Pindakaas of semtex

De eenvoudigste handelingen worden in dit post-WTC-tijdperk gevaarlijk. Over straat lopen, zeker als het de verkeerde straat, of het verkeerde moment, of verkeerd gezelschap betreft; het wordt vastgelegd met camera's.
Voldoet je snoet aan bepaalde kenmerken dan kom je via de lijn van camera, databestand en oortje van de portier of bewaker een disco of zelfs V&D niet meer in. De geneugten van facial recognition. Pluk ze.
In de VS lopen nu de eerste processen tegen bibliothecarissen die het leengedrag van bibliotheekgebruikers weigeren door te geven aan de nieuwe super inlichtingendienst Homeland Security. Ook in de VS gaan kabel-tv-maatschappijen verplicht worden om via een retoursignaal te registreren welke huiskamer naar wat kijkt.
In Engeland worden de GSM-masten gebruikt als radar om op die manier je positie exact te kunnen bepalen, en dus niet zo onnauwkeurig als 'in het gebied van de mast'. Maar dit is slechts een eerste stapje naar meer, veel meer. Binnen 10 jaar is iedereen GPS-gelabeld, dat wil zeggen traceerbaar. Zo is het nu al mogelijk voor 'verontruste' ouders om een GPS-chip in hun kind te laten implanteren; iets minder draagkrachtige ouders kunnen nu al hun toevlucht zoeken tot horloges met GPS-chips.
In de jaren 80 van de vorige eeuw werd er schande van gesproken dat ieder mens in tegen de honderd databestanden zat. Nu zitten we in tegen de duizend en slaapt iedereen lekker, mat zijn air-miles en chipknip als big brother devices onder het kussen.
Te wild allemaal? In het proces tegen Volkert vd G is op basis van inhoudsanalyse vastgesteld in welke periode de pindakaas die in een potje aangetroffen werd geproduceerd is. Hoe? Eenvoudig: per productiepartij blijkt die kaas chemisch gelabeld te worden, net als Semtex, maar dat is voor een beetje Kleintje lezer gesneden koek, nietwaar?

Orwell: van waakhond tot watje.

Zand

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 378, 18 april 2003