CSA-revisited

De kritische artikelen in eerdere exemplaren van Kleintje Muurkrant over CSA leveren nog steeds veel respons op. Op onze website buitelen voor- en tegenstanders over elkaar heen. Hieronder de ervaringen van een nuchtere 'buitenstaander'.

door Ritchie

Twee goede vrienden hebben inmiddels de CSA-training gevolgd en zijn beiden zeer enthousiast. Gelukkig voor hen! Na de basic-training vroeg een van de vrienden of een aantal vrienden en familie hem wilden ophalen, omdat dit de slotavond was en zij hem een goed gevoel zouden geven. Okay, als goede vriend maak je hier tijd voor vrij. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik van de verhalen reeds een en ander wist, maar toen ik daar de hal binnenstapte stond ik perplex. De deelnemers stonden hand in hand in een grote kring met de ogen dicht te luisteren naar het liedje van Paul de Leeuw "heb me lief". Op de achtergrond hoorde je een stem in het Engels wat motiverende teksten inspreken. Nuchter als ik was dacht ik: "waar is Jomanda?". Op het moment dat de deelnemers de ogen mochten openen moest, denk ik, 99% van de mensen huilen en omhelsden hun geliefden. Ook ik moest het bekende knuffelmoment meemaken. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik het voor hem een mooi moment vond. Na een paar maanden begon mijn vriend aan de Advanced-training (de ander had het allemaal al afgerond en is nu helemaal knuffel-proof?!). Afgelopen zaterdag kreeg ik een sms met de vraag of ik hem niet opnieuw wilde ophalen voor dezelfde reden als bij de eerste training. Ik kon niet. Daarop kreeg ik en een tweetal andere vrienden maandag meteen de vraag of wij niet meewillen naar de "slotavond". Als argument kregen wij mee dat het voor hem wederom belangrijk was en dat wij een beeld zouden krijgen wat hij heeft meegemaakt. Ach, het is en blijft een goede vriend dus waarom niet? Ik ging alleen met hem naar Vught en daar stonden veel van zijn "buddies" van de afgelopen training. Wederom geknuffel. Ik dacht ach het zal er wel bijhoren. Prima voor ze! Toen ik plaats nam zag ik meteen twee flip-over-apparaten staan met de locatie voor de eerstvolgende training met het bijbehorende bedrag van 495 euro. De moderator nam het woord en ze was zeer blij met de hoge opkomst en zeer enthousiast over haar eigen ervaringen met wat zij had bereikt. Oja, ze gaf aan dat achterin inschrijfformulieren lagen voor de volgende training, maar hier zou ze nog wel op terugkomen (dat deed ze inderdaad nog drie keer). Vervolgens werd er gevraagd of er geïntroduceerde mensen waren die iets kwijt wilden over hun partner/vriend/kennis... en deze waren zeer te spreken over de ontwikkelingen van hun partner. Vervolgens kwamen de deelnemers zelf aan het woord en uiteraard ook alleen maar positieve verhalen. Wat had ik anders verwacht? En continue werd er geklapt voor de verhalen en eenduidig geknikt dat het inderdaad veel succes oplevert. Op een geven moment dacht ik: ik zit hier niet voor mijn vriend, maar ik zit hier in een grote verkoopmachine om nieuwe zieltjes te winnen voor de volgende trainingen! Als ik dit had geweten was ik thuis gebleven. Ik was woedend op dat moment, maar bleef zitten. Vervolgens was er een Matrix-game waarin vier soorten rolpatronen naar voren kwamen. De game vond ik op zich leuk, maar niet bijzonder. Ja, je krijgt een boodschap mee waar je over kan nadenken. Tenslotte werd er de vraag gesteld wie zich misschien en zeker zouden aanmelden. Helaas niet wie er niet zouden deelnemen. Nee natuurlijk niet... Het mag alleen maar positief zijn... Kortom handen geteld en nu het geld maar gaan tellen.
Na afloop was er de gelegenheid voor je partner om te vertellen waarom hij je had uitgenodigd en daar was ik zeer benieuwd naar. Hij kon het mij niet meteen goed uitleggen, maar dacht dat het ook wel goed voor mij zou zijn omdat ik in een dip zou zitten. Ik heb hem meteen verteld dat ik verontwaardigd was dat hij mij hiervoor heeft laten komen opdraven om te laten overtuigen door de CSA-clan. Ik voelde mij absoluut misleid en vond de gehele avond te commercieel overkomen. Nog even een drankje gedronken en toen werd ook ik een paar keer gevraagd of ik het ook wilde doen (had beter meteen weg kunnen gaan) en mijn antwoord was telkens "nee, dank je wel". In de volle overtuiging dat het ook wel wat voor mij zou zijn begon de CSA-deelnemer(s) met een stortvloed van argumenten! Come on, give me a break. Op de terugweg goed kunnen praten met mijn vriend en hem ook verteld dat de CSA goede handvatten kan aanraken voor de mensen die dit denken nodig te hebben in hun persoonlijke ontwikkeling, maar dat de manier waarop CSA te werk gaat absoluut tegen mijn gevoel indruist en ik zeker afkeur: mensen die kwetsbaar zijn, worden met gemak overtuigd door het geloof was deze mensen willen verkopen. Hij had eerlijk naar mij moeten zijn wat mij te wachten stond. Hij wist dondersgoed dat dit de bedoeling was.

Conclusie:
1. De training zal z'n voor- en nadelen kennen
2. De deelnemers worden bijna gedwongen om andere mensen aan te brengen. (dit ook van andere deelnemer vernomen)
3. Het vertoont sektarisch gedrag
4. De CSA-deelnemers moeten zich bewust worden dat de training goed voor hen was en dat ze niet dit geloof aan iedereen moeten opdringen.
5. Commercieel zit het super in elkaar!!
6. De training komt zeer korte termijn gericht over: mensen nemen snel na de training bepaalde (soms) ingrijpende beslissingen. Hoe gaan ze hier op de lange termijn mee om? (waarschijnlijk komt er nog wel een deel vier en vijf).
7. Ik zie geen veranderingen bij beide vrienden.
8. Ik ga er niet heen en zal het andere vrienden afraden, ondanks dat ik niet heb deelgenomen.

Noot van 't Kleintje: sinds we met kritische artikelen in 't Kleintje zijn begonnen is er nogal wat op gang gekomen. Na "CSA Nederland BV (DenBosch)" in Kleintje 386, "Dagboek van een afvallige" in Kleintje 389, "They are playing with people's minds" in Kleintje 391, "De vlaggetjesweken van CSA" in Kleintje 392 en "CSA-deeltje zoveel" in Kleintje 393 verschenen er veel kritische reacties op de internet-site van Kleintje Muurkrant, www.stelling.nl/kleintje en doorklikken op "ga naar de discussies". We hebben de hele boel ook ondergebracht op www.stelling.nl/landmark

CSA-sektarisch
Het volgende stukje dient als illustratie voor de vele mailtjes en brieven die wij hier op de redactie van Kleintje Muurkrant binnenkrijgen. "In 1998 leerde ik mijn man kennen. Nog hetzelfde jaar verhuisden mijn kinderen en ik naar Den Haag, naar hem. Het was een erg goede periode. Hij kwam echter in een soort midlife crisis. Zijn eigen bedrijf was niet meer wat het was. Hij begon zelfhulpboeken te lezen, ging naar reïncarnatietherapeuten en bezocht beurzen op het gebied van het paranormale. Vervolgens bezocht hij een soort cursus in Utrecht, hoe dat instituut heet weet ik niet meer, ik weet wel dat het zich op de Baan bevond. Er werd daar actief aan auralezen gedaan enzo. En ineens kon ook mijn man aura's lezen, en ik had natuurlijk volgens hem een gitzwarte aura. Na het aura gedoe kreeg hij het advies om naar het Instituut "Emotioneel Lichaamswerk" te gaan, eerst een cursus van een weekend, daarna allerlei terugkomdagen en vervolgcursussen. Mijn kinderen en ik zagen deze man in korte tijd veranderen. Hij had "gezien", bijvoorbeeld, dat ik niet te vertrouwen was en dat hij geen eten van mij moest aannemen. Van lieverlee verdwenen allerlei voorwerpen uit huis, de gekste dingen: wc-borstels, kerstspullen, spiegels, handdoekrekjes, klokken, teveel om op te noemen. Hij "zag" steeds meer, zo kreeg ik midden in de nacht een flinke dreun in mijn gezicht, terwijl ik sliep. Want hij had mijn aura of zoiets dergelijks gezien. Vanaf dat moment nam het lichamelijk geweld toe. Op advies van dit instituut is de gezamenlijke koop van een huis niet doorgegaan, het ging zelfs zover dat het instituut hem adviseerde om de kinderen en mij op straat te zetten. We hebben rechtszaken gehad, uiteindelijk ben ik uit lijfsbehoud zelf vertrokken, met achterlating van zo ongeveer alles. Toen de zaken nog niet zo hevig escaleerden, ben ik zelf naar zo'n weekend gegaan. Ik begaf me dus in het hol van de leeuw. En het is inderdaad brainwash, ze maken je moe, erg moe, en dan "knapt" er op een gegeven moment iets, en uiteindelijk ga je euforisch naar huis en denk je het te hebben gevonden. Dat beklijft uiteindelijk niet, maar ik werd wel heel wat keren gebeld om een vervolgcursus te gaan doen, tot vervelens toe. Het heeft allemaal een hoog geitenwollensokkengehalte, een hoog knuffelgehalte, tegen je zin in. Alles kan in de naam van liefde, vooral voor jezelf. Het is inmiddels twee en een half jaar geleden dat de kinderen en ik bij hem zijn weggegaan, op advies van de politie zijn we eerst min of meer ondergedoken. Hij heeft nog wel geprobeerd contact met ons op te nemen. Voor zover ik weet heeft hij recentelijk een kapitale villa gekocht, heeft financieel alles dichtgespijkerd, ik zal dus nooit mijn geld terugkrijgen. Ook al is het een tijd geleden, dit soort waanzin tekent je voor het leven. Wat ik over het "Emotioneel Lichaamswerk" weet, is dat het opgezet en geleid wordt door ene Ted Wilson en zijn discipelen. Er is ook een woongemeenschap, en seksuele vrijheid staat hoog in het vaandel. Ted Wilson is ooit afgestudeerd in de vliegtuigbouw, en is later bij de Bhagwan of zoiets dergelijks gegaan. Dat is alles wat ik ervan weet, wellicht weten jullie meer, dan hoor ik dat graag..."

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 396, 22 oktober 2004