Moordende lamzakken

Nee, capaciteit om ter plekke te inspecteren, nee die hebben we niet meer. Deze frase geeft een getrouw beeld van 's lands inspecties. Tientallen inspecties munten uit in niks, laat staan in inspecteren. Op vele terreinen gebeurt helemaal niks, decennia zonder enige inspectie, in de meest gevallen wordt zwaar geleund op visitatie, ofwel levering van de stand van zaken door de te inspecteren beroepsgroep zelf. Een gotspe.

Bovenstaande komt simpelweg op het volgende neer. De onderwijsinspectie baseert zich in hoge mate op gegevens die de scholen zelf leveren. Nou doen ze daar vervolgens weinig mee, dus dat is niet zo erg. Bovendien vallen er in het onderwijs niet zo snel doden.
Maar de gezondheidsinspecties werken net zo. Afdelingen van ziekenhuizen beschrijven hoe ze werken; dit is een zogenoemde visitatie. Vervolgens sturen ze die naar de gezondheidsinspectie die dat rampzalige werkje tot de hare maakt en daarmee is de inspectie afgerond.
In cijfers van de Groningse universiteit: er vallen in Nederland jaarlijks 3000 doden door medische missers (en 50.000 verlengde opnames door medische ongelukjes). Welke fractie daarvan zou in die visitaties zichtbaar zijn; en op welke fractie daarvan neemt de gezondheidsinspectie daadwerkelijk actie? Juist, wel meer dan 10.

Het gaat goed in de lijkkistenhandel. Kijk naar de inspecties van het ministerie van Landbouw Natuurbeheer en Visserij, met de Algemene Inspectiedienst en de Rijksdienst voor Keuring van Vee en Vlees voorop. Ze moeten daar nog vernemen dat er zoiets als BSE bestaat. Om maar te zwijgen van het omkatten van in Nederland wegens bijvoorbeeld BSE risico afgekeurd vlees voor de export op Oost-Europa. (Of zou dit een verkapte methode zijn om te voorkomen dat de EU groeit en de Euro verzwakt door toetreding van die lugubere Oosteuropeanen.)

Dat inspecties wettelijk toetredingrecht hebben; dat de burger er vanuit gaat dat in Nederland alles goed geregeld is (op Enschede na dan), dat zit diep. Te diep. Tot voor drie maanden heeft niemand ooit serieus naar vluchtroutes in Nederlands tunnels en metrobuizen gekeken. Naar Enschede werd wel gekeken, door maar liefst 17 diensten, waarvan er maar liefst 6 in mekaars vaarwater werkten en waarbij voor cruciale aspecten, zoals vergunning en afstand voor bebouwing, zelfs niet geregeld is wie eindverantwoordelijk is.

Gelukkig weten we van de massale zeehondensterfte een jaar of tien geleden dat wij mensen eigenlijk helemaal niet meer mogen bestaan omdat we te classificeren zijn als chemisch afval. Bij het cremeren van die zeehonden, net als mensen zoogdieren aan het einde van de voedselketen, bleek dat dit niet zomaar kon omdat de rook uit de schoorstenen van de crematoria te zwaar verontreinigd was. Inmiddels zijn op alle mensencrematoria naverbranders geplaatst. Dus slaap gerust verder.

Zand

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 351, 15 december 2000