Geen bommen maar brood
een open brief
Landgenoten, Nederland staat op de zevende plaats van grootste wapenproducenten over heel de aarde. Wist u dat? Het kleine Nederland, dat nota bene pretendeert de mensenrechten zo hoog in het vaandel te dragen, is groot in de manier waarop het de mensheid voorziet van de wapens die nodig zijn om elkaar te vermoorden. Wat betekent het voor ons om te weten dat het onze eigen portemonnaie is die baat heeft bij het uitbreken en voortrazen van oorlog? Wij moeten er met zijn allen toch flink hard aan trekken, om ons kikkerlandje zo'n prominente plaats in deze lugubere tak van de economie te kunnen bezorgen. Het is hoog tijd dat we ons dat realiseren. Graag zouden wij geloven dat degene die de wapens maakt geen verantwoording draagt voor wat ermee gedaan wordt, maar hierin vergissen we ons. Zonder wapens geen wapengebruik; we zijn wel degelijk medeverantwoordelijk. Ook zouden wij zo graag geloven dat de inzet van wapens de vrede een stap dichterbij zou kunnen brengen, maar nog nooit heeft geweld een probleem opgelost, hooguit verschoven. Hoe kunnen wij genieten van onze groeiende economie terwijl elders het bloed van de slachtoffers van onze wapens over de aarde vloeit? Er komt een moment dat wij ons geweten wat dit betreft niet meer om de tuin kunnen leiden. Dit is een oproep aan alle medelanders die, op wat voor een manier dan ook, betrokken zijn bij wapenproductie en handel: STOP ONZE BIJDRAGE AAN DE OORLOG! Ieder van ons is in staat te beslissen om niet langer mee te doen aan het mogelijk maken van moord en om te begrijpen dat er al meer dan genoeg bloed heeft gevloeid. Werkgevers èn werknemers van onderstaande bedrijven, waarvan bekend is dat zij betrokken zijn bij de productie van wapens of onderdelen ervan: wij roepen u met klem op om uw bedrijf om te vormen naar een bedrijf dat slechts vreedzame doeleinden dient en geen aan wapenhandel gerelateerde orders meer aanneemt. Een schoon geweten is immers onbetaalbaar. Wanneer het erop lijkt dat het bedrijf waar u werkt niet mee gaat in deze omvorming, denk er dan eens over een andere baan te gaan zoeken. Niemand kan u dwingen om uw boterham te verdienen aan het voortrazen van de oorlog, en we kunnen ons voorstellen dat die boterham op een gegeven moment niet meer smaakt. Wanneer u in staat bent om oorlogsmaterieel te fabriceren, dan moet u met dezelfde vaardigheden toch ook in staat zijn om bij te dragen aan levensbevorderende projecten. Het kan beslist niet zo zijn dat deze baan de enige mogelijkheid tot werken voor u is; alleen al de gezondheidszorg van Nederland lijdt groot gebrek aan menskracht. Daar kunnen we iets aan doen. Wij kunnen eenvoudigweg beginnen met onze bijdrage aan wapenhandel om te buigen naar zorgdragen; dat zou al een geweldige eerste stap zijn, volledig in overeenstemming met de oproep van vrouwen en moeders die over heel de aarde gaat om zorg te dragen in plaats van wapens. Nu wij leven in een tijd dat het bedrijfsleven wil dat de regering toestemming geeft voor de grootste defensie uitgave ooit, dan is het hoog tijd voor ons, het volk, om goed bij onszelf te rade te gaan of WIJ wel willen dat in onze naam de oorlogsindustrie weer een grote impuls krijgt. De Verenigde Naties zijn in het leven geroepen om de toekomstige generaties te behoeden van de gesel van de oorlog. Dat kunnen ze niet zonder onze hulp. Wij, de gewone jongens van Jan de Wit, wij kunnen een DAAD stellen: wij zijn klein genoeg om samen al onze bijdragen aan de oorlog te kunnen stoppen. Het omsmelten van de wapens is een titanenklus, maar langer uitstel kunnen we ons niet meer permitteren. Wat houdt ons tegen om de mouwen op te stropen en deze klus met beide handen aan te vatten? We kunnen allereerst massaal uitrekenen hoeveel geld wij meebetalen aan militaire uitgaven (het V-biljet) en duidelijk kenbaar maken dat we willen dat dat geld aan vreedzame doeleinden wordt uitgegeven. Voorts moet er ondertussen toch een grote groep bedrijfsdeskundigen zijn die de onderstaande bedrijven gratis of tegen kostprijs kunnen helpen wanneer zij zich willen zuiveren van wapenbemoeienis, en last but not least, wij, degenen die niet bij onderstaande bedrijven werken, kunnen een fonds openen om met het geld daarvan de bedrijven die om willen buigen te helpen, alsook de mensen die een andere baan gaan zoeken omdat ze bij bedrijven werken die deze ommezwaai niet willen maken. Zo dragen we samen het verschil en er zijn genoeg geniale rekenaars onder ons die ervoor kunnen zorgen dat dat op een eerlijke manier gebeurt. Als we dan ergens moeten beginnen, waarom dan niet gewoon bij onszelf? Als we dan moeten beginnen, waarom dan niet nu? Als we oorlog kunnen maken, waarom dan geen vrede?
Met Vriendelijke Groeten, Irene van Schagen (
Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 366, 29 maart 2002
