Joepie de poepie (002)

donderdag 16 november-2006
De eerste aflevering van “Joepie” dateert van 9 september 2004. Die ging over de niet zo frisse financiële strapatsen van bedrijvendokter Joep van den Nieuwenhuyzen op Curacao. Nou ja, dokter. Meer een chirurgijn van de oude stempel. Als je een likdoorn had adviseerde Joep meteen om je hele poot er maar af te zagen. Dat heette dan gezond maken. Nou is Joep niet de enige healer die zo tekeer gaat. Daarvoor verwijzen we bijvoorbeeld ook naar de wereldwijde activiteiten van het dokterscollectief KKR, dat in 1989 onder leiding van Henry Kravis (de Gordon Gekko onder de Bilderbergers) fruitgigant en drugsvehikel Del Monte overnam, doormidden hakte, een paar onderdelen wegmieterde en het vervolgens gezond verklaarde (1).
Maar dit terzijde. In “Joepie” schuift ook ene Joost Taverne voorbij. De leerling van de naar Curacao verhuisde titatovenaar Robert Jan Doorn, die je ook al niet al te dicht tegen je warme boezem moet drukken, want voor je het weet ben je je hele hebben en houden kwijt. Nou blijkt uit een paar mails in onze discussierubriek, dat die tovenaarsleerling niet heeft stil gezeten. Hij heeft een paar kunstjes van zijn baas geleerd en bracht die in een onbewaakt ogenblik blijkbaar ook in praktijk. Zo simsalabimde hij ooit het obligatiefonds Baumgartner uit een golfputje. Volgens de brochure zou dat fonds maandelijks een niet te versmaden smikkelrendement opleveren en je kreeg na vijf jaar je poen weer terug. Nou, dat ging een tijdje goed, maar na niet al te lange tijd begon de motor te haperen en al gauw stond het vehikel in de berm. Geen rendementen meer. De belazerde participanten gingen aan de noodklok hangen, maar het beieren leverde tot nu toe geen donder op. Inmiddels hebben drie van hen zich bij ons gemeld. Zonder twijfel een fractie van het aantal slachtoffers dat vriend Joost met dit geintje heeft gescoord. En die zullen her en der wel toornig naar een kantoor van het Nederlandse gilde van bromsnorren zijn gebeend om aangifte te doen. Maar zoals wij recentelijk van hogerhand nog mochten vernemen worstelt dat gilde met een chronisch bezettingstekort. We mogen dus gevoeglijk aannemen dat een of andere krullenjongen of een lokale tiepkip het boeltje in arren moede maar op een zacht pitje heeft gezet met de kookwekker op oneindig. Kan het net zo lang sudderen tot niemand meer weet wat er in die pan zit.
Onderwijl genieten Robert Jan en Joost op Curacao van het wijdse blauwe uitzicht. Proost kerel, lispelt de leermeester zacht. En samen met zijn leerling heft hij het glas.

(1) Zie het artikel "Royalty" (14) op onze Followupsite.