Terug naar hoofdinhoud
  • Archivaris
  • 313

Grootgrutters bang voor een boek?

Zojuist is er een onthullend boek verschenen waarin het ware gezicht van de Hollandse multinational Ahold wordt onthuld. Auteur John Rooymans gaat met behulp van een zwik documenten 's-lands grootste kruidenier te lijf. De grootgrutter zou enkele jaren geleden grof misbruik hebben gemaakt van de "open markt" rondom Moskou. Terwijl de bevolking krepeerde vanwege de plotsklaps ingevallen perestroika zou Ahold wel eens eventjes een voedseldistributie-centrum opzetten. Met steun van vele miljoenen van het Nederlandse Ministerie van Economische Zaken en veel geld afkomstig van de Europese Unie gingen de Hollandse zakenlieden aan de slag. Vlak voordat het centrum operationeel zou worden, dat wil zeggen voordat Ahold produkten zou gaan leveren, vertrok de kruidenier uit Moskou. Weg distributie-centrum, weg geld & niks geen voedseldistributie ten behoeve van een hongerige bevolking van Moskou. De Russen deden zaken met Ahold via een soort Treuhand-onderneming onder de naam TONAR. Die onderneming heeft eind 1994 de Nederlander John Rooymans in de hand genomen om de Russische belangen in Nederland te vertegenwoordigen. De ene na de andere juridische procedure werd vervolgens door TONAR gewonnen. Zo werd Ahold nog in januari 1996 door de rechter gedwongen om een rectificatie in de krant te zetten waarin Ahold moest erkennen dat ze TONAR onterecht van nalatigheid had beticht. Afijn, je kunt het allemaal lezen in "het TONAR-dossier: Zaanse zwendel in Moskou, of hoe Ahold zaken doet" en is verschenen bij Uitgeverij Papieren Tijger, Breda (ISBN 90 6728 090 9). Het boek kost 29,90 gulden en is te bestellen via postbus 2599, 4800 CN, Breda 076.5228375

bang voor een internetpagina?
De naam John Rooymans dook vorige week ook op in een andere stroperige affaire. Hij blijkt een aantal jaren geleden betrokken te zijn geweest bij de opvoering in Nederland van Verdi's opera Aïda. Samen met een aantal financiers ging hij in zee met de Italiaan Giuseppe Raffa, die de megaproduktie zou dirigeren. Door diverse kuiperijen, blunders en geëmmer werd de Aïda-opvoering een grootschalig debacle en er verloren nogal wat mensen een berg geld, waaronder John Rooymans. Wat meespeelde was dat een stel (naïeve?) individuen voorbij gingen aan een aantal grote jongens en meisjes in de grotemensenwereld van mega-muziek en 'kultuur'produkties zoals Endemol & Co. De Aïda-voorstelling werd dan ook door onderandere de Telegraaf de grond in geschreven en via oproepen in diezelfde (belangen)krant konden muziekliefhebbers hun geld terugclaimen bij Rooymans c.s. Die ging (dus) failliet in 1993. Nu, jaren later, duikt de dirigent Giuseppe Raffa opnieuw op. Eind deze maand staat er opnieuw een Aïda-spektakel te gebeuren, nu in de Amsterdamse Arena, onder produktie van de grote jongens van Endemol & Co. Rooymans heeft deze gelegenheid aangepakt om op internet (www.worldonline.nl/~tmd) een tekst te publiceren waarin onderandere staat te lezen dat Raffa overal in Europa een spoor van mislukkingen en financieel gedupeerden heeft achtergelaten. Maar, en daar gaat dit stukje eigenlijk over, de grote jongens zijn blijkbaar bang voor dit soort aantijgingen en organiseerden een kort geding tegen John Rooymans dat diende op woensdag 17 september jl. De ochtend erop deed de Zuthpense rechter reeds uitspraak: Rooymans moet zijn teksten van het internet afhalen en is veroordeeld tot de kosten van het kort geding (binnen 24 uur bijna 4000 gulden dokken). Wat krijgen we nou? Het is van groot belang dat hier krachtig tegen geprotesteerd wordt. Het kan toch niet zo zijn dat de vrijheid van meningsuiting zo simpel beknot wordt. Wanneer je van mening bent dat iemand je opgelicht heeft ben je toch volledig vrij dit rond te bazuinen en al helemaal indien je daarvoor kilo's bewijs aanlevert? Op internet stonden vele dokumenten om aan te tonen dat er een behoorlijk grote kern van waarheid zit in Rooymans' aantijgingen jegens de Italiaan Giuseppe Raffa. We houden jullie op de hoogte...

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 313, 26 september 1997