West Papua tegen het imperialisme

Naar aanleiding van een gesprek met een aantal kameraden over Indonesië en het recht van naties op zelfbeschikking, wil ik het graag hebben over de strijd van het volk van West Papua tegen het Indonesische imperialisme. Marx en Engels zeggen dat de arbeidersklasse geen vaderland hebben. In grote lijnen ben ik het met hen eens, maar nog steeds vind ik dat een nationale strijd tegen het imperialisme nodig is. West Papua is bewust van haar eigen nationale identiteit en streeft daarom naar een afscheiding van Indonesië. Er is een onafhankelijkheidsstrijd gaande waar hier weinig van bekend is.

door Oridek

Indonesië was ook een onderdrukte natie, onderdrukt en uitgebuit door Nederland, totdat zij haar onafhankelijkheid uitriep op 17 augustus 1945. Onder leiding van de PKI-leider Sukarno (de vader van de huidige vice-president van Indonesië, Megawati Sukarno Putri) behaalde Indonesië haar onafhankelijkheid op 27 december 1949. Indonesië is een overwinnaar van het Nederlandse imperialisme, maar haar revolutie is nog steeds gaande. Zij heeft een strijd geleverd tegen de imperialistische onderdrukking en uitbuiting door Nederland en heeft die strijd gewonnen. Na de overwinning nam zij de imperialistische trekken van Nederland over en eiste zij begin jaren vijftig het westelijk gedeelte van het eiland Nieuw Guinea op, het voormalig Nederlands Nieuw Guinea. Na een lange politieke twist tussen Nederland en Indonesië werd West Papua in 1963 overgedragen aan Indonesië. Wij werden van de ene kolonisator naar de andere kolonisator overgedragen.

in de steek gelaten
Al vanaf begin jaren vijftig kwam Nederland, uit angst Nederlands Nieuw Guinea kwijt te raken, bij de Papoea's aan met de belofte West Papua geleidelijk naar haar onafhankelijkheid te begeleiden. Er was een crisis gaande, tussen Nederland en Indonesië, die bijna uitliep op een grote oorlog. Op 1 december 1961 heeft Nederland middels een Koninklijk Besluit een landsvlag en een volkslied aan het volk gegeven. Nog geen jaar na die overhandiging, op 15 augustus 1962 sloten Nederland en Indonesië een akkoord, het "Akkoord van New York", waarin beide naties overeenkwamen, dat er in 1969 een vrije verkiezing plaats zou vinden in West Papua (the Act of Free Choice). Het zou een 'one man one vote' verkiezing zijn. Op 4 augustus 1969 werd er wel een volksraadpleging gehouden, maar niet naar de letter en geest van het genoemde Akkoord van New York. Er had een 'one man one vote' verkiezing plaats moeten vinden, maar dat heeft nooit plaats gevonden. Wel werd er van de ondemocratische verkiezingsmethode 'Musyawara' gemaakt. Van de 800.000 kiesgerechtigde Papoea's werden er 1025 kiesmannen uitgekozen om over het lot van de gehele bevolking van West Papua te beslissen. Die 1025 kiesmannen werden in kampen in afzondering gebracht, waar zij onder intimidatie werden geïndoctrineerd, omgekocht met cadeaus om voor aansluiting bij Indonesië te kiezen. De Act of Free Choice heeft toen niet plaatsgevonden. De Nederlandse overheid plus de Verenigde Naties hebben helemaal niets gedaan, om deze onrechtvaardigheid recht te zetten.

De toekomst
Uit protest tegen de mislukking van de uitvoering van de '