Giuliana (004)

maandag 14 maart-2005
Volgens generaal Marioli, de plaatsvervangend chef van de internationale troepenmacht in Irak, moest de bevrijdingsoperatie van journaliste Giuliana Sgrena geheim gehouden worden voor de Amerikanen. Dat zou zijn besloten door geheimagent en onderhandelaar Nicola Calipari. Zonder twijfel na overleg met Rome.

Die verklaring zou een ander licht werpen op de schietpartij waarbij Calipari het loodje legde en Giuliana gewond raakte. Aldus de zogenaamde internationale pers.

Met andere woorden die Amerikaanse posse had groot gelijk om de auto waarin de journaliste naar het vliegveld van Baghdad werd gebracht van een aanzienlijk hoger loodgehalte te voorzien.

Als je tenminste deze Marioli-variant op het groezelige verhaal gelooft. Want er werd tijdens de onderhandelingen en na de vrijlating van Giuliana driftig door Calipari over de mobiel met Rome gebeld. En als je iets geheim wil houden moet je dat zéker niet doen. Bovendien is het niet aannemelijk dat de Amerikanen helemaal geen weet hadden van de activiteiten van Calipari. Maar het is een chaos in het bevrijde Irak, waar alles niet is wat het lijkt en zelfs de arrestatie van Sadammeke in een ondergronds hol in scène zou zijn gezet.

Dat de posse zelf geweten heeft wie zich in de auto bevonden is een ander verhaal. Maar de slogan “Befehl ist Befehl” is voor de huidige Amerikaanse legerleiding zeker geen anachronisme. En dat geldt in nog grotere mate voor de hoogste baas van het White Cuckoo’s Nest, die per saldo zijn familiekapitaal aan Adolf heeft te danken.

Vandaar wellicht de schrik van de Amerikaanse posse-leden toen zij ontdekten wie ze voor hun klus hadden geschoten.

En als er nou toch over een ander licht gesproken moet worden. Deze versie biedt in ieder geval een oplossing voor de vraag die we al eerder stelden in deze serie. Die had betrekking op de waarschuwing van een van de kidnappers bij de vrijlating van Giuliana. Hij waarschuwde haar namelijk dat ze voorzichtig moest zijn omdat de Amerikanen niet wilden dat ze vrij kwam. Die wetenschap kon in deze Marioli-gambiet maar bij één man vandaan komen: Calipari, de Italiaanse onderhandelaar.

Zoals zo vaak bij dit soort zaken roept dat weer andere vragen op: Hoe was Calipari ervan overtuigd geraakt dat de Amerikanen Guliana’s terugkeer naar Rome niet zagen zitten? En waarom dan wel niet? Denkt u wat wij denken? Ja, precies.

Het woord is aan de zogenaamde internationale pers.