in de hand

Totnutoe heeft de 'andere kant' de boel aardig in de hand kunnen houden. Vanaf de strijd rond de kruisraketten tot het verzet tegen verlagingen van de uitkeringen trokken de protesterenden aan het kortste eind. Deels doordat de 'andere kant' de media aan haar kant heeft, maar vooral ook door de verdeeldheid van het verzet. Tijdens de kruisrakettendiskussie ging het velen er alleen om te voorkomen dat deze massavernietingswapens in Nederland geplaatst zouden worden, zonder dat er al te veel vragen werden gesteld over het karakter van het politieke systeem dat dergelijke wapens nodig heeft en ook in zou willen zetten. En het verzet tegen aantasting van het stelsel van sociale zekerheid bleef beperkt tot een selekt gedeelte van het 'kliëntenbestand' van de sociale diensten. Ook hier spelen verdeeldheid, individualisme en andere keuzes het verzet parten. Daarom de terechte vraag in hoeverre voortborduren op dezelfde wijze op termijn tot enig resultaat zal leiden. De ervaringen van de afgelopen tijd hebben geleerd dat de huidige geïsoleerde vormen van verzet op den duur slechts leiden tot moedeloosheid, tot het afhaken van grote groepen mensen en tot oogkleppen voor degenen die nog door wilden gaan. De andere kant heeft de touwtjes stevig in de hand, ook al worden er velen 'paars van woede' van. Maar zolang deze woede zich slechts uit op een aantal deelterreinen, zonder kijk op of minstens een analyse van het grote geheel, blijft het bij wat gerommel in de marge. En dat kunnen we beter aan Groen Links, de vakbonden of gesubsidieerde belangenorganisaties overlaten...

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 279, 18 november 1994