bedroevende positie banenpoolers

Onderstaand verhaal is geschreven door 'Melkert'werker Frans Borremans. Hij werkt binnen een banenpool-regeling op een school in Bergen op Zoom en heeft dit een maand of wat geleden voor zijn collega's opgeschreven en rondgedeeld. Kleintje Muurkrant bericht regelmatig over dit soort misstanden dus het leek ons wel wat om zijn brief hier af te drukken.

door Frans Borremans

Volgens ABVA-KABO, de FNV-bond voor werknemers in de banenpool, is het de hoogste tijd dat de positie van banenpoolers sterk verbetert. Er is geld zat te verdelen in Nederland, laten we dat dus eerlijk doen! Werknemers in de banenpool doen belangrijk werk, een greep: repro-medewerker, receptionist, surveillant, toezichthouder studiehuis/mediatheek, huismeester, conciërge, kantinemedewerker, administratief medewerker, journalist etc. Ruim een derde heeft een havo- of mbo-opleiding of hoger. Zo'n 75 procent is tevreden met het werk, maar zeer ontevreden met het loon.

Banenpoolers krijgen het minimumloon. Veel werknemers komen zodoende op den duur in grote financiële problemen: de bekende armoedeval. Veel van hen hebben met direct invorderbare schulden van meer dan tienduizend gulden te kampen. Banenpoolers doen hetzelfde of nagenoeg hetzelfde werk als collega's die niet via de banenpool werken. Maar die laatsten ontvangen tenminste een salaris zoals in de cao is overeengekomen. Vaak is dat anderhalf of twee keer zo hoog. Bovendien bouwen werknemers die onder de cao vallen een normaal pensioen op en kunnen ze bijvoorbeeld gebruik maken van regelingen voor vervroegd uittreden. Banenpoolers worden geacht tot hun 65ste te werken tegen betaling van het minimumloon, zonder uitzicht op betere tijden. Velen zoeken daarom naar een normaal betaalde baan. Een actueel voorbeeld: een toezichthouder studiehuis krijgt normaal gesproken een salaris in schaal 3 of hoger, mijn (melkert) maximum is schaal 1... Hoewel het werk bevalt zou zo'n tachtig procent weg willen uit de banenpool. Ze zijn actief op zoek naar een normale baan. Velen geven echter aan geen kans te zien ooit uit de banenpool te geraken. Dit geldt met name voor 'oudere' werknemers, boven de veertig jaar. In de praktijk blijkt bitter weinig van de voorgespiegelde doorstroming, slechts een enkeling stroomt door naar een reguliere baan.

nog meer mis...
Banenpoolers zijn de slaven van nu. Het is al vaker opgemerkt, deze paarse regering zou zijn mensonterende politiek geen dag langer kunnen uitvoeren als ze niet zou beschikken over een groot leger van collaborateurs van bijvoorbeeld Sociale Zaken en Stichting Samen Werken, dat niet alleen domweg uitvoert wat het wordt opgedragen, maar daar zelfs arbeidsvreugd aan beleeft. Onderschat niet de aantallen die, trots als een pauw, hun arbeidszegeningen tellen in de twijfelachtige zekerheid belangrijke en hoogst sociale dingen te doen voor volk en vaderland, zoals bijvoorbeeld het bereiken van successen, lees: het opstrijken van een vette premie, bij het zo goedkoop mogelijk 'plaatsen' van banenpoolers en andere loon-uitgeklede arbeidskrachten. Als je die oogklep-ambtenaren zou moeten geloven behoor je in de banenpool 'gelukkig' te zijn, "achter de geraniums vandaan gehaald", "van de verpietering gered". Vóórdat ik in de banenpool gedwongen werd was mijn leven meer 'gevuld' dan nu. Ik gaf (taichichuan) aan onder anderen reuma-patiënten, was heel de dag bezig en daarmee heel gelukkig. Mijn hobby was immers mijn beroep! De banenpool maakte daar een abrupt en ongewenst einde aan. Mijn eigen ondernemingsplan werd door een ambtenaar van sociale zaken ongezien afgewezen en bij weigering van hun aanbod werd een strafkorting in het vooruitzicht gesteld. Over dwangarbeid gesproken... they made me an offer I couldn't refuse!
Het geven van een aalmoes aan de arme kan de rijke een weldadig gevoel geven. De minachting voor anderen kan in de geest zó geïnstitutionaliseerd zijn dat het achting wordt voor de levenskracht waarmee de arme de arme zijn lot draagt. Zo kunnen wethouders, raadsleden, burgemeesters, hoge ambtenaren en hun slippedragers apetrots zijn op hun bemoeienis met de banenpoolers. Banenpoolers worden toch maar mooi 'het genot' van nuttige arbeid geschonken... Als je hoort dat mensen drie, vier, zelfs vijf jaar gedwongen worden als banenpooler te werken en maand na maand afgescheept worden met een minimumloontje kun je toch niet anders concluderen dan dat ze wekelijks minstens tien uur voor niets werken! De gemeente die zo graag haar sociale maskertje draagt, gebruikt banenpoolers als slaaf; de moderne slaven dan deze, zich beschaafd noemende maatschappij. Veel werk'gevers' zijn maar wát blij met de subsidie die een banenpooler oplevert, dan hebben we tenminste geld over voor andere, 'leukere' dingen.
Niet alleen omdat banenpoolers worden gebruikt als loon-drukker voor alle werkers, maar ook en vóóral om de 'spitzbürgeliche' minachting die uit deze uitbuiting spreekt, schreeuwt dit schandaal om weerwoord, waarvan akte...

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 350, 17 november 2000