Nu zijn wij de oorlogsmisdadigers

Wij zijn op weg om de oorlogsmisdadigers van Afghanistan te worden. De luchtmacht van de VS bombardeert Mazar-i-Sharif voor de Noordelijke Alliantie en onze heroïsche Afghaanse bondgenoten - die mensen in Kaboel tussen 1992 en 1996 afslachtten - trekken de stad binnen en executeren ongeveer 300 Talibanstrijders.

door Robert Fisk

De rapportage is een voetnoot op de satelliet-televisiekanalen, een "pennestreek" in de journalistieke taal. Volkomen normaal, zo schijnt het. De Afghanen hebben een "traditie" van wraak. Daarom is met de strategische hulp van de luchtmacht van de VS een oorlogsmisdaad begaan.
Nu hebben we de Mazar-i-Sharif gevangenis-"opstand", waarbij Taliban gevangenen het vuur openden op hun cipiers van de Alliantie. Speciale troepen van de VS - en, naar bleek Britse troepen - hielpen de Alliantie om de opstand neer te slaan en vrijwel zeker werden sommige gevangenen, zo vertelt CNN ons, toen ze probeerden te ontsnappen geëxecuteerd. Het is een afgrijselijke gebeurtenis. Britse troepen worden nu bezoedeld door oorlogsmisdaden. Binnen enkele dagen heeft de correspondent van The Independent Justin Huggler nog meer geëxecuteerde Taliban-leden in Kunduz aangetroffen.
De Amerikanen hebben zelfs minder excuses voor deze massaslachting. Want de Amerikaanse minister van defensie, Donald Rumsfeld, verklaarde heel uitdrukkelijk gedurende het beleg van de stad, dat luchtaanvallen van de VS op de Taliban verdedigers zouden stoppen "als de Noordelijke Alliantie daarom vroeg". Als we de onthulling dat de schurken en moordenaars van de Noordelijke Alliantie nu opereerden als controleurs van het luchtruim voor de luchtmacht van de VS in zijn strijd tegen de schurken en moordenaars van de Taliban buiten beschouwing laten, plaatst dhr. Rumsfeld's beschuldigende opmerking Washington in de getuigenbank van een proces inzake oorlogsmisdaden boven Kunduz. De VS werkten militair volledig samen met de gevechtseenheden van de Noordelijke Alliantie.

Holocaust
De meeste TV-journalisten hebben tot hun schande geen of weinig interesse getoond in deze beschamende misdaden. Praatjes makend met de Noordelijke Alliantie, wat babbelend tegen de Amerikaanse troepen, hebben de meesten niet veel meer gedaan dan de oorlogsmisdaden tegen de gevangenen ergens in hun reportages te melden. Wat is er in hemelsnaam mis gegaan met onze morele kompassen sinds de elfde september?
Misschien kan ik een antwoord in overweging geven. Na de twee wereldoorlogen, kweekten wij - het "Westen" - een woud van wetten om verdere oorlogsmisdaden te voorkomen. De allereerste Anglo-Frans-Russische poging om zulke wetten te formuleren kwam voort uit de Armeense Holocaust door toedoen van de Turken in 1915; De Entente zei dat het "alle leden van de Ottomaanse regering en die van haar agenten die betrokken zijn bij zulke massamoorden", persoonlijk verantwoordelijk zou houden. Na de Holocaust en de ineenstorting van Duitsland in 1945 verwees artikel 6:C van het Neurenberger handvest en de preambule van de VN over volkerenmoord naar "misdaden tegen de menselijkheid". Elke nieuwe oorlog na 1945 produceerde een stapel wetgeving en de creatie van steeds meer groepen die opkwamen voor de mensenrechten om de wereld over te halen de liberale humanistische Westerse waarden te respecteren.
Gedurende de afgelopen 50 jaar zaten we op onze morele preekstoel en lazen de Chinezen en de Sovjets, de Arabieren en de Afrikanen de les over mensenrechten. We gaven onze mening over de schendingen van de mensenrechten door Bosniërs, Kroaten en Serven. We zetten velen van hen in de beklaagdenbank, net zoals we dat deden met de Nazi's in Neurenberg. Duizenden dossiers werden geproduceerd die - in afschuwelijk detail - de geheime rechtbanken en doodseskaders en martelingen en onwettige executies die werden uitgevoerd door schurkenstaten en ziekelijke dictators beschreven. En zeer terecht.
Toch gingen we plotseling na de elfde september idiote dingen doen. We bombardeerden Afghaanse dorpen in puin, samen met hun inwoners, terwijl we de krankzinnige Taliban en Osama bin Laden de schuld van onze slachtingen gaven. En nu hebben we onze gruwelijke militaire bondgenoten toegestaan om hun gevangenen te executeren. President George Bush heeft bij wet een aantal geheime militaire rechtbanken ingesteld om iedereen die in de ogen van de verschrikkelijk inefficiënte Amerikaanse inlichtingendienst als een "terroristische moordenaar" wordt gezien te berechten en uit de weg te ruimen. En laten we ons niet vergissen, we praten hier over wettig gesanctioneerde doodseskaders van de Amerikaanse regering. Zij zijn natuurlijk in het leven geroepen, opdat Osama bin Laden en zijn mannen, als ze gepakt in plaats van gedood zouden worden, geen openbare verdediging hebben; gewoonweg een schijnproces en een vuurpeloton.

moorden
Het is duidelijk wat er is gebeurd. Als mensen met een gele of zwarte of bruin getinte huid, met Communistische of Islamitische of Nationalistische geloofsbrieven hun gevangenen vermoorden of bommentapijten over dorpen leggen om hun vijanden te vermoorden of doodseskader-rechtbanken oprichten, moeten ze veroordeeld worden door de Verenigde Staten, de Europese Unie, de Verenigde Naties en "beschaafde" wereld. Wij zijn de meesters van de mensenrechten, de Liberalen, de vooraanstaanden en goeden die kunnen preken tot de arme massa's. Maar als onze mensen worden vermoord - wanneer onze schitterende gebouwen worden verwoest - verscheuren we alle wetgeving over mensenrechten, sturen B 52-bommenwerpers naar de verarmde massa's en vermoorden onze vijanden.
Winston Churchill had de visie van Bush ten aanzien van z'n vijanden. In 1945 was hij voorstander van onmiddellijke executie van het Nazi leiderschap. Toch kregen de Nazi-moordenaars, ondanks het feit dat ze verantwoordelijk waren voor tenminste 50 miljoen doden - dat is 10.000 keer meer dan het aantal slachtoffers van de elfde september - een proces in Neurenberg, omdat VS-president Truman een opmerkelijk besluit nam. "Executies of bestraffingen zonder aanzien des persoons", zei hij, "zonder definitieve en eerlijke vaststelling van schuld, zouden het Amerikaanse geweten onwaardig zijn of onze kinderen zouden daar niet met trots op terug kijken."
Niemand zou er verbaasd over moeten zijn dat de heer Bush - een kleine Texas' Executie-Gouverneur - de moraal van een staatsman in het Witte Huis niet begrijpt. Wat zo schokkend is, is het feit dat de Blairs, Schröders, Chiracs en alle televisie jongens zich op zo'n laffe wijze in stilte hullen ten aanzien van de executies in Afghanistan en de wetgeving in Oosteuropese stijl die sinds de elfde september wordt gesanctioneerd.
Er hangen spookachtige schaduwen rond die ons herinneren aan de gevolgen van moord door de staat. In Frankrijk komt een generaal voor het gerecht, nadat hij heeft toegegeven dat hij in Algerijnse oorlog van 1954-62 gemarteld en gemoord heeft, omdat hij over z'n daden sprak als "te rechtvaardigen daden uit plichtsbesef, zonder plezier en berouw gepleegd". En in Brussel zal een rechter uitmaken of de Israëlische minister Arial Sharon vervolgd kan worden voor zijn "persoonlijke verantwoordelijkheid" voor de massaslachting in Sabra en Chatila van 1982.
Ja, ik weet dat de Taliban een wreed stelletjes schoften zijn. Zij begingen de meeste van hun massamoorden buiten Mazar-i-Sharif in de late jaren 90. Zij executeerden vrouwen in het voetbalstadion van Kaboel. En ja, laten we ons herinneren dat de elfde september een misdaad tegen de menselijkheid was.
Maar ik heb een probleem met dit alles. George Bush zegt dat "je of voor ons of tegen ons bent" in de oorlog voor de beschaving en tegen het kwaad. Nu, ik ben zeker niet voor bin Laden. Maar ik ben niet voor Bush. Ik ben actief tegen de brutale, cynische, leugenachtige "oorlog voor de beschaving" die hij op zo'n leugenachtige wijze in onze naam is begonnen en die nu even veel levens heeft gekost als de massamoord van het "World Trade Centre".
Op dit moment denk ik onwillekeurig aan mijn vader. Hij was oud genoeg om gevochten te hebben in de Eerste Wereldoorlog. In de derde Slag van Arras. En toen hoge leeftijd hem tegen het einde van de eeuw overmande, ging hij tekeer tegen de verwoesting en moord van de oorlog van 1914-18. Toen hij in 1994 stierf erfde ik de eremedaille waarop hij eens zo trots was, bewijs van het feit dat hij een oorlog die hij was gaan haten, verafschuwen en verachten, had overleefd. Op de achterkant staat geschreven: "De Grote Oorlog voor de Beschaving". Misschien zou ik hem naar George Bush moeten sturen.

(bovenstaand artikel -geschreven door Robert Fisk- is een vertaling door Ronald de Vries van "We are the war criminals now" uit de Britse krant The Independent van 29 november 2001. Veel stukken van Robert Fisk zijn te vinden op internet-adres www.robertfisk.com)

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 363, 20 december 2001