Nappie en de Nerven (002)

woensdag 7 februari-2007
Effe nog. In den beginne was er de Kunsthandel J. Goudstikker NV. Die werd beginjaren vijftig door de erven Goudstikker omgedoopt in de Amsterdamse Negotiatie Compagnie NV. Toen de weduwe door de Nederlandse regering was afgescheept met een fooi en duidelijk werd dat er verder weinig meer te negotiëren viel over de nalatenschap van Goudstikker werd deze Compagnie op 14 december 1955 ontbonden. De vereffening werd op 28 februari 1960 beëindigd.
Op 9 januari 1998 eiste Marei von Saher, de dochter van de inmiddels overleden weduwe Goudstikker, bij de Nederlandse regering alsnog de overdracht van de Goudstikkercollectie op. De toen nog niet tot zakkenvuller honoris causa gepromoveerde Wim Kok en zijn trawanten hadden hun gevoel voor ethiek kennelijk nog nergens aangetroffen en staken op 25 maart van dat jaar dan ook schriftelijk hun middelvinger in de lucht. Alles was na de oorlog keurig afgehandeld door de Staat. Een standpunt dat door het befhof werd gedeeld. Zes dagen daarna gebeurde er dit:

“Bij beschikking van de rechtbank van Amsterdam van 31 maart 1998 is de vereffening van de Vennootschap heropend, met [A.B.] en Von Saher als vereffenaars, teneinde de distributie van de Goudstikker-collectie mogelijk te maken”.

Nou, wie die geheimzinige A.B. is laten we maar in het midden. Vandaag mag een Haagse kadi zich buigen over de vraag of Nappie van Holthe tot Echten recht heeft op 12 meloen of ééntiende daarvan. Er zijn luitjes die vinden dat de toon die wij bezigen in onze schrijfsels ordinair is. Weet je wat wij ordinair vinden? Juist.