Eindelijk De Waarheid!

Wanneer ik de vorige avond spinazie heb gegeten, en de volgende ochtend een blik werp in het Maastrichtse Mosaporselein, heb ik weinig archeologische kennis nodig om nog spinazie te herkennen. Maar als ik behalve spinazie ook nog rode bietjes heb gegeten ontwaar ik in het witte porselein mijn samengebalde kennis van de politiek. Groen links, denk ik dan...

door Paul Dozenvuller

De laatste verwondering op het terrein der duisternis dat politiek heet betreft het aantreden van een Groen Links-wethouder (wethoudster, voor taalpuristen) in Den Bosch. Ga me niet vragen hoe het zover heeft kunnen komen. Reeds jaren gewend aan de trauma's van 'revolutionaire kameraden' die plotsklaps eigen bedrijfjes blijken te hebben en Melkerts in dienst nemen, in een Mercedes rijden, alle wijzen uit het oosten rond hun navel hebben getatoeëerd, een gelukkig gezinsleven rond RTL-4 opbouwen of VVD stemmen meende ik over een sociologisch verantwoorde eeltlaag rond mijn ziel te beschikken. Om nog maar niet te spreken over vroegere kraakpanden die zijn omgetoverd in lustparadijzen voor een vetgemeste flegmatieke middenklasse, dak- en thuislozen die via een krantje de kost verdienen voor de hen toegewijde sociaal werkers uit de twee-onder-één-kap, voetballers die tegen een minimumloon van enige miljoenen verkrachtend en verminkend straffeloos over de wereld kunnen trappen, complete naties die diep in het stof buigen voor de god dollar, nee, niets van verloedering, gebrek aan principes of karakter, afstomping en verwording is nog vreemd aan deze vreemder wordende wereld. Met een laatste kaarsvlammetje zoekend naar de laatste strohalm met principes brand je je vingers tot de vlam uitdooft en je zelfs met een maximum aan airmiles nooit je doel zult bereiken. En intussen maar bij de kassa geduldig verklaren dat je zo'n kaart niet hebt.

Groeten uit de M
Ooit was er een politieke partij hier te lande, die zich Communistische Partij van Nederland, kortweg CPN, noemde. Principiële aanhangers van het terreurbeleid van ene J. Stalin, soms ook van dat van Mao, of Pol Pot, al naar gelang de richting waaruit de politieke wind waaide. Gelukkig was de Binnenlandse Veiligheidsdienst het steeds met mij eens dat deze partij nooit aan de macht zou mogen komen. Geen inpoldering van de Markerwaard voor een nieuwe luchthaven vanwaar onze yuppen de wijde wereld in konden vliegen, maar voor een met prikkeldraad omheinde helse samenleving, een Gulag waarin de politieke tegenstanders van die CPN hun eeuwige vakantie zouden kunnen beleven en waaruit zelfs een mug niet ongemerkt zou kunnen wegvliegen. Het centrum van Amsterdam, inmiddels Hoekstradam geheten, opgesierd met monumenten voor de bovengenoemden, maar ook voor P. de Groot, nationaal familielid van die grootheid uit Georgië, lokaal onderaannemer voor de revolutionaire ideeën van de grote Josef. De Bossche Markt omgedoopt in De Grootplein, portretten van de leider aan de gevel van V&D dat volkswarenhuis zou heten, en natuurlijk een speciaal station met treinen die een enkele reis Markerwaard in de dienstregeling zouden hebben. Nog tot in de tachtiger jaren zou u van mij een ansicht met 'groeten uit de M' hebben kunnen verwachten.

Verstandshuwelijk
Maar ziet, het tij keerde. Naarmate de tijd voortschreed, en de meest revolutionaire ideeën uit de inspiratiebron van de CPN hun destructieve kracht verloren, ontstond de behoefte aan 'linkse samenwerking'. Ja, 'linkse samenwerking' werd het nieuwe concept, de nieuwe doctrine. Overal ontstonden diskussiegroepjes die als stinkzwammen uit de principeloze bodem schoten. En samengewerkt werd er. De vader van de CPN, de sociaaldemocratie, die intussen PvdA was gaan heten, was al zover naar rechts doorgeschoven dat er voldoende ruimte 'ter linkerzijde' was, zoals de politicologen en andere ASVA-leden tevreden vaststelden en zij organiseerden een verstandshuwelijk tussen diegenen die in het 'gat in de markt' dat de PvdA had achtergelaten wilden springen. Daarmee werd de markteconomie ontdekt en omhelsd. De Judaskus deed haar intrede in de politiek. Niet dat verraad aan en verloochening van principes zo nieuw waren in het 'linkse' spectrum, maar bij gebrek aan enige strategie werd men tot integraal onderdeel van de op uitbuiting en ongelijkheid gebaseerde maatschappij. De huidige GL-wethoudster speelde een sleutelrol in dat overboord zetten van principes en werd uitgenodigd voor de gastrol in de tragedie 'De teloorgang van links'. Zo zat Den Bosch al rap opgescheept met Lisa (Linkse Samenwerking), een buitenechtelijk kind van een kleinburgelijke vader en een principeloze moeder. Enige tijd later werd Lisa op het tweede plan geschoven, omdat inmiddels de voldragen vrucht van Groen Links ter wereld was gekomen.

De Waarheid
Het tijdsgewricht betekende voor Groen Links vooral dat zij de waterdragers naar de wijn werden. Aan buitenparlementaire actie had men geen boodschap meer, men bekeerde zich massaal tot het pluchefetisjisme. In gemeenteraad en commissie werden initiatiefvoorstellen ingediend, constructief in overeenstemming met de heersende maatschappelijke tendenzen van een verbureaucratiseerde samenleving, waarbij kwam dat niemand binnen Groen Links meer geloofde in enige verandering. Dus toch een Markerwaard voor wegvliegende yuppen, want ook de tegenstanders hoefden niet meer serieus genomen, laat staan dat zij nog een gevaar opleverden. Ten faveure van het broodnodige electoraat werden soms wat loze kreten afgegeven, aan de burgerlijke pers werd na het zoveelste 'teleurstellende' electorale orgasme meegedeeld dat 'helaas de invloed van Groen Links niet tot uiting kwam in de verkiezingsresultaten'. Maar dat, wat tot uitdrukking had moeten komen, is nu dan toch werkelijkheid geworden. Voor 't eerst in haar historie heeft Groen Links aan het Bossche regentendom een wethoudster kunnen leveren! In een coalitie met de meest behoudende partijen is GL een geaccepteerd lid van het establishment geworden en is haar uiteindelijke rol in het politieke spel tot volle openbaarheid gekomen. Eindelijk heeft De Waarheid (let op de woordspeling) gezegevierd en is GL na (te) veel gekonkel op het recht(s)e pad gearriveerd, waar het in wezen en karakter thuishoort. Na een jarenlange uitverkoop van principes, na een jarenlang verraad van de maatschappelijke betekenis heeft men nu trouw gezworen aan de op uitbuiting en ongelijkheid gebaseerde maatschappij. Dat is de duidelijkheid die reeds zolang gewenst was.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 324, 28 augustus 1998