alimentatie-terreur

Tot een aantal maanden geleden werd de alimentatie geïnd door de financiële afdelingen van de (negentien) Raden voor de Kinderbescherming die dit (in het geval dat de ex-partner een uitkering heeft) doorbetaalde aan de Sociale Dienst. In 1991 pleitte toenmalig staatssecretaris Kosto van Justitie ervoor om die Raden af te schaffen en dat riep terecht heftige reacties op. Vanaf 1 maart 1994 moeten mensen zelf maar zien hoe ze aan de alimentatie komen. Slechts bij problemen is het Landelijk Bureau Inning Onderhoudsbijdragen (LBIO) in te schakelen. We kregen bij het Kleintje een aantal papieren toegestuurd van een vrouw in DenBosch die een ABW-uitkering heeft ter voorziening in de kosten van levensonderhoud van haarzelf en haar thuisinwonende kinderen. Zij is in beroep gegaan bij de Sociale Dienst van Den Bosch aangezien per 1 maart 1994 de alimentatie, die voor haar kinderen bestemd is, gekort zou worden op de ABW-uitkering. Het betekent dat ex-gehuwden zelf kontakt moeten op nemen met hun ex-partner en om geld moeten zeuren, hun adres moeten geven en een gironummer. Slechts wanneer de alimentatie niet binnen zes weken betaald wordt kunnen ze terecht bij het LBIO. Een schandelijke regeling waarbij een berg emoties een grote rol spelen. Want hoe zit het met vrouwen die jarenlang psychisch en/of fysiek mishandeld zijn en nu noodgedwongen kontakt met hun vijand dienen op te nemen om een paar centen te regelen? Bezwaarschriften die de vrouw geschreven heeft naar de bossche Sociale Dienst zijn vorige maand ongegrond verklaard. De ambtenaren stellen zich puur formeel op, handhaven de wet en trekken zich feitelijk geen lor aan van de problemen waar mensen in terecht zijn gekomen. Een ander groot probleem van deze schandelijke regeling is namelijk dat de pesterijen van weleer terugkeren. Wanneer een ex-echtgenoot bijvoorbeeld het geld een week of vijf achterhoudt kan de ex-echtgenote niets beginnen en zit ze feitelijk weer in precies dezelfde afhankelijke situatie als voor de scheiding. Ambtenaren trekken zich daar echter niets van aan, ze behouden hun betaalde baantje, drinken af en toe een glas, doen een plas en laten alles precies zoals het was... Of eigenlijk moet die laatste zin luiden: "maken alles erger dan het was..."

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 279, 18 november 1994