sportiom

Dat het Sportiom (het zwem- en schaats'paradijs' in de Bossche Wijk De Vliert) een mislukking zou worden stond voor mij al bij voorbaat vast. Het Brabantbad was prachtig gelegen aan de IJzeren Vrouw en aan één zijde van de twee grote zwembaden had je uitzicht op haar. Dat uitzicht was minstens zo veel waard als het zwemmen zelf. Ook was het Brabantbad voor de bewoners van de (binnen)stad "dichterbij", zoiets is vooral voor kinderen en opvoeders natuurlijk heel plezierig. We kregen er het Sportiom voor terug, met een uitzicht op niks.

door Emile

Sportiom, het roept bij mij associaties op met een "hapklare brok". En toen ik het eens bezocht bleek het een vreemd allegaartje te wezen van "festiviteiten" als schaatsen in de zomer, merkwaardige rotspartijen, dodelijke bacteriën in bubbelbaden, elektronische snuffen zoals chips-armbandjes en parkeerplaatsen met slagbomen en verder niets en niemand. De kleedkamers blijken te klein en de doucheruimten zijn ook niet plezierig. De hele opzet doet me denken aan een fastfood-produkt en aan een mengeling van een sporthuis-centrum- vertierbak en een olympisch dorp. Het kost mij oneindig veel moeite me te verplaatsen in de breinen van de ontwerpers die zoveel onzin bij elkaar kunnen verzinnen en daarbij nog vele fouten maakten ook. Iemand kwam op het idee van een schaatsbaan in de zomer - dat deed het in Engeland ook zo goed en dat zou hier dus ook wel aanslaan. Verder de verplichte glijbaan, de verplichte bubbelbaden en als kroon op de taart de grot in 't zwembad. En dit hele dure overbodige project levert dus al meer dan twee miljoen guldens verlies op. Dat verlies is dus het bewijs dat het niet loopt, dit Sportiom-ding. Ook al zou men hetzelfde bedrag aan winst hebben gescoord, dan nog of nog méér zou ik het als een verlies hebben beschouwd. In het laatste geval zou het betekend hebben dat het publiek er in zou zijn gestonken. En dat doet men dus niet. Men blijft weg. Ik ook. Je kunt je allerlei dingen afvragen bij hoe dat Sportiom tot stand kwam. Het was niet alleen een opgeblazen idee van mensen met teveel poen in hun zak, ook het Bossche gemeentebestuur ging mee. Werd de bevolking geraadpleegd over het verdwijnen (zeker op die locatie) van een faciliteit als een zwembad die iedere grotere gemeente toch zeker moet hebben? Werd dezelfde bevolking iets gevraagd over wat daar voor terug zou komen? Ik verwed niet graag lichaamsdelen - die heb ik immers nodig bij het zwemmen - maar ik zou mijn pink eronder durven te verwedden dat wanneer ik vele Bosschenaren, en vooral ook ouders vragen zou stellen over dit alles, men beduidend méér zou kiezen voor een zwembad 'oude stijl' bij de IJzeren Vrouw - dan dat wat er nu is gekomen. Misschien zou het iets zijn om een actie-comité op te richten dat gaat eisen dat er gewoon weer een Brabantbad komt aan de rand van de IJzeren Vrouw. Helaas, de grond zal al wel verpatst zijn aan mensen met veel poen. En de gemeente had het geld nodig na een reeks bestuurlijke blunders. Het actie-comité zou evenwel alles willen vergeven en vergeten als de bevolking er maar een recht-toe-recht-aan zwembad voor terug zou krijgen, met een bassin voor de peuters en mooie duikplanken voor de tieners en groot genoeg voor de mensen die gewoon een baantje willen trekken. Een gewoon zwembad - met klapperende badhokdeurtjes, met gescheiden kleedruimtes voor man en vrouw, met een paar ruime douche-vertrekken waar men met een krachtige warme straal zich voor en na het zwemmen kan afspoelen. Een zwembad met een balkon waar moeders en vaders kunnen kijken en anderen kunnen genieten of bewaken. Waar je iets kunt drinken als je dat zou willen. Een zwembad veilig genoeg om je kinderen op woensdagmiddag en soms in het weekend alleen naar toe te sturen. Een zwembad dat betaalbaar is, ook voor leden van de bevolking die weinig inkomen hebben. En dat zwembad - ècht een gewoon zwembad - moet uitzicht hebben op water. De IJzeren Vrouw? De Zuiderplas? De Oosterplas? Er zal zeker iets te vinden zijn...

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 332, 7 mei 1999