klappen, relaties en van dingen die niet voorbijgaan

1. de Telegraaf van 8 juli 2000, interview met de heer Mans, burgemeester van millenniumknalstad Enschede: "In één klap burgervader". Het staat er echt, "door die ontploffing werd hij in één klap burgervader". Wat is hij voor de knal dan geweest vraag ik mij af. In ieder geval dank aan de Telegraaf dat deze krant burgervader Mars, de burgervader van het zwaailicht de gelegenheid heeft gegeven zich onsterfelijk belachelijk te maken.

door die gek met het hondje

Dan denk ik aan de burgemeester van mijn eigen stad, de heer Rombouts en ik lees wat de heer Brus (Datelnetdirecteur en ex-FC DenBosch-financier) in het Brabants Dagblad van 12 augustus jl mag zeggen: "Het heeft mij zeer verbaasd hoe onvoorstelbaar veel tijd Rombouts kon besteden aan FC DenBosch. Hij had ook alle contacten, met de aannemers voor het nieuwe stadion."
Kleintje Muurkrant vaker lezen mijnheer Brus, dan had u kunnen weten dat de heer Rombouts slechts één passie heeft: bestuurlijk masturberen met betonmolenheren, want als burgemeester heb je een relatie met aannemers, niet met de burgers van de stad.
Laten we echter hoopvol naar de toekomst kijken, misschien ontploft hier een fabriek/opslagplaats/tankwagon en wie weet wordt ook burgemeester Rombouts in één klap burgervader.

2. Relationele klappen! Jawel, relationele klappen betekenen het einde van het wethouderschap van de heer Rottier (PvdA). Want als wethouder heb je een relatie met je relatie, niet met de burgers van de stad.
Dit betekent helaas ook het einde van mijn kleine oorlog tegen Rottier (zie Kleintje december 1999), is het al afgelopen voor het goed begonnen is, sta ik mooi voor gek, weliswaar met hondje, maar toch. En dan die stortvloed van krokodillentranen: het vertrek van Rottier werd - zo werd alom beweerd - door vrijwel iedereen op het stadhuis betreurd, wat een show, wat een bekrompen politiek theater. Toegegeven, Rottier was zeker een betrouwbaar politicus, betrouwbaar in die zin dat hij altijd als het even kan de boel probeert te belazeren, Rottier eigen, PvdA eigen. Hij mag dan vertrokken zijn, dat nare, irritante partijtje van hem (is Rottier nog partijlid even tussen haakjes?) blijft gewoon zitten. Het einde van de politieke carrière van Rottier was een harde klap voor de partij, zo beweerden een aantal PvdA-lieden in het Brabants Dagblad; het herstel zou toch wel enige tijd kunnen duren. Nou, binnen een paar dagen was het al geregeld: een nieuwe PvdAwethouder, wat een klap zeg! Kortom, gewoon wat grossieren in kletspraat door het stelletje sociaal democratische aanmodderaars in het kader van het moddermodel!
Denk ook aan het landelijke PvdA-gebeuren, een berichtje uit de haagse modder: de affaire 'mevrouw van Hees', ook een klap of uiteindelijk weer niet?
Tenslotte die andere modderpoel: Brussel, de Europese Unie. In de meeste EU-landen zijn de sociaal democraten aan de macht (ons buurland in het westen Groot Blairtannië, de natie van 'de derde weg' wauwelaars) of maken deel uit van een coalitieregering (bijvoorbeeld onze zuiderbuur Frankrijk, onze oosterbuur Schröderije en natuurlijk ons eigen Kokhalsland) of hebben lange tijd in de regering gezeten maar nu niet meer (bijvoorbeeld Spanje en J. Haiderrijk). En wat doen (of hebben ze al gedaan) die regeringen? De belastingen verlagen. Jawel, de belastingen moeten omlaag, want de staatsboekhouding van de EU-landen moet gereedgemaakt worden door de Euro, niet voor de Europeaan. Dit lijkt een mooie daad voor het Europese volk maar helaas ik moet u die dit leest, teleurstellen: de be-lastingen gaan weliswaar omlaag, de lasten beslist niet! Woonlasten, ziekenfonds- en diverse andere (ziekte)verzekeringspremies, eigen bijdragen aan de gezondheids-, de welzijnszorg en het onderwijs, tarieven van het openbaar vervoer, het levensonderhoud van kinderen, enzovoorts, en ik vermeld nadrukkelijk even de gemeentelijke heffingen en tarieven (juist die gemeentelijke lasten, een groenlinkse wethouder voor sociale zaken in uw gemeente? Het zal niet baten. Een bemodderd zalmsnipje vanuit DenHaag? U kunt het wel schudden). Kortom al deze lasten gaan niet omlaag, integendeel ze zullen blijven stijgen, geen ontkomen aan.
Op deze wijze bekeken is er wel degelijk sprake van een Europese eenwording die langzaam maar niet te stuiten van de grond komt, laat dat maar aan die sociaal democratische klieren over. Dit is niet een mening van de een of andere gek met een hondje, dit is een feit! Nog een feit, net zo belangrijk: beschouw eens die andere helft van Europa: Polen, Hongarije, Oekraïne, de Balkan enzovoorts. Deze landen hebben reeds of krijgen alsnog de status van generaliteitsland (zoiets als de provincie NoordBrabant van 1648 tot 1798). Ze (ver)worden tot een soort wingewest, een pretpark voor de machtige heren van de diverse financieel-economische circuits, legaal of niet zo legaal (de maffia dus, overigens ook actief binnen de bestaande EUlanden). En dat blijft zo, of die landen willen of niet, of ze lid worden van de EU of niet.
Zie het geklungel en gerotzooi in en met de voormalige DDR volgens het Brussels-Berlijnse (voorheen Bonnse) broddelmodel, een generaliteitsland in wording binnen de EU. Als sociaal-democratisch politicus heb je nu eenmaal een relatie met de euro, niet met de Europeaan.

Juist, de Europeaan binnen de EU, u dus, hoe nu verder? Helaas ook u heeft niet veel te willen, heeft niet veel keuze, u zult zich moeten schikken naar het besluit door politici zo geweldig democratisch en zo voortreffelijk sociaal genomen. Velen van u zullen eveneens een relatie aangaan met de euro en niet met Europa, zo de politici zo ook de burgers. U krijgt overigens niet eens de tijd om u met zoiets als het fenomeen Europa bezig te houden, de bovenvermelde lasten gaan immers omhoog, dus euro's verzamelen, er zal gewerkt moeten worden door de meesten van u en liefst meer en harder! Leuker kan ik het niet maken en ook niet gemakkelijker. De Europese eenwording tsja ach...
Niet leuk en niet gemakkelijk: in veel Europese landen zowel binnen de EU als daarbuiten klinken weer zo nu en dan, zo hier en daar, van die donkere onheilspellende geluiden in een onheilspellend sfeertje (misschien kent u de film 'Het Slangenei' van Bergman). De 'eigen volk eerst!' geluiden zijn wederom hoorbaar als het zacht gerommel van een langzaam opkomend onweer in de verte, een bruine donder wel te verstaan. Het ook buiten sociaal democratische kring zo alom geprezen en omarmde economische systeem van de vrije marktgekte, het eurokapitalistisch industriële pretcomplex. Maar dan explodeert of - meer waarschijnlijk - implodeert het complex, is het uit met de pret en wordt Europa in één klap ... nou, wie het weet mag het zeggen.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 348, 21 september 2000