2000 jaar J.C.

2000 jaar judea-christelijke ideologie, dat vieren we nu. Dat Jezus Christus die nooit heeft bestaan van joodse huize was, is niet toevallig. Die hele figuur is 'n knap geconstrueerd verhaal, gebaseerd op weer andere verhalen.

door Vincent

Men had al heel wat ervaring opgebouwd. Men noemde het naastenliefde en zij die er andere ideeën op na hielden dienden voor hun eigen bestwil te worden bekeerd voor die ene rechte weg, -de lineaire-, en als prijs kon je het eeuwige leven verkrijgen. Om het mysterieus te houden werden er een aantal elementen ingebouwd zoals een vrouw die zonder voorafgaand geslachtelijk verkeer een zoon baarde. Daarmee was ze, goed beschouwd, heel modern. Haar verhaal had voornamelijk ook te maken met het patent van die kerk (de ideologie) om de voortplanting te sanctioneren. De ideologie is patriarchaal. De emancipatie van de vrouw komt er voor driekwart op neer dat ze mogen mee doen als ze maar aan de principiële voorwaarden van dat patriarchaat voldoen.

Ach, de kerk. Het is onze oudste en eerste multinational. J.C. is een markt, een product dat met de meeste voortreffelijke pr is omgeven. We leven nu in een wereld die gedicteerd wordt door de USA. Daar in dat door Europeanen veroverde land vindt nu die 2000 jaar J.C. haar hoogtepunt. De fundamenten van de ideologie vinden we eerder ook in het oude Griekenland en bij het Romeinse empire. Die slavenrijken waren goed in het oprichten van tempels en er kwam heel wat op papier te staan. Allerlei wetten om het kapitaal binnenboord te houden. Men noemde dat democratie, staats- en burgerlijk-, straf- en erfrecht. Het was gebaseerd op macht, macht die ten koste van alles diende te worden behouden en uitgebreid. De kerk als eerste multinational van het nieuwe empire. Het is logisch verklaarbaar dat technologie en industrie uit deze ideologie zijn voortgekomen. De missionarissen van de eerste multinational gingen uit om naastenliefde te preken en sloegen uit veiligheidsoverwegingen alles kapot wat anders was en vervolgens kon het verhaal beginnen. Er werd een gebouw neergezet. Een verslavingsgebouw en daar kennen we er talloze van, zozeer dat je wel mag stellen dat je te maken hebt met één groot kolossaal verslavingsgebouw, met hoofdkantoor in Washington, dat er op uit is alles naar zich toe te zuigen. Die J.C. sprak over naastenliefde maar bedoelde waarschijnlijk oorlog want veel anders hebben we er in die 2000 jaren niet van gezien. Zoals ik al schreef werd je als volgeling een eeuwig leven in het vooruitzicht gesteld. Andere producten van het verslavingsgebouw zijn onder andere sportauto's, mobieltjes, marslanders, J.S. Bach, koningshuizen, die verbluffend voor de neuzen van de verslaafden (volgelingen) worden gehouden. Markt! Als het zaakje eenmaal in gang is gezet genereert het zichzelf.. Alles is markt en die markt is een highway en wij, naakte apen die we zijn, bevinden ons met ons grote brein op die highway, allemaal. Einstein en alle anderen die meehielpen de atoombom te creëren, bedenkers en uitvoerders van dit product - de bom - zijn allang weer dood. Ze lieten het nucleaire achter, iets dat nog voor honderdduizenden jaren op de planeet hun erfenis zal zijn. Nu hebben we de bio-tech, de grote demiurg heeft weer een ander pad ontdekt. Triomf. Hij kijkt er naar en inderdaad, het creëert zichzelf. Weer een markt en daar nog één en hij vraagt overal patent op aan en wordt voortdurend rijker. Wanneer ik kijk naar de printplaten van electronische apparaten meen ik de bestemming van het verslavingsgebouw te zien. Ik zie metropolen en industrieterreinen. Ons brein flitst daar binnen, een afsplitsing van ons brein die voortgaat in een volstrekt levenloze wereld. Er is daar geen leven te bekennen. Geen bomen, geen vissen, vogels, niets. Alleen maar highway/veslavingsgebouw. Dat brein dat zich daar beweegt vraagt zich niet meer af waar het allemaal om begonnen was. Het viert het. Het viert de oorlog en dat principe was de voornaamste peiler van de ideologie. Het brein is de lachende hamburger, de lachende televisie, het lachende bier, de lachende sigaret, de schier eindeloze lachende geweldfilms, het lachende optimisme, kortom de lachende oorlog en dat via universiteiten, scholen, farmaceutische, chemische- en oorlogsindustrieën. Verslavingsgebouwen.

De kerk als eerste multinational/verslavingsgebouw, dat vieren we en daarmee al het andere waar we nu tegenaan kijken. Ik hoop toch vooral dat velen er spoedig aan mee gaan werken om dat gebouw te ontmantelen zodat we ooit eens echt het leven gaan vieren. Ik wens de lezer een gelukkig nieuw jaar en denk aan je lever!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 339, 17 december 1999