Woonlastendag

Zaterdag 17 juni organiseerde het Woonlastenkomitee Den Bosch voor de eerste keer een dag van de woonlasten. Zo'n 65 mensen waren op komen dagen om te luisteren naar sprekers van het Steunpunt Kansarmen/minima, Vrouwen en de Bijstand, de Woonbond en FNV Uitkeringsgerechtigden. Verder bestond er de mogelijkheid tot discussiëren, waar gretig gebruik van werd gemaakt. Er waren dan ook diverse vertegenwoordigers van de voor de woonlasten verantwoordelijke instanties aanwezig, zoals de grote woningkorporaties, de PNEM, het waterschap en de gemeente.
Als eerste kwam Bart Eigeman van het steunpunt Kansarmen/minima aan het woord. Hij hield een duidelijke inleiding, waarin vooral duidelijk werd gemaakt, wat de stijgende woonlasten in de praktijk betekenen voor mensen die van een minimum inkomen moeten rondkomen. Er werden een aantal cijfers genoemd:
In 1993 werd door de rijksoverheid 1,8 miljard uitgegeven aan huursubsidie. Tegelijkertijd trok het rijk 8 miljard uit voor aftrek van hypotheekrente. Nog meer cijfers: In 1982 gaven huurders gemiddeld 15,8% van hun inkomen uit aan huur. In 1993 was dat gestegen tot 21,1%. Voor minima is dit zelfs 24,3%. Recentere cijfers zijn nog niet beschikbaar, maar het is intussen wel duidelijk, dat dit percentage nog hoger is geworden. Voor mensen die een koopwoning hebben, ligt dit heel anders. In 1982 waren de kale woonlasten 16,6% van het inkomen. In 1993 was dat 14%. Intussen is uit onderzoek gebleken, dat van de mensen, die van een minimum inkomen rond moeten komen, 15% niet hoeft te bezuinigen op eten. 85% dus wel. We spreken dan wel over bijna 1 miljoen huishoudens in Nederland. Wat dat voor een gezin betekent, werd duidelijk uit het volgende voorbeeld: In een gezin, dat met huisuitzetting bedreigd wordt, vraagt een kind tegen etenstijd: "Mamma, ik heb honger, wat eten we vandaag?" -"Je weet toch, dat er vandaag alleen brood is?" Een dag later, weer rond etenstijd, zit de hele familie rond de tafel. Op hun bord: Alleen aardappelen. Armoede is dus realiteit in Nederland.
En wat doet de gemeente Den Bosch aan deze schrijnende situaties? Enkele weken geleden presenteerde de wethouder van sociale zaken in Den Bosch, Joke van de Beek, vol trots het plan om maar liefs 150 banen te creëren in de regio Den Bosch. 150 banen voor 5000 werkzoekenden. Wat ze er niet bijvertelt, is dat het waarschijnlijk gaat om zogenaamde Melkert banen, dat zijn baantjes van 32 uur per week, waar je 1300 gulden voor krijgt. Wat ze er ook niet bij vertelt, is dat je alles wat je naast je uitkering bijverdient, moet inleveren. Hoezo, minima beleid?
Na deze inleidingen volgde de forumdiscussie. Grote afwezigen hierbij waren de (wel uitgenodigde) verantwoordelijke wethouders, die zich aan het oriënteren waren op nieuwe huisvesting voor de gemeente. Het is dus wel duidelijk dat het college van burgemeester en wethouders meer aandacht heeft voor de eigen huisvesting, dan de woonlastenproblematiek van de eigen bevolking!
Wel aanwezig waren: C.Hobo, directeur van de Stichting Hertoghuizen; H.Verel, directeur van SWH; A.van Gurp, directeur SSW; J.de Bonth, woordvoerder van de PNEM; L.van de Berg, dijkgraaf van waterschap de Maaskant en, als vertegenwoordigster van de gemeente, Mevr. E. de Graaf, gemeenteraadslid PvdA.
Als eerste kon van gedachten gewisseld worden over de volgende stelling:
"De tendens van de laatste jaren rond de inkomens, en een vooruitblik op de inkomensontwikkeling in de nabije toekomst, leren dat het voor veel mensen moeilijker wordt de stijgende woonlasten te blijven betalen."
Alle aanwezige forumleden waren het met deze stelling eens, maar haastten zich te verklaren dat niet zij, maar de politiek in Den Haag verantwoordelijk is voor de woonlasten problematiek. Vooral mevrouw de Graaf van de PvdA wees erop, dat er maar één oplossing is voor de groeiende problemen: Werk. Als iedereen maar werkt, dan is alles toch opgelost? Dat het hierbij vooral om slecht betaalde banenpools en Melkertbaantjes gaat vergat ze heel handig te vertellen, evenals het feit dat er lang niet genoeg werk is voor alle werklozen! Het was dan ook te verwachten, dat mevrouw de Graaf heel wat kritiek uit de zaal te verduren kreeg.

Petitie
Tijdens de pauze ontstond het idee een petitie op te stellen, mede naar aanleiding van de reakties op de stelling. Er werd snel een konsept opgesteld, waarover nog een hele tijd gediscussieerd moest worden. Uiteindelijk kon iedereen zich vinden in de volgende tekst:
"Het Woonlastenkomitee Den Bosch spreekt haar grote zorg uit over de sterk stijgende woonlasten, met name voor de mensen met een inkomen op of rond het minimum.
De tendens van de laatste jaren rond de inkomens, en een vooruitblik op de inkomensontwikkeling in de nabije toekomst, leren dat het voor veel mensen moeilijker wordt de stijgende woonlasten te blijven betalen. De stijgende woonlasten veroorzaken een verscherping van de tweedeling in de maatschappij."
De zorg van het Woonlastenkomitee werd gedeeld door vele aanwezigen, die de petitie ondertekenden.
De petitie is gestuurd naar de pers, de gemeenteraad en diverse instanties die met de woonlastenproblematiek te maken hebben.

Zoals je intussen wel zult hebben gemerkt, is het hard nodig om een vuist te maken naar alle instanties en politiek om te laten merken dat de woonlasten de afgelopen jaren meer dan genoeg gestegen zijn. Sluit je daarom aan bij het Woonlastenkomitee, want samen staan we sterk!
Voor meer informatie kan je kontakt opnemen met:
Woonlastenkomitee Den Bosch, postbus 3553, 5203 DN Den Bosch.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 287, 7 juli 1995