Adel verplicht (057)

Door Jan Portein.

U was misschien nieuwsgierig naar de identiteit van de door ons opgevoerde troela in de vorige aflevering. Dat was ene Marion Buis. Klantenmanager van de gemeente Amersfoort, die in de nastoot officieel moest toegeven dat ze met de aanstelling van Geurt Roos als conciërge in het door het lokale bestuur onder leiding van Lucas Bolsius (hik) onrechtmatig in eigen beheer gebrachte pand aan de Hendrik van Viandestraat 12 een miskleun had begaan. Overigens was voor die kleun zich voordeed ook al de nodige irreguliere shit gepasseerd. Er was namelijk ingebroken en als eigenaresse van het pand deed Patricia een poging om de schade vast te stellen en aangifte te doen bij de smurfemarij. Maar vanwege de status aparte van haar eigendom mocht ze het pand niet in en ook geen aangifte doen. Wilt u even het zout aanreiken? Kort daarop volgde het Roostijdperk. Kort maar krachtig. Geurt deed waar hij goed in was. Hij haalde in recordtijd de hele boel leeg. Onder het oog van de al dan niet nooddruftige bewoners. Een van hen had het lef om een poging te ondernemen alle huzarenstukjes van Geurt voor de eeuwigheid vast te leggen. Maar hij kreeg net als alle andere toeschouwers iets te horen wat hij nog nooit had gehoord, want Geurt's terminologie was rijk aan excentriek onweer, adembenemende stofwolken en lichamelijk leed. En daarna? Awel, l'histoire se répétait: verzoeken bij eerder genoemde klantenmanager cum suis om schadevergoeding cq. toestemming voor de nooddruftigen om wat kleding te betrekken bij de kledingbank werden met een ijzige stilte afgedaan. Het lijkt misschien small fry in het met Kafka-odeur besprenkelde proces dat zich nu al jaren en jaren voltrekt tussen Patricia en de overheid. En Geurt? Geurt is al een tijdje verenigd met zijn schepper. En die zal zijn handen vol hebben. Stay tuned.