VS streeft vooral eigenbelang na

door Toine van Bergen

Volgens de Sesam-encyclopedie wordt onder terreur verstaan: "Het plegen van georganiseerd geweld om bepaalde politieke doelen te bereiken". Volgens deze definitie is het zonneklaar dat de aanslagen van 11 september in New York als terreur moeten worden gezien. Echter, ook staten kunnen zich schuldig maken aan terreur. In feite is iedere oorlogsdaad volgens deze definitie tevens een daad van terreur. De voorstanders van de "precisiebombardementen" op Afghanistan stellen, dat de reactie van de Verenigde Staten gerechtvaardigd is. Alleen de schuldigen zouden getroffen worden. Dit is aantoonbaar onjuist. We kennen inmiddels de vele onschuldige slachtoffers van de bombardementen in Kosovo en Irak. Daarnaast zijn nog vele miljoenen Afghaanse burgers extra op de vlucht geslagen na de bombardementen. De voedselpakketten die voor hen uit de lucht vallen zijn voor het overgrote deel onbereikbaar. En al weet een enkele vluchteling zo'n pakket te bemachtigen, dan bedraagt de buit niet meer dan een schamel overlevingspakket voor enkele dagen. Van huis en haard verdreven en op weg naar een vluchtelingenkamp dat er naar alle waarschijnlijkheid zelfs niet eens zal blijken te zijn. Dat is het lot van het merendeel van de Afghaanse armoedzaaiers.
De legitimatie voor deze oorlog is voor de voorstanders een groot probleem. Dat probleem zal in de nabije toekomst alleen nog maar veel groter worden. De Verenigde Staten hebben de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties laten weten, dat de strijd tegen het terrorisme nog vele jaren kan duren, en zich niet zal beperken tot Afghanistan. De bondgenoten van de VS zullen bij iedere uitbreiding van de oorlog naar andere "haarden van terreur" onder grote druk gezet worden om mee te doen. Nu al is er het probleem dat de bewijzen van de betrokkenheid van de organisatie van Bin Laden niet openbaar gemaakt worden. Dit probleem van informatievoorziening aan de bondgenoten zal zich bij uitbreiding van de oorlog opnieuw voordoen. Een centrale vraag is de volgende: wat noemen de Verenigde Staten een terroristische organisatie? President Bush heeft klip en klaar gesteld dat er geen nuance mogelijk is: wie niet voor deze strijd is, is er tegen. Iedere tegenstander van de Amerikaanse strijd tegen het terrorisme is in de ogen van Bush dus zelf een potentieel terrorist, en mogelijk een volgend oorlogsdoelwit. In wezen gaat het in dit conflict om een strijd tussen rijk en arm. Het rijke westen wordt steeds rijker en het gros van de wereld leeft in grote armoede. We leven hier symbolisch gesproken boven op een vulkaan, die op 11 september voor het eerst is opengebarsten. De strategie van de Verenigde Staten heeft er nu al toe geleid dat de geïsoleerde terrorist Bin Laden de volksheld geworden is van grote groepen armoedzaaiers die voor 11 september nog nooit van hem gehoord hadden. Nog meer terrorisme en destabilisatie van nu nog pro-Amerikaanse regimes zal het gevolg zijn. De mondiale tegenstellingen tussen rijk en arm worden daarmee nog verder op de spits gedreven.
De Verenigde Staten hebben daar weinig boodschap aan. Ze streven vooral hun eigen belang na, en lappen voortdurend internationale verdragen aan hun laars. Duidelijke voorbeelden van deze isolationistische koers zijn: het bouwen van een ruimteschild in strijd met het ABM-verdrag, en de weigering om werk te maken van het terugdringen van de Co2-uitstoot. Dit is vooral een directe bedreiging voor de Derde Wereldlanden.
Dat het eigen belang voorop staat blijkt ook nog eens uit het feit dat voor het starten van deze oorlog geen toestemming gevraagd is aan de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties. Bovendien heeft men zich reeds ingedekt voor het geval dat later blijkt dat er oorlogsmisdaden hebben plaatsgevonden: het binnenkort in Den Haag te vestigen Internationaal Strafhof, dat aanklachten in behandeling zal moeten nemen, wordt bij voorbaat al niet erkend. Het overgrote merendeel van onze politieke voorlieden tonen zich dan ook zeer kortzichtig, door blind te vertrouwen in de oorlogskoers van president Bush.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 361, 26 oktober 2001