Kort nieuws

DenBosch tegen oorlog

Zolang er bommen vallen staan er elke donderdagavond van 19 tot 20.30 uur een stel mensen met fakkels en pamfletten te demonstreren op het Bossche Kerkpleintje. Tegen de oorlog in het algemeen en de deelname van Nederland daaraan in het bijzonder. Dagelijks vallen er dodelijke slachtoffers onder de nu reeds maandenlange Amerikaanse en Engelse bombardementen op veelal onschuldige burgers in Afghanistan. Het ziet er naar uit dat de oorlog zich zal verplaatsen naar andere regio's. Zolang die bommen vallen staan we op het Kerkpleintje in DenBosch. Sluit je aan, verzet je tegen de apathie van te velen jegens deze misdaden tegen de menselijkheid en meng je in het publieke debat. Spreek je vakbond erop aan, je politieke beweging, je buren, je kapper, de tandarts en de conducteur...

be equal - be different

Van 7 tot 17 januari is de fototentoonstelling "be equal - be different" te zien in de hal van het stadhuis te DenBosch. Een Europees project tegen discriminatie, in DenBosch georganiseerd door Basta! meldpunt tegen discriminatie (Luijbenstraat 21, 5211 BS, DenBosch 073.6919778)

demonstratie

Op zaterdag 22 december, om 13 uur een grote vredesdemonstratie in Den Haag: "Terrorisme: is oorlog de oplossing?" Met een cultureel programma en diverse sprekers in
Koekampstraat bij Malieveld. Om 14 uur vertrek demonstratie door de stad. Einde op het Spui. Meer informatie via 070.3251102 en 070.3603676

not guilty

"Not Guilty" is de titel van een nieuw vlugschrift van Willem Oltmans dat zojuist bij de Bredase uitgeverij Papieren Tijger is verschenen. De VS worden hierin beschreven als een schurkenstaat. Nu ze uit het ABM-verdrag met de russen zijn gestapt is ontbinding van de NAVO voor de hand liggend, aldus Oltmans. Een veertig pagina's betoog in het engels waar de vonken van af spatten. Voor 7 euro's (isbn 90-6728-135-2)

crimineel rusland

Eveneens bij Papieren Tijger verschenen is een nieuw project van Bas van der Plas in de serie "Berichten uit de voormalige Sovjet-Unie". Onder de titel "Brat, een gids door crimineel Rusland" geeft hij een indruk en overzicht van de invloed van de Russische onderwereld. Eerder van hem verscheen "Georgië, traditie en tragedie in de Kaukasus". Ga kijken op internetadres www.stelling.nl/pt (isbn 90-6728-128-x)

dierenellende

Onderstaande brief kwam binnen bij de organisatie "plezier zonder dier". Deze club activisten verzet zich tegen de uitbuiting en het misbruik van dieren voor amusement. Aangezien wij pas geleden -zie Kleintje 358 met daarin het artikel "dierenbeulerij" van Joep Zwaard- ook aandacht aan het circus hebben besteed plaatsen wij hieronder deze brief van ene Kees van der Graaf, naar eigen zeggen "Circuspromotor van de Club van Circusvrienden" uit Dordrecht. Ook hebben we Joep Zwaard om een kort commentaar gevraagd.

Blijf van het circus af!
"Hoe durven jullie te beweren dat de dieren in het circus niet goed gehuisvest of verzorgd worden. Jullie zijn volgens mij gewoon uit op sensatie om in de belangstelling te staan, dat jullie naam wordt genoemd in de media. Maar met al die pamfletten die jullie bij de circussen uitdelen, daar bereiken jullie niets mee. De mensen zien jullie niet eens staan. Jullie hebben totaal geen verstand van dieren, vooral niet van circusdieren. Zolang ik leef lukt het jullie zeker niet de dieren uit het circus te krijgen. Daar ga ik persoonlijk met een groep vrienden voor zorgen. Jullie kunnen weerstand bieden, maar dan zal je de eerstvolgende keer zien wat wij gaan doen. Wij zullen jullie krachtig tegen gaan houden, zodat je niet meer de kans krijgt die waardeloze pamfletten met leugens aan het publiek uitdelen. Jullie zouden beter eens wat meer weerstand moeten bieden bij de dierproeven, dat is pas schandelijk. Maar dit is de laatste waarschuwing, blijf van het circus af, anders krijgen jullie problemen".

(Kees v.d. Graaf, Dordrecht)

De wraak van de tijgers

Wat moest ik hartelijk lachen toen ik bovenstaande brief kreeg voorgelegd terwijl ik nog diezelfde ochtend in een ochtendblad het uitgebreide verslag had gelezen van een circustijger die haar dompteur aanviel. Terwijl de katten na een optreden via de kooisluis naar de gevangeniswagens terug werden geleid, heeft een van de schatten middels een fikse uithaal door de tralies heen het bovenbeen van de betreffende gevangenisbewaarder annex cipier annex beul opengescheurd. Fantastisch! De wraak der tijgers! Jullie hebben helemaal geen verstand van circusdieren, zo dreigschrijft van de Graaf. Nee, de dompteurtypes, die hebben pas verstand van circusdieren! Die blijven bij hoog en laag beweren dat de beesten het naar hun zin hebben. Leven in vrachtwagens van een paar vierkante meters en elke avond twee keer door een brandende hoepel springen. Waarom er altijd ofwel dikke tralies, ofwel een felle zweep (soms zelfs een stroomstok!) tussen de dompteurs en de beesten moet zitten? Voor de sier? Voor de spanning?
Er zit maar een ding op!!! Boycotten!!! Geen circus meer! Of wat dacht je van dreigbrieven? Gewoon een antrax-envelopje waarin je melding maakt van je aanstaande dierenbevrijdingsactie op het terrein van de circustent. Wat dacht je van een leuk persbericht in het plaatselijke krantje waarin je aankondigt dat je tijdens de voorstelling ijzerzagen zult uitdelen en oproept kinderen thuis te houden. Wat dacht je van stukken vlees met daarin een stevig - doch ongevaarlijk - slaapmiddel! Zodat de lieve katschatten tegen aanvangstijd lekker in dromenland op bezoek zijn. Weet je wel, dat land waar je vrij bent, geen zwepen bestaan, geen ijzeren bitten en beugels waar je op kauwen moet en waaraan die godvergeten etters van ruiters lopen te sjorren als ze willen dat je een bepaalde kant op loopt.
En als je dan toch bezig bent. Wat houdt je eigenlijk tegen om de konijntjes, de vogeltjes, de muizen, ratten, spinnen en muggenlarven uit de dierenwinkel te bevrijden! En wat houdt je tegen om die paardrijders (weet je wel, van die patserige kak-adolescentjes of die truttige prepubermeiden) de huid ongelofelijk vol te schelden! "Het is een sterk paard hoor, hij kan me makkelijk dragen" pareerde zo'n gozer onlangs, toen ik hem kritisch en cynisch bevroeg wat hij op de rug van het dier deed. "En waarom heb je dat zo'n ijzeren ding in z'n bek zitten!!!" heb ik hem toegeschreeuwd, maar hij had het arme dier al de sporen gegeven en zal buiten het gehoorbereik hebben gezeten. De volgende keer zal ik beter voorbereid zijn. Ik wandel alleen nog in gezelschap van een ijzerzaag.

(Joep Zwaard, Den Bosch)

Madeliefjessnijder

De afgelopen weken heeft het Amerikaanse leger in Afghanistan met regelmaat een bom gebruikt die verboden is: de BLU-82B. Een bom die om de heftigheid te maskeren 'liefkozend' de 'daisy-cutter' oftewel de 'madeliefjessnijder' wordt genoemd.
De BLU-82B werd eerder ook al gebruikt in Vietnam en Irak. Het International War Crimes Tribunal dat onderzoek deed naar oorlogsmisdaden van de VS in Irak noemde het gebruik van de bom illegaal, omdat deze daar werd gebruikt tegen troepen, burgers en olievelden. De BLU-82B is de zwaarste conventionele bom die bestaat. Hij weegt 15.000 pond en is daarmee te zwaar om te worden gebruikt door een normale bommenwerper. De bom wordt daarom door transportvliegtuigen (de MC-130) vervoerd en vervolgens aan een parachute omlaag gelaten. De lading van de bom bestaat uit een mengsel van ammonium-nitraat, aluminiumpoeder en polystyreen. Net voordat de bom de grond raakt wordt een kleinere lading explosieven tot ontploffing gebracht die vervolgens een licht ontvlambare stofwolk produceert. Als deze wolk ontploft ontstaat er een schokgolf die in een straal van honderden meters alles wegvaagt, waarbij er geen krater ontstaat. Vanwege dat laatste effect is de bom oorspronkelijk ontwikkeld voor de oorlog in Vietnam. In één klap kon een landingsplaats worden gemaakt voor helikopters, omdat er geen boom meer overeind stond.
In 1991 werd de bom vervolgens ook veelvuldig gebruikt tegen Iraakse troepen. Het gebruik had zowel anti-personele als psychologische redenen. Bij de ontploffing ontstaat namelijk net als bij een kernbom een grote paddestoelwolk en veel Iraakse soldaten deserteerden bij het zien van die wolk. Maar het feitelijke huidig gebruik van de bom is vanwege de enorme schokgolf die ontstaat bij de explosie. De transportvliegtuigen die de bom afwerpen moeten op tenminste twee kilometer hoogte vliegen om niet ook te worden beschadigd door die schokgolf. Op de grond wordt iedereen die zich bevindt in een gebied met een diameter van vier kilometer ofwel gedood, ofwel zwaar gewond door scheurende longen en oorvliezen. Het is om die reden dat de bom onder het oorlogsrecht verboden is.
Het was verbazingwekkend hoe snel de Noordelijke Alliantie in Afghanistan enkele dagen voor het begin van de Ramadan ineens een doorbraak forceerde naar Kabul, terwijl er in de eerste weken van de 'oorlog tegen het terrorisme' vrijwel geen gebied werd veroverd op de Taliban. Begin november meldden de media het gebruik van de 'daisy-cutter', waarbij alsof het beelden uit de film Dr. Strangelove van Kubrick betrof Amerikaanse commando's werden afgebeeld zittend op deze bommen. Korte tijd na de eerste meldingen viel Kabul. Het heeft er alle schijn van dat de VS met inzet van deze bommen het pad naar Kabul heeft geëffend. Met precisiebombardementen heeft het in ieder geval niets te maken. Waarom wordt er alleen tegen 'clusterbommen' geprotesteerd? Het effect is vele malen desastreuzer.

(Hans de Bruin)

Kedichem en Carette

Zand en ik zijn weer vriendjes. Afgelopen voorjaar was ik gebelgd over een column van hem of haar. Het ding stond bol van ranzige leukigheid over asielzoekers en bijstandsmoeders. Maar twee Kleintjes geleden besloot het cursiefje met 'Kedichem' en kreeg de schrijverster gelukkig weer menselijke trekjes.
Niet dat de analyse in het stukje klopt. Het relaas gaat ongeveer van dat in Kedichem de bijl aan de wortels van de CD werd gelegd. Helaas voor Zand was het echter Frits Bolkestein die Janmaat overbodig maakte. Vreemdelingenhaat en fascistische opvattingen kwamen in Nederland weer uit de fles zodra ze met een hete aardappel in de keel en voor een gehoor van sociaaldemocratische coalitiegenoten gespuid konden worden. Shame on us Zand, maar we kunnen er niet om heen dat we om het huidige Nederland te voorkomen, indertijd die bijl in die aardappel hadden moeten zetten. Als ik terugkijk op de negentiger jaren, denk ik dat 'wij van uiterst links' toen alleen iets hebben bewogen door Kosto uit zijn villa te blazen.
Waarom ik dat denk? Omdat mij dat tenminste het gevoel gaf en nog geeft dat we niet helemaal stil hebben gezeten. Omdat het hetzelfde gevoel is waarmee ik Elf September heb ondergaan. Iemand doet dat waarvan generaties gedroomd hebben, en mijn zegen heeft 'ie. Natuurlijk, nog voordat die torens goed en wel omliggen besef ik ook dat de dader waarschijnlijk een door de CIA opgeleide schurk zal zijn. Maar Korea, Vietnam, Chili, Gaza, Bagdad en dan vergeet ik er een heleboel, schreeuwden om dit moment. Om dit gevoel. Inderdaad, vluchtende beurshandelaren en Amerikanen die 'Oh, my God' roepen en dit keer niet omdat ze een fancy auto zien. Kosto die het allernodigste bijmekaar raapte om daarna het vege lijf te redden.
De opstand van de armen. Natuurlijk, elf september was niet wat Dien Bien Phoe indertijd met de Fransen deed. Voor die was de billekoek in de Indochinese jungle meteen het einde van hun imperialistische dromerij. Twaalf september in de US of A was al een erg normale dag en de beurs gaat harder als ooit tevoren. Maar het gaf en geeft een kick. Voor al is het maar die ene keer terug slaan. Laten zien dat je er bent en waar je voor staat. Ja heus Zand, jouw Kedichem gaf dat gevoel ook wel een beetje. Maar ik moet voor een ander voorbeeld toch over jullie landsgrenzen. Niet helemaal naar Palestina of Mexico maar naar België. België, het land waar chaos nog steeds een fatsoenlijke plaats opeist.
Hier in Finland kun je hem niet krijgen dus koop ik bij verblijf in Nederland altijd even een Belgische krant. De Standaard. Heeft im Grossen und Ganzen nog dezelfde trekjes van tien jaar terug. België bestaat maar voor de helft, over de Franstaligen niets meer dan dat in groot-Brussel maar zestien procent van hen de nederlandse taal beheerst. Maar dan, op pagina twee, die met de misdaden en de berechting daarvan, onder dat van de 38-jarige man in Deinze die een zeventienjarig dienstertje achttien kogels in het onderlijf zond omdat zij zijn vriendinnetje niet meer wilde zijn, in misschien tien regels het bericht dat Pierre Carette niet vrij komt.
Ik ken de naam Pierre Carette niet maar bij de afkorting CCC haal ik heel diep adem. CCC is Frans voor Strijdende Communistische Cellen. CCC, lieve Zand, was in de jaren tachtig van Kedichem, Hans Kok en de eerste bom van RaRa in Duivendrecht, in die jaren tachtig waarin de ster van Aad Kosto nog stijgende was en Bolkestein nog voor de Shell in Zuid-Afrika werkte, CCC was toen jouw en mijn gevoel in België. De tegenhanger van de door de plaatselijke Democrazia Christiana gefinancierde Bende van Nijvel. Ik weet niet of Carette zijn levenslang te wijten is aan het feit dat er met de campagne van CCC mensenlevens gemoeid zijn geweest maar voor zover ik me herinner, joegen Carette cs 's nachts de gordijnen van militaire terreinen in de brand waar de Bende van Nijvel automatische pistolen leegschoot in zaterdagmiddagse supermarkten.
Pierre Carette werd samen met drie anderen in 1988 veroordeeld. De anderen zijn vervroegd vrijgelaten maar Carette blijft vast omdat hij een psychiatrisch onderzoek weigert. De Standaard citeert uit een telefoontje met de nu 49-jarige Pierre: 'Alsof politieke inzet getuigt van een gestoorde geest.' Dat gevoel.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 363, 20 december 2001