Kort nieuws

Bossche penoze

Er is nogal wat aan de hand in het grijze circuit in DenBosch. Het gaat een aantal horeca-gelegenheden ronduit slecht. De verbouw en exploitatie van "De Drie Gezusters" van de Groningse horeca-boer Kooistra in de Karrenstraat is zeer onduidelijk nu deze kroegbaas momenteel door justitie onderzocht wordt. Ook met de Bossche ondernemer Ted de Haas lijkt van alles aan de hand. Hij is in 1985, 1990 en 1991 al eerder failliet gegaan en heeft in het recente verleden weer veel panden aangekocht en weer doorverkocht, meestal panden waar een horeca-vergunning op zat. Recent is hij in het bezit gekomen van het voormalige Marggraff-pand aan de Vughterstraat 224. Enkele maanden geleden werden de krakers daar uitgekocht en zou het pand worden verbouwd tot hotel door buurman Jan Nelissen maar deze schijnt daar inmiddels van te hebben afgezien en zo is het pand in handen gekomen van de "Bossche Caransa" Ted de Haas. Hij wil er appartementen in maken maar dat is zeer onzeker nu hij veel aanloop heeft van deurwaarders, onder andere vanwege een enorme achterstand in Onroerend Zaken Belasting aan de gemeente DenBosch. Over de echte "bossche penoze" zoals Peter van Amelsfoort, de broertjes Groenewoud en Hans van Meesen (Spierings) -die overigens nog in de cel zit- circuleren momenteel ook een aantal geruchten dat ze in moeilijkheden verkeren. Naast alle landelijke affaires in weg- en waterbouw en in de volkshuisvesting lijkt er dus ook van alles in DenBosch boven water te komen. (Lucas Treffers - met dank aan www.bastion-oranje.nl)

Vrouwen in Beeld

In een aantal artikelen van Kleintje Muurkrant wordt haarscherp verwoord hoe ongelooflijk denigrerend de wijze is waarop in de media en de commercie 'vrouwen in beeld' worden gebracht. Ik durf bijna te stellen dat het begint te lijken op (soms seksueel) misbruik van vrouwen. Vaak kots ik er zo van dat ik er geen televisie meer door kan kijken. De wijze waarop in de Kleintje Muurkrant-artikelen het gepresenteerde vrouwbeeld wordt veroordeeld en wordt ingegaan op het fenomeen "exploitatie van vrouwen" is terecht. De gemaakte analyses zijn juist en ik kan de gevoelens die er door worden opgeroepen herkennen. Het is echter maar één kant van de zaak.
Ik, een man ... merk bij mezelf, dat ik ook kan genieten van vrouwen die zichzelf 'laten zien' terwijl ik met een drankje op een terras zit. Ik kijk dan ook naar de draaiende billen. Dan vraag ik me af wat het is dat ik daar wel zo van kan genieten? Het voelt zo dubbel. Aan de ene kant wordt ik door de media gemanipuleerd als consument van 'vrouwenvlees' aan de andere kant merk ik, voel ik me er door aangetrokken. Wanneer ik probeer te analyseren wat er dan bij mezelf gebeurt, is dat niet makkelijk. Toch maar een poging wagen op het gevaar af seksistisch gevonden te worden.
Er zijn veel vrouwen die ik bewonder om wat ze kunnen, doen, denken, bedenken, maken, zeggen of voelen. Wanneer ik echter aangesproken wordt of me 'aangetrokken' voel door een 'mooie' vrouw, doet dat iets met me wat ik niet goed kan omschrijven maar ook niet kan negeren. Wanneer ik daarbij ook nog het gevoel heb dat ze (mij?) met haar uiterlijk wil behagen trekt het (minstens) mijn aandacht. Het zijn (denk ik) deze gevoelens (kriebeltjes, bewondering, verlangen, behagen, beschermen, koesteren, spannend, nieuw, fantasie, enz.) waar door de media en de commercie voortdurend aan wordt geappelleerd. Het is niet makkelijk om je daar aan te onttrekken. Het zet iets in werking wat (bij mij) autonoom reageert. Hormonen? Feromonen? Ik weet het niet zo goed. Wanneer ik een vrouw voor de eerste keer ontmoet of zie, 'kijk' ik heel anders naar haar dan wanneer ik haar al vaker heb gezien of ontmoet. Een nieuwe ontmoeting brengt een soort 'spanning' met zich mee die, (denk ik) door veel mannen (en vrouwen) wordt gevoeld en door mij als 'prettig' en 'spannend' wordt ervaren. Ik denk dat het deze 'mechanismen' zijn die geëxploiteerd worden door de media en de commercie. Ondanks dat ik vaak geen tv meer kijk om me te onttrekken aan de beelden die bewust worden getoond om deze gevoelens op te roepen en de aandacht voor het betreffende product te trekken, merk ik dat ik er (dus) ook gevoelig voor ben. Dat voelt dubbel. Dat dubbele is figuurlijk en letterlijk. Ik pak sneller iets in de winkel om het te bekijken wanneer op de verpakking een voor mannen aantrekkelijke vrouw staat afgebeeld. Ben minder assertief wanneer een 'mooie' vrouw naar me glimlacht. Weet niet of dit iets is wat uit mezelf komt of is 'aangeleerd' door de alles overheersende, onderdrukkende, misbruik en misselijk makende, vrouwonvriendelijke commercie. Ik ben heel nieuwsgierig hoe andere mensen dit 'fenomeen' ervaren. In ieder geval worstel ik er mee en kom (hopelijk) boven. Wie worstelen (mannen en vrouwen) hier nog meer mee en hoe ga je daar dan mee om? (Dit stukje is geschreven door Sjaak ten Thij en gaat in op artikelen onder de titel "vrouwen in beeld" uit Kleintje Muurkrant nummer 380 & 381)

Schoonmaakbeurt

Nederwiet bevat tetrahydrocannabinol (THC). Schijnt niet goed te zijn. Volgens het Trimbos Instituut. Vooral omdat het gehalte THC door de steeds intensievere kweek van het spul nog elk jaar zou stijgen. Daardoor zou de nederwiet het karakter van een harddrug krijgen. En kunnen er mensen dood aan gaan. U voelt hem aankomen. Vrijdag bespreekt het kabinet de zogenaamde cannabisbrief. Om te kijken of het wietje niet verboden moet worden. Meteen de hash ook maar even meenemen, want we zijn nou toch bezig. Lopen we weer netjes in de pas met de wensen vanuit Washington en Brussel. Geen geblow meer, geen gesnuif, geen gerook, geen gezuip. Kan je allemaal ziek van worden of dood aan gaan en dat kost de gemeenschap geld. Juichen bij een doelpunt van Van Nistelrooy liever niet, want je arm kan uit de kom schieten of je kan per ongeluk je buurman raken. Massale vechtpartij kan het gevolg zijn. Ziekenhuis of aula liggen in het verschiet. Fietsen? Hooguit als je naar je baas moet. Toerfietsen wordt binnenkort verboden. Kan je bij vallen. Resultaat? Juist. Voor bromfietsen dito. Patatkramen worden gesloten. Voor uit de muur kanen krijg je tuchthuis. Je wordt er vet van en al die kleffe troep op de stoep moet ook maar eens over zijn. Hemaworst komt op de zwarte lijst. Gewone koffie ook, alleen nog maar decaf. Met minuscule lapjes of geheel naakt over het strand rondbanjeren gaat op de schop. Het is onwelvoeglijk, vaak onesthetisch en je kan er huidkanker van krijgen. Kerkbezoek wordt sterk gestimuleerd. Je bent van de straat af en bovendien mag je als regering toch minimaal eisen dat je in een land met christelijke normen en waarden weet wie Jezus is. En Lazarus. Dat laatste geldt ook voor het volkslied en de leden van het Koninklijk Huis. Het kan bijvoorbeeld niet zo zijn dat prinses Mabel wordt aangezien voor een matroos. Als een agent je aanspreekt netjes in de houding gaan staan en met twee woorden spreken. Als premier Balkenende voor de teevee verschijnt houdt iedereen zijn wafel. Ook tijdens de daarop volgende twee minuten. Wie zich nog iets satirisch denkt te kunnen veroorloven wordt aan het werk gezet bij de gaswinning onder het Wad. Samen met andere wetsovertreders, nog inzetbare WAO-ers, alo's die niet meer terug kunnen en andere lanterfanters en nietsnutten. De bezem moet erdoor. Wie niet meer in zo'n land kan leven wordt geadviseerd een plek te zoeken in donker Afrika. Goedemiddag.

Shell: ouderwetse PR?

Wie dacht dat Shell zijn lesje geleerd had met de Brent Spar, komt bedrogen uit. Communiceren met de milieubeweging is niet genoeg; alle stakeholders eisen aandacht op, ook de financiële wereld wil niet verwaarloosd worden.
De tegenvallende gas- en oliereserves veroorzaakten grote onrust onder de aandeelhouders. In enkele weken ging 10 miljard euro van de beurswaarde van Shell in rook op. Geheel in de geest van deze tijd -waar de aandelenkoers is gekoppeld aan reputatie en charisma- richt de kritiek zich op topman Phill Watts. Hij wist de publieke arena te mijden tot bij de presentatie van de kwartaalcijfers, en dacht daar weg te komen met een deemoedig excuus over de gemaakte fouten. Shell dreigt terug te vallen in de arrogante houding, die het concern decennia lang eigen was. De grote ommekeer na de ophef rond het afzinken van de Brent Spar en de betrokkenheid bij mensenrechtenschendingen in Nigeria in 1995, heeft tezeer het karakter van een gigantische public relation exercitie. Van de beloofde "eerlijkheid, openheid en transparantie" blijft nu, bij de eerste echte crisis sindsdien, al niet veel over. De reclamecampagne die het oliebedrijf neerzet als een verzameling van mensen die in rubberbootjes de golven trotserend en dromend bomen omarmend het beste voorheeft met de mensheid, was een stap te ver. Kennelijk heeft het wel effect, want zelfs sommige aandeelhouders van Shell hebben nu het idee dat de top van het bedrijf niets anders doet dan met milieuactivisten rond de tafel zitten.
Was dat maar waar. Ondanks Shell's mooie woorden over "eerlijkheid, integriteit en respect voor mensen" is er in Niger Delta niets veranderd sinds de executie van Ken Saro-Wiwa. Die harde conclusie komt van Christian Aid, een grote kerkelijke ontwikkelingsorganisatie in Engeland, in het recent verschenen onderzoek "Behind the Mask" op basis van eigen onderzoek ter plaatse. "Schandalig ontoereikend" noemt Christian Aid de acties die Shell onderneemt tegen voortdurende vervuiling als gevolg van lekkende pijpleidingen. Ook de falende door Shell gefinancierde maatschappelijk initiatieven -gezondheidscentra die nooit opengingen, schooltjes waar nooit les werd gegeven- dragen niet bij aan het verminderen van de spanningen in het gebied. De onvrede over het uitblijven van verbeteringen groeit. Onder het mom van maatschappelijk verantwoord ondernemen doen bedrijven soms meer kwaad dan goed. Een overtuigend pleidooi voor internationale wetgeving die de operaties van multinationals in ontwikkelingslanden moeten controleren, oordeelde The Times, want vrijwillige initiatieven voor het milieu en op sociaal gebied blijken volledig inadequaat. Het is misschien niet eerlijk om Shell af te rekenen op een enkel voorbeeld, maar juist Nigeria had -ondanks de gecompliceerde lokale omstandigheden- allang het parade-paardje van Shell's nieuwe bedrijfsethiek moeten zijn. Aandeelhouders die denken dat winstmaken het enige doel is van een onderneming, zijn niet meer van deze tijd. De keuze tussen een schoon milieu of winst (Volkskrant, 5 februari 2004) is een schijntegenstelling. Wie durft er nog te beweren dat het negeren van het milieu en de arbeidsomstandigheden, het voorbijgaan aan bedrijfsethiek en aan de behoeften van de lokale bevolking goed zijn voor de business, en in het verlengde daarvan winst opleveren voor de aandeelhouders? Dat Shell nu vasthoudt aan het concept van maatschappelijk verantwoord ondernemen is een goede zaak. Maar dan moet dat concept wel bevrijd worden uit de klauwen van de PR-consultants en marketing managers die het uitsluitend gebruiken om het imago van multinationals mee op te poetsen, zonder dat er werkelijk iets verandert. (Eveline Lubbers)

softwareproblemen

In de rubriek Het Bedrijfsleven e.o. -op de achterkant van 't vorige Kleintje- ging het over de Duitse onderneming SAP. Wij werden getipt dat het deze onderneming is die de software heeft geleverd ten behoeve van de bedrijfsadministratie van onderandere Essent en Laurus, waar het momenteel een gigantische puinhoop is. Onder elkaar spreekt het personeel dan ook over SAP als "Steeds Andere Problemen".

zeuren om euro's

Zoals de Kleintje-abonnees al wel gemerkt zullen hebben is 't moment weer aangebroken dat wij bij jullie aan 't zeuren zijn gegaan om euro's. Je zult wel een envelop met acceptgirokaart hebben ontvangen. Er zijn nogal wat mensen met forse betalingsachterstanden dus er zullen -helaas- dit jaar wel wat betalende abonnees afvallen. Die moeten we op de een of andere wijze weer zien aan te vullen dus hierbij een vriendelijke maar dringende oproep aan een ieder om in je omgeving met exemplaren van 't papieren Kleintje te leuren. Indien je meer exemplaren van 't Kleintje wilt hebben dan geef ons maar een seintje dan sturen we je die op. Laat Kleintjes slingeren in trein, bus, bij de kapper of je vrienden, in de kroeg of op een feestje... We hebben toch nog wel een flink aantal betalende abonnees nodig om zonder financiële problemen de komende decennia door te komen, dus hulp kunnen we goed gebruiken. En euro's natuurlijk...

"If you invade Iraq you will create a hundred bin Ladens" (Egyptian President Hosni Mubarak, January 2003)

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 390, 16 april 2004