Van bureaucraten en stinkend geitenwol
1. Hotelketen trakteert op 100 gulden per nacht.
De Hotelbon opereert in een kleinburgerlijke niche in de markt. Holiday Inn geeft weekendkortingen omdat alleen de week zakelijk interessant is. Echt riant is echter de vrij onbekende hotelketen: Blijf Van Mijn Lijf. Hollandse hoeren, shoppende erkende asielzoeksters en calculerende Oosteuropese dames hebben de geneugten van dit kuuroord ontdekt. Tegen betaling met een fake-aangifte gaan hier deuren voor je open die voor anderen gesloten blijven. De overbezorgde welzijnsmafia ontvangt je met open armen, liegt waar nodig een tikje mee, waarna een onbezorgd weekendje van een dag of honderd kan beginnen. Weg van de hectische wereld; weg van het aan mekaar knopen van losse endjes; je komt echt tot rust.
Ga je weg na die honderd dagen dan blijk je een woning te krijgen en als je kinderen hebt tot 11.000 gulden toe voor nieuwe inboedel en zo (tenminste als het je met medewerking van de gastvrouwen gelukt is om te doen voorkomen dat al je oude inboedel kapotgeslagen of weg is).Tel uit je winst na 100 dagen kost en inwoning: tegen de 100 gulden per hotelnacht. Heb je geen kinderen dan krijg je maar tot 6.000. Pech.
Logisch dat er een groep fans ontstaat die graag terugkomt, tot drie en zelfs vier, vijf keer. Soms bij dezelfde vestiging, vaker bij een andere. Steeds hetzelfde uitzicht en personeel gaat vervelen, nietwaar?
2. De straat vangt 600 gulden
Bureaucraten lijken net Duitsers. Ze hebben alles gründlich und pünktlich geregeld. Bij ieder ongemak hoort een standaardoplossing. Helder en overzichtelijk in regels vastgelegd. Zo krijgen bewoners bij verhuizingen meestal niks, soms enkele duizenden guldens en heel soms 600.000 gulden, maar dan moet je wel een hele erge bewoner zijn: zigeuner bijvoorbeeld. Als je dan na enige commotie een tikje schrikt van je eigen slimheid ga je het geld terugvorderen. Het heeft een ijzingwekkend belachelijke logica. Iedere keer als bureaucraten het tegen echte straatslimheid moeten opnemen zullen ze het verliezen. Of het nu gaat om 600.000 gulden of om 8.44 meter. Zo hoog waren de nieuwe woonwagens van vier gezinnen. Geheel tegen de bouwvoorschriften in verrezen deze, twee en een halve verdieping hoog. De bureaucraten zagen door hun verrekijkers dit onrecht groeien. Dus zetten een procedure in werking welke die hoogte zou moeten beperken tot de normale 7.20 meter. Vergezeld door de sterke arm overhandigden deze dappere dodo's op de bouw de ene aanschrijving na de andere. De bouw ging echter door, de sloopprocedure ook. En dan als de slopers hun bouwkeet aan het bouwen zijn, omringd door drie bussen ME, een rijtje paarden en platte petten komt de wethouder relaxt een kopje koffie drinken omdat blijkt dat de woonwagenbewoners analfabeet zijn en de bouwvergunning en de aanschrijvingen niet begrepen. Na de koffie is afgesproken dat de bewoners zelf de bouwhoogte terugbrengen naar 7.20 meter. Dat dit mogelijk één hennepoogst later is, och daar zeurt niemand om.
3. Schiet eens door een deur
Zand
Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 352, 12 januari 2001
