Skip to main content
  • Archivaris
  • 419

de Gebraden Eend (deel 13)

We zijn inmiddels een jaar verder en hebben de lezers twaalf maaltijden bezorgd, zonder cash maar wel met dozen en blikken kerry.

door Arnold M. Meijer

Mijn pleiter zegt dat ze niet vrolijk wordt van al die hete kruiderij en mengelsmoezerij. Ze klaagde onlangs nog dat ik haar drukke leven danig in de war schop en dat ze lozac is gaan slikken, en andere kostbare maagzuurremmers. Mijn eenden, zei ze ook nog, 'smaken licht bedorven.' Vooruit, zeg. Het is nie-waar, zeg. Kinnesinne, meen ik, pure afgunst. 'En,' antwoordde ik mijn pleiter, middels een versere, goed geboetseerde vriendin, 'dit behoort juist tot de onversmade kwaliteiten van een wildgerecht. Ja, mijn lieve advocaat, ik wil het nog weleens in deze kolommen voor uw mooie ogen herhalen: Een reebok moet, of hij nu uit het gristelijke, socialistische of liberale bos komt, op zolder onder de kale dakspanten bungelen en enigszins wegrotten, versterven zegt men, opdat het gerecht heerlijk smaakt.
Lekker die rot zullen we maar zeggen - waarna ze geil roepen in Duitsland. Al bedoelen ze daar waarschijnlijk iets anders mee. En om op dit thema verder te gaan, want al dat geneuzel over maagzuur daar houden de lezers niet van: 'Verroest, riep ik laatst tegen mijn nieuwe lief terwijl we door Dusseldorp slenterden, en er weer iemand geil riep, 'dat is ook wat. Dat geil hoor je tegenwoordig overal hier kwaken. Dass ist geil, und das ist geil.' Werkelijk overal op Duitse voetgangerszones hoor ik ze geil roepen, lezers. En dat ligt toch niet aan uw circusbeer. Aanvankelijk keek ik nieuwsgierig rond. Ik dacht heb ik een nieuwe mode gemist. Alsof ze daar allemaal heisse höschjes dragen, broekjes met en zonder ss. Ik bedoel van die snelle zippers, flits, rits open. Enzovoort, enzovoort. 'Neen, das nicht,' riep August, 'ze bedoelen de ss van dass wat dat betekent.' 'Fijn,' bedankt August,' antwoordde ik mistroostig na het overlijden van een nieuwe illusie. Deze dubbel-s, ringel S, lezers, brengt me overigens weer, via een omweg, bij een ander onderwerp, een update. We doen even aan Diets updaten. Het gaat daarbij om het glas zuidenwijn dat wij twee afleveringen geleden even uitschonken, tot ergernis van enige jonge lezers die niets van sprookjes en nixen willen weten.
Ja, wat rent de tijd, jongelui, wat rent de tijd, en Kleintje gaat maar verder en verder. Aan eenden geen gebrek hier. En dit levert schijnbaar ook nog wat op. Inmiddels hebben we zelfs een heuse banner van xs4all op onze website www.stelling.nl staan. Kijkt u zelf maar. Hoort zegt het voort. We zeggen het maar even om onze ongesponsorde vrienden, webbelaars en digitale leuteraars even nijdig te maken. Ze mogen wat ons betreft groen van jaloezie zien. Had jelui niet gedacht van deze armoedzaaiers... Nou, en? Ja, ik zeg het maar even, want voordat je het weet lig je in de kist of ben je superannurair bij de krant en schrijf je wijze kolums om de zeden van het grauwe volk wat op te krikken met een handvol bloemen en een boek vol sappige tuinverhalen. Maar terug naar ons onderwerp update.
Edwin is, om verder te springen, geen baron meer, en al helemaal niet de man van ons prinsesje Spaans. Hij is gescheiden van Oranje. Op zich vinden wij dat geen ramp, al klinkt het heel gepeperd. Er zullen ook meer niet-prinsen en niet-prinsessen volgen, ze zullen zo pardoes van de koninklijke stamboom afvallen. Want Jan Marijnissen heeft beloofd het Koningshuis af te gaan schaffen. We houden hem aan die belofte. Al vrezen we het compromis. Edwin gaat overigens bijna vrijwillig uit de weg, zonder gepor van Jan, dat wil zeggen er zullen wel wat slokjes uitgeschonken zijn en wat geld over tafel zijn geschoven. Edwin zal zijn weg-gelebed, gelebaad, dat wel. Maar hij ging weg. Dat het pijn deed, het afscheid, en ook wel gevaarlijk was, bewees de oproep van Prins Prikkewijn vanwege de kamerverkiezingen. We ontvingen van Edwin een mailtje met het bericht: "Hierbij doe ik een dringende oproep aan alle kiesgerechtigden! Zoals inmiddels bekend is geworden wil ik graag meedoen aan de verkiezingen voor de Tweede Kamer op 22 november aanstaande. Daarbij ondervinden wij aan de lopende band hindernissen waardoor deelname wordt bemoeilijkt.' Die hindernissen, beste Erwin Prikkewijn, meldden wij overigens u na de verkiezingen, hebben wij ook ondervonden. Overal hindernissen, overal. En die worden zeker groter als men arm is en een bedelende krant, in tegenstelling tot het wijkjournaal waar Annemietje werkt, maar ik loop vooruit. Annemietje moet nog even wachten. We hadden het nog over hindernissen en ons armlastig medium. Wij vroegen niet mee te doen met de Royalen of de verkiezingen zoals U. En dat nota bene in het paleis of in alle negentien kieskringen. We hadden dus geen nood aan enige steunverklaringen, lezers, dat wil zeggen minstens dertig steunbieders die op een lokaal gemeentehuis onder gelijktijdige legitimatie hun handtekening moesten aanbieden. We deden niet zoals Erwin Moesel, een beroep op de kiezers om binnen 24 uur 570 mannen of vrouwen af te leveren. We zochten niet overhaast naar stemvee, naar een kudde raw hides die ons wilden steunen om de kansel in de Tweede Kamer te bestijgen en daar vrijelijk te preken zonder dat het het enige pijn ging kosten of betekenisvolle offers. Stel je voor. De keuringscommissie voor kiezers en parlementariërs weet dat dit niet hoort. Ze vonden ook het percentage alcohol in onze Erwin Prins Prikkewijn veel te laag, en buitengewoon wisselvallig. Veel teveel gezwavelde bocht, geloofden ze. Een lucifer erbij en het koningshuis met geheime dienst zou in de lucht vliegen. Des duivels, waren ze. Met een maaltijd Bonbon parmaham erbij als koffietafel wat weer maagzuur ging opleveren om over de Stadhoudersbrief maar te zwijgen. Stel je voor je gaat offers vragen van de Royalen, en Spaanse maaltijden weggeven, of politieke prikkewijn bottelen uit water welke je direct uit de Linge, het IJ en de Merwede hebt opgepompt. Niet om over na te denken. Gruwelijk gewoon. Nee, dat is... Mea maxima groezelig. Onvoorstelbaar. Je houdt daar als kiezer beslist buikloop aan over, net als de gristenmannen of de royalen - om het hier weer even fijn Nederdiets te klappen. Hoezee. Die Royalen hebben overigens al buikpijn gekregen van de CD die Edwin in het vooruitzicht heeft gesteld. Er staat geen muziekje op deze CD maar de stem van onze wijze vorstin zelve, terwijl ze opgewonden, vrijzinnig tiert. Ze laat op dit plaatje, zegt Prins Prikkewijn, haar innerlijkste klokken boos over onze Edwin luiden. Voor dit avontuur hoefde onze vorstin overigens geen deskundig advies in te winnen bij de PR-professionals van Eligo Public Relations International waar onze Moesel kort langs de neus omhoog prikkelde als Oxford alumneus. Wie niet weet waar ik over raaskal die moet De Groene Amsterdammer maar even naslaan of hem voortaan beter lezen. De Groene berichtte eerder uitgebreid over Eligo en de handel en zakenwandel van Onze Prins Prikkewijn. We willen dit hier niet dikkerdje overdoen. Het Groene-verhaal herinnerde ons overigens aan onze kleutertijd en de zandbak van zuster Godelieve, een non die toen het Vaticaan in concilie ging, snel besloot te trouwen. Het was in de tijd waarin je, voor een schappelijke prijs, een koekje of zo, nog een lel aan een andere kleuter kon verkopen of met een plastic schopje driftig kon gaan staan zwaaien zonder dat er een peloton psychologen op je werd afgestuurd, je het predikaat ADHD kreeg opgekleefd en drie doosjes ritalin moest gaan slikken, of wat jaartjes ouder en ongenezen de BBE voor je deur aanrukte, en je door het OM als terrorist werd 'afgezerfeerd' - wat bloemendaals is voor rechts verderrrrukken, roeken, geroekt. In het verhaal in de Groene dook, tussen haakjes, overigens ook de naam op van de Bossche bank Van Lanschot. Dit bankiershuis stortte geld in het software bedrijf Leba dat onze Prins Prikkewijn na een avondje stappen, en na nuchter denkwerk, omdoopte in Fincentives. Het werd dus Fincentives, zonder slokje, en slenterend langs de kale Bossche vestingmuren met het uitzicht op senior appartementen die een ode zijn aan de onverflauwde kracht van het Nederlandse bouwwezen dat altijd maar blijft bouwen. Met de zegen van vernoemde bank die er steeds gul aan bijdraagt en de bisschop die graag intiem verkeert met commissarissen van bouwbedrijven en CDA-mannen en vrouwen. Voor de onkundige lezers onder ons, Fincentives heeft niets met Vincent te maken, niets met de schilderkunst en met tekenstiften, en ook helemaal niets met Sante Vincentius of daklozen, maar met financial incentives. Fincentives - een financieel pookje dus, een lading portemonnee prikkels. Fincentives wilde nadat Prins Prikkewijn managing director werd een voorname bliksem zijn. Welnu de prikkels schoten omhoog en raakten de pomp van het Bossche bankiershuis en de jatten van de medewerkers van Van Lanschot welke zich graag richt op lichter en zwaar gefortuneerden, en deze bliksem vol bliksem pompten terstond geld, laadden goud naar het bedrijfje Leba. En leba, het lijkt wel de Bijbel van Hurkmans, werd fincentius met een F. De F van Ferrückt stellen we vast en de F van zelFFFFF veel rijker. Het is om Ferrückt van te worden. Waar Hurkmans beslist nog wat over te melden heeft omdat ze in de parochie Druten/Puijfluik zelf gebedsdiensten zijn gaan organiseren, los van de pastoor die zijn parochianen eerder aanbeval in een interview met Bartol aan de rol, op de knieën te gaan... Op de knieën, lezers. Ja. Godallemachtig.
Het is nie waar, zeg.., vroeg mijn vriendin? Effe. Uffffff, zei ik. Het is waar. Op de knieën. FFFFF. Juist, ja. We gaan dus te rade op de knieën. Bij Jezus Christus.. Ja bidden moesten ze. Al vrees ik dat het antwoord zal moeten stroken met wat de kardinaal en de bisschoppen al vooraf gezamenlijk besloten hebben. We praten dus niet over raad vragen, maar over een CITO-toets, een examen waarbij de antwoorden al zijn meegegeven. Dit herderlijke advies, meldde de Ikon, verleidde de jongste parochiaan ertoe, ze is 17 jaar oud, zich te omschrijven als 'uit de kerk gejaagd.' Wat ik een ernstige klacht vond, temeer omdat zij de jongste parochiaan is. Zeventien jaar. Dat lijkt me een heel onvruchtbare parochie. Als daar al 17 jaar geen kindertjes meer zijn gebracht dan is er iets mis met uw kerk, mijnheer de herder. Daar moet u eens iets aan doen.
Kijk, beste man, da's pas echt vreemd. Weet u wat? U zwaait te weinig met vendels, en laat geen trommelslagers in de kerk toe. Of adellijke mannen met mantel. En ook het swingkoor heeft de kerk voor het advent-zingen moeten verlaten. Wat heel sneu is en onvruchtbaar. Sneu. U heeft, lijkt ons toch, een bedroevende voorstelling opgezet. Geen theater in huis, herder. Meer sjeu mag van wel. Meer kek en modisch bewust. Meer gemoedelijkheid dus. Gemütlichkeit met een hoofdletter. En nu we toch weer over de grens zijn gedwaald en Duits spreken, laten we er dan maar even goed ons voordeel mee doen, en vrolijk wezen. Mein geld is da gut belegd, zeg ik maar, es ist eine fette, und geile boterham, all will meine advocatin mich noch weleens lastigh fallen über allerlei gefahren. Ja, Rudi und Rieu zeg, duizend bernarden en benno's. Olé, leve Prins Prikkewijn. Branden we hier even door, lezers? Maar alle Duitse en geile gekheid op een stokje, lezers, we hebben een probleem. We hebben onze gekte eerder gedelegeerd naar het voormalig SP-raadslid John de Vogel, maar we eisen deze gekte nu terug. We eisen hem terug om hem opnieuw uit te kunnen delen. Ik heb mijn advocate gezegd dat het geld heel verstandig is belegd, maar het moet gekker, nog gekker. Kijk, Agaaths Geld, is net verpakte kaas, een magazijn vol, en dat voor op een enkele boterham. De mijne en die van mijn advocaat en avontuurtjes. En dan die slof met sneden, neen, een vrachtwagen vol, uit de Coop van haar trustmaatschappijen en postbusfirma's die ze in Jersey, Guernsey, Amsterdam en Monaco heeft geopend. Daar moeten we toch wat mee. Het is wel veiliger belegd dan het familiekapitaal van ons prinsesje Spaanse laarsjes, maar we willen toch meer een vechtkapitaal. Net als Prins Prikkewijn die Prinses Spaanse laarsjes ook in die richting duwde. Haar geld lekte spontaan weg, terwijl het in de kluis van Mees en Hope in weelde lag te rusten. Honderdduizend piepen en piepels verdwenen naar prins Hugo Carlos. Duizend bernarden en brenno's. Opdat hij (en dat is een citaat lezers, en zeer opgewonden advocaten) "zijn levensstijl kon handhaven". Nu dat doen wij ook, onze levensstijl handhaven, en dat zonder sterke vrouwen op de linker en rechterflank, ver weg van DenBosch. 'En,' zei mijn nieuwe flitsvlam onlangs heel wijs in Marseille, terwijl ze in een gloednieuwe Porsche klom, en de Kwoot boos op de achterbank slingerde omdat Agaaths poen niet genoteerd stond, 'dat is ook wat moois, zeg, het klopt niet wat je zegt. Je staat er helemaal niet in.' Dat zei ze verongelijkt, alsof ik er wat aan kan doen. Waarna de wijsheid haar in de steek liet, en het verstand wat verder naar beneden ging, naar de heupen en de hoge voorkant, en zich vandaar naar mijn bewondering terug werkte, en ik haar behulpzaam verderhielp met: 'laten we genieten van deze Kwootcar, liefje.' 'Ja,' lachte ze met parelwitte tanden en zo reden we even de ondergaande Franse zon tegemoet, los van Agaath en advocaten. Ik was even.. Lucky met Koek van Kloek. Neen, niet onmiddellijk gaan schelden, lezers, laat me even verderdromen. En.. Uhhh, ik ben niet vrouw-onvriendelijk, maar in gedachten maak ik mezelf zo af en toe even rijk en help ik mezelf aan wat liberale vreugden na al die jaren hard sappelen als WAOER-WIA. Ook al duurt die droom maar een magere aflevering lang. Ja, waarschuwde de bank, u loopt te snel vooruit op de werkelijkheid. U tergt uw tante, schreef mij vervolgens een gebelgde advocaat, en zei dat ze wel enige papieren ontsporing gedoogde maar geen ongerechtelijke fantasieën. Dat was juridisch niet kosjer. Mag het, vroeg ik onderdanig, mag ik in gedachten eens uitbreken? Dat doen onze stadspolitiekers ook op de website van de gemeente Den Bosch. Ze willen geen van allen berucht zijn onze eigenste Bossche Politici, ze hunkeren niet naar eer en beroemdheid, zeggen ze. Dat doen ze volgens ons, omdat ze in de kleuterklas hebben meegekregen, dat je niet moet vragen of al teveel lonken naar bezit of eer. Want dan word je overgeslagen. Dat zei die lieve juf ook altijd. Die lieve juf die achteraf, als je haar omgeving mag geloven, in de omgang en dartelend tussen leeftijdgenoten een heel bazig tante moet zijn geweest, zeggen ze. Ik weet het niet. Ik zwaaide toen met plastic scheppen en was een lastig kind.
Het lijkt me overigens geen zware last beroemd te zijn. Overal eten zonder te betalen, net als prins Brenno. Van Heijningen (CDA) geeft overigens een goed gemanaged antwoord op de vraag of hij beroemd of berucht wenst te zijn. 'De term berucht,' zegt hij, 'geeft aan dat je op je hoede moet zijn. Het is belangrijk dat het college weet dat het goed gecontroleerd wordt.' Vooruit, Janne CDA-man. Dat is een flink antwoord, zonder zuigen en zonder schep. Beroemd dat sla jij deftig over, over beroemd zeg jij niets. Je houdt daar als praeses van de raad je kaken stijf op elkaar geplakt. Stel je voor dat je als eerzame stijverd onthult dat je hart brandt naar eer, dat het gevuld is met het verlangen beroemd te zijn, als deftig man. Je davert onmiddellijk van die Olympus af waar je jezelf met de partij kruiwagen naar hebt omhoog gekruid. Ik wil beroemd zijn, beaam je, en je wordt onsterfelijk belachelijk. Een muis op de maan van je ziel. De confrères en consusters meesmuilen 'we wisten het wel..' En daarna kun je voorgoed inpakken en op Vuurland gaan wonen, als politieke excentriekeling, al komt het kastelenpark aardig in de buurt van stedelijk geïsoleerd. En daarom zwijgt Janne CDA-man dus heel voornaam. Maar wie zwijgt die stemt toe, zeggen wij. Ha. Janne CDA-man wil dus graag beroemd zijn. Dat leiden wij uit zijn zwijgen af. Want Jan CDA-man zwijgt. Jan Gerechtigman, en Jan Rentmeesterschaap, en Jan Medelevendlam wil volgens ons wel beroemd zijn. En dat is hij ook. Kijk maar naar deze aflevering. Door hem, verzinnen we maar even, wordt het hele partijprogramma verheven tot bondig beginsel. Er valt voortaan geen overbodig woord meer in Nederland. Heerlijk gewoon. En het mooiste stuk van de stad dat bekronen we hier voor u CDA-man: met stip de Moerputten. Voor diegenen welke de stad niet kennen, de Moerputten ligt in de richting van Waalwijk, in de richting van de parochie van Van Roosmalen die Hurkmans Ferrückt maakt. Jan van het CDA-man woont overigens niet bij de Moerputten, nabij de Kruiskamp met het kamp vol woonwagenbewoners, maar woont in Engelen, in de kastelenbuurt, nabij de golfbaan. Zo, van sla, en ruk nog maar eens een balletje, lezers. Wat overigens niet ongevaarlijk is, want onze redacteur Gerteman meldde mij dat ieder jaar vele luitjes worden doodgebliksemd, met vuur haast bovenzinnelijk gebraden op de golfcourse. Wie zei ook al weer dat golfen volmaakt ongevaarlijk was? Het grootste wapenfeit vertelde Jan van Heijningen ons op de website van de gemeente, "is het aanvaarden door de raad van mijn initiatiefvoorstel Moerputtenbrug. De raad heeft maar liefst een bedrag van 450.000 euro ter beschikking gesteld voor de noodzakelijke restauratie van de monumentale brug" galmde Van Heijningen op de website van de gemeente. Applaus voor Jan CDA-man. Hoezee. Ja heel mooi, maar zo'n uitspraak strookt toch niet met de weke partijkant, met het sociale, en menselijke en vriendelijke imago van het CDA. De pontifex maximus die de kiezer naar de ogen moet steken wil eigenlijk sociaal voelend zijn, of liever hij zit in het bestuur van de Mengelmoes, of adviseert klierjeugd in de Watertoren, en is vooral een warmvoelend mens die voor de zwakkere wil opkomen en beloften schenkt op de wijze van glaasjes ingestraald water. Het openen van voedselbanken komt ook al aardig in de buurt van het gewenste imago. Maar een brug in de Moerputten? Jan wil volgens ons wel, hij vent het rechte imago uit, maar is toch maar apetrots op het redden van roestig staal. Enne, hep-u weleens op de oude brug gestaan, lezers? Hep-u weleens in de Moerputten gelopen? Ikke hep, ikke wel. Ik ben daar weleens gaan vogelen, in de Moerputten, met mijn geleerde vriendin, om even los te komen van de Bossche Dieze en de Veemarkt, van mijn tante Agaath, en ik zakte prompt door de houten vloer van de Moerputtenspoorbrug. Levensgevaarlijk, dat ding, die brug. Maar ja er denderde al jaren geen trein meer over die brug naar Waalwijk, naar de rimboe van Pastoor van Roosmalen die parochianen zijn gepasseerd met eigen gebedsdiensten. Wat heel erg is en ook wel vrije markt. Waar bisschop Hurkmans en zijn adviseurs die allen sympathiseren met het CDA en de VVD toch heel verheugd over zouden moeten. Want ze zijn allen verklaard tegenstander van commerciële monopolies, ook al dulden ze in de kerk geen letter tegenspraak of alternatieve vleugels en is het advies van God een citotoets. Net een echte politieke partij dus, die voor en na het heien, graag uw stem wil vragen maar geen kleine afvalligen duldt. Waardoor de brug behouden blijft en natuurliefhebbers toegang hebben tot een ander natuurlijker deel van de samenleving dat geen sou kost. Wat, om Jan van CDA-man aan te halen, 'echt de moeite waard is.'
Als u daar uw genot uithaalt, fein, en ik bedoel Fein met de F van Ferrückt. Het moet trouwens niet te druk worden in de Moerputten, Janne CDA-man, want dan gaat het college er ook een parkeergarage bouwen. Ja, bij de Moerputten, schrik daar maar eens van. En die kost wel ettelijke miljoenen. De raad en het college bouwen maar wat graag zaken die miljoenen kosten. Waarna Paul Kagie zich weer eens mag inspannen om een volgend succes te boeken. Waardoor hij beroemd noch berucht gaat worden. Neen, liever niet, dat acht hij niet (meer) wenselijk. Pauls grootste succes, in het dagelijks leven directeurman of zoiets in Lelystad, was 'de keuze voor het Museumkwartier waar Het Noord-Brabants museum en het museum voor Moderne kunst samen in elkaar opgaan.' Of vrij vertaald waar SMS, een esthetisch flitsbericht, het Noordbrabants museum wordt, de NBM dus. Waar de politieke klap echt een daalder waard zal worden. Wat Paul van de Krabben bestrijdt want die noemt zijn grootste succes: 'Het niet doorgaan van de nieuwbouw c.q. uitbreiding van het Kruithuis, het auto vrij maken van de Parade, het behouden van de voetbalclub FC Den Bosch en tot slot het verhogen van de veiligheid door het inzetten van camera's.' Dat zal wel allemaal apekool zijn, want het nieuwe kruithuis komt er, voor zeven miljoen of zo, vrij opgepot. Ondanks de successen van Van der Krabben wil hij ook niet beroemd zijn. Hij voelt zich daarboven verheven. 'Dat is voor mij niet van toepassing' ronkt hij, al moet ik op de Parade nog altijd langs auto's en daklozen laveren. En ook het cameranetwerk, beweren boze tongen, moet toch als pluim worden bijgeschreven op de hoed van Rombouts zonder trainingskostuum en die onrustige ondernemersclub in onze stad, wat vooral het dag- en nachtwerk is van onze superannuarist kapitein-lobbyist, onze meest voorname, vooraanstaande pensionist, en stadsreservist Tiny Bertrums (VVD).
Olé, een succes heeft duizend vaders, en het ongeluk er maar een, zeggen we maar. En, wil Paul Kagie nog wel even aanvullen op deze plaats, 'het was kantje boord geweest of er was nu een onbetaalbaar avontuur aangegaan op de plek van het Kruithuis.' Alsof de avonturen in de stad niet alle onbetaalbaar zijn, vent. Haha, die is goed, niet? In het oude kruithuis vergadert nu de stadsschutterij, bosschenaren in kostuum, en het STOK, en nog wat lokale folklore, en schuttert het bestuur in het dure bestuurscentrum dat aan de burgerij werd geschonken, wat gelogen is natuurlijk. Appartementen waren beslist winstgevender geweest maar dat staat Monumentenzorg niet toe, in het oude Kruithuis. Ons volgende succes, meent Paul van Leefbaar Dorpsstad, 'zal zijn dat de parkeergarage aan de Hekellaan niet doorgaat.' We zullen zien, want we vrezen dat dit bouwwerk gewoon verschuift naar voren, of naar achteren, omdat andere partijtijgers menen dat commissariaten beter betalen en holdings goed zijn voor het pensioen en men daarom niet teveel moet mouwen maar vooral verdergaan met bouwen. En bouwen en bouwen. En nu nemen we weer afscheid van onze Paul Kagie c.s., want het verkiezingsdebakel van Bosch Leefbaar heeft ervoor gezorgd dat de website van zijn partij al lang niet meer wordt ververst. Het is oude kool welke de kijker er eet. En dit geldt ook voor het CDA, waar een jong dikkerdje, ene Jan Hein Herman van Beers, ja we zuigen hier vrolijk verder, de kiezer olijk aankijkt. Aaaaardige jongen, denk ik, en dat was ik vroeger ook. Een vriendelijk dikkerdje. Dit is een echte oeteldonker en bourgondiër, meen ik, want hij zweert niet op een spartaans dieet, eet geen slankarine of halfvette kaas, maar geniet van het eten en drinken en politiek bedrijven, zoals ik. Ik zeg, doe maar gewoon jongen. Fijn kerel. Maar nu het volgende aan de lezers. Onze kleine van Beers leefde tijdens het maken van zijn foto voor de CDA-website waarschijnlijk nog in de veronderstelling als onwaarschijnlijk jong raadslid de banken van het bestuurscentrum te gaan drukken, om snel in de voetsporen van zijn vader Frenkie (CDA), en oom Hans (PvdA), en Henk (CDA) te mogen treden. Ja, macht verspreidt zich graag op Lodewijkse manier, zullen we maar zeggen, en niet alleen binnen het CDA. In de bedstee wordt dus meer dan gemafd of gevreeën, of het eigen gebroed verwekt, maar daar wordt het bestuur van het uur nul aan af geregeld. Geschonken aan de kiezers. Het is een wonder boven wonder.
En ook dit is manier van goddelijk spel, van de Divine Yawn die ons allen te grazen neemt (en dit is een grapje voor insiders, waar alleen mijn redacteur Gertgrootglas weg mee weet - dus doorlezen argeloze lezers).
Andere partij. Ook Bossche kabouter Masselink wil niet beroemd worden. Jokkebrok, menen we. En ook al zegt hij dat het geen keuze is, we geloven hem niet. Moeten we echt aannemen dat hij liever bekend is om ideeën die het wonen en leven in de stad aangenamer hebben gemaakt? Op welke manier dan, Paul? Wilt u schonere lucht en water, terwijl armen liggen te kreperen omdat ze geen geld hebben? Ja, ik wil het hier even scherp stellen. Paul Masselink heeft volgens ons abuis als hij meent dat zijn grootste succes nog moet komen. Die overlegging willen we graag verbeteren. Uw grootste succes, Paultje Piggelmee is toch dat verhaal van de Bossche steekpenningen, dat zich in 1994 afspeelde. U gaf tot de aftrap van de affaire die tot het overhaast vertrek van burgemeester Burgers zou leiden. Van bouwen kwam miauwen, had u ontdekt. Waarna de SP nog efkes een bal in het Bossche doel knalde, en Burgers liet struikelen. Fijn, dat was werk van Jan (SP). En nu we toch aan het kijken zijn naar Links. Het raadslid Annemarie van de Pol, 32 jaar jong en mager, wil zeker beroemd zijn, net als Govert Liberaal. Annemarie is echter links bescheiden, en niet zo open en eerlijk eerzuchtig als onze aardige Govert. Annemietje is dan ook een echte ambtenaar, en komt uit Waalwijk (ja, getverderrie, we komen deze aflevering steeds weer uit bij Van Roosmalen en zijn verduivelde parochie. Het is om Ferrückt van te worden). 'Ik wil best,' zegt Annemarie, 'voor een dagje beroemd zijn, maar niet langer.' Ja, ze wil één dag lekker genieten van alle aandacht. Maar Annemietje moet er niet aan denken om altijd, bij iedereen bekend te zijn. Fijn. Stel je voor zeg, de mensen spreken je aan op al dat luidruchtige heien in Huize Bergen, of ze wijzen je na om al dat gemier om niets en die negen zetels verlies van de PVDA op je verantwoordelijkheid als manager van campagnes. Of ze zeggen dat je maar gemakkelijk praten hebt, als goedbeloond ambtenaar die steeds zevert over sociale gerechtigheid. Het grootste succes van Annemarie was volgens haar dus 'haar leiderschap van het campagneteam bij de gemeenteraadsverkiezingen.' Hoezee. De PvdA verdubbelde het zetelaantal, roept ze. Ja, dat jubelt ze, en dat wijt Annemietje aan haarzelf, kleinste grootste persoontje in verschijning, als raadpensionaris omgemachtigde. Nou ja, zeg, Annemietje. Het is niet waar. Zo zie je maar weer dat geleerde ambtenaren niet altijd helder van hoofd zijn. Toen de echtgenote van een beroemd Engels verlichtingsfilosoof stierf (zoek maar op Annemietje) haastte de arme man zich na de begrafenis linea recta naar de Londense madammekes. Hij ging zijn zwaar gemoed verlichten in de rosse buurt. We noemen dat in de psychologie onlustgevoelens bestrijden met sexuele activiteiten. Welnu, Annemietje, en ik wil u hier nog wel verder voorlichten, toen de kiezer uw partij aan een aantal zeteltjes hielp en uw persoontje groot groeide had dat alles met een zwaar gemoed te maken, met onlust gevoelens dus, die werd geuit met behulp van de stemmachine en rood stemmen. Politieke flitssex dus. Stel u zich daar adubeetje niet teveel van voor, Annemietje, zulke rosse winst. Kijk als we uw verwaande redenering verder volgen dan moeten we nu helaas vaststellen, dat u met Hermie een half jaar heeft mogen vingeren aan het roer van de stad en de lokale macht, en u het wel heel erg slecht heeft gedaan. Als Annemietje in het veld, als lokale vaandeldrager van de partij heeft u geen gezicht en vuist gemaakt. Net als al die andere lokale vendelaars die Wouter moesten verdedigen met hun vaandels tegen spatterijen. Maar neen, zo laaghartig redeneren we niet. We hopen wel dat u voortaan wat bescheidener bent, en minder kittig zult blazen, Annemietje, 'het is mijn succes.' Dan vinden we een brug in de Moerputten een bescheidener edoch gepaster krans. Waar we zeker op terug zullen komen. Al die kransen. En ons gespat. Er is niets heerlijker dan spatten, gespat zonder betekenis. Vraag maar aan Posset die spatten schildert. Net een eend in het water. Gegroet, uw aller Arnold, beer in het verkeer, hofleverancier van gebraden eenden.

Dit bericht is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 419, 14 december 2006