Massale fraude Brabantse bodemsanering

De Brabantse milieugedeputeerde Verheijen (PvdA) maakt zich schuldig aan de ene na de andere fraude bij bodemsanering. Hij wordt daarbij geholpen door onder andere H. Artz, juridisch medewerker van de provincie Noord Brabant en ir. A.J.A.M. Segers, watergraaf bij de waterschappen De Dommel en De Aa. De heer Segers is tevens voorzitter van de Unie van Waterschappen. Ook V. Ditters, hoofd Algemene Zaken van het waterschap De Dommel speelt hierin een actieve rol. Deze bodemsaneringsfraude wordt door de Officier van Justitie mr. G. Bos al jarenlang onder de pet gehouden.

door Ad van Rooij

In de NRC van 18 november 2000 werd gemeld dat de Brabantse gedeputeerde Verheijen in het verdachte orgaan het Service Centrum Grond (SCG) bestuurslid was waarbij de Rotterdamse recherche een omvangrijke valsheid in geschrifte heeft vastgesteld. Daardoor zijn afvalondernemers en stortplaatsen in staat geweest voor miljoenen guldens aan milieuheffingen te ontlopen. Aan deze fraudegevallen bij bodemsanering waarin milieugedeputeerde Verheijen een hoofdrol speelde kunnen er twee worden toegevoegd, te weten: - In de gemeente Gemert Bakel geeft verantwoordelijk milieugedeputeerde Verheijen op 5 augustus 1999 aan het dagelijks bestuur van het waterschap De Aa toestemming voor het lozen van sterk met onder andere nikkel en arseen verontreinigd grondwater, zonder een daarvoor vereiste WVO-vergunning vanaf het door de Gebr. van den Waardenburg sterk verontreinigde bedrijventerrein. - In september 2000 geeft dezelfde gedeputeerde Verheijen aan burgemeester en wethouders van deze gemeente toestemming om uiterst vergiftigde zinkassen (gevaarlijk afval) te laten verwijderen en verwerken als niet gevaarlijk afval door de firma BSN te Weert. Ook mag van hem voor een half miljoen gulden (80 vrachtauto's) aan met asbest verontreinigd puin worden afgevoerd. Dit alles zonder de vereiste vergunningen in strijd met de Wet bodembescherming. Historische onderzoeken en saneringsonderzoeken worden door Verheijen niet meer nodig geacht. De Wet Bodembescherming wordt door hem naar de prullenbak verwezen. Het enige wat telt is dat de vervuiler, de gebr. van den Waardenburg, voor een appel en een ei een sterke bodemverontreiniging deels heeft kunnen laten zitten en deels zonder de vereiste vergunningen in het oppervlaktewater heeft kunnen lozen en elders is kwijtgeraakt. Op betreffende locatie "achter de molen" genaamd, worden op de nog steeds deels sterk verontreinigde ondergrond nieuwe huizen gebouwd.
De vervuiler heeft met behulp van corrupte of serviele ambtenaren miljoenen verdiend en de toekomstige eigenaren zitten met de consequenties. Wie pakt deze grote fraude aan nu de officier van justitie G. Bos, tevens persofficier, dit alles onder de pet houdt?

In Valkenswaard heeft de gemeente op de voormalige gemeentewerf aan de Jan Vlekkestraat ter plaatse vele jaren hout geïmpregneerd met superwolmanzout van Hickson Garantor B.V., zonder een daarvoor vereiste milieuvergunning van henzelf. Met deze jarenlang voortdurende houtimpregneeraktiviteiten heeft de gemeente Valkenswaard zelf ter plaatse de bodem sterk verontreinigd met onder andere arseenzuur en chroomtrioxide. Voormalig wethouder P.G. Geldens heeft hier een zeer kwalijke rol gespeeld. Als wethouder van de gemeente Valkenswaard heeft hij er voor gezorgd dat op deze oude gemeentewerf de gemeente zelf - zonder een daarvoor vereiste milieuvergunning - jarenlang hout heeft geïmpregneerd met superwolmanzout en de bodem en het grondwater ter plaatse sterk heeft verontreinigd met onder andere arseenzuur en chroomtrioxide (zwarte lijststoffen). Burgemeester en wethouders hebben aan zichzelf hiervoor opzettelijk geen milieuvergunning afgegeven, anders zou justitie, vanwege overtreding van opgelegde voorschriften, daartegen strafrechtelijk moeten optreden. In het jaar 1991 heeft wethouder Geldens aan het dagelijks bestuur van het waterschap De Dommel om een gedoogverklaring verzocht voor het lozen van het betreffende sterk met arseenzuur verontreinigd grondwater in het oppervlaktewater, zonder een daarvoor vereiste WVO-vergunning. De heer P.G. Geldens was in het jaar 1991 ook lid van het dagelijks bestuur van het waterschap De Dommel. Hiermee is vast komen te staan dat P.G. Geldens (als lid van het dagelijks bestuur van het waterschap De Dommel) aan zichzelf (als wethouder van de gemeente Valkenswaard) de verzochte gedoogverklaring heeft afgegeven. Hij is ook degene geweest die er mede voor heeft gezorgd dat dit alles niet is gepubliceerd. Zo heeft de heer Geldens zijn eigen opzettelijk gecreëerde arseen- en chroomverontreiniging illegaal kunnen wegwerken. In het jaar 1991 was P.G. Geldens ook lid van het hoofdbestuur van het waterschap De Dommel. Vanuit deze functie heeft hij dit alles onder de pet kunnen houden.

Later bleek de grond toch nog sterk verontreinigd te zijn met onder andere arseen. Evenals in Gemert-Bakel geeft dezelfde gedeputeerde Verheijen in februari 2000 aan de gemeente Valkenswaard toestemming om de bovenste meter sterk verontreinigde grond deels te laten verwijderen zonder de vereiste vergunningen, en zonder voorafgaand historisch onderzoek en zonder een saneringsonderzoek te hebben uitgevoerd. Op de betreffende voormalige gemeentewerf is de grond deels nog sterk verontreinigd. Ondanks deze wetenschap verkoopt de gemeente deze grond als schoon aan haar burgers. De vervuiler, in dit geval de gemeente zelf, houdt zo miljoenen in de zak en de toekomstige eigenaren zitten met de consequenties. Wie pakt deze grote fraude aan nu de officier van justitie G. Bos, tevens persofficier, dit alles onder de pet houdt?

Hopelijk draagt dit artikel bij aan een strafrechtelijke vervolging van betrokken overheden en ambtenaren. Dit wordt namelijk heel hoog tijd wil de provincie Noord Brabant aan deze vorm van corruptie niet ten onder gaan. Ik ben degene die hier de noodklok luid. Justitieminister Korthals zegt dat hij deze klokkenluiders helpt. Ik verwacht van hem dan ook dat hij zijn woorden omzet in daden en mij helpt met een strafrechtelijke aanpak van deze massale bodemsaneringsfraude.

(Ad van Rooij is hogere veiligheidskundige en betrokken bij het Ecologisch Kennis Centrum te Sint Oedenrode. Al hetgeen hij hierboven heeft beschreven kan hij staven met feitelijke bewijsstukken. Een overstelpende hoeveelheid informatie over dit soort zaken kunt u vinden bij de stichting Sociale Databank Nederland op internetadres www.sdnl.nl/ekc-home.htm)

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 357, 7 juni 2001