Gedogen en polderen

De Bonte Wever, de Valkjes, de Veermannetjes ze hebben het allemaal voor elkaar; net zo voor elkaar als de Kokjes, Borstjes en Netelenbosjes.
Ze maken Nederland groot, zeker in Nederland. Ze exporteren polders en xtc. Ze verlagen begrotingstekorten, breken onderwijs en gezondheidszorg af en oogsten waardering tot buiten Europa.
Ze dringen de milieuvervuiling minder terug dan welk ander EU-land dan ook, ze gedogen alles. Alles is goed geregeld er gaat nooit wat mis.
Wat zou dat toch zijn in onze christelijke cultuur dat dat gedogen en polderen voortbrengt? Of is dit gewoon een verkeerd spoor? Misschien zijn gedogen en polderen wel helemaal geen kenmerken van het booming product 'Holland'. Misschien is het een volkomen verkeerde manier van kijken.
Waarom controleert niemand de Veermannetjes, de Valkjes en andere varianten op gezond Hollands ondernemerschap? Waarom wordt niet opgetreden na aanschrijvingen? Waarom worden die xtc-laboratoria amper gevonden? Waarom kan de bouw de boel decennia voor honderden miljoenen tillen? Waarom loopt een, een tikje buiten de geijkte paden lopende, individuele bijstandsmoeder wel tegen de lamp? Waarom mag een Borstje blijven stumperen en liegen, waarom mag zij voortgaan met een moorddadig beleid (preciezer: een beleid dat leidt tot dood door schuld)? Waarom wordt ontzettend vaak de andere kant opgekeken? Waarom zijn medicijnen in Nederland duurder dan elders?
Het is gewoon een foute analyse om al deze verworvenheden toe te schrijven aan gedogen en polderen; er is simpelweg geen causaliteit. Ook geen verband is er met de spreekwoordelijke Nederlandse tollerantie, dat is eenvoudig na te vragen bij iedere homo, vrouw of buitenlander. Wel een verband is er met één onderliggende rode draad, een onNederlandse rode draad: corruptie. Een rode draad die verder gaat dan het obligate ons kent ons waar partijen van CDA via VVD tot aan de PvdA in uitblinken. Het gaat verder dan regentendom en coöptatie.
Een eeuwenlange traditie van corruptie is vanaf de jaren tachtig van een nieuw marketingprofiel voorzien en herdoopt tot gedogen en polderen. Een prachtige truc en meteen afdoende om het dreigende ontwaken van 's lands waakhonden zoals gekozenen, pers en belangenbehartigers tot in de groene polder terug in slaap te wiegen.
Intussen zit één iemand met de gebakken peren: die bijstandsmoeder. Maar dat is logisch ze heeft geen geld voor steekpenningen.

Zand

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 365, 1 maart 2002