Skip to main content
  • Archivaris
  • 422

Schietend polderen

De oervorm van het polderen bestond uit zalfjes, tafels, veel tafels, eindeloos vergaderen, stapels commissies, calvinistische gedragsstoornissen en compromissen sluiten.
Die tijd ligt ver achter ons. Tegenwoordig schiet de polder. Nou ja schieten. Misschien is het beter om te zeggen: tegenwoordig liquideert de polder. Volkert van der G, Mohammed B, Erik O, Mark T en de jongens en meisjes van Middelkoop.
De vraag is natuurlijk, blijft de winkel open tijdens de verbouwing. Blijven we polderen tijdens het schieten. Blijven we tafels verslijten op zoek naar consensus. De klassieke polderpijlers, PvdA, CDA en VVD lopen averij op; quasi verlichte partijen als GL en D66 zijn gemarginaliseerd of werken daar hard aan en reactionaire krachten, gebundeld in SP, PVV en CU, gaat het voor de wind.
Gaat dat nog goed komen? En wat is goed? Of moeten we constateren dat onze beschaving, onze cultuur met een tiental kogels in een andere modus geschoten is? En wat is die nieuwe modus dan?
Wat is er intussen allemaal geliquideerd? Een gastvrij land; het vrije debat; de statuur; respect (jakkie) en nog veel meer moois. Daarvoor in de plaats staan we nu te kijk als een xenofoob miezerig rotland.
Nog belangrijker echter is de vraag: wie gaat hier wat aan doen? Politici van enig formaat zijn er niet. Opinieweekbladen hebben geen kaliber meer. Misschien zijn er twee kranten die waarachtige vragen kunnen stellen. De kunst- en intellectuelen wereld zit gezellig nog meer in de grachtengordeltunnel dan voorheen. Populair amusement heeft het engagement vervangen door schaatsen op zeven zenders tegelijk. En links dan? Buitenparlementair links. Ach, die laat het woord aan de omerta, aan Ties Mouthaan.

Kleine correctie op voorgaande: misschien moeten we Ronald Plasterk steunen.

Zand

Dit bericht is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 422, 6 april 2007