puntje.

Een "doodvonnis voor de aarde", zo luidde het oordeel van de milieubewegingen over de plannen van de Verenigde Staten om de toenemende uitstoot van broeikasgassen terug te dringen. Ook steeds meer wetenschappers luiden de noodklok, het recentste voorbeeld daarvan is de oproep die 1500 wetenschappers op 30 september jongstleden deden uitgaan aan de regeringsleiders om maatregelen te nemen tegen het broeikaseffect. De "willing executioners of the free market" zélf durven ook af en toe iets zinnigs te zeggen. Zo noemde de vice-minister president van Groot Brittannië, John Prescot, de komende klimaatconferentie in Kyoto "the most important conference in the world today". Deze woorden sprak hij op 9 november jongstleden tijdens een mini-klimaatconferentie in Tokio die diende als voorbereiding op het grote gebeuren in Kyoto van 1 tot 11 december. Persberichten van CNN en AP meldden dat ministers van de EU optimistisch waren gestemd na deze voorbereidende ontmoeting; dit ondanks de onveranderde meningsverschillen over de te nemen stappen. Dit misplaatste optimisme van de EU-ministers kondigt het fiasco van Kyoto al aan. Laten we met het milieubeleid van ons landje beginnen, het landje dat al enkele Nationale Milieuplannen aan zijn laars heeft gelapt en ten onrechte claimt een voortrekkersrol te spelen op het gebied van milieubescherming. Lieten de vorige kabinetten na de verkiezingen de verwezenlijking van het Nationale Milieuplan langzaam doodbloeden, 'paars' ontdoet zich nóg handiger van het probleem en verschuilt zich achter de EU als ideale dooddoener voor een daadkrachtig milieubeleid in ons landje. De EU verwijst naar de Verenigde Staten als bepalende factor voor succes en die verwijst weer naar landen als China, India en Mexico. Snappen jullie het, milieuactivisten? Als je de ingeslagen weg van paars volgt, komen jullie uiteindelijk dáár terecht met je protesten. D