Habemus Papam (003)
donderdag 5 mei-2005
We hebben ons al eerder afgevraagd wat al die jongens en meisjes indertijd heeft bezield om te gaan staan juichen toen Jozef Ratzinger van achter de witte rook opdoemde als Benedictus de zoveelste. Want als er eentje niet gekozen had moeten worden dan was het Ratzi wel.
Zo is onze huidige paus lid geweest van de Hitlerjugend. Dat was zoiets als de padvinderij maar dan met een anti-joodse hopman. En niet effies lid geweest. Vier jaar. Daar kan je zo ibbel van worden dat je elke ochtend de neiging hebt een kruissjorring aan te leggen in je rozenkrans. Of lid te worden van Opus Dei.
Verder was Ratzi verantwoordelijk voor de geheime order aan alle filiaalchefs om gevalletjes kinderkruipen zoveel mogelijk met de mantel der liefde te bedekken, is ie tegen het opheffen van de ban op het kapotje en ziet ie niks in een grotere rol van de vrouw binnen de hiërarchie van zijn kerk. Wat dat laatste punt betreft blijft het dus zo, dat de dames hun haar moeten blijven bedekken, zich decent moeten kleden en hun bek moeten houden. Net als in Koeweit of in Afghanistan.
Maar Ratzi is vóór een dialoog met luitjes die hun God een andere naam hebben gegeven. En dat is niet van vandaag of gisteren. Is ie al een tijdje een aanhanger van. Binnen dat kader stond hij in 1999 aan de wieg van de toen in het leven geroepen Foundation of Interreligious and Intercultural Research and Dialogue in Genève met als voorzitter de Grieks orthodoxe leider Metropolitan Damaskinos. De kardinaal trad toe tot het bestuur van deze oecumenische stichting samen met: René-Samuel Sirat (ex-opperrabijn van Frankrijk), de Jordaanse prins Hassan (muslim), prins Sadruddin Aga Khan (muslim), Olivier Fatio (directeur van het Institute of the History of Reformation), de Syrische zakenman Jamal Daniel (Grieks orthodox) en Neil Bush (broer van Wacko).
Die laatste twee lijken rare eenden in zon vijver vol oecumenisch gedachtengoed. Edoch, de non-profit Foundation stond bij Dun & Bradstreet oorspronkelijke te boek als een management trust die buiten educatie, religie, liefdadigheid of research ook actief zou zijn op andere terreinen. Later werd dat wel schielijk veranderd en kwam de nadruk te liggen op religieus terrein, maar het foutje was al gemaakt. En het maakte meteen duidelijk waarom Neil en Jamal in de board zaten, samen met Ratzi en de andere religieuze boys. Om poen te verdienen. Op welke manier dondert niet.
Het op het oog wat bizarre Amerikaans/Syrische duo is dikke mik met elkaar sinds eindjaren tachtig. Neil had toen al een paar formidabele financiële schandalen achter de rug, waarbij hij het credo misdaad loont niet tot een lachertje reduceerde.
Maar er is meer. Stay tuned.
