Leugens in België (011)

zondag 8 augustus-2004
Op 5 december 1996 ging Michel Piro het hoekje om. Vermoord. Zijn echtgenote Veronique zou de opdrachtgever zijn geweest en ging voor 15 jaar achter het gaas. De daders ontsprongen de danse macabre. Over het uiteindelijke vonnis leven nog steeds ernstige twijfels. Jawel, Piro had losse handjes en liet zijn echtgenote daar regelmatig van meegenieten. En jawel, kort voor de moord was tussen de twee een ernstig conflict ontstaan over de exotische dieren die als publiekstrekkers dienden in een paar van zijn horeca-etablissementen. Maar of die permanente Hoekse en Kabeljauwse twisten inderdaad de basis vormden voor het vervroegde heengaan vanMichel is voor velen nog zeer de vraag. Want wat verklaarde een plakboek vol getuigen? Dat Michel een diner wilde organiseren ter nagedachtenis van Julie en Mélissa en daarvoor zelfs de ouders van de meisjes wilde uitnodigen. Een tikje bizar misschien maar nog niet iets om je over op te winden. Piro kondigde echter ook aan tijdens het diner een paar onthullingen te zullen doen over de verdwijning en de dood van de twee meisjes. En dat was andere biscuit. Een week voor zijn ruwe verscheiden deed hij een serieuze poging om het nodige aan zijn uiterlijk te veranderen. Tegen intimi zei hij dat hij een onderhoud had gehad met een paar ernstig gewapende heren.
Eén en één is twee. Michel hield rekening met de mogelijkheid dat hij tot schietschijf zou worden gepromoveerd en wilde het de jagers wat moeilijker maken door zijn haar de andere kant op te kammen. Maar wie waren de jagers en welke reden hadden ze om Michel Piro eerst onder druk te zetten en vervolgens over de kling te jagen? Hadden ze reden om aan te nemen dat hij het nodige wist van de afzichtelijke affaire rond de twee meisjes?* Een ding kwam in ieder geval tijdens het onderzoek aan het licht. Nihoul was geen onbekende in zijn clubs. Nou kon niemand daar verder een praliné van maken, maar het is mogelijk dat hij van Dutroux’ gabber het nodige gehoord heeft. In het materiaal waarover wij beschikken doemen echter ook andere figuren op. Zoals de mysterieuze Serge “de Ostende” met wie Piro regelmatig ontmoetingen à deux had. En dan de “socialistische” burgemeester van Charleroi Jean-Claude van Cauwenbergh, die in april 2000 Elio di Rupo opvolgde als de premier van Wallonië. Meer over hem en zijn sexuele aberraties in de volgende aflevering. Stay tuned.

* Officieel zijn Julie en Melissa na honderd dagen van honger en dorst overleden. In die honderd dagen zijn ze echter op vreselijke wijze sexueel misbruikt. Niet volgens sensationele verzinsels maar volgens de medische rapporten na de autopsie.