De morele pikorde der minderheden

Sinterklaas had voor el-Moumni een onaardige verrassing in petto. Op 5 december jongstleden maakte justitie bekend dat deze Rotterdamse imam vervolgd zal worden wegens het discrimineren van homoseksuelen.

door Peter Edel

Aanleiding vormde een vijftigtal aangiften, die volgden op een uitzending van het televisie-actualiteitenprogramma Nova, waarin el-Moumni onder andere zijn op de Koran gebaseerde vrees kenbaar maakte dat homoseksualiteit uiteindelijk tot het uitsterven van de mensheid zal leiden. Het behoeft geen betoog dat de islamitische geestelijke de plank hier volledig missloeg. Er valt geen enkel bewijs voor te leveren dat homoseksualiteit tot een reductie van de bevolking zal leiden. Dat geldt ook voor de islamitische gemeenschap. Ondanks het feit dat homoseksualiteit daar zeker geen onbekend verschijnsel is, behoren moslims tegenwoordig in veel landen tot de snelst groeiende bevolkingsgroepen.
Alleen op basis van het bovenstaande blijkt al hoe idioot de uitlatingen van el-Moumni zijn. Toch is het een regelrechte aanfluiting om hem in dit verband te vervolgen. In een democratisch gezind land als Nederland kunnen niet alleen homoseksuelen in vrijheid leven, maar moet het tevens mogelijk zijn om de meest uiteenlopende meningen kenbaar te maken. Dat geldt ook -of juist- voor meningen die niet iedereen welgevallig zijn. Als je aan dat beginsel gaat tornen, is het gauw gedaan met de democratie. Er kan alleen 100% democratie bestaan. 99% is geen democratie. Dat homoseksuelen in vrijheid voor hun geaardheid kunnen uitkomen in Nederland, wordt mogelijk gemaakt door hetzelfde principe dat el-Moumni in staat zou moeten stellen om zich uit te spreken over zijn religieuze principes. Ook wanneer deze in de ogen van homoseksuelen als vijandig worden beschouwd.
Een veel genoemd argument voor vervolging van el-Moumni, is dat hij zou aanzetten tot geweld tegen homoseksuelen. Zo luidt echter niet de aanklacht tegen hem, want die gaat niet verder dan discriminatie. Logisch, want er is geen enkel bewijs dat de Rotterdamse imam zijn aanhang direct heeft opgeroepen homoseksuelen te molesteren. De man heeft in plaats daarvan herhaaldelijk verklaard dat hij in zijn preken tevens op het aspect van de Koran wijst dat tot vergevingsgezindheid maant ten aanzien van 'zondaars' als homoseksuelen. Het feit dat de media nauwelijks aandacht hebben voor deze kant van het verhaal, neemt niet weg dat dit iets anders is dan het aanzetten tot geweld. Er zal onder Marokkaanse jongeren beslist geweld tegen homoseksuelen worden gepleegd en er is alle reden om daar tegen op te treden. Maar tegelijkertijd heeft el-Moumni niets anders gedaan dan het uiten van een mening die gebaseerd is op een tekst over homoseksualiteit uit de Koran. In dat religieuze werk heeft el-Moumni als toegewijd moslim een heilig vertrouwen. Kritiek op zijn standpunt ten aanzien van homoseksuelen staat daarmee gelijk aan kritiek op zijn religieuze beleving.

Van Dijke
El-Moumni heeft het volste recht om zijn mening op de Koran te baseren, want we zijn in Nederland gelukkig nog niet zo ver dat dit religieuze geschrift verboden is verklaard. Aangezien de Koran niet vervolgd kan worden, heeft het openbaar ministerie er daarom maar voor gekozen om een imam uit Rotterdam voor de rechter te slepen. El-Moumni zal er waarschijnlijk niet eens zo mee zitten. Martelaarschap is erg populair in de moslimcultuur, al gaat het in dit geval dan niet om een moslim die een zelfmoordaanslag heeft gepleegd, maar om eentje die kans loopt een boete van 1000 gulden of daaromtrent te krijgen wegens discriminatie van homoseksuelen. Toch is het de vraag of het werkelijk op een veroordeling uit zal draaien. Onder strafrechtdeskundigen bestaan daarover heel wat twijfels. Er is namelijk een uitstekend precedent voor handen, met de zaak van het RPF Tweede Kamerlid Leen van Dijke, die zich een aantal jaren geleden eveneens moest verdedigen omdat homoseksuelen zich door hem gediscrimineerd voelden. De uitspraken van Van Dijke logen er evenmin om: hij meende homoseksuelen met 'fraudeurs en dieven' te kunnen vergelijken. Van Dijke baseerde zich op de homofobe passages uit het Nieuwe Testament, een geschrift waar hij vanuit zijn religieuze overtuiging rotsvast in vertrouwt. Toen de rechter Van Dijke veroordeelde, bestrafte hij niet zo zeer de uitspraken van dit Tweede Kamerlid, als wel diens religieuze principes. De leden van de Hoge Raad beslisten vervolgens terecht dat dit niet kon en spraken Van Dijke alsnog vrij. Aan de hand van deze uitspraak is het de vraag of het openbaar ministerie wel zo zeker weet of de zaak el-Moumni met een veroordeling zal worden afgesloten. De tenlastelegging bij el-Moumni laat zich immers goed vergelijken met die bij Van Dijke.

Er moet serieus rekening mee gehouden worden dat met dit proces een heel ander doel wordt gediend dan alleen het bereiken van een veroordeling. In plaats daarvan heeft het er meer van weg dat de vervolging van el-Moumni bedoeld is om moslims in Nederland in diskrediet te brengen. Het komt justitie daarbij heel goed uit dat in dit land een veroordeling iets volstrekt overbodigs is wanneer er discriminatie in het spel is. Een beschuldiging van dien aard is op zich vaak al genoeg om een persoon of een bevolkingsgroep langdurig zwart te maken in de publieke opinie. Dat laatste weet het openbaar ministerie heel goed. Gezien de twijfelachtige kans dat el-Moumni veroordeeld kan worden, lijkt zich hier dan ook met name de intentie van justitie te bevinden. Het opstarten van een juridische procedure om iemand te brandmerken, zonder dat er een reële kans is op een veroordeling, vormt voor het openbaar ministerie geen onbekend traject -geloof me ik spreek uit ervaring.

Morele pikorde
In plaats dat el-Moumni vervolgd wordt, zou er in Nederland een discussie moeten plaatsvinden. Die dient echter niet alleen te gaan over deze Rotterdamse imam en zijn anti-homo uitspraken, want het probleem houdt zeker niet bij hem op. Evenmin zou zo'n discussie bij de relatie tussen islam en homoseksualiteit moeten ophouden. Dat het verder gaat dan dat, bleek zojuist al uit de anti-homo opvatting van de christen Leen van Dijke. Waar deze discussie wel over zou moeten gaan, is over de combinatie religie-homoseksualiteit, want daar is in z'n algemeenheid alles mis mee. In feite moet het eerste religieuze systeem dat als homovriendelijk kan worden omschreven het daglicht nog zien.
Niet alleen in het Nieuwe, maar ook in het Oude Testament komen passages voor waarin de verschrikkelijkste dingen over homoseksuelen staan geschreven. Rabbijn Evers kan dan onder de huidige controverse wijselijk zijn mond houden, maar uit zijn religieuze overtuiging volgt dat hij homoseksualiteit net zo verachtelijk moet vinden als el-Moumni en Leen van Dijke. Als hij zou twijfelen aan de onfeilbaarheid van het Oude Testament zou hij immers in conflict komen met zijn eigen religieuze overtuiging en daar lijkt Evers me iets te strak voor in de leer.
Het valt niet te overzien of Evers er sowieso behoefte toe voelt om zijn religieuze mening over homoseksualiteit te uiten, al is het een feit dat zijn collega's in Israël zeer bedreven zijn in het zaaien van haat jegens homoseksuelen. Vast staat in ieder geval dat Evers, op basis van de uitspraak van de Hoge Raad in het proces tegen Leen van Dijke, het volste recht zou hebben om in het openbaar religieuze meningen te ventileren over homoseksualiteit. In de politiek correcte heilstaat Nederland is het echter ook om een andere reden moeilijk om een rabbijn te vervolgen, wanneer die zo dom zou zijn om zich positief uit te laten over de anti-joodse passages in het Oude Testament.
Door de morele voorsprong, die het politiek correcte volksdeel aan slachtoffers van de nazi's toeschrijft, staan joden bovenaan in wat ik hier 'de morele pikorde der minderheden' zal noemen. Met zes miljoen slachtoffers tijdens de Tweede Wereldoorlog staan zij daar onbetwist aan de leiding. Velen nemen daarom stomweg aan dat joden nooit zullen discrimineren. De racistische misdaden van Israël tegen de Palestijnen leveren echter het bewijs dat zij hier wel degelijk toe in staat zijn.
Over homoseksuelen kan ik iets soortgelijks schrijven. Ook zij werden het slachtoffer van de nazi's, met een hoge positie in de morele pikorde der minderheden als gevolg. In die rangorde staan homoseksuelen net iets lager genoteerd dan joden, maar ook voor hen geldt dat zij volgens velen niet met discriminatie en racisme in verband gebracht kunnen worden. Maar is dat ook in werkelijkheid zo? Wel, de top van het nationaal socialisme was zeker geen strikt heteroseksuele aangelegenheid, zoveel is wel duidelijk. Hitler maakte in de 'nacht van de lange messen' een einde aan het leven van de SA-leider Ernst Röhm, over wie algemeen bekend is dat hij de herenliefde bedreef. Er is wel gesuggereerd dat Röhm uit de weg werd geruimd omdat hij op de hoogte was van 'afwijkende' seksuele gedragingen van andere prominente nazi's. Zoals de voorliefde van Hermann Göring voor dameskleding. Ik zou hier ook nog over de homoseksuele geaardheid van Alfred Vierling -een voormalige medewerker van Janmaat's 'Centrum Democraten'- kunnen schrijven, maar het zal ondertussen wel duidelijk zijn dat een joodse of homoseksuele identiteit geen waarborg tegen racisme en discriminatie is. Waar het in plaats daarvan op neer komt, is dat een hoge positie in de morele pikorde der minderheden heel eenvoudig aangegrepen kan worden om zelf te discrimineren.

Reve
Omdat het morele niveau dat aan joden wordt toegeschreven net iets hoger ligt dan dat van homoseksuelen, moet een homoseksueel het in Nederland niet in zijn hoofd halen om het judaïsme te beschuldigen van het prediken van homohaat. In dat geval moet hij toch wel uitkijken om niet van antisemitisme beschuldigd te worden. Maar verder hebben Nederlandse homoseksuelen weinig te duchten van andere minderheden. De arrogantie die daar het gevolg van is, geeft niet alleen aanleiding tot kwesties met moslims, zoals nu met el-Moumni, maar ook tot allerlei andere rare toestanden. Zoals het bijna collectieve pleidooi dat onlangs door de culturele elite in Nederland werd gehouden voor het smerige vriendje van Gerard Reve. Het is duidelijk dat men probeert grenzen te verleggen, maar dit was mijn inziens duidelijk een stap te ver. Totale vrijheid voor homoseksuelen: mooi. Het homohuwelijk: prachtig. Maar het indirect vergoelijken van pedofilie? Maken de morele verworvenheden van homoseksuelen dat ondertussen ook al mogelijk in Nederland?
Moslims bevinden zich ergens onderaan binnen de morele pikorde der minderheden. Zij behoren niet tot de slachtoffers van Adolf Hitler, waardoor hun morele gehalte sowieso een stuk lager wordt ingeschat binnen het politiek correcte klimaat. In de praktijk hebben zij vrijwel alleen recht van spreken bij een confrontatie met extreem rechts. De vaak verguisde moslims zijn dan opeens weer zielig, aangezien extreem rechts zich als minderheid nog onder hen in de rangorde bevindt. Dat is uit de aard van de zaak gelijk ook zo'n beetje het laagste niveau in de morele pikorde der minderheden. Extreem links bevindt zich in veel opzichten overigens niet veel hoger.

Fortuijn
De affaire el-Moumni toont aan dat homoseksualiteit in Nederland goed kan dienen als dekmantel voor het discrimineren van moslims, of andere gelovigen. Dat betekent zeker niet dat iedere homoseksueel gelijk een moslimhater is, maar de praktijk leert dat het gebeurt. Homoseksualiteit maakt 'Leefbaar Nederland' lijsttrekker Pim Fortuijn in ieder geval erg geschikt om in Nederland een 'koude oorlog tegen de islam' te beginnen. Het is immers net even moeilijker om een politicus van discriminatie te beschuldigen, die deel uitmaakt van een bevolkingsgroep die door de nazi's werd vermoord. Vermeldenswaardig in dit verband is het voorstel dat de Amsterdamse hoogleraar David Pinto enige tijd geleden deed. Hij wilde het lijsttrekkerschap met Fortuijn delen, onder het motto: met een poot en een jood aan de leiding, kan helemaal niemand Leefbaar Nederland nog iets maken.

Zoals de kaarten er nu in Nederland voor liggen wordt el-Moumni vooral vervolgd omdat moslims zo weinig voorstellen in de morele pikorde der minderheden. In die omstandigheden is van alles geoorloofd tegen moslims om de situatie te verergeren. Zoals een volstrekt eenzijdige berichtgeving in de media. De kwestie el-Moumni zegt alles bij elkaar opgeteld meer over de discriminatie van moslims in Nederland, dan over de discriminatie van homoseksuelen. De vervolging van de Rotterdamse imam sluit naadloos aan bij de hetze tegen moslims, die ooit met de kruistochten begon, maar recentelijk weer eens goed is opgelaaid naar aanleiding van de 911-aanslagen. Het gaat te ver om de anti-moslimcultuur in de westerse wereld die sindsdien is ontstaan gelijk te stellen aan het antisemitisme van de nazi's in de jaren dertig, maar raakvlakken zijn er beslist.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 363, 20 december 2001