Het sweetlordbeatle'tje is grounded

Types als Ron Pokon zien in dierlijk leven blijkbaar niet zo bijzonder veel waardevols. Wat een misselijk gedichtje, notabene aan mij opgedragen. Ron wil jus bij z'n varkenslappen, konijnenbillen en kippenborsten want hij vindt ze (schattig maar) te droog notabene! Zal ik jou vraatzuchtige vleeseter even uitleggen waarom de drie schatjes zo droog zijn! Omdat alle tekenen van leven of die op verdwenen leven zouden kunnen duiden eerst uit de dieren zijn verwijderd! Als een varken geslacht wordt ligt het niet een uurtje later al op de schappen van de supermarkt. Je denkt misschien vers gedode dieren te eten, niks is minder waar... Eerst laat de slachter al het bloed uit het dier lopen en vervolgens moet het vlees nog een dagje 'rusten'. Niet in een vriezer of zo, gewoon aan de buitenlucht. Vroeger noemde men dat nog eerlijk 'het versterven van het vlees'. Wat dacht je anders dat je rook als je voorbij het slachthuis fietste? Slachtafval? Vergeet 't maar! Die zit al lang in de worsten en ingeblikte produkten verwerkt. Nee, wat je ruikt zijn lijken! Lijken die een dag later naar de slager op de hoek worden gebracht om daar een uur of wat later in karbonades en magere hamlappen in de vitrine te verschijnen. Dat jouw vlees er bij de slager 'nog' zo rood uitziet heeft niets met de levende oorsprong ervan te maken maar met toegevoegde kleurstoffen. Dát maakt jouw dagelijkse portie dier zo droog Pokon, en je eigen niveau van humor!

Kippen kakelen zo gezellig... hoe kóm je d'r op! Doet me aan die oude reclame denken waarin Henk Molenberg een geplukte kip in beeld kust terwijl hij op z'n semi-italiaans "kiepe-kiepe" uitkraamt. Infantiel. Of die reclame van die gozer die vertelt dat ie altijd kip met perziken maakt als z'n vrienden op bezoek komen. En dat ie "trouwens wel steeds meer vrienden krijgt". Zulk een imbeciele kerel zal mij nooit als vriend vinden. En ik laat eenieder maar vast weten dat de eerste de beste zultkop die mij kip met perziken waagt voor te zetten zichzelf uiteindelijk in het achterwerk van het arme dier terug zal vinden! Kip met zult!

Maar goed, noch Pokon noch kippen met perziken waren de reden voor mij om weer eens in de pen te klimmen. Aanleiding is een artikel dat ik onlangs onder ogen kreeg, waarvan ik gaandeweg lezend misselijker en misselijker werd.

Het gaat over bladluizenbestrijding. En hoe dat op een 'milieuvriendelijke' manier te doen. Onzin, zou je zeggen, bladluizen hebben toch al een natuurlijke vijand: lieveheersbeestjes. Inderdaad, maar een stel Franse onderzoekers neemt met het gedrag van deze schattige (niet droog, Pokon) kevertjes geen genoegen. De stouterds vliegen namelijk wel eens weg voordat ze álle bladluizen hebben opgegeten. Schandalig niet?! Daar hebben die onderzoekers iets heel knaps op bedacht. Ze hebben een groep van de diertjes blootgesteld aan ioniserende straling en een mutaties opwekkend chemisch middel. Het chemische goedje en de ionenstralen hebben allerlei mutaties in de volgende generatie van het groepje lieveheersbeestjes veroorzaakt. Exemplaren met 18 poten, exemplaren met ogen zo groot als die van E.T., exemplaren met bokshandschoentjes en exemplaren zonder vleugels... Eureka! Volgens de onderzoekers zijn de vleugelloze beestjes de ideale luizenverdelger. Je zet ze op een plant en ze hebben geen keus dan om te blijven zitten tot de laatste luis weg is.
Nou vraag ik je. Waar zijn we nou helemaal mee bezig! Hier is helemaal niks milieuvriendelijks aan! De natuur wordt wederom gemanipuleerd ter meerdere eer en glorie van ons eigen gemak. Stel je jezelf eens voor in de rol van zo'n lieveheersbeestje! Fabrieksarbeiders willen te vaak broodpauze dus verwijderen we de maag? Kantoorklerken moeten te vaak naar de WC dus verwijderen we de blaas? Het doet me aan werkkampen denken. Werkkampen voor lieveheersbeestjes, denk je eens in. Bij mij staan vleugels symbolisch verbonden met vrijheid, hoe vaak droomde ik al niet vleugels te hebben. En nou nemen een stel van die greenpeace-moordenaars die beestjes gewoon hun vleugels af. Om over de manier waarop nog maar te zwijgen....gewoon willekeurige mutaties kweken. Ik wed dat ze daar de mislukte mutaties nog als frituurhapje bij de bordeaux hebben geserveerd! Le salots!

Joep Zwaard, DenBosch

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 326, 30 oktober 1998