links, new age en evangelisch

Kruisridder Herman de Tollenaere heeft na de theosofie een nieuw onkruid gevonden dat gewied moet worden: Ankh Hermes. Deze uitgeverij publiceert boeken van goeroes die zich niet alleen bezighouden met het bereiken van verlichting maar ook met het seksueel misbruiken van vrouwelijke volgelingen: Sai Baba, Kriyananda. Grappig hoe de uitgever reageerde op De Tollenaere's oproep tot zelfreiniging: ze zei toe alle onreine boeken uit het fonds te halen. Ook het streng-christelijke Reformatorisch dagblad maakte er triomfantelijk melding van: zie je wel, new age is des duivels.

De kruisridder kan tevreden zijn. Maar was zijn actie succesvol? Niet echt. Morgen kan blijken dat weer andere schrijvers ook fout zijn. En wat is er allemaal niet fout? Ankh Hermes zou er dus goed aan doen om een commissie in te stellen om gangen van auteurs na te gaan voordat ze met hen in zee gaat: heeft hij vrouwen misbruikt? Heeft hij mannen misbruikt? Is hij ooit gewelddadig geweest? Welke politieke ideeën hangt de schrijver aan? Is hij wel idealistisch genoeg - niet te materialistisch? Een beetje zoals vroeger in de Sovjet Unie. Uitgever Ankh Hermes zou volgens De Tollenaere moeten kunnen garanderen dat haar produkten zuiver zijn - ze zou haar boeken een soort Max Havelaar-achtig keurmerk moeten kunnen geven. Eigenlijk zouden dan ook andere uitgevers het Ank Hermes-commissie-keurmerk-idee moeten volgen. In principe - en wij zijn nauw eenmaal principieel - geldt voor uitgevers van kranten en tijdschriften hetzelfde als voor uitgevers van boeken. Dus moeten niet alleen de journalisten van de kranten en tijdschriften zuiver op de graat zijn - te bepalen door aparte beoordelingscommissies - ook de mensen die in de kranten en tijdschriften aan het woord komen moeten dat zijn. We kunnen immers niet toestaan dat er schaarse bomen worden gekapt voor foute mensen.

Wie moeten er in de beoordelingscommissies zitten? Mensen van onbesproken gedrag, dat spreekt van zelf, met goede en politiek correcte ideeën - te beoordelen door een opper- beoordelingscommissie (o.b.c.). Hoe dit theoretische idee in de praktijk uit te werken? Begonnen moet worden met het vormen van de o.b.c., die er voor gaat zorgen dat uiteindelijk alle uitgeverijen betrouwbare beoordelingscommissies in het leven roepen. Kameraad De Tollenaere zou een goede voorzitter zijn, namens het bekrompen deel van de linkse beweging. Voorzitter De Tollenaere kan bondgenoten vinden in twee vertegenwoordigers van de andere subculturen, die hij heeft kunnen 'wakkerschudden'. Aan Ankh Hermes kan hij een goede secretaris hebben, en het Veluwse 'Reformatorisch Dagblad' kan de penningmeester leveren. Alle drie groepen zijn immers - hoe verschillend ook - zeer gelijkgestemd: alle drie streven namelijk naar het zo zuiver mogelijk brengen van 'De Ware Zuivere Waarheid'.

De Tollenaere's kruistocht blijkt keurig te passen binnen de bekrompen, zichzelf bevestigende sub-cultuur die new age deels is. Misschien moet De Tollenaere ook eens een evangelische boekhandel binnenlopen. Daar vindt hij vast ook nog wel een paar boeken die aan het oog van de ijverige zwaar-christelijke zedenprekers is ontsnapt. Alle drie de subculturen kennen ook het fenomeen 'de betere boekhandel' - de linkse, de new age en de evangelische. Ze verschillen van de gespecialiseerde boekhandels - zoals filosofie- of reisboekhandels. In de 'betere boekhandels' voeren de medewerkers verhitte discussies over boeken: is dit of dat boek wel in overeenstemming met onze ideeën? Willen wij het wel verkopen? Want alleen bepaalde, goedgekeurde ideeën mogen worden verkocht. Criterium is niet de vraag of een boek vernieuwend is, of het een prikkelende bijdrage levert, of dat er niet al tien soortgelijke boeken zijn. Belangrijker bij dit soort boekhandels is de vraag of een boek de zelf aangehangen ideeën bevestigt, of dat de auteur wel een seksueel verantwoord leven lijdt, en andere non-items, die van geen belang zijn voor de vraag of een boek goed is of niet. In het verlengde van De Tollenaere's o.b.c en gewone b.c's zullen aparte actie-commissies (a.c.'s) de slechte boekhandels moeten bezoeken om te controleren of er geen foute boeken worden verkocht.

De verschillende commissies zouden honderden prachtig schrijvende auteurs kunnen vinden die wel eens racistische dingen hebben gezegd, seksistisch waren of nog erger, iemand hebben vermoord. Louis Ferdinand Celine (anti-semitisme), Achterberg (moord), Claude Lucas (gewapende bankovervallen), Jacques Vaché (aanzetten tot zelfmoord).Ook de film mag niet over het hoofd worden gezien: Louis van Gasteren (moord), Charly Chaplin (vrouwenmishandeling), Claude Autant-Lara (nazistische sympathieën). Alle films van of met deze lieden moeten verboden worden! De Tollenaere krijgt ook hartverwarmende steun uit het buitenland: de CDU in Duitsland bepleitte het verbod van de nieuwe film van Tom Cruise, omdat hij bij Scientology zit.
Mocht ooit blijken dat De Tollenaere zelf ooit een scheve schaats heeft gereden, dan moeten wij ook zijn boek bannen, - ondanks het jarenlange werk en de vele feiten die De Tollenaere in zijn boek heeft gestopt.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 310, juni 1997