel te nemen aan de voorbereidingen. Wie zich bij deze oproep aan wil sluiten kan contact opnemen met het Nederlands Palestina Komitee, Postbus 10520, 1001 EM, Amsterdam 020.6246046
Geen lof voor Brussel
De Europese Unie heeft in de Verenigde Staten een strafklacht ingediend tegen de sigarettenproducenten Philip Morris en Reynolds wegens het meewerken aan smokkelpraktijken. In de klacht is ook een opvallend detail opgenomen: de nicotineboeren maakten volgens de EU bij die smokkel gebruik van bekende figuren uit het internationale drugsnetwerk ondermeer afkomstig uit Spanje en de Cariben. De club in Brussel gaat daarmee gemakshalve voorbij aan het sigarettenhoofdstuk in ons IRT-boek, waarin staat dat ook drugsfiguren uit andere landen binnen de Unie nijver aan deze praktijken hebben meegewerkt (zie tevens ons artikel "De smokkel van smoke en coke" dat we gepubliceerd hebben in Kleintje Muurkrant nummer 347). De reden voor die omissie is net zo duister als de komst van Lubbers in een vluchtelingenkamp.
Man bijt hond
Afgelopen weken is in de Duitse Bundestag een rel ontstaan nadat in een fors aantal toiletten van het parlementsgebouw resten van cocaïne waren aangetroffen. Er gaan nu stemmen op om bij de geachte afgevaardigden een haar uit te rukken om vast te stellen wie in het recente verleden af en toe een lijntje snoof op de rand van de wc-pot. Aangespoord door de sensationele berichten uit Berlijn besloot de Sunday Times ook eens een onderzoekje te plegen naar mogelijke snuifgewoontes in de twee Houses van het Britse parlement. En jawel. Ook daar werden op de toiletten sporen aangetroffen van "Colombia's finest". Wij bij Kleintje Muurkrant vragen nu in dit verband: Welk Hollands Tweedekamerlid heeft er volgens u een neusje voor?
"Executie"
Nu er in Nederland een aardige documentaire op de televisie te zien is met betrekking tot de 'Molukse kwestie' onder de titel "Dutch Approach" lijkt het ons een aardige gelegenheid onderstaande gebeurtenissen daarin mee te nemen. In de periode voor en zelfs tijdens de Molukse treinkaping bij De Punt werden in het geheim pogingen ondernomen om bij de meest militante Molukse jongerengroepering olie op de golven te gooien. Bij verschillende ontmoetingen in Frankrijk werd de mogelijkheid besproken om leden van die groepering in Vietnam een guerrilla-opleiding te laten volgen om vervolgens op de Molukken de RMS gestalte te geven. In welke mate de Vietnamese vertegenwoordiging in Parijs bemoeienis had met dit initiatief, is duister gebleven. Als contactman met de betrokken Molukse jongeren zou ene Guy Charpentier zijn opgetreden. Een
oud-agent van de Franse geheime dienst die jarenlang in Vietnam actief was geweest en geen onbekende was voor de vroegere Vietnamese leider Ho-tsji-Min. De Molukkers werden bijgestaan door de Nederlanders John Bense, een oud-functionaris van de NAVO, en de fel omstreden ex-kapitein Raymond Westerling. In deze configuratie een vreemde eend in de bijt. Weliswaar onderhield hij na de beruchte politionele acties in Nederlands-Indië eind jaren veertig uitstekende contacten met de Molukse gemeenschap in Nederland, maar een associatie met Vietnam was in zijn geval net zo onwaarschijnlijk als een blow-job van Lewinsky bij Osama bin Laden. Bovendien kwamen agenten van allerlei snuffelorganisaties regelmatig bij Westerling over de vloer en in die tijd zeker niet voor "old times sake". De gebeurtenissen bij De Punt, waarbij ook leden van bovenstaande jongerengroepering betrokken waren, maakten een abrupt einde aan de onderhandelingen. Charpentier zou aan de Nederlandse regering nog hebben voorgesteld zich te laten uitruilen tegen een paar gegijzelden in de trein om langs die weg tot een vreedzame oplossing te komen. Maar Den Haag zou dat geweigerd hebben en ging niet lang daarna over tot wat premier Den Uyl later zou betitelen als de executie.
Nieuwe getuige
In de continuing story rond de bomaanslag op de schilder Rob Scholte in november 1994 in het hart van de Amsterdamse Jordaan heeft zich een verrassende ontwikkeling voorgedaan. Enige tijd geleden is namelijk een nieuwe getuige op het tapijt van Scholte's advocaat Nico Meijering verschenen. Het zou gaan om een Palestijn die ten tijde van de aanslag in de Jordaan werkzaam was. Een uur voordat de bmw van de schilder 's ochtends het luchtruim koos was de man op weg naar zijn werk via de hem vertrouwde route langs ondermeer Scholte's atelier. Op dat moment verschenen volgens de nieuwe getuige uit de tegenover het atelier gevestigde galerie de eigenaresse van de bewuste kunstwinkel in gezelschap van de criminoloog/dichter/performer Koos Dalstra. Een ex-compaan van Scholte, die in een bitter juridisch gevecht is gewikkeld met de schilder omdat deze hem in het openbaar ervan heeft beschuldigd verantwoordelijk te zijn geweest voor de aanslag. Iets wat volgens Dalstra volledig uit de lucht is gegrepen. Terwijl de performer zich verwijderde in de richting van een paar geparkeerde auto's zou de galeriehoudster de Palestijn de weg hebben versperd en hem hebben toegevoegd dat het te gevaarlijk was en dat hij beter een andere route naar zijn werk kon nemen. De getuige zou zich pas nu hebben gemeld omdat hij in 1994 nog geen vaste verblijfsvergunning bezat. Zonder twijfel zal zijn verschijnen opnieuw voor kruitdamp zorgen in het juridische gevecht tussen Dalstra en Scholte en wellicht voor nieuwe onthullingen over de achtergronden van de zaak.
Vreeswijk Exit
Bij het Komitee Utrecht tegen Racisme en Fascisme (KURF) is het feest. Na 14 jaar verdwijnt de lokale extreem-rechtse partij dan eindelijk van het toneel. Wim Vreeswijk en zijn Nederlands Blok kregen bij de herindelingsverkiezingen van 8 november maar anderhalf procent van de stemmen en dat was niet genoeg voor een zetel. Het KURF wijdt het verlies onder meer aan Vreeswijks zwakke optreden als raadslid. Je kunt je afvragen of het functioneren van Wim Vreeswijk veel invloed heeft gehad op het kiesgedrag van de Utrechters. Natuurlijk had hij zich sterker kunnen manifesteren in de raad, maar daarmee had hij zich net zo goed nog onmogelijker kunnen maken. De controverse die hij met racistische of rechtse uitspraken had opgeroepen had ook contraproductief kunnen werken, zoals Janmaat meermalen ondervonden heeft. Ervan uitgaande dat veel Blok-stemmers vanuit xenofobie of onvrede op de partij gestemd hebben, kun je toch wel stellen dat de kiezers in het verleden op Vreeswijk stemden om het symbool waarvoor hij stond en niet om zijn daadwerkelijke daden in de raad. Daarmee heb je ook direct een mogelijke eerste reden voor zijn verdwijnen. Het stemmen op een extreem-rechtse partij om een signaal af te geven aan de politiek is de laatste jaren sterk afgenomen. De CD is vrijwel al haar zetels kwijtgeraakt en nieuwe extreem-rechtse partijen krijgen geen enkele voet aan de grond. Een ander belangrijk aspect bij de gemeenteraadsverkiezingen in Utrecht is de aanwezigheid van diverse protestpartijen. Als je als Utrechter ontevreden bent over het functioneren van 'de politiek' of de regeringspartijen, dan kon je terecht bij de SP, bij Leefbaar Utrecht of bij één van de kleine splinterpartijtjes als Zuilen Vooruit, Burger en Gemeenschap of de Stadspartij Utrecht. Ontevreden ouderen of ex-KNIL'ers konden zelfs terecht bij de Algemene Senioren Partij in lijstcombinatie met de Vrije Indische Partij. Deze lijst had nota bene een ex-Nederlands Blokker op de kandidatenlijst staan. Kortom; het Blok had bij deze verkiezingen veel concurrentie wat betreft de proteststemmen. En dan is het voor de ontevreden Utrechter toch leuker om op de recalcitrante Henk Westbroek te stemmen dan op de stoffige Wim Vreeswijk. Hiernaast was het Nederlands Blok zelf ook niet in staat om zich te profileren. De meeste potentiële stemmers weten wel dat je voor vreemdelingenhaat en strengere regels op het Blok moet stemmen, maar veel verder gaat het toch niet. De belangrijkste insteek van de folders die de partij in grote getale verspreidde was dat Vreeswijk al sinds 1986 in de raad zit en dat ze voor een 'Leefbare Stad' zijn. Verder had men nog wat vage punten als 'Afschaffing hondenbelasting ivm inbraakpreventie' en 'Afschaffing 'avondklok' voor ouderen', maar daarmee scoor je toch ook niet echt. Het verkiezingsprogramma van het Nederlands Blok was sowieso onleesbaar en in de media was Vreeswijk ook afwezig. De kiezers konden op deze manier hun mening over mogelijke verkiezingsitems amper bij het Blok terugvinden en hierdoor viel de partij af als optie.
mooie citaten
Drie mooie citaten uit wat ingezonden brieven uit de Volkskrant: "Deze zomer vloog bij ieder huishouden een zalmsnip binnen. Door het duurdere aardgas, waarvan de prijs aan de olie gekoppeld is, vliegen er deze winter weer drie zalmsnippen terug" en "Daar waar de zorg en het onderwijs met softe acties al jaren achter het net vissen, slaagt een handjevol chauffeurs er in enkele dagen in om het kabinet tot financiële toeschietelijkheid te bewegen. Misschien helpt het als we de naar huis gestuurde klassen vastketenen op de Van Brienenoordbrug of de Coentunnel volproppen met op behandeling wachtende patiënten", en wat te denken van deze: "Goed idee van Netelenbos, geen kenteken afgeven als een bromfiets harder kan dan de maximum snelheid. Scheelt blijkbaar elf doden per jaar. Zullen we dat dan ook maar gaan doen bij de auto, verantwoordelijk voor zo'n duizend doden per jaar?".
Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 350, 17 november 2000