betere tijden

Nu er weer meer 'te huur' en 'te koop' bordjes in het straatbeeld verschijnen (kijk maar eens op de Citadellaan in DenBosch - of heeft dat te maken met de nieuwe racebaan die daar gaat komen?) en de beurskoersen toch behoorlijk aan het instorten zijn wordt het weer tijd om rustig adem te gaan halen en na te denken over de ongetwijfeld hectische tijden die gaan komen. Altijd riskant om voorspellingen te doen, maar het gaat er nu toch echt naar uitzien dat de gekte van meer-meer-meer & nog meer aan het omslaan is naar een periode van failliet, ontslag en wegsmeltend kapitaal. De dalende koers van de virtuele euromuntjes en dreigende wereldwijde inflatie stuwt de rentetarieven weer omhoog. Oksels van eigenhuizenbezitters beginnen hier en daar alweer te druppelen. Eindelijk, want er is dringend behoefte aan wat stappen op de plaats. Onderwerpen als 'milieuvernietiging', 'arbeidsethos', 'armoede-bestrijding' en 'solidariteit' zijn alweer jaren bedolven onder de geeuwzucht naar euro's. Nu de boel aan het kantelen is komt er wellicht weer even ruimte om stil te staan bij die belachelijke trend om kei- en keihard te werken (meestal voor een nog beter verdienende baas) en dan op het moment dat de zakken vol zitten treurig ineen te zakken, ten prooi aan een of andere managersziekte of heel veel lage rugpijn. Waren er een tiental jaren geleden nog bijna een miljoen werklozen, nu zijn er een miljoen WAO'ers. Eén en één is twee zou je toch denken.

Terwijl het geprivatiseerde woningbezit der woningbouwcorporaties door de huidige neoliberale vvd-bries verder wordt ontmanteld, de reinigingsrechten voor de individuele waterconsument tot grote hoogten stijgen, tegenwoordig de files blijkbaar worden veroorzaakt door "kijkers naar een ongeval" en niet door de ratrace naar nog beter betaalde arbeid en nog hoger inkomen en de giframpen vrijwel dagelijks plaatsvinden zonder noemenswaardige tegenreactie (nee hoor, geen gevaar voor de volksgezondheid), wassen de politiek verantwoordelijken hun fijnverzorgde handjes in onschuld. Staan ze eigenlijk nog wel eens bij een benzinestation om te luisteren naar wat Evert er met zijn Opel Ascona van vindt? Raadsleden willen ook graag gezagsdragen en dat betekent de juiste relaties hebben en houden, dus geen onafhankelijkheid en verantwoordelijkheid nemen, maar luwte zoeken. Meer dan incidenteel komen er situaties aan het licht waaruit blijkt hoe corrupt men is, zoals een tijdje geleden in Valkenswaard waar de wethouders van een locale partij terreur uitoefenen op het plaatselijke ambtenarenapparaat (geen klokkenluiders en geen ruggegraten te vinden daaronder). Deze kaste van democratisch gekozen politieke managers haben es nimmer gewüsst, en doet immers alleen maar haar werk. Ze vullen hun declaratieformuliertjes netjes in en boeken drie keer per jaar hun avontuurlijke vakanties, regelen daarbij wat interessante studiereizen en stressen als ze geen mediale aandacht weten te halen. Gaat het mis dan zijn er goede uitkeringsregelingen, burnout-therapiën of ze laten zich uitkopen, regelen gouden handdrukken en zetten hun carrière elders voort. In de volksbuurten hapt het volk naast kratjes Grolsch en Heineken en thermosflessen naar asbest en zware metalen. Autoritair nitwittende regenten doen ondertussen alsof het land van hun is. Ze besluiten wat hen goeddunkt en verdelen onderling de pluche zetels.

redt de kazen, smelt de bazen!

De broodnodige samenhang, het idee van een maakbare samenleving, begrippen als idealisme en collectieve verantwoordelijkheid zijn grotendeels verdwenen. Alles wordt bureaucratischer, ondoorzichtiger, afstandelijker en repressiever. En de bazen worden er steeds minder op aangesproken. De vakbonden weten niet meer waar ze met hun uitpuilende stakingskassen naar toe moeten. Kwakzalvers en charlatans doen goede zaken aangezien professionals het grootschalig laten afweten. Gezondheidszorg wordt meer en meer verbonden aan prestatie en rekensommen. Voetbalknieën en cosmetische chirurgie zijn booming business. Het is geen wonder dat verzet tegen misstanden zich ook aan de veranderende omstandigheden aanpast. Hier of daar een losgelaten computervirusje, weken achtereen in een boomhut of in een zelfgegraven tunnel onder een gepland betuwe-tracé. Wanneer je je dan ook nog eens bedenkt dat de huurprijzen gemiddeld sinds 1980 met 152% zijn gestegen terwijl de inflatie over die periode 'slechts' 59% bedroeg dan is de circel weer rond, toch. Help! Redt de Kazen, Smelt de Bazen!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 349, 20 oktober 2000