Duits afluisterschandaal

Ter aanvulling van het artikel 'Toenemende repressie in Duitsland' in Kleintje nummer 289 het volgende. In Der Spiegel (nummer 42, 161095) stond een verontrustend bericht over 'pro-aktieve' opsporingsmethoden van de Duitse politie die middels een proces rechtsgeldig geworden zijn. Het gaat om het volgende: in juni 1993 monteerden enkele leden van het LKA (Landeskriminalamtes) afluistermikrofoontjes in twee vakantiehuisjes in het lieflijke dorpje Wanderath in het Eifel-gebied. Vijf uur lang waren ze bezig hun elektronische spullen te planten in tafelpoten, achter houten balken en in stopkontakten (aangezien er geen telefoon aanwezig was waar normaal gesproken de stroom voor de mikrofoons van wordt afgetapt). De Duitse justitie vermoedde dat leden en/of sympathisanten van de RAF (Roten Armee Fraktion) de huisjes regelmatig bezochten. Immiddels is gebleken dat de mikrofoons tot 5 januari 1994 hebben gefunktioneerd. Het Karlsruher Bundesgerichtshof heeft deze afluisterprocedure, en de gegevens die hierdoor verzameld werden, tot juridisch bewijsmateriaal verklaard. Ondertussen zitten hierdoor vier mensen vast en lopen er procedures tegen 21 anderen. Maar deze mensen worden niet vastgehouden vanwege hun RAF-lidmaatschap maar omdat zij verdacht worden van deelname aan de redaktie van het links-radikale tijdschrift RADIKAL. Volgens de Duitse justitie is RADIKAL de spreekbuis voor radikaal-links (en in Duitse ogen is dit een breed begrip, van RAF tot Links) en valt derhalve onder het beruchte rechtsartikel paragraaf 129-A, zie Kleintje 289. Naast de verborgen mikrofoons is er tevens gewerkt met een batterij-gevoede zender die slechts funktioneert wanneer er geluid geproduceerd wordt. Een 'expert' verklaart in het artikel in der Spiegel dat die dingen geluid oppikken tot op een afstand van 400 meter. De Duitse politiespionnen observeerden vervolgens de vakantiehuisjes. Zoals eerder vermeld werden de afluisterspullen in juni 1993 aangebracht maar pas op 18 september 1993 kwamen een aantal 'aktivisten' één dag vergaderen. De politie nam 13 geluidsbanden op, uitgetiept waren dit zestig A-viertjes. Deze 'bewijzen' werden gebruikt om de vele arrestaties in juni van dit jaar te rechtvaardigen. De aanwezigen werden gebombardeerd tot "redakteuren van RADIKAL" en daarmee ligt de weg open voor zware straffen. Dat de oorspronkelijke toestemming van de Duitse justitie voor het afluisteren betrekking had op de RAF en dat hier nu mensen van RADIKAL voor aangepakt worden is door het Karlsruher Bundesgerichtshof geen punt. Persvrijheid geldt blijkbaar alleen maar voor rechtse miljonairs die steeds meer publiciteitsmedia in handen krijgen en hun haatdragende manipulatie kunnen voortzetten... (wordt helaas vervolgd)

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 291, 10 november1995