Slapte

Een nogal frappant voorbeeld van slapte jegens de dictatuur vond ik de hypocriete reactie van de internationale beroeps-politici op de val van Mobutu Sese Seko van Kongo-Zaïre. Zevenendertig jaar lang heeft deze schurk zich rijk kunnen graaien zonder noemenswaardige tegenwerking van al die andere regeringsleiders. Zo af en toe verscheen er een kritisch krantenartikel of werd er een gevluchte Zaïrees aan het woord gelaten die ons allemaal versteld deed staan van de schanddaden van dit "luipaard uit de Evenaarsprovincie". Gouden paleizen en vette bankrekeningen zijn het resultaat van zijn keizertje spelen. En iedereen stond daar maar en keek er naar. Zelfs toen de oppositie toenam durfden collega-regenten hun smoel niet open te trekken. Hier in Nederland werden vele Zaïrese vluchtelingen al die jaren geweigerd en uitgezet, ondanks hun verschrikkelijke verhalen van marteling, honger en moord. De Nederlandse regering wenste haar vingers niet te branden aan deze schurk. Maar oeioeioei, toen Mobutu letterlijk en figuurlijk door zijn knieën dreigde te zakken, toen moest je ze eens zien roepen en schreeuwen, de driedelige stropdaspakken en persmuskieten. De ene na de andere onthullende reportage op televisie en pagina's in alle kranten. Prachtige artikelen heb ik gelezen in de afgelopen maand: schitterende artikelen over Mobutu in de NRC van 14 en 17 mei jongstleden bijvoorbeeld. Zeer goed, maar gvd die hadden twintig jaar geleden, of voor mijn part tien jaar geleden in de kranten moeten staan. Toen hadden journalisten, krantendirecties en politici zo flink dienen te wezen om hun waffel open te trekken tegen de schadelijke schending van mensenrechten. Maar nee hoor, de grondstoffen lonkten, goud en mirre snoerden wereldleiders de mond. Pas toen de oude man zwalkend dreigde neer te storten rechtte de internationale journalistiek haar rug en sloeg vernietigend toe, alsnog de vele Zaïrese vluchtelingen gelijkgevend...

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 311, juli 1997