Kort nieuws

LPF en Van der G.

Volkert van der G. zit momenteel ter observatie in het Pieter Baan Centrum. Het is (dus) te verwachten dat er binnenkort meer informatie naar buiten zal komen over zijn 'geestesgesteldheid' ten tijde van de moord op Pim Fortuyn. Nu hij de moord bekend heeft en er ongetwijfeld tijdens het komende proces in april aanstaande een motief bij zal geven zit justitie met een niet gering probleem. Een moord-bekennende verdachte met een motief levert maximaal 12 jaar gevangenisstraf op. En dat vindt Justitie hoogstwaarschijnlijk veel te weinig. Een eis en/of vonnis van 12 jaar zou wel eens voor wat opstandjes en geruzie kunnen zorgen in de straten rondom het Haagse Kamergebouw en op de Rotterdamse Coolsingel. Daar maak je de LPF-achterban echt niet blij mee. Die willen wraak en dus een hele forse gevangenisstraf. Het heeft er dus alle schijn van dat justitie in de komende maanden alles aan zal doen om een hogere straf dan 12 jaar te kunnen eisen. Een mogelijkheid die justitie heeft - zeker wanneer ze zoals gewoonlijk gebruik kunnen maken van ophitsende en suggestieve Telegraafartikelen - is Volkert van der G. rechtstreeks in verband te brengen met een aantal dierenrechten-activisten en clubjes. Het ligt voor de hand dat al dergelijke lieden de komende periode ernstig rekening zullen moeten houden met politie-invallen in hun woningen en kantoortjes. Justitie zal ongetwijfeld proberen Volkert van der G. in verband te brengen met brandstichting en aanslagen. Iedereen is dus gewaarschuwd...

bahbah...

Op het moment dat je dit leest zijn de verkiezingen in Nederland weer voorbij. Gelukkig maar. In feite verkeren we met ons allen al weer bijna een vol jaar in 'verkiezingst(r)ijd'. Dag in dag uit dezelfde smoelen, praatjes en beloften waar je maar kijkt en luistert. Onderwijl koersen we regelrecht op een oorlog af, hand in hand met de Verenigde Staten en Groot-Brittannië. De NRC van 15 januari jongstleden nam een zeer goed artikel van John le Carré over van internet (www.openDemocracy.net) waarin hij à la Noam Chomsky analyseert waarom de Amerikaanse economie om oorlog schreeuwt. Over een jaartje kijken we waarschijnlijk terug op deze vreemde tijd als "die vooroorlogse periode" en snappen dan pas waarom het vandaag gaat zoals het gaat.
Wanneer verkiezingen werkelijk wat zouden uitmaken dan waren ze natuurlijk allang verboden. Op de het internet-plekje www.stemnietdenkzelf.nl is nogal wat informatie te vinden over de principiële discussie betreffende onderwerpen als stemrecht en democratie. Het zou werkelijk een hele goede zaak zijn indien er in dit land een politieke beweging zou ontstaan die daadwerkelijk een afspiegeling zou zijn van al diegenen die hun stemrecht zo serieus nemen dat ze hun stem (op dit moment) aan niemand toevertrouwen en (dus) blanco stemmen. En wat zou het fraai zijn indien die hoeveelheid blanco stemmen -wanneer de kiesdeler gehaald zou worden- een letterlijk lege kamerzetel zou opleveren ("de lege zetel"). Voor politici een dagelijkse herinnering aan al diegenen die genoeg hebben van 't debiliserende stemmencircus. Eens in de vier jaar als stemvee mooie praatjes moeten aanhoren en vlak na de verkiezingsuitslag quasi bezorgde opmerkingen over de altijd weer tegenvallende opkomst. Vrijwel alle politici zijn dit twee dagen na de verkiezingsuitslag alweer vergeten en gaan over tot de orde van hun betaalde baantje. Wanneer er een permanent lege stoel in de kamer zou staan (en liefst meerdere) dan zou dat een permanente schreeuw om meer democratie zijn. Een democratie waarbij werkelijk iedereen deel kan nemen in plaats van het strak hiërarchische partij-politieke systeem waarbij het volk uitsluitend invloed kan uitoefenen door te reageren op verkiezingscampagnes waarin alle lijsttrekkers zich gedragen als kneedbare deelnemers aan een ranzige televisiequiz. bah!

Valt er iets te vieren?

Wat doe je als je als vluchtelingenorganisatie (ASKV/Steunpunt Vluchtelingen) in deze tijd vijftien jaar bestaat? Een feestje geven? Daar lijkt geen reden voor. Het politieke klimaat voor vluchtelingen is er in Nederland alles behalve beter op geworden. Daar sta je dan, al 15 jaar timmer je aan de weg, en maatschappelijk gezien word je alleen maar meer buiten spel gezet. Want vreemdelingenbeleid Nederland is alle redelijkheid voorbij. Wij raden iedereen aan, een week op ons kantoor te zitten en de ellende te zien die aan de deur komt. Te praten met de mensen die nog geen twee weken in Nederland zijn: uitgeprocedeerd. Zonder werkelijk te beseffen waar ze zijn en wat ze verkeerd hebben gedaan. Of kom eens langs en maak kennis met de moeder van twee kinderen, vader zit nog in het AZC, maar zij zijn uitgeprocedeerd. Drink eens een kop koffie met de man uit Eritrea, al acht jaar in Nederland. Jaren doorgebracht in een centrum: niet de taal mogen leren, niet werken, geen opleiding volgen. En nu op straat, want met de nieuwe vreemdelingenwet is het grote uitzetten begonnen.
Kom eens langs en probeer het deze mensen uit een te zetten dat het de wet is en dat het logisch dat een rijk land als Nederland zo met haar gasten om gaat. Want wij kunnen het niet meer uitleggen. En in dit licht vieren wij ons jubileum. Gepast en met verschillende activiteiten willen we stil staan bij het verleden, maar vooral het heden en de toekomst. "Nee heb je, ja kan je niet krijgen" is de titel van het boek dat voor de gelegenheid onder redactie van het ASKV is uitgebracht. Journalisten van 'On File' (organisatie voor vluchteling-journalisten) hebben er aan meegewerkt, alsmede Sietse van der Zee en Mr. Frank van Haren. 15 jaar vreemdelingenbeleid in het perspectief van een onafhankelijke vluchtelingen organisatie.
Op 30 januari organiseren we een presentatie van het boek aan pers en publiek. Geert Mak verhaalt over migratie door de eeuwen heen en schrijvers van het boek zullen aan het woord komen. 2 februari is er een benefietconcert in de Melkweg in Amsterdam. We hopen een breed publiek te bereiken dat samen met ons een statement wil maken: vluchtelingen zijn welkom.
Het jubileum wordt afgesloten met een debat in de Balie op 13 februari. "Kun je nog wel asiel aanvragen in Nederland?" Drs. Spijkerboer heeft onlangs een onderzoek afgerond naar de uitspraken van de Raad van State in asielzaken. Zijn conclusie is ronduit schokkend: de 250 uitspraken die hij heeft geanalyseerd zijn doorspekt van willekeur en twijfelachtige argumentatie. Spijkerboer stelt dat er politiek wordt bedreven, geen rechtspraak gedaan. Hierover zullen we debatteren met vreemdelingenadvocaat Mr. van Haren, Dhr. Groothuis (directeur Pharos), D. van Huijstee (medewerker ASKV) en Mr. Thissen (voormalig Raad van State). We hopen tevens op een bijdrage van de ombudsman en de IND. De Raad van State zelf heeft laten weten niet te willen komen.
Wij hopen je op een of meer van deze activiteiten tegen te komen en beloven dat we de komende 15 jaar net zo goed door gaan met de hulpverlening en campagne. Voor meer informatie over de activiteiten en het ASKV kijk dan op internet-pagina's www.askv.nl (ASKV, Haarlemmerplein 17-hs, 1013 HP Amsterdam 020.6272408)

bouwfraude

Nu de bouw-enquête-commissie haar rapport heeft gepubliceerd is het wachten op welke stappen het Openbaar Ministerie zal nemen tegen de inmiddels aangetoonde corruptie en fraude. Er is druk op het Openbaar Ministerie om de dubbele boekhoudingen openbaar te maken zodat elke benadeelde partij -in de praktijk zullen dit vooral gemeenten en provincies zijn- verhaal kan gaan halen op de grote bouwconcerns. Miljoenen guldens gaan hopelijk teruggehaald worden. Maar wat te denken van de woningbouw? Nu dat er grootschalige fraude is aangetoond in de weg- en waterbouw ligt het voor de hand om eenzelfde onderzoek in te stellen naar de woningbouw. Op dit moment is er een schreeuwende behoefte aan kwalitatief goede en toch nog betaalbare volkshuisvesting. Deze is niet beschikbaar onderandere omdat in de afgelopen jaren de bouwprijzen gigantisch zijn gestegen en er "niet meer goedkoop gebouwd kan worden", zoals de bouwondernemers stellen. Iedereen die hierover wel eens nagedacht heeft weet dat dit leugens en bedrog zijn en dat de prijzen ook in de woningbouw flink opgedreven zijn. Dus: maak openbaar die dubbele boekhoudingen! Huurders van Nederland, haal je teveel betaalde huurpenningen terug door je te organiseren en erachter proberen te komen welke bouwonderneming teveel heeft verdiend aan de bouw van je woning! Overigens geldt dit natuurlijk ook voor huiseigenaren, die hebben echter de afgelopen jaren per definitie een speculatieve prijs betaald voor hun onderkomen. (Overigens is het complete bouwfrauderapport op internet te vinden en te doorzoeken op steekwoord. Type de cijfers 213.84.152.40 in de zoekbalk van je internetbrowser)

hoe zielig!

In Kleintje Muurkrant van 20 december jongstleden stelt Gertjan van Beynum dat ik in mijn kritiek op het boek van Peter Edel mijn standpunt 'voornamelijk' verdedig 'door de schrijver in een kwaad (antisemitisch) daglicht te plaatsen'. Pas nadat ik de schrijver aldus bevuild heb zou ik ingaan op de inhoud van 'De schaduw van de ster' en 'hier en daar tot nuttige kritiek' te komen etc ... Van Beynum toont op geen enkele wijze aan dat ik de man in plaats van de bal zou spelen. Dat zou ook moeilijk kunnen, ik ken Peter Edel niet, en als wetenschapper pleeg ik me op feitenmateriaal te baseren. Overigens weet ik uit eigen ervaring wat het betekent met antisemitisme geassocieerd te worden. Sinds de publicatie in 1990 van mijn "De uitbuiting van de Holocaust" (heruitgegeven in 2001 bij Anthos) ben ik persona non grata in joodse kringen en werd ik, wegens mijn kritisch-objectieve houding, herhaaldelijk van antisemitisme beschuldigd. Gezien zijn zwaar overtrokken reactie en zijn onbewezen aantijging vermoed ik dat het oordeel van Van Beynum (die ik evenmin ken) in deze ideologisch scheefgetrokken is. Hij gaat wel erg uit de bocht met de insinuatie dat het wel eens zou kunnen dat ik wist dat artikelen uit Le Monde Diplomatique door dit tijdschrift in Engelse vertaling op haar website worden geplaatst (ook het bewuste artikel?) en dat ik voorwendde dat niet te weten om 'Peter Edel aan antisemieten te verbinden'. Hoe zielig! Overigens staat holocaustontkenning niet (altijd) gelijk aan antisemitisme. Neen, geen complot, geen valsheid in geschrifte, maar gewoon dit: als je - een maand geleden - de titel van het bewuste, in het Engels vertaalde artikel uit LMD op Google intikte, dan kwam je terecht op de genoemde site van holocaustontkenners en op geen enkele andere. Overigens geeft Edel in zijn notenapparaat of bibliografie alleen op dat hij het artikel van het web gehaald heeft, meer niet. Van Beynum gaat volledig voorbij aan mijn werkelijke kritiek op het boek van Edel. Mochten u en uw lezers daar wel in geïnteresseerd zijn, dan zou ik het op prijs stellen als u mijn artikel, zoals verschenen in De Financieel-Economische Tijd op 9 november 2002 (later, ingekort en met een titel en ondertitel die door iemand anders verzonnen werd, ook in de Trouw van 4 december 2002), samen met deze brief zou willen afdrukken. (Dr. Gie van den Berghe)

ecoterrorisme

Eco-terrorisme is een verschijnsel waarbij milieuvriendelijke en duurzame woorden worden gebruikt om de wet te kunnen overtreden en daarmee letterlijk alles te vergiftigen omwille van de winst voor enkelen. Met het afgeven van eco-certificaten, duurzaamheidscertificaten wordt deze algehele vergiftiging zwaar gesubsidieerd. Met het afsluiten van convenanten, zoals bij de houtimpregneerbranche en de elektriciteitsmaatschappijen, wordt voor deze gesubsidieerde vergiftiging nationaal een maatschappelijk breed draagvlak gecreëerd. Met het ondertekenen van internationale protocollen, zoals het Rio de Janeiro-protocol en het Kyoto-protocol wordt deze gesubsidieerde vergiftiging wereldwijd maatschappelijk opgedrongen. Overige wettelijke hindernissen worden met het inbouwen van tekortkomingen in wetgeving, zoals in de Bestrijdingsmiddelenwet en in de Circulaire voor houtimpregneerbedrijven gladjes weggewerkt. Strafrechtelijk optreden hiertegen heeft de Hoge Raad der Nederlanden met haar Pikmeer-jurisprudentie geblokkeerd. Daarmee is Nederland het centrum geworden van waaruit straffeloos en wereldwijd eco-terrorisme kan worden bedreven. In een volgend Kleintje hierover weer een onthullend verhaal van Ad van Rooij uit Sint Oedenrode. Deze keer zitten we met teveel kopij. Hij legt dan een verband tussen het voortijdig vertrekken van Houben als Commissaris der Koningin in NoordBrabant en grootschalige collusie (uit de Van Dale: "samenspanning van ambtenaren tot het plegen van ambtsdelicten"). Hierover is het een en ander te vinden op de internetpagina's www.sdnl.nl/ekc.htm

De Paap bestaat 25 jaar

In april aanstaande wordt er een feestje gevierd ter gelegenheid van het 25-jarige bestaan van woon- en werkpand De Paap in DenBosch. Denk je dat je niet meer genoteerd staat in de agenda's en adressenlijstjes van de huidige Paapbewonersters en wil je graag uitgenodigd worden dan kun je je naam en adres doorgeven aan De Paap, Papenhulst 26, 5211 LC, DenBosch. Ook vroegere 'tegenspelers' van De Paap zijn welkom zoals voormalige wethouders, paters, directeuren van woningbouwcorporaties, sociale diensten en projectontwikkelaars, raadsleden, burgemeesters en ja zelfs politieagenten (als ze tenminste ex zijn). Stuur een briefje en je krijgt een uitnodiging voor het feest in april aanstaande. Er circuleren geruchten dat er ook 's-middags wat te doen zal zijn, let dus op de aankondigingen en/of stuur een briefje, dan ontvang je vanzelf meer informatie.

Oltmans bij Van Gogh

Op de internetpagina's van Theo van Gogh (www.theovangogh.nl) staat wel eens wat opmerkelijks te lezen. Deze keer troffen we een stukje van Willem Oltmans aan dat we jullie niet willen onthouden. Onder de titel "Albert de Booij laat Pim Fortuyn zakken" schrijft Willem Oltmans op 12 januari jongstleden:
"Albert de Booij is algemeen directeur van het Speakers Academy in Rotterdam. Hij was jarenlang een zeer persoonlijke vriend van Pim Fortuyn, die bovendien één der meest lucratieve sprekers van zijn onderneming was. Samen hebben zij met Pim's lezingen tournees de nodige miljoenen binnen gehaald. De Booij was ook medeoprichter van de LPF. Na de moord op Fortuyn is hij spoedig binnen LPF kringen in de vergetelheid geraakt. Hij deelt deze week journalisten mee alle banden met de politiek te hebben verbroken en er, wat de JSF Strike Fighter affaire betreft, zelfs niet meer over te willen spreken.
Ik sta ook op de lijst van sprekers van De Booij. Dit was misschien de reden, dat hij me enkele weken geleden opbelde. Hij had gelezen of gehoord, dat ik van mening was, dat de moord op Fortuyn mogelijk gerelateerd was aan de Amerikaanse wens JSF vliegtuigen ter waarde van 10 miljard dollars aan Den Haag te verkopen. Hij wilde dit recht zetten. Hij vertelde, dat Pim de ambassadeur van Amerika, Clifford Sobel, samen met hem had gesproken. De ambassadeur had dermate effectief Fortuyn bewerkt over de aankoop van dit oorlogsmaterieel dat, ook al had hij in "De puinhopen van paars" uitdrukkelijk vermeld de Luchtmacht te willen afschaffen, de ambassadeur er in belangrijke mate in was geslaagd Pim over de streep te trekken. De Booij preciseerde zelfs, dat de heer Sobel onder meer het argument had gebruikt, dat ook de Nederlandse industrie aan de JSF aankoop zou mee verdienen. Albert zegde toe mij één en ander in de naaste toekomst nader uiteen te zullen zetten. Dit is helaas niet gebeurd. De Booij is sedert ons telefoongesprek in lucht opgegaan en beantwoordt ook faxen niet.
Ik was in Iraq toen Pim werd vermoord. De dagen voorafgaande aan 6 Mei 2002, zo hoorde ik later, zou Fortuyn zowel in de pers als via de radio te kennen hebben gegeven, dal hij zijn mening had gewijzigd ten aanzien van de Luchtmacht. Op 17 december jongstleden sprak ambassadeur Sobel met Floris van Straaten van de NRC. De Amerikaan verzekerde de interviewer, dat de JSF vliegtuigen bij zijn bezoek bij Pim thuis zelfs niet ter sprake waren gekomen. Dit werd dus eerder door gesprekspartner De Booij pertinent tegengesproken. Het was daarom onverklaarbaar waarom de Amerikaan er een kwestie van maakte, door wat gebeurde te ontkennen. Na twee advocatenkantoren te hebben geraadpleegd, of er een mogelijkheid was om de betrokkenen te dwingen tot het spreken van de waarheid, waar dus geen kans op scheen te zijn, heb ik ambassadeur Sobel op 8 Januari 2003 een fax gezonden, dat voor mij de zaak gesloten was.
Nog vreemder werd het toen ik op 22 december de heer Sobel per fax vroeg, waarom hij in het gesprek met de NRC niet de waarheid had gezegd, prompt werd opgebeld door een zekere Henk Broeze (op het internet staan de precieze adresgegevens - kleintje) met liefst twee waarschuwingen. Als ik naar de V.S. wilde reizen deed ik er beter aan er vanaf te zien. Want ik zou in een psychiatrische kliniek terecht komen en niemand zou ooit meer van me horen. En ten tweede, als ik niet ophield met in de JSF zaak te wroeten, ik gerede kans liep om als Pim ook een kogel op te lopen, Nederland is een vreemd land geworden. Ik heb niet anders dan normaal mijn journalistieke werk gedaan, omdat de NRC dit verzuimde. Maar ik houd er dus inderdaad mee op, omdat alle bij de zaak betrokken partijen er de voorkeur aan geven te liegen of te zwijgen. En Pim kan me niet meer te hulp komen. Hij zou de waarheid hebben verteld." (Willem Oltmans)

afluisteren per satelliet

Er moet nader onderzoek komen naar de wettelijke mogelijkheden om satellietinterceptie in te zetten voor opsporingsdoeleinden. Dat schrijft de werkgroep "Gegevensuitwisseling en Terrorismebestrijding" in een zojuist verschenen rapport. De werkgroep, bestaande uit vertegenwoordigers van de ministeries van Justitie, Binnenlandse Zaken, de politie, het Openbaar Ministerie en de inlichtingendiensten, werd vorig jaar door de regering ingesteld om te onderzoeken of er voldoende mogelijkheden bestaan voor informatie-uitwisseling op het terrein van terrorismebestrijding.
De politie heeft volgens het rapport van de werkgroep de wens naar voren gebracht om satellietcommunicatie te kunnen afluisteren en opnemen voor de opsporing van strafbare feiten. Op dit moment mogen alleen de inlichtingendiensten ongericht satellietcommunicatie aftappen. Als de politie afluistert, moet dit gericht gebeuren op een bepaalde verdachte.
De werkgroep heeft een speciale bijeenkomst gehouden met vertegenwoordigers van niet nader genoemde bedrijven over satellietinterceptie. Centraal daarbij stond het satellietcommunicatiesysteem "Inmarsat". Volgens de provider kunnen door satelliettelefoons geen locatiegegevens worden meegezonden. De provider kan wel de naw-gegevens (naam, adres en woonplaats) van alle klanten leveren. Volgens het rapport van de werkgroep zit er "beweging" in de aftapbaarheid van satelliettelefonie. Inmarsat is van plan voor een nieuw te introduceren dienst (BGAN) bij het grondstation in het Nederlandse Burum een voorziening te plaatsen om het aftappen van satellietverkeer via deze nieuwe dienst mogelijk te maken. Daarbij geldt echter wel dat het "upstream" signaal (van satelliettelefoon naar satelliet) zeer gericht is en dus af te tappen, terwijl het "downstream" signaal (van satelliet naar satelliettelefoon) ongericht is. Bovendien is onduidelijk of Nederlandse grondstations een rol spelen bij communicatie. Wanneer bijvoorbeeld twee bellers met satelliettelefoons in Nederland bellen, maar gebruik maken van een buitenlands grondstation, komt Nederland voor het tot stand brengen van de communicatie er niet aan te pas.
Op basis van deze informatie concludeert de werkgroep dat de wijze waarop satellietcommunicatie verloopt "substantieel verschilt" van de wijze waarop vaste of mobiele telefonie verloopt. Volgens de werkgroep is daarom nader onderzoek nodig naar de technische aspecten van satellietcommunicatie, om vast te kunnen stellen of de huidige bepalingen in het Wetboek van Strafvordering een toereikende basis vormen voor het aftappen en opnemen van satellietcommunicatie door de politie. Ook is volgens de werkgroep de vraag belangrijk hoe een nummer van een satelliettelefoon kan worden achterhaald wanneer dit niet op voorhand bekend is. De werkgroep toont enige reserve bij het geven van een bevoegdheid aan de politie om satellietcommunicatie af te tappen. "De noodzaak om te komen tot satellietinterceptie voor de opsporing van strafbare feiten moet voldoende vast te komen staan", aldus de werkgroep. "Deze mogelijkheid betreft ingrijpende opsporingsbevoegdheden waarvoor mogelijk een wetswijziging nodig is en het vergt aanschaf van kostbare apparatuur". (Jelle van Buuren)

oorlogsdossier

Het laatste nummer van het blad VD AMOK bevat een extra dossier over de komende oorlog tegen Irak. Hierin zijn onder andere opgenomen artikelen over de economische achtergrond van de oorlogsvoorbereidingen en de rol van de olie, de militaire doeleinden van de Verenigde Staten, de Europese steun, de bewijsvoering rond de massavernietigingswapens, het Iraanse en Turkse perspectief en de oppositie binnen de Verenigde Staten. Buiten het dossier zijn in dit nummer bijdragen opgenomen over West-Papua (voormalig Nieuw-Guinea), de Filippijnen, de grondstoffenoorlog rond Congo, en de nieuwe commandostructuur van het Amerikaanse leger en de NAVO. Te verkrijgen door overmaking van zes euro's op girorekening 5567607 tnv VD AMOK Utrecht ovv "Dossier Irak". Een abonnement op VD-AMOK kost 14 euro Meer inlichtingen via 030.2714376

Humor?

Tot hun immense vreugde kregen de directies van sommige bedrijfspensioenfondsen begin jaren zeventig eindelijk na lang lobbyen toestemming van hogerhand om mondjesmaat het door werkgevers- en werknemers ingebrachte geld te beleggen in aandelen in het buitenland. Veelal dus in het land achter het Vrijheidsbeeld. Een natte droom ging in vervulling. Zij mochten het spits afbijten en zelfs externe beleggingsinstituten inhuren om de markt op te gaan. Die kregen praktisch carte blanche. Rendement was het toverwoord. En dat alles om de pensioenen van de werknemers ook in de toekomst te kunnen garanderen. Tuurlijk was er toezicht uit de krentenbroodsfeer van de bestuurscolleges en uit Den Haag. Uitgevoerd door mensen die er verstand van hadden en over goede contacten beschikten met geniale bollen uit de wereld van de haute finance. Het experiment verliep vrij voorspoedig. Langzamerhand werden daardoor in politiek Den Haag de teugels gevierd en werd een steeds grotere hap uit de pensioenkassen belegd op de internationale beurzen. Uiteraard waren de Nederlandse pensioenfondsen daar meer dan welkom. Per saldo was bijvoorbeeld het ABP het op één na grootste pensioenfonds ter wereld. In de jaren Clinton/Kok groeiden de winsten van de pensioenfondsen uit hun voegen dankzij het blazen van enorme bellen, waaronder die van de IT en van het vastgoed. Iedereen blij. Vooral de werkgevers, want die kregen geruime tijd de door hen betaalde premies teruggestort. Onder het oog van de tevreden spinnende jongens en meisjes van de Pensioen en Verzekeringskamer, die erop moesten toezien dat de pensioenen van de werknemers ook in de toekomst konden worden gegarandeerd.
Plotseling kwam aan het eind van genoemde jaren de klad in de business en lazerde overal de beurs in elkaar. In het land achter het Vrijheidsbeeld werden met enige regelmaat bellen à la Enron doorgeprikt. Miljardenverliezen volgden waar kort tevoren nog miljarden winsten naar de Maagdeneilanden verdwenen. En ook bij de Nederlandse pensioenfondsen ging de euforie over in een gedragen stilte. Er verschenen opeens in onze huiskamers allerlei somber pratende hoofden die vertelden dat het zo niet verder kon. De pensioenen konden niet langer worden gegarandeerd. De premies moesten omhoog. En niet zo'n beetje. Maar dat zou volgens die hoofden een verhoging van de loonkosten betekenen en onze concurrentiepositie op de tocht zetten. Dus zouden we nu de keus hebben tussen een extra toenemende werkloosheid of werken tot je zeventigste om je in ieder geval te verzekeren van een gegarandeerd pensioen. Mochten we daar instinken dan ziet dezelfde Pensioen en Verzekeringskamer die voor deze debâcles ook al zo keurig zijn werk had gedaan erop toe dat we co