Supernova

Nederlanders kijken beter dan Hagenezen en Hilversummers. Een open deur, een waarheid als een koe, maar pas begrepen in Den Haag en Hilversum nadat Pim afgerekend had met paarse pluche en pers.
Wentelend in zelfgenoegzaamheid had de paarse pers niet door dat ze verworden was tot een pr-machine van het falende beleid dan wel trok ze zich terug in het gelijk van de retoriek uit de jaren 70. Dat laatste geldt vooral de abusievelijk kritisch genaamde pers inclusief dit orgaan.
Eén redactie stond hier echter ver boven. Rijdend in hun Rolls Royce keek zij neer op het gepeupel en haar pers. Tekens aan de wand werden genegeerd. Een artikel in Kok's eigen huisorgaan over een instortende ster werd terzijde geschoven.
Geheel op eigen kracht ver verheven boven al die belachelijke kritiek kwam deze redactie tot het inzicht dat er wel iets moest gebeuren. Zich daarbij volkomen veilig voelend omdat iets in de polder meestal niets betekent. Heel krachtig wordt er iets gedaan: er wordt een nieuwe hoofdredacteur benoemd.
Die hoofdredacteur spreekt krachtige taal. Er moet meer research komen; de rubriek moet weer spraakmakend worden; de kijkers moeten de andere zenders achter zich laten. Taal die begrepen wordt als polderlandse marketingtaal. Intussen werkt die hoofdredacteur noest aan de presentatie van zijn plannen. Vijf dagen voordat hij dat wil doen worden ze echter gelekt naar Kok's huisorgaan en wel door zijn bazen.
Barstjes in de polder die meerdere doelen tegelijk dienen. Lekken voor bespreken maakt plannen minder wijzigbaar en is dus slim. Lekken geeft meer wrijving wat dienstig is aan een koude sanering en dat scheelt fors in de afvloeiingskosten. Lekken is ook handig als proefballon bovendien een met een veel breder bereik dan een presentatie binnenskamers. En tot slot het hoofddoel van dit schoolvoorbeeld van over het management heen lekken: het ging hier bovenal om een crashtest voor die hoofdredacteur zelf. Door het over hem heen laten lekken van zijn eigen plan kun je prachtig zijn managementskwaliteiten testen.
Waarom moet een hoofdredacteur zo zwaar getest worden? Misschien wel niet vanwege dat ene setje plannen waar nu iedereen over spreekt; misschien wel niet vanwege instortende sterren; misschien wel omdat dit plannetje niet meer is dan een eerste stapje op weg naar veel grotere reorganisaties.
Het voorspel van grote reorganisaties is fascinerend en duurt vaak jaren tot decennia. De heipalen voor het nieuwe redactielokaal nodig na niet deze, maar de volgende reorganisatie zitten al meer dan twee jaar in de grond. Polderende mediaparkers hebben dit echter niet opgemerkt, sterker nog ze parkeren nu hun auto bovenop die palen op iets waarvan zij denken dat het een parkeerterrein is.
Dwars door drijfzand kijken is een vak, misschien wel journalistiek.

Zand

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 369, 12 juli 2002