De trucs van de Dalai Lama

In Kleintje Muurkrant nummer 342 verscheen een reactie op mijn artikel "De grijns van de Dalai Lama" van de hand van Bhiksuni Ratana, een 'Boeddhistisch professional'. Hierbij een reactie op zijn 'kanttekeningen' bij mijn artikel. Het valt me op dat hij geen enkele van mijn beweringen probeert te weerleggen, maar ingaat op wat bijzaken en een aantal rare opmerkingen over mijn bronnen maakt.

door Peter Zegers

Zoals Bhiksuni Ratana in zijn reactie op mijn bijdrage aan de discussie over de Dalai Lama zelf al aangeeft is het moeilijk om aan betrouwbare informatie te komen met betrekking tot de politieke opvattingen van de Dalai Lama. De Dalai Lama zelf en zijn entourage zijn niet erg scheutig met informatie hierover. Ratana bevestigt de bevindingen van Colin Goldner als hij schrijft: "Bedenk voorts dat vanuit het bureau van de Dalai Lama beslist niemand op de hoogte zal worden gesteld van de inhoud van gesprekken die hij, al dan niet per telefoon, fax, email, persoonlijk, of hoe dan ook met wie daar ook maar om vraagt gehad heeft. Ook wij houden ons aan zwijgplicht". De Dalai Lama wilde de journalist Goldner echter nooit te woord staan. Ik vraag me trouwens wel af wat voor zwijgplicht er is voor boeddhistische monniken. Over veel zaken bestaat door deze omertà grote onduidelijkheid. Zo weten wij nog steeds weinig van de inhoud van de gesprekken die plaatsvonden in Lhasa met de afgezanten van de SS tijdens de Tweede Wereldoorlog. Feit is echter dat er een zeer vriendelijke brief geschreven werd aan Adolf Hitler. Bhiksuni Ratana verbaast zich er over dat een links persoon dezes reageert op uitspraken van de Dalai Lama en de abt Lama Kundeling die respectievelijk in de dagbladen Trouw en Het Parool verschenen.

Al in mijn reactie op de uitlatingen van Bart ("De grijns van de Dalai Lama", Kleintje Muurkrant 341) gaf ik aan dat de teneur van de meeste artikelen in de Nederlandse en Westerse pers over de Dalai Lama overwegend positief is. Om deze bewering uit in dit verband onverdachte hoek te staven, volgen hier de woorden van een medewerker van de 'Tibet Nieuwsbrief', Pim van Galen: "Als de media de spiegel van de samenleving zijn, dan kan dit bezoek zonder meer als positief worden gezien. Alle maandagkranten toonden kleurenfoto's en brachten welwillende verslagen." (Pim van Galen, "Dalai Lama maakt diepe indruk in Nederland" in Tibet Nieuwsbrief nummer 51, winter 1999/2000). Het bericht in Het Parool uit oktober 1999 is de uitzondering die deze regel bevestigt. Maar als uitgangspunt klopt het dat alle berichten, ook die in de zogenaamde radicale bladen, met de nodige argwaan gelezen dienen te worden. Als zodanig heeft Ratana natuurlijk gelijk. Maar zijn simplistische opmerking dat de burgerlijke media altijd onjuiste informatie verspreiden gaat mij te ver. Welke andere informatiebronnen zijn er dan voor diegene die geïnteresseerd is in ontwikkelingen op de wereld? Vreemd genoeg haalt hij een uitspraak van een niet met name genoemde journalist aan om zijn standpunt te illustreren. Alsof die uitspraak dan niet ook gewantrouwd dient te worden! Het heeft er alle schijn van dat hij alleen de woorden van de Dalai lama zelf als absolute waarheid accepteert. De verheerlijking van de Dalai Lama neemt soms wel erg absurde vormen aan, getuige deze anonieme uitlating in de Tibet Nieuwsbrief: "In een wereld die in een morele en ethische leegte verkeert is de Dalai Lama een symbool voor het goede in de mens geworden."

Ondanks de terughoudendheid van de Dalai Lama en zijn hofhouding zijn er af en toe toch wat zaken die naar buiten komen.